menu

Merry Christmas Mr. Lawrence (1983)

Alternatieve titels: Merry Christmas Mister Lawrence | Merry Christmas, Mister Lawrence | Merry Christmas, Mr. Lawrence

mijn stem
3,40 (332)
332 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Japan / Nieuw-Zeeland
Oorlog / Drama
123 minuten

geregisseerd door Nagisa Ôshima
met David Bowie, Ryuichi Sakamoto en Tom Conti

Een groep Britse krijgsgevangenen zit vast in een jappenkamp. De kampcommandant is keihard en deinst nergens voor terug. Als Majoor Jack 'Strafer' Celliers (David Bowie) z'n entree maakt als gevangene ontstaat er een vreemde band van wederzijds begrip tussen hem en de kampcommandant. Dat blijkt uit een onophoudelijke psychologische strijd die de twee tegen elkaar voeren.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=nVBtQX3Ovrs

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
3,5
neo (crew)
De film deed mij erg denken aan aan David Lean's The Bridge On The River Kwai met ontzettend sterk acteerwerk van Bowie, Sakamoto, Tikano en Conti. Jammer dat er af en toe wat saaie stukken tussen zitten. En de muziek van Sakamoto, zo mooi!!!!
3.5 sterren

avatar van Freud
4,0
David Bowie als verdwaalde blonde cowboy, Kitano als kerstman, zo'n echte Monty Python-Brit als commander van de gevangenen: op zijn minst een bizarre film . Bovendien is het verhaal ook erg raar: er zitten gruwelijke scenes in, maar toch raak je niet geschokt, de bewakers zijn sadistisch, maar je gaat ze niet haten, meer nog, ik vond de film de hele tijd eerder aangenaam dan schokkend, en regelmatig zelfs grappig. Kitano kijkt altijd zo lief, zelfs al is hij iemand halfdood aan het slaan, dat soort dingen maakt deze film erg fascinerend. Er hangt ook een heel bizarre sfeer rond vond ik: erg traag, mystiek soms zelfs, en dan het feit dat de film gigantisch neutraal blijft. En de muziek natuurlijk, die speelt daar ook een belangrijke rol in.
Ik was van plan hem 3.5 te geven, maar dat laatste beeld met de kop van Kitano die 'merrie kriestmes' zegt, dat vond ik zo geweldig dat er toch een halfje meer af kan .

avatar van Madecineman
3,5
Madecineman (moderator)
Apparte film die eigenlijk behoorlijk ongrijpbaar is, ik heb bijna 2 uur zitten bedenken waar de regisseur nu eigenlijk naar toe wil met zijn verhaal. En toch blijft het fascinerend om te zien en verveelt de film (bijna) nergens. Hetzelfde gevoel heb ik een beetje met de rol van Bowie, ik zie niet meteen een doorgewinterde officier van de special forces die een guerillia oorlog vanuit de javaanse jungle tegen de japanners heeft gevoerd in hem maar tegelijk heeft hij toch wel een bepaald soort overtuiging in zich.
Eigenlijk zit de hele film vol met dit soort schijnbare tegenstrijdigheden; De japanse sadistische bewakers, die toch menselijk blijven en waartegen je geen echte diepe haat voelt, de flashbacks naar de jeugd van Celliers (heel vreemd om te zien mede door het grote leeftijdsverschil tussen Celliers en zijn broertje) en natuurlijk de kus van Celliers bij de commadant (en de gevoelens van de commadant die misschien wel verder gaan dan gewone bewondering). Ik weet het niet, zoals ik al schreef ik kan er niet echt de vinger opleggen. Uiteindelijk denk ik dat het over vriendschap, respect en eer gaat tussen de mannen. Dit over de grenzen van cultuur, politiek en sexuele geaardheid heen. Als ik er zo over na denk best een mooie kerstgedachte dus...

Hou het voorlopig maar op een goede 3.5* En wat is de muziek trouwens mooi en passend in deze film.

Ik moest trouwens erg lachen toen Bowie iets zei in de zin van; "I wish I could sing that beautifull" Erg grappig.

avatar van The One Ring
2,5
Wat mij betrefd echt een film in de categorie 'Leuk geprobeerd, maar uiteindelijk niet helemaal raak". Het is een interessante film en vrij vreemd, maar het beklijft uiteindelijk niet. Het blijft aan de oppervlakte en wat vreemdere scènes, zoals Bowie die met bloemen aan komt zetten hebben uiteindelijk geen impact. Het personage van Conti komt over als een echt mens en Kitano viel me ook positief mee, maar in vergelijking met hen zijn Bowie en Sakamoto ongeloofelijk abstract en is Thompson te veel een karikatuur. Niemand acteerd echt slecht, maar de personages bleven wel op een afstand.

Het probleem is dat het uiteindelijk, ondanks een aantal pogingen gewoon niet mooi gefilmd is. Een wat surrealistischere film als deze had veel mooier beeld nodig. De kusscène is misschien berucht, maar het is ook het lelijkst gefilmde moment. Daarbij had het script wat bijgeschaafd kunnen worden, misschien wat mee gefocused kunnen zijn. De muziek is het enige dat echt werkt, maar wordt helaas ondergebruikt. Het klinkt echter gewoon schitterend.
2,5*

avatar van RuudC
1,5
Wat een flauw geneuzel over ‘botsingen tussen culturen’ of de zogenaamde legendarische scene waarin David Bowie een Japans commandant kust. Op z’n tijd houd ik best van karakterontwikkelingen, maar dit stelt geen ene moer voor. Cultuurbotsingen heb je in zoveel films en die bewuste scene is een aanfluiting eersteklas. David Bowie heb ik wel eens beter zien acteren en Merry Christmas, Mr. Lawrence is een vrij saaie film over een Japans krijgsgevangenenkamp. Leuk voor eventjes, maar daarna wordt het vooral klokstaren. Nee, doe mij maar The Bridge on River Kwai.

3,5
Heftige, indringende film, een waar ik niet gemakkelijk in mijn greep krijg; maar mij wel zee4r wweet te boeien.

avatar van Metalfist
3,5
There are times when victory is very hard to take

Om de een of andere reden heb ik een goed geheugen om filmtitels te onthouden. Met examens kan ik soms zelfs met alle moeite van de wereld iets niet onthouden maar laat mij eens opzoeken in welke films David Bowie heeft meegespeeld en de titels blijven voor jaren in mijn geheugen sluimeren. Zo ook afgelopen zondag wanneer ik in een bak met DVDs was aan het rommelen en opeens deze film tegenkwam. Ik zag alleen maar de rug van de DVD maar ik besloot om hem toch eens beter te bekijken en toen ik zag dat het met Bowie was, was ik natuurlijk meteen verkocht.

Hoewel ik totaal geen idee had wat ik eigenlijk moest verwachten. Ik had de korte inhoud niet gelezen (heb daar wat slechte ervaringen mee gehad met korte inhouden die tot aan de laatste 5 minuten gaan) dus ik ging vrij blanco de film binnen. Merry Christmas Mr. Lawrence is in de eerste plaats een oorlogsfilm maar langs de andere kant ook weer niet doordat hier het gebruikelijke thema van ontsnapping niet aan te pas komt. Neen, er wordt gekozen een film te maken die zich concentreert op de cultuurverschillen tussen de Oosterse en de Westerse wereld. Een interessant gegeven dat over de grote lijn geslaagd in beeld wordt gebracht (de scène waar Celliers Yonoi op de kaken kust is geweldig) maar af en toe wordt er toch wat uit de bocht gegaan. Zeker de flashbacks hadden voor mij niet gehoeven want die zorgen ervoor dat je uit de sfeer van de film geraakt. Ik ben er ook nog niet echt uit waarom dat er juist inzit (als karakteruitdieping komt het in ieder geval niet tot zijn recht) maar het breekt compleet met het beklemmende gevoel van de gevangenis, om over het leeftijdsverschil tussen Celliers en zijn broertje maar te zwijgen. Een gevoel dat trouwens enorm versterkt wordt door een fabuleuze soundtrack van Ryûichi Sakamoto.

Hoe meer ik van David Bowie begin te zien, hoe meer het me opvalt hoe enorm veelzijdig die kerel eigenlijk is. Als zanger heeft hij zich meermaals heruitgevonden (Ziggy Stardust!) maar ook als acteur weet hij me altijd wel te amuseren. Zijn rolletjes in The Prestige en Labyrinth zijn dan ook wel erg leuk maar dit is de eerste keer dat ik hem in een volwaardige hoofdrol zie. Het gaat hem in ieder geval erg goed af, zeker omdat hij op zich zo'n vreemd personage speelt. Langs de ene kant is hij een soldaat die met een handvol man de Japanners het leven zuur heeft gemaakt maar langs de andere kant oogt hij zo enorm fragiel dat je het er nooit zou in zien. Toch heeft hij een zekere uitstraling die hem geloofwaardig maakt en dat is op zijn minst een heuse prestatie te noemen. Ik denk dat het zo'n anderhalf uur heeft geduurd eer ik door had vanwaar ik Tom Conti nu weer kende maar ineens schoot het me te binnen dat het de vader van Emily is in Friends. Een erg leuke rol daar maar Conti kan blijkbaar ook goed overweg met een serieuze rol. Hij fungeert hier als brug tussen de gevangen soldaten en hun cipiers en slaagt daar erg goed in. Goede bijrollen ook voor Ryûichi Sakamoto (die dus ook de soundtrack maakte en eigenlijk een soort van Japanse David Bowie is) en Takeshi Kitano als Yonoi en Hara. Zeker de eindscène waar de film zijn titel vandaan haalt is schitterend.

Ik twijfel nog tussen 3.5* en 4*. Mocht de flashback er niet hebben ingezeten dan had de film volgens mij op een solide 4* gekomen maar hij zit er dus wel in (duh) en het breekt te hard met de rest van de film waardoor het me lang heeft geduurd eer ik er terug in zat. Een erg sterke cast in ieder geval en een dijk van een soundtrack.

3.5*

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
Vooroordelen. Omdat dit zijn Engelstalige-film-met-een-grote-naam is verwachtte ik bijna een mainstream-Oshima. Maar dat is dit bepaald niet. Een onevenwichtige film over een Japans gevangenkamp op Java. Een niet al te subtiele botsing tussen culturen en persoonlijkheden. Compleet met verschillende acteerstijlen en religieuze verwijzingen. Maar er zitten nogal veel thema's en sfeertjes in. Een aparte flashback bijvoorbeeld, waarin de drijfveren van Celliers worden aangeraakt zonder zijn hele persoonlijkheid meteen te verklaren.

Bowie is prachtig gecast. Vooral omdat zijn aanwezigheid enorm is. En dat moet ook in deze film. Maar alle hoofdkarakters zijn fascinerend.

Ik werd niet weggeblazen door de film, maar was er wel door gefascineerd. De film voelt wat vol van thema's, maar tegelijk is het verfrissend dat niet alles compleet lijkt te worden uitgewerkt. Boeiend, wel om vaker te zien ook.

3.5*

2,5
Een van de zwakste "gevangenenkampen"-film met niets dan gewelddadige, brullende Jappen en flegmatieke, filosoferende, zingende en obstructieve gevangenen. De werkelijkheid ligt anders, denk ik, en van die psychologische strijd was er inhoudelijks niets te beleven, evenmin als aan meerdere slecht opgenomen scenes.
Acteren was ook al matig. Toch al te onwaarschijnlijk.

3,5
Bijzondere film die zijn kracht voor een groot deel ontleent aan de mystieke toon. De karakterontwikkeling- en uitwerking is ijzersterk, iedereen blijft mysterieus maar dat werkt juist goed. Karakterontwikkeling betekent helemaal niet dat je zo veel mogelijk informatie over de personages uit de doeken moet doen. Het beste voorbeeld zijn de flashback's. Die doen wat vreemd aan, maar het werkt als karakterontwikkeling prima. Ook opmerkelijk scenes zoals de befaamde kus, de vlinder (of mot) of het gesprek met zichzelf, werkten voor mij uitstekend. Celliers is een soort archetypisch personage, wat hem en de film interessant maakt en houdt. Maar ook met de andere personages is meer aan de hand. Wat dat dan is, hoeft verder niet helemaal ontleed te worden.

Ik vond de acteurs (de rollen van belang tenminste) allemaal vrij goed, maar vooral Bowie bewijst weer wat voor prima acteur het is. Hij heeft altijd een meerwaarde in de rollen die hij speelt (nu 9 films met hem gezien) en past (ook hier weer) uitstekend bij zijn karakter. Qua regie en visueel is het wat onevenwichtig, maar dat ongepolijste past Merry Christmas Mr. Lawrence juist wel. De strijd tussen de gevangenen en Japanners is boeiend en ook puur op dramatisch vlak werkt de film prima. Het is een fascinerende film die van de gebaande paden afwijkt. Iets dat volgens mij geen uitzondering is voor Oshma (Ai no Korîda). Er zijn echt nog wel wat minpunten te verzinnen (lang niet alles werkt even goed, visueel is het soms wat slordig en ook sommige scene overgangen lopen niet zo soepel, wat soms het tempo geen goed doet), maar ik kon me daar niet druk over maken. De muziek was trouwens prachtig. 4 sterren.

avatar van Fonzzz002
2,5
Merry Christmas Mr. Lawrence is een oorlogsdrama uit begin jaren 80. Het verhaal gaat over een groep westerse militairen die gevangen zijn genomen in een Japans oorlogskamp. Je volgt hoe ze onder deze omstandigheden proberen te leven.

Voor maandagavond zocht ik een film om te kijken en geziene David Bowie onlangs is overleden ging mijn voorkeur uit naar films als Merry Christmas Mr. Lawrence of Labyrinth. Als muzikant kan ik Bowie goed waarderen en als acteur laat hij zich ook van een sterke kant zien. In Merry Christmas Mr. Lawrence speelt Bowie z’n personage vol overtuiging en hij weet iedere emotie geloofwaardig over te brengen. De film zelf heb ik echter wisselvallige meningen over.
Het is een hele langzame film die voor een groot deel bestaat uit rustige dialogen tussen de personages. De film bestaat vooral uit lange shots die op redelijk simpele wijze de gesprekken in beeld brengen. In sommige scenes heeft deze filmstijl een sterk effect omdat de focus volledig word gelegd bij de personages en hun emoties, maar tegelijkertijd konden sommige scenes te traag zijn waardoor ze eerder saai werden. Mijn grootste hinder is dat het verhaal geen focus heeft. Het gaat om de levens van mensen in de kampen maar ik kreeg niet het idee dat de personages door een psychologische ontwikkeling gingen, of ik kreeg niet het idee dat ik als kijker iets uit het verhaal moest opsteken. Tegen de tijd dat de film voorbij was vroeg ik me af wat ik precies mee moest hebben gekregen van het verhaal. Merry Christmas Mr. Lawrence heeft een paar sterke scenes maar deze scenes leken geen cruciale samenhang te hebben met de rest van het verhaal. Je had deze scenes bewijs van spreken eruit kunnen laten en het zou geen invloed hebben op het verhaal. Dit betekend niet dat deze scenes per se slecht zijn: er zitten wel degelijk een paar opmerkelijke momenten tussen (zoals "de" bekende scene met Bowie), maar als geheel vond ik dat de film tekort kwam.

De acteerprestaties zijn van hoog niveau wat de personages geloofwaardig maakte maar persoonlijk vond ik de personages niet zo interessant. Lawrence is een rustige man die optimistisch probeer te blijven. Geloofwaardig, geen slechte rol, maar niets aan de rol prikte mijn interesse voldoende om scenes met Lawrence sterk te noemen. Hetzelfde probleem heb ik met de meeste andere personages met uitzondering van Bowie’s personage (genaamd Jack). Jack heeft humor en er heerst mysterie om het personage heen waardoor ik merkte geïnteresseerd te zijn in wat hij ging doen. Elke keer als hij in beeld was gebeurde er iets opmerkelijks, al was het grappig of emotioneel.

Merry Christmas Mr. Lawrence heeft sterke acteerprestaties en een paar sterke momenten, maar als geheel deed het verhaal me weinig en ik vond de meeste personages wat oninteressant. Hierdoor had de film ups en downs. Vind het leuk om eens gezien te hebben voor het inzicht maar het is niet iets dat ik vaker hoef te zien.

2,5*

avatar van Filmkriebel
3,0
Best een taaie film, maar ook een wat tegenvallend psychologisch drama over de culturele clash tussen Britten en Japanners in een Indonesische gevangenenkamp. Na "The Hunger" de tweede film met Bowie die ik zie. Het is goed om nog eens die grote meneer aan het werk te zien. Merry Christmas Mr Lawrence vertelt over hoe de mensen in tijden van oorlog hun best doen om aan hun menselijkheid vast te klampen...zo heb ik het aangevoeld. Oorlog wordt geregeerd door allerlei codes en regels die nageleefd moeten worden. Hier wordt de militaire orde doorprikt door menselijke emoties en gedachten die beide kampen op dezelfde golflengte brengen, en soms is dat best mooi om te zien. Zeker op het einde met dat wederzijdse respect tussen Hara en Lawrence . De homo-erotische gevoelens tussen Yonoi en Celliers gingen me wat te ver en kwam me over als een geforceerd truukje. De Mr Lawrence uit de titel vind ik wat zwak uitgewerkt en wordt overschaduwd door Bowie's indringende prestatie als Celliers. Oshima kiest soms voor te theatrale scènes en dat stond een echt goede filmervaring in de weg. Geen ramp maar een film die niet zeker niet ieders meug zal zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:42 uur

geplaatst: vandaag om 10:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.