His Girl Friday (1940)

Erg leuke film. Verrassend is de ontzettende snelheid in de dialogen (vanwege de Engelse import dvd zal ik wel het één en ander gemist hebben) en op sommige momenten ook de snelle montage. Ook de erg sterke Grant, begint steeds meer bij één van mijn favorieten te horen.

Zeker een film die ik nog eens terug wil zien. Voor nu 4*, maar deze film heeft zekergroeimogelijkheden.

Vond Cary Grant weer subliem zoals zo vaak, alhoewel ik liever Jean Arthur had gezien als Hildy in plaats van Rosalind Russell. Toch vind ik Wilder's Front Page ietsje beter. Zeg nou zelf Matthau & Lemmon of Grant? 4 sterren

Inderdaad een meesterlijke film, met grandioos acteerwerk. Met name Grant was fenomenaal in zijn energieke rol als Mr. Burns (zijn ontmoeting met Mr. Baldwin was hilarisch). Verder lollige bijpersonen (die hilarische Pettibone) en de film gaat als een achtbaanrit. Zelden een film gezien die in zo'n rap tempo de meest briljante en hilarische dialogen rond weet te slingeren. Zéker een aanrader.

4,5 sterren.

Cary Grant en Rosalind Russell zijn een leuk tegendraads duo!

Grant speelt meestal wat gemoedelijker types, leuk om hem eens een ander type rol te zien spelen. (Hij speelt overigens een paar jaar na deze film in Arsenic and Old Lace een nog excentrieker en drukker type.)

His Girl Friday is zoals gezegd een film met een hoog tempo. Vooral de dialogen zijn rap en humoristisch.

Ondanks het razend knappe scenario, uitstekende hoofd- en bijrollen, kom ik niet verder dan 3,5 sterren. Ik kan niet anders concluderen dat het met mijn smaak te maken heeft, er valt weinig op deze film aan te merken. Ik houd denk ik maar in beperkte mate van 'drukke' films met bijdehante types. Bij Wilders One, Two, Three had ik een zelfde gevoel.

Prachtige komedie met een enorm tempo. Heerlijk vinnig en lekker druk. Wat een dialogen ook, enorme grapdichtheid. Grant kan subliem timen en Russell is al even geweldig. Het einde was ook erg fijn, ik heb zo'n gevoel dat als deze film nu was gemaakt er een einde was gekomen waarin Hildy er toch nog met die brave saaie Bruce vandoor was gegaan . Soms zijn we nu truttiger dan toen.

Ruim 4.0*

Fantastische film. geweldige dialogen (onnavolgbaar af en toe), erg goed script (alles klopt), erg grappig (die Bruce die om het kwartier vast zit/ die kneuzen die de stad runnen), geweldige cast, natuurlijk Grant (goed samenspel met Russell), maar in feite is iedereen geweldig. Verder is de cinematografie dik in orde (mooie shots o.a. tijdens het interview met Williams) en ook nog een aanklacht tegen de manier waarop de pers in die tijd te werk ging. in alles ontzettend sterk en dus een dikke 4 sterren.

Interessante film waar de humoristische scènes niet op 1 hand te tellen zijn. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel kon lachen om een zwart/wit film uit 1940!

Het verhaal is eigenlijk heel simpel maar vanuit allerlei zijweggetjes komen er steeds excentrieke typetjes die de hele boel weer omver gooien en alles in de war schoppen. Dit is positief, omdat het verhaal zo als een intercity voorbijzoeft. Het meest gelachen heb ik toch wel om de schoonmoeder en de heerlijk sarcastisch spelende Cary Grant. 4,5*

Ben ook zeer blij verrast gisteren met deze film. Voor mij persoonlijk is het altijd wennen aan zwart-wit, maar dat had ik dit keer totaal niet. De openingsscene was al geweldig, en het niveau werd bijna constant vastgehouden. Ik heb zelden zulke hoeveelheden goede oneliners en grappen achter elkaar gehoord. Enig minpuntje voor mij persoonlijk was dat het laatste kwartier van de film iets minder grappig was en daarom 4,5*. Maar het blijft een briljante film.

Ik vind de film persoonlijk trouwens goed te vergelijken met Clerks en dan niet alleen het zwart wit, maar dan vooral de soort conversaties en het tempo van de grappen. Ook daar heeft bijna elke opmerking een grappige lading.

Erg leuke komedie. Weer leuke dialogen zoals in Bringing Up Baby, maar ook de toch nogal pijnlijke momenten tussen Walter en Hildy zijn geweldig.

Ik moet zeggen dat ik de oudere films steeds meer begin te waarderen en dat had ik niet zo snel verwacht, zeker de komedies niet.

Maar ik heb genoten,zeker van de leuke cast.

4*

Mên, wat een tempo! De dialogen vliegen om je oren, mij iets te snel eerlijk gezegd. Het plot vond ik ook niet bijster boeiend.

Super acteerwerk en een film maet een hele hoge tempo.

Leuk verhaal en verschillende grappen.

4 sterren

Leuke film, die het moet hebben van de dialogen en dat zijn er veel, ondanks dat de film maar anderhalf uur duurt, want het tempo is namelijk razendhoog. Grant en Russell zijn een leuk ingespeeld koppel en doen het beiden erg goed. Verder is het gewoon leuk om te zien hoe het er destijds aan toe ging in zo'n journalistenkantoor en is het af en toe best lachen geblazen als iedereen weer eens steeds harder gaat praten, omdat ze anders degene met wie ze aan het bellen zijn niet meer kunnen verstaan. Niet elke dialoog is even leuk, maar er zijn meer dan voldoende goede en leuke grappen die deze film meer dan de moeite waard maken.

3,5*

twijfel een beetje, maar 3* zou te onmin zijn voor deze film dus vandaar 3.5*. Film schiet onmiddellijk op gang, en laat de kijker geen seconde met rust. En dat bedoel ik zowel positief als negatief. Van het ene gesprek in het andere, geen woordenwaterval is teveel voor deze film. Als je ook nog eens geen ondertitels hebt bij deze film moet je verdomd goed je best doen om te kunnen volgen. Een wonder ook dat de film 'maar' 92 minuten duurt, want het gaat zoals eerder gezegd razend snel.

Maar dat er goed gespeeld wordt staat buiten kijf. Ook probeer je een beetje te voorspellen hoe het gaat aflopen, en hoewel het uiteindelijke einde een beetje 'onverwacht' is, kan deze me toch voldoende bekoren.

3.5*

Dolle pret met deze romantische klucht, die in razende vaart aan je voorbij trekt. Cary Grant en Rosalind Russell zijn in topvorm. Let ook op de twee hilarische scènes met Billy Gilbert als koerier van de gouverneur.

Het toneelstuk van alleskunner Ben Hecht is een aantal malen verfilmd, maar deze uitvoering onder regie van Howard Hawks is verreweg de beste.

Een heerlijke komedie, Grant en Russell vormen een prima koppel. Goed acteerwerk. Een hoog tempo qua dialogen en plotontwikkelingen, knap gedaan. Grant steelt de show, hij zet een boeiend en zeer vermakelijk personage neer. De anderhalf uur vliegen voorbij, mede door het hoge tempo. Een prima film dus.

Gefilmd toneel met daarbij veel gepraat wat Cary Grant en Rosalind Russell absoluut in de picture brengt.

Denk niet dat veel anderen dergelijke glansrol zouden hebben aangekund.

De film komt nogal traag op gang en voelt wat geforceerd aan. Maar al snel worden de dialogen pittig en zeker als de journalisten in gang schieten, wordt het echt goed. Cary Grant is geknipt voor dit genre, wat hij al meer bewezen heeft. Met een goeie tegenspeelster en een hoop leuke randfiguren is het plaatje compleet. Voor mij blijft dit nog altijd het bewijs dat je voor komedie ofwel qua mimiek heel sterk moet zijn, ofwel een deftig script. En dat is hier goed gebleken.

Hanks zorgt voor een snelle film. Voor het eerst zouden dialogen elkaar overlappen. Wat nu evident is, was toen nog vrij nieuw. Acteurs lieten de anderen uitspreken voor ze zelf iets zegden. De nieuwe manier geeft meer snelheid in de film en een bepaalde spanning (met humor) die het verhaal zeker goed doet. Films mogen gerust rustpunten hebben, maar deze film had dat zeker niet nodig.

*gaap*

Eigenlijk heeft deze film maar één ding: snelle dialogen. Als dat je ding is dan kan deze film best hoge ogen gooien, als die dialogen echter minder goed vallen dan merk je eigenlijk al snel op dat er verder niet zo heel veel te beleven valt.

Het tempo in de film zelf ligt dan ook absoluut niet hoog, integendeel. Scenes duren tergend lang, er zit alleen héél veel tekst in die érg snel opgedragen wordt. Zoals wel vaker vond ik de dialoog allesbehalve geinig, spitsvondig, scherp en whatnot. Grant is een type Stewart en dus absoluut niet mijn soort acteur en Russell weet ook nooit echt te overtuigen.

Plot en cinematografie kan je gewoon naast je neerleggen en de "subtiele" (seriously ) kritiek op het perswereldje wordt je keihard in je gezicht geworpen. Maakt de film alleen maar irritanter. Mnee, ik heb mij al eerder geërgerd aan dit soort screwball comedies en deze is niet anders. Ik vind ze niet per definitie rampzalig, maar dan verwacht ik lossere acteurs bij dit soort dialogen. Met een hoop stijve harken die pogen spitsvondig te zijn tegen 200 woorden per minuut kan ik niet veel.

0.5*

Hildy Johnson, een van de beste verslaggeefsters van een nieuwsblad wil haar job opgeven en de journalistiek verlaten. Walter Burns, haar ex-man, een manipulerende en ongeduldige persoon, die het nieuwsagenstschap leidt houdt nog steeds van haar maar krijgt te horen dat ze trouwplannen heeft met Bruce Baldwin, een sullige verzekeringsagent. Walter vraagt haar of ze de ter dood veroordeelde moordenaar van een politieman wil interviewen en er een verslag van maken want hij heeft niemand anders.

Dialogen worden in deze film in een recordtempo afgehaspeld wat het soms moeilijk maakt om ze perfect te volgen. Het eindeloze gekibbel begon mij op de duur te vervelen. Zelfs Cary Grant, van wie ik zoveel goede vertolkingen in andere films heb gezien, kon het niet redden. Veel onsympathieke karakters en sommige grappen waren voor mij niet geslaagd. Het enige pluspunt is dat de kineast op cynische wijze het journalistenwereldje in zijn hemd zet. Deze luidruchtige screwball-komedie was niet echt mijn ding, de vele positieve reacties hier ten spijt. Sorry.

“I wouldn't cover the burning of Rome for you if they were just lighting it up!”

Je hebt bijna geen tijd om adem te halen in deze razendsnelle komedie vol met knetterende dialogen en acteurs die duidelijk plezier hebben. Vooral Grant en Russell zijn geweldig op dreef, maar eigenlijk geeft iedere acteur hier alles. His Girl Friday zou je oneerbiedig een romcom kunnen noemen, maar dan wel van het venijnige en scherpe soort. Geen zoetsappig gedoe, maar een Grant en Russell die elkaar het leven zuur maken maar ook niet zonder elkaar kunnen. Met een perfect einde, waarbij de kijker wat beduusd en naar adem happend achter wordt gelaten.

Het is een satire op sensatiejournalistiek of yellow journalism, met reporters van concurrerende kranten die elkaar de loef af willen steken en alles over hebben voor een primeur. Een ontsnapte gevangene is belangrijker dan de beginnende oorlog ("Take Hitler and stick him to the funny page!") Het tempo is jachtig, de spreeksnelheid zeer hoog. Soms tateren ze door elkaar heen of zijn er twee simultane telefoongesprekken. Dit was technisch moeilijk, want ze konden maar één microfoon tegelijk opnemen.

Het is een herwerking van het toneelstuk The Front Page van Ben Hecht, die zelf als verslaggever werkte in Chicago. Er is eenheid van tijd, plaats en handeling. Alles speelt zich af binnen een beperkte, hectische werkruimte, ingeleid door een lang tracking shot. Het is een race tegen de klok. Ze hebben één dag om de executie te verhinderen van iemand die een politieman neerschoot zonder te beseffen wat hij deed.

Het grootste verschil met het toneelstuk is dat ze van Hildy een vrouw gemaakt hebben. Zij zit in een driehoeksverhouding en moet kiezen tussen een rustig gezinsleven en een hectische carrière. Burns zegt tegen haar: "You're a newspaper man!" Rosalind Russell huurde iemand in om haar personage wat extra kwinkslagen te geven. Regisseur Howard Hawks moedigde eigen initiatief en improvisatie aan. Er zitten gewaagde politieke grapjes in. Momenten van zelfreferentie zijn er wanneer de echte acteursnamen Ralph Bellamy en Archie Leach genoemd worden. De nieuwe titel is afgeleid van van Man Friday, de helper van Robinson Crusoe.

Cary Grant speelt vaak de goed geklede vrijgezel die rad van tong is en plannetjes bekokstooft, maar uiteindelijk het hart op de goede plaats heeft. Van de vele screwballkomedies waarin hij geacteerd heeft, is dit misschien wel z'n beste.

Waanzinnige film. Vooral het laatste halfuur is één van de meest chaotische stukjes cinema die ik ooit heb gezien. Een onophoudelijke woorddiarree waarin alle losse verhaallijnen aan elkaar worden gepraat. Als je twee seconden de aandacht laat verslappen ben je hopeloos verloren. Ik moest hierdoor vaak een paar minuten terugspoelen om terug in het ritme te komen. Zoals het een echte screwball comedy betaamt omvat de film een man en een vrouw in een onmogelijke relatie. Ze spelen van begin tot even voor het eind 'hard to get' en voeren doorlopend een verbaal gepingpong waar je hoofd van gaat tollen. Deze snelle dialogen in combinatie met enkele bizarre B-plotjes weten af en toe te amuseren, maar vaak hebben ze het tegenovergestelde effect. De karikaturale weergave van de gehaaide nieuwsreporters wordt al gauw vervelend en op de eentonige setting ben je ook snel uitgekeken. Enkele grapjes brachten een glimlach teweeg, maar in vergelijking met Bringing Up Baby is deze farce een pak minder entertainend.

Het ultieme voorbeeld van de les dat ultrakorte shots niet per se nodig zijn om snelheid in een film te krijgen: hyperactieve dialogen, goedgebekte personages en een strak plot volstaan. De meest opvallende scène zónder die elementen komt daardoor des te harder aan: de vier pokerende reporters met eelt op de ziel die plotseling tot introspectie worden gedwongen nadat Hildy de over haar toeren geraakte Mollie uit de perskamer mee naar buiten heeft getroond. Perfecte zwartgallige komedie, en is er eigenlijk iemand die de muziek heeft gemist?

Dit 'klassiekertje' tegengekomen bij de kringloop en in de hoop op iets bijzonders meegenomen, want je weet natuurlijk nooit. De titel zei me niets, slechts de naam van Cary Grant was een trigger in die zin, dus maar gewoon proberen en tot mijn verrassing scoorde deze film behoorlijk op MovieMeter en waarom dat zo is werd al snel duidelijk.

Toch wekt de synopsis rond het interview met een ter dood veroordeelde vooral de verbazing, want dit lijkt me niet echt materiaal voor een comedy maar ook daar komt snel een antwoord op aangezien de ter dood veroordeelde als rode draad door het geheel loopt maar het toch vooral de aankleding met de andere karakters en dialogen is die de aandacht trekken. En vanaf het eerste moment tussen Walter en Hildy is het duidelijk dan de film niet aan treuzelen doet of een lange intro want in de beginfase tussen de twee levert de film meteen waarom hij bekend staat, namelijk chemie, goed acteerwerk en sterke dialogen die bol staan van de humor en scherpzinnigheid.

Kostelijk is de ontmoeting met de nieuwbakken echtgenoot waar geen mogelijkheid onbenut gelaten wordt om deze voor schut te zetten, zijn er de nodige sneren naar het werk en de koppen in de krant en springt vooral de scène in de perskamer er uit met Walter, Hildy en Bruce en daarmee ook weer zo'n scène op het scherpst van de snede, met snelheid en alles precies in de maat in een behoorlijk lange scène. Maar het draait natuurlijk om het beeld van puppetmaster Walter die op alle mogelijke manier Hildy in de buurt probeert te houden en een vertrek van het stel saboteert en dit op gehaaide wijze voor elkaar krijgt. Toch heeft de film ook een sombere en zelfkritische kant, sombere rond Earl en een zelfkritische venijnige kant wanneer Mollie Malloy verhaal komt halen over haar naam in de krant in verband met onwaarheden, iets dat de pers muskieten niets uitlijkt te maken.

En zo blijkt His Girl Friday voor zijn leeftijd een uitermate gevatte en vlotte film die geen moment oud aanvoelt als de 83 jaar. Maar om nu te zeggen dat de film boven gemiddeld of buiten categorie is, nee dat nu ook weer net niet. Prettige zit voor een keer dat wel met een stevige voldoende wat mij betreft.

Meer een zuivere praatfilm dan dat ik vooraf in gedachten had. Niet dat dit me vooraf afschrikt, maar hier had ik een nogal hoogdravend babbelziek gevoel bij. Enerverend bij momenten hoe losgeslagen en manipulatief Cary Grant tekeer ging. Iemand die duidelijk steeds zijn zin wil krijgen.

Los daarvan is het acteerwerk en de dialogen best wel goed te noemen. Kwalitatief zeker in orde alleen was ik niet geheel overtuigd van het plot. Dat gekissebis tussen Grant en toch wel zijn ex bezorgde me hoofdpijn. Ik vond het bij momenten iets te eentonig.

In de jaren 20 van de vorige eeuw maakte regisseur Howard Hawks vooral naam met actie- en gangsterfilms. Na zijn overgang van MGM naar Colombia Pictures legde hij zich meer toe op de screwball-komedie. This Girl Friday baseert zich op een toneelstuk en houdt zich bezig met de waarde van fatsoen en moraal in een wereld waarin vooral het eigen imago en de eigen roem belangrijk zijn. De wereld van de journalistiek.

De wereld van de journalistiek is een snelle wereld. De personages gedragen zich hyperactief. Het is soms net alsof ze onder stroom staan. Het gedrag past in de wereld die steeds loert op het nieuwste nieuws en het meest actuele verhaal. In een snelle wereld zijn de dialogen snel en zijn de personages voortduren in beweging. Ze kennen geen rust. Motorisch en dialogisch niet. Het is soms lastig om als kijker een dialoog te volgen. De gesprekken springen voortdurend van het ene onderwerp naar het andere.

Ook in de settings is de jachtige onrust terug te zien. Neem bijvoorbeeld de persruimte in de gevangenis waar het nieuwssubject van die dag zal worden terechtgesteld. Het is een ruimte vol telefoons en schrijfmachines. Een ruimte die is doordrenkt van tabaksrook. Een ruimte waar de leden van de pers nerveus in- en uitlopen. Een dynamische plek die tegelijkertijd laat zien hoe ingekapseld het journaille werkt. Echte bekommering om de subjecten die in het nieuws staan is niet aanwezig. Op de zoektocht naar het nieuws worden alle vormen van fatsoen en waarachtig mededogen (zo die al aanwezig zijn) overboord gegooid.

In deze film is de nieuwsbron van alle commotie de terdoodveroordeelde Earl Williams. Hij is voor de reporters het middel om sensationele krantenkoppen te produceren. Het verhaal draait voornamelijk om protagonist Hildy die haar loopbaan als journalist vaarwel heeft gezegd en op het punt staat te trouwen met een saaie verzekeringsagent. Vanwege haar verloving en haar evolutie naar een fatsoenlijk burgerlijk bestaan waant zij zich verheven boven haar voormalige collega’s. Ondanks haar verhevenheid lukt het haar niet zich te onttrekken aan de zuigkracht van het sensationele verhaal, laat zich verleiden tot een laatste journalistieke klus en keert weder naar het niveau van de aasgier. Als aasgier onderneemt zij acties die moreel gesproken op zijn minst als dubieus betiteld mogen worden. Acties die door haar saaie verloofde met afkeuring worden waargenomen en door haar gehaaide voormalige chef en ex-man worden toegejuicht.

Middels het personage Hildy laat de film de precaire balans zien tussen moraal, fatsoen en ambitie. De film toont een jachtige wereld waarin alles op een obsessieve manier aan het eigen imago is verbonden. Dat geldt voor de journalisten. Dat geldt voor de subjecten die in het nieuws staan. Die kunnen immers hun goede naam verliezen, carrièrekansen krijgen en verspelen of in het geval van Earl Williams mogelijk de strop ontlopen. De macht van de schrijvende pers reikt ver.

This Girl Friday is een vermakelijke komedie die de rol van de media als nieuwsbron en meningvormende macht thematiseert en zich daartoe stort in de hectiek van de journalistieke wereld. Hawks schetst een wereld waarin fatsoen en moreel besef het meestal afleggen tegen bedenkelijk- en gewetenloos gedrag. Het ego wint meestal. This Girl Friday is een interessante film die bij vlagen ook nog grappig is. Met prima hoofdrollen voor Cary Grant en Rosalind Russell die elkaar verbaal goed partij geven.

Een screwball zoals ze enkel in de thirties gemaakt werden. Cary Grant en Rosalind Russell hebben een leuke chemie. Cary Grant is super als leading man met het nodige charisma om baas van een krant te spelen. Verder spat de energie van het scherm omwille van de dialogen die aan snel tempo afgevuurd worden. Het verhaal speelt zich deels af op een krantenredactie en deels op een persmeeting; het soort omgeving dat doorgaans al een high level energy over zich heeft. Hier wordt dat dus nog verhoogd, ook al omdat Howard Hawks er een sport van maakte om dialogen te laten overlappen aan snel tempo. De humor is vinnig te noemen, blijft overeind binnen de energieke performance.

Van Howard Hawks heb ik nog niet zoveel gezien, maar dit smaakt zeker naar meer, want hij levert hier een zeer vermakelijke komedie af. Vooral de razendsnelle en grappige dialogen vallen hier enorm op. Vooral het laatste halfuur is genieten geblazen, want vanaf het moment dat Earl Williams via het raam de persruimte binnenkomt, valt het werkelijk geen seconde stil. Wat ook leuk om te zien was, waren al die journalisten die elkaar proberen te overtreffen door harder te praten aan de telefoon.

Cary Grant en Rosalind Russell leveren hier erg sterke prestaties af. Cary Grant is hier perfect gecast voor zijn rol als hoofdredacteur Walter Burns, maar eigenlijk heb ik hem nog nooit weten teleurstellen. Op zijn eigen, nogal gluiperige manier, probeert hij om Hildy terug te krijgen en te voorkomen dat hij vertrekt met Bruce. Een tijd lang had ik gehoopt dat hij bot zou vangen en dat Hildy voor Bruce zou kiezen, want zijn methodes waren niet altijd even proper (Bruce belandt tot 2 keer toe in de gevangenis). Dat Hildy uiteindelijk voor Walter kiest, was misschien wel voorspelbaar, maar uiteindelijk past dit einde wel beter dan een alternatief einde waarbij Hildy zou kiezen voor de saaie verzekeringsmakelaar Bruce.

Die Hildy wordt overigens erg sterk neergezet door Rosalind Russell. Zij zit ergens gevangen tussen haar wens om een rustiger leven op te bouwen en de ambitie om toch die belangrijke gebeurtenissen te verslaan. Iets wat me toch vaak opvalt bij dit soort oudere films, zijn de rollen van vrouwen die meer in balans liggen met de rollen van de mannelijke tegenspelers. Vaak had ik zelfs het gevoel dat Rosalind Russell de bovenhand had op de rol van Cary Grant.

Wat mij betreft een ideale film als je zin hebt in een snelle komedie met geweldige dialogen en een sterk duo in de hoofdrol.

4*