Merry Christmas, Mr. Lawrence (1983)

David Bowie als verdwaalde blonde cowboy, Kitano als kerstman, zo'n echte Monty Python-Brit als commander van de gevangenen: op zijn minst een bizarre film . Bovendien is het verhaal ook erg raar: er zitten gruwelijke scenes in, maar toch raak je niet geschokt, de bewakers zijn sadistisch, maar je gaat ze niet haten, meer nog, ik vond de film de hele tijd eerder aangenaam dan schokkend, en regelmatig zelfs grappig. Kitano kijkt altijd zo lief, zelfs al is hij iemand halfdood aan het slaan, dat soort dingen maakt deze film erg fascinerend. Er hangt ook een heel bizarre sfeer rond vond ik: erg traag, mystiek soms zelfs, en dan het feit dat de film gigantisch neutraal blijft. En de muziek natuurlijk, die speelt daar ook een belangrijke rol in.
Ik was van plan hem 3.5 te geven, maar dat laatste beeld met de kop van Kitano die 'merrie kriestmes' zegt, dat vond ik zo geweldig dat er toch een halfje meer af kan .

Eén van de allerbeste (psychologische) oorlogsfilms ooit gemaakt. Een geweldige sfeer wordt goed ondersteund door Sakamoto's elektronische tapijten, en Bowie bewijst naast een goed zanger ook een zeer fatsoenlijk acteur te zijn (hetzelfde geld voor zijn rol in "The Hunger". Helaas is hij al snel uit die film verdwenen, waarna deze degenereert tot zwakke pseudo-porno).

4.5*

Meneer Quinn kunt u berrichten over "The Hunger" gewoon bij "The Hunger" neer zetten? dat houd de site wat overzichtelijker

Apparte film die eigenlijk behoorlijk ongrijpbaar is, ik heb bijna 2 uur zitten bedenken waar de regisseur nu eigenlijk naar toe wil met zijn verhaal. En toch blijft het fascinerend om te zien en verveelt de film (bijna) nergens. Hetzelfde gevoel heb ik een beetje met de rol van Bowie, ik zie niet meteen een doorgewinterde officier van de special forces die een guerillia oorlog vanuit de javaanse jungle tegen de japanners heeft gevoerd in hem maar tegelijk heeft hij toch wel een bepaald soort overtuiging in zich.
Eigenlijk zit de hele film vol met dit soort schijnbare tegenstrijdigheden; De japanse sadistische bewakers, die toch menselijk blijven en waartegen je geen echte diepe haat voelt, de flashbacks naar de jeugd van Celliers (heel vreemd om te zien mede door het grote leeftijdsverschil tussen Celliers en zijn broertje) en natuurlijk de kus van Celliers bij de commadant (en de gevoelens van de commadant die misschien wel verder gaan dan gewone bewondering). Ik weet het niet, zoals ik al schreef ik kan er niet echt de vinger opleggen. Uiteindelijk denk ik dat het over vriendschap, respect en eer gaat tussen de mannen. Dit over de grenzen van cultuur, politiek en sexuele geaardheid heen. Als ik er zo over na denk best een mooie kerstgedachte dus...

Hou het voorlopig maar op een goede 3.5* En wat is de muziek trouwens mooi en passend in deze film.

Ik moest trouwens erg lachen toen Bowie iets zei in de zin van; "I wish I could sing that beautifull" Erg grappig.

sja dat dacht ik ongeveer een half uurtje. Toen maar uitgezet. Saaie film 0.5

Opmerkelijk overigens dat nog niemand ook maar 1 woord heeft gerept over de bekendste scene: de kus van Bowie en Sakamoto in slow motion. Wellicht de meest bevreemdende kus allertijden in cinema?

Oeps, helemaal overheen gelezen...sorry! Maar goed, die scene verdient gewoon extra aandacht, ik weet nog steeds niet hoe ik het moet interpreteren. Fascinerend.

Heeft iemand misschien het boek gelezen; The seed and the sower van Laurens van der Post? Ben wel nieuwsgierig hoe die realtie tussen Celliers en de commadant nu in elkaar zit.

De soundtrack (Forbidden Colours) heb ik altijd al erg mooi gevonden, haast al het werk van Sakamoto eigenlijk. Dit was dan ook de reden om de film aan te schaffen nu ik hem voor een spotprijs zag liggen. Ook gelijk maar bekeken dan.

En na deze eerste kijkbeurt kan ik maar een ding concluderen: Vreemd.
De film heeft een sfeer die niet precies te vatten valt. Qua plot, acteerprestaties en cinematografie is het geheel behoorlijk romellig/knullig. Heb me erg geïrriteerd aan de Engelse krijgsgevangenen die erg stereotype werden neergezet (vooral degene op de achtergrond.)
Sakamoto speelt en wel heel erg strenge generaal en de rol van Bowie was ook op zijn minst vreemd te noemen.
Maar door de soundtrack en de af en toe best absurde scenes, het laatste shot van Takeshi en het shot waar er een nachtmot op Bowie’s hoofd land kreeg de film een haast mystieke uitstraling.

Toch weet ik niet of het wel zo bedoeld is en dat maakt hem erg moeilijk te beoordelen. Een zelfde soort gevoel had ik bij Herzogs Scream of Stone. Die was qua acteerwerk, editing en visuele afwerking ook ronduit knullig, maar had toch iets halucinerends.
Dit halicunerende effect maakt de film toch best bijzonder. Voorlopig zet ik hem op 3*, maar zal me niets verbazen dat dat nog eens omhoog schiet.
Misschien vat ik de film de volgende keer totaal, lijken alle rollen volkomen logisch, is het sporadische verhaal ook noodzakelijk.
Vooralsnog blijft het nummer "Forbidden Colours" mooier dan de film zelf.

Merkwaardig staaltje cinema dit. Bedoeld of onbedoeld, that’s the question..

Huh, had je dit vanmiddag ook al niet geschreven of ben ik nou gek?

Jullie zijn absoluut niet gek, ik wou alleen een aanpassing doen, maar klikte perongelijk op het welbefaamde kruisje.. Vandaar een nieuw bericht getypt

Saaie film, sorry kon mij niet echt boeien, wel afgekeken. 2,5

David Bowies beste rol.
Het verhaal zelf was niet 1 van de specialste. Meer had ik het idee dat er kleine dingetjes gebeurden die deel uitmaakten van iets groots.

De muziek was hier en daar steeds een herhalend stukje, terwijl er ook erg mooie in zat. Muziek de je hoort als Bowie eraan komt lopen en een kus geeft. Erg vreemde scene want die man leek in 1 kus dood.

Goeie film maar ben bang dat deze niet heel lang zal bijblijven.

3,5

Ik vind het een erg mooie film. Ik heb de film geleent van mijn mentor toen ik een presentatie deed over David Bowie

Ik moet zeggen dat het soms wel onduidelijk is.

Ik vind het vooral goed dat ze zo open waren over homosexualiteit.

3,5

Als ik me niet vergis zegt Tom Conti dat de Jappaners het zien als homosexualiteit, terwijl het gewoon vriendschap is die ontstaat als je bij elkaar in het leger zit.

Nou ja, de gebeurtenis en de gehele kitscherige entourage daaromheen past niet in het straatje 'vriendschap'. Maar goed, ik heb ook niet in het leger gezeten, dus...

De titel van het boek waar de film op gebaseerd is, luidt: "The seed and the sower". Hoe moet je die titel zien, als je naar de film kijkt? Ik zie David Bowie die geplant wordt als een zaadje en het broertje van David Bowie die in een bloementuin bezig is. Ook Bowie komt trouwens in het kamp met bloemen aanzetten. Gaat het om de grond waarin je "gezaaid" wordt, dus qua cultuur en wat je in je jeugd meemaakt?

Opvallende film die fascinerend te noemen is, niet in de laatste plaats door de merkwaardige rol van Bowie. Er is geen vat op zijn karakter te krijgen; dat geldt zowel in de film voor de Japanners als voor ons als kijker. Hij lijkt een beetje door de film te zweven. Juist dit maakt de film zo fascinerend en interessant, en bovendien ook zo goed.

Het verhaal rondom de botsing tussen totaal verschillende culturen die op elkaar aangewezen zijn is eveneens sterk. Vooral als er uitstekende acteurs in mee doen en de muziek zo meeslepend is.

heb hem in mijn kast liggen binnenkort kijken!

Wat mij betrefd echt een film in de categorie 'Leuk geprobeerd, maar uiteindelijk niet helemaal raak". Het is een interessante film en vrij vreemd, maar het beklijft uiteindelijk niet. Het blijft aan de oppervlakte en wat vreemdere scènes, zoals Bowie die met bloemen aan komt zetten hebben uiteindelijk geen impact. Het personage van Conti komt over als een echt mens en Kitano viel me ook positief mee, maar in vergelijking met hen zijn Bowie en Sakamoto ongeloofelijk abstract en is Thompson te veel een karikatuur. Niemand acteerd echt slecht, maar de personages bleven wel op een afstand.

Het probleem is dat het uiteindelijk, ondanks een aantal pogingen gewoon niet mooi gefilmd is. Een wat surrealistischere film als deze had veel mooier beeld nodig. De kusscène is misschien berucht, maar het is ook het lelijkst gefilmde moment. Daarbij had het script wat bijgeschaafd kunnen worden, misschien wat mee gefocused kunnen zijn. De muziek is het enige dat echt werkt, maar wordt helaas ondergebruikt. Het klinkt echter gewoon schitterend.
2,5*

Ligt in de winkel met aspect ratio 4:3 terwijl ie 1:1.50 hoort te zijn. Geen verstand van, maar is het dan weer verneukt beeld of valt dat met die verhoudingen mee?

Op Dvdbeaver vind je wat over de AR. Die versie is vrij goedkoop bij amazon.co.uk te krijgen. 4:3 zou ik vermijden.

Ik weet dat 16:9 de meeste varianten wel goed kan dragen en 4:3 lang niet allemaal. 1:1.50 is voor mij een nieuwe waar ik niets van weet.

Mooi drama waarbij de prachtige muziek elke scéne intiemer en mooier maakt.

goeie takeshi weer!

Wat een flauw geneuzel over ‘botsingen tussen culturen’ of de zogenaamde legendarische scene waarin David Bowie een Japans commandant kust. Op z’n tijd houd ik best van karakterontwikkelingen, maar dit stelt geen ene moer voor. Cultuurbotsingen heb je in zoveel films en die bewuste scene is een aanfluiting eersteklas. David Bowie heb ik wel eens beter zien acteren en Merry Christmas, Mr. Lawrence is een vrij saaie film over een Japans krijgsgevangenenkamp. Leuk voor eventjes, maar daarna wordt het vooral klokstaren. Nee, doe mij maar The Bridge on River Kwai.