Cold Skin (2017)

Hele aardige meevaller. Wist niet wat ik hiervan moest verwachten maar het resultaat past wel in mijn straatje. Het kan omschreven worden als scifi-horror-thriller-drama. Qua stijl heeft het wat weg van films als Extinction (2015) en Maggie (2015) oftewel een 'rustige horror'.

Een meteoroloog moet een jaar doorbrengen op een verlaten en afgelegen klein rotseilandje die hij deelt met de vuurtorenwachter, een eigenzinnige teruggetrokken zonderling die niets van gezelschap moet hebben. De als fort ingerichte vuurtoren wordt voor de nieuwe meteoroloog verboden terrein waardoor hij zich in een hutje terug moet trekken.

Maar zodra de nacht aanbreekt blijkt het helemaal niet zo eenzaam te zijn op het eiland en wordt het duidelijk waarom de vuurtoren gefortificeerd is, snel moet hij noodgedwongen de hulp te zoeken van de vuurtorenwachter en zal hij met hem moeten zien samen te (over)leven.

Een film over samen in eenzaamheid zien te overleven, tegenovergestelde persoonlijkheden, driehoeksrelaties, en over het afweren van aanvallen van koudbloedige Cold Skins , oftewel 'waterzombies' (die uit de wereld van Avatar lijken te komen). Het eilandje zorgt voor fraaie natuurbeelden die deze auteursfilm compleet maken. 3,5*.

Goed.

Gens trekt naar Lanzarote en net als Hadzihalilovic komt hij met een rare film thuis. Al moet ik wel zeggen dat ik haar film nog een streepje beter vond, al is het maar omdat die nog meer speelt op sfeer en mysterie, terwijl deze Cold Skin toch nog vooral een verhaal wil vertellen.

Spaanse film, Franse regisseur, Engelstalige cast. Lijkt een redelijk internationale onderneming geweest te zijn, maar daar heeft Gens sowieso wel een voorliefde voor. Het is ook niet de eerste Spaanse film die kijkers probeert te winnen door Engelstalig te gaan, wel denk ik de eerste die daarvoor een Franse regisseur aantrekt.

De genreomschrijving hierboven is maar een beetje vreemd, scifi lijkt me sowieso onnozel (speelt zich in 1914 af en veel science is er niet), thriller is een optie, maar dan zou ik toch eerder naar fantasy, mysterie of horror teruggrijpen om een mix te maken. Het is dan ook een film over een mysterieus wezen dat zich op Lanzarote bevindt, qua opzet leunen de belegeringen toch aardig dicht tegen het horror genre aan.

Acteerwerk is wat aan de magere kant en Gens kiest wat mij betreft iets te vaak voor CG oplossingen, daar waar net zo'n eiland als Lanzarote toch genoeg natuurlijke rijkdom biedt om mooie plaatjes te schieten. Maar het is vooral dat het vaak wat fake oogt, wat doet vermoeden dat het budget van deze redelijk beperkt geweest is.

Maar verder wel een boeiend filmpje. Mooie mix van genres, wordt beter naarmate de tijd verstrijkt en laat een erg positief gevoel achter. Gens weet ze wel te maken. De laatste tijd is het niet meer op het niveau van weleer, maar zijn films blijven wel steeds interessant om zien.

3.5*

Van deze Sciencefiction / Thriller film had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar toen ik hem voorbij zag komen, meende ik dat dit wel eens een aardige film kon zijn (mede omdat regisseur Xavier Gens erachter zit en die heeft toch een aantal goede films gemaakt) en heb ik hem afgelopen nacht en vanmiddag bekeken.

In september 1914 aan de rand van de Zuidpoolcirkel, stuit een stoomschip op een verlaten eiland. Aan boord staat de jonge man Aaron Winds (David Oakes), die erom popelt om vanuit daar het weer te bestuderen, en in eenzaamheid aan het einde van de aarde te leven. Eenmaal op het eiland, vinden ze geen enkel spoor van de man, te weten meteoroloog Aldo Vigeland, die hij moet gaan vervangen, maar vinden ze alleen de mysterieuze vuurtorenwachter Gruner (Ray Stevenson), die zich verschanst heeft in de vuurtoren. Het lijkt erop dat hele leefwereld van Aaron Winds voor twaalf maanden uit niets meer zal bestaan dan een verlaten hut, Gruner (die het eiland namelijk niet wilt verlaten), de vuurtoren, stenen, stilte en de zee. Maar dan valt de nacht en blijkt het eiland toch niet zo verlaten en onbewoond te zijn als hij had gedacht.

Het eenvoudige verhaal zit opzicht best aardig in elkaar (de eerste 25 minuten daarvan zijn ook nog mysterieus) en weet ook wel te boeien (spannend wordt het echter nergens) en te vermaken en bevat ook de nodige actie, die hoofdzakelijk bestaat uit zelfverdediging tegen blauwe Avatar-achtige uitziende wezens uit de zee, die het voorzien hebben op de mensen op het eiland. De actie is wel steeds herhalend en dat laatste geldt ook voor het einde van het verhaal, welke best aardig was en ook leuk gevonden (misschien zelfs verrassend) was.

Eén van deze wezens is overigens een vrouw (die op een gegeven moment Aneris wordt genoemd door Aaron Winds), die min of meer het huisdier is van Gruner en waar hij zelfs ook seks mee heeft Ondanks dat het verhaal zich afspeelt op een klein en kaal eiland, werd het eiland en de omgeving ervan wel regelmatig fraai in beeld gebracht en dat geldt eigenlijk ook voor de actie, welke me soms wat deed denken aan de actie uit de Actie / Horror film "World War Z (2013)" en dan doel ik vooral op de massale bestorming van de vuurtoren.

Buiten de actie en de onderlinge verstandshouding tussen de drie hoofdpersonages, gebeurt er verder eigenlijk niets in het verhaal, waardoor ik het soms wat saai en langdradig vond. De cast is dus min of meer op één hand te tellen en bestaat uit de hoofdrolspelers David Oakes, Ray Stevenson en Aura Garrido (in de rol van Aneris, die dus de blauwe Avatar-achtige uitziende vrouw is en waar Aaron Winds een band mee krijgt), die het opzicht best verdienstelijk deden.

Al met al best een aardige Sciencefiction / Thriller film (duurt circa 100 minuten) om eens gezien te hebben, maar meer zeker ook niet.

Wat een prachtige en interessante film over isolatie en waanzin met Lovecraftiaanse elementen van regisseur Xavier Gens. Het verhaal is gebaseerd op een bestseller van Albert Sanchez Piñol. Enige manco van de film is dat de karakters en hun beweegreden iets te onderbelicht zijn. Want verder is het vooral genieten geblazen. Cinematografisch is het dik in orde, van wat ik van regisseur Gens heb gezien was dit ook altijd prima verzorgt.

De cast bestaat in zijn geheel maar uit drie personen. Ten eerste is daar David Oakes die een meteoroloog speelt die opdracht krijgt, om op een eiland vlakbij de Antarctische cirkel, het weer te onderzoeken. Echter de film is opgenomen op Lanzarote aangezien dit eiland een warmer klimaat heeft. Daar ontmoet hij Gruner, een grandioze rol van Ray Stevenson, die als een soort Robinson Crusoë zijn vuurtoren beschermd tegen wezens uit de zee. Deze geef de meteoroloog de naam Friend, verder komen we dan ook niet te weten hoe hij echt heet. De derde is een vrouw elijk wezen met de naam Aneris. Een anagram van het Spaanse woord sirena in het Nederlands; sirene.

En terwijl de eerste wereldoorlog moet uitgebroken zijn vechten de helden, zodra het nacht is geworden op het kale desolate eiland, hun eigen oorlog tegen de creaturen, die zo zijn weggeslopen uit die wereld van H.P. Lovecraft en in het donker aan wal komen. Deze creaties komen van de hand van Arturo Balseiro. Deze was ook verantwoordelijk voor de vis-figuren uit de film Dagon (Lovecraft is dus nooit ver weg) En was ook betrokken bij films als Pan's Labyrinth en Frágiles

Kortom een heerlijke hommage aan Lovecraft's werk Somber, bedachtzaam met op de juiste momenten uitbarstingen van opwindende grimmige actie. Regisseur Xavier Gens levert wederom zeer goed werk af!

Dit leek me wel wat daar ik graag survival films zie. Heel bijzonder wordt het echter niet. Ray Stevenson ook wel voornamelijk bekend als Titus Pullo uit de serie Rome is niet meer wat hij geweest is. Ik vind ook dat hij wat oud wordt voor dit soort films. Geef hem een geweer en hij kan nog wel even verder als FBI agent of iets dergelijks, maar die brute kracht is ondertussen wel verdwenen.

Het verhaal is nogal eenvoudig, er ontstaat een driehoeksverhouding tussen een sirene (zoals joolstein goed heeft opgemerkt) en de twee mannen. Ook ben ik het met Onderhond eens dat er teveel gefocust wordt op CG en dit terwijl Lanzarote een prachtig eiland is. Ze zijn ook op Ijsland gaan filmen want op Lanzarote sneeuwt het namelijk niet.

Het is niet cinematografisch dat de film foutloopt, maar het verhaal bevat weinig achtergrond en het acteerwerk is vrij matig. Eigenlijk zijn er voor mij veel zaken onduidelijk zoals: Waarom vallen ze precies aan? Omdat ze de twee mensen als eten zien want voor de rest is er weinig te behalen met deze aanval. Volgens mij zijn ze weinig met een vuurtoren. En waarom vallen ze 's nachts aan? Ze kunnen toch perfect tegen daglicht? Waarom blijft die vrouwelijke sirene bij Gruner, ze kan makkelijk weglopen, maar doet het niet. En ga zo maar door...
De film doet me ook een beetje denken aan The Shape of Water, maar de uitvoering is daar veel beter. Deze is niet direct een must-see, maar wel aardig tijdverdrijf.

“We are never very far from those we hate.

For this very reason, we shall never be truly close to those we love.”

Deze film is zo vaag als de reden waarom de naamloze jongeman (David Oakes) een toevlucht zoekt op een rotsachtig eiland in de Antarctische oceaan. In eerste instantie is het om een andere meteoroloog te vervangen. Maar de vraag van de kapitein waarvoor hij vlucht, blijft onbeantwoord. Heeft hij iets misdaan in wereldoorlog I ? Of drijft een onbeantwoorde liefde hem naar dit geïsoleerd eiland? Geen flauw idee. En uiteindelijk is dit ook niet belangrijk. Het probleem is dat de man die hij moet vervangen, nergens te bekennen is. De enige levende ziel die op het eiland nog aanwezig is, is de primitief uitziende eenzaat Gruner (Ray Stevenson) die zich teruggetrokken heeft in een vuurtoren.

Erg spraakzaam is Gruner niet, maar algauw beseft de jongeman dat zijn veiligheid niet gegarandeerd is in de nacht, als waterwezens telkens uit de oceaan gekropen komen. Als de meteoroloog na de eerste avond zijn onderkomen in vlammen ziet opgaan, is hij wel genoodzaakt om bij Gruner te verblijven. Daar ontdekt hij dat Gruner zo’n amfibische creatie van het vrouwelijke soort (Aura Garrido) als een soort huisdier gevangen houdt. Ze fungeert als huismeid en als object om zijn lusten op bot te vieren. De reden waarom de wezens telkens bij nacht de vuurtoren bestormen is nogal onduidelijk. Zijn die bestormingen een vorm van veroveringsdrang? Of zijn het reddingsmissies?

Een horror zou ik het niet echt noemen. Of is het de symboliek die gebruikt wordt om aan te tonen hoe de mens zich gedraagt tegenover vreemden? En zelfs tegenover elkaar? Is het een weerspiegeling van de brutaliteit die we kennen in onze maatschappij. Het onderdrukken van andersoortige en het misbruik dat hiermee gepaard gaat. Uiteindelijk stel je jezelf de vraag wie hier het monster is. Diegene die het hulpeloos wezen uit zee misbruiken? Of de creaturen die elke avond de vuurtoren bestormen? Stevenson slaagt er wel in die wreedheid en waanzin op een schitterende wijze te tonen.

Echt indrukwekkend vond ik deze film niet. Het verhaal is niet echt overweldigend en neigt naar het repetitieve na verloop van tijd. Ondanks de actierijke bestormingen en een paar schrikmomenten, blijft dit uiteindelijk een doorsnee film. En de vergelijking met “The shape of water” is nogal frappant. Het uitroeien van een visachtig wezen voor eigen profijt en seksuele interactie tussen dit wezen en iemand van het menselijke ras zijn in beide films te vinden. Het enige verschil is dat het in “Cold Skin” over een hele bende van die oceaanbewoners gaat.

2*

Bij het zien van de sirene moest ik toch gelijk denken aan The Shape of Water, waar ik naderhand toch niet zo enthousiast over was. Deze vond ik duidelijk beter en dat ligt toch voor het grootste gedeelte dat de film zich afspeelde op een desolaat vulkanisch eiland. Het geluid van de golven, het schijnen van de vuurtoren, de overgang van dag naar nacht en voorts het verschijnen van de zeemonsters gaven deze film voor mij iets fascinerends, iets wat ik bij The Shape of Water danig gemist heb. Op visueel vlak dus zonder meer een zeer mooie film dit Cold Skin. Het verhaal zelf deed mij niet zo veel hoewel je je wel zou kunnen afvragen wie in werkelijkheid het monster was. De aanvallende zeemonsters of de vuurtorenwachter Grüner die de sirene voortdurend "onmenselijk" behandelde.

3.5*

Nee.

Met erg hoge verwachting opgezet. Gens met zijn Frontiers was erg vermakelijk toen ik hem zag en ook in The ABCs of Death stak hij als een van de weinige bovenuit de andere filmpjes. Daarom was ik wel geïnteresseerd in nog een filmpje.

Helaas is dit een enorme tegenvaller. Ik verveelde me enorm voor een filmpje waarin niet eens zo weinig actie of bloed in zit. Soms is het ook wel redelijk maar ik kon me gewoon niet vinden in de personages en ook de wezentjes zagen er maar matig uit.

Heb erg vaak op de klok gekeken, en ik was eerlijk gezegd best blij dat het voorbij was. Dit lag me gewoon niet helemaal.

Wie ook met monsters vecht, zorgt ervoor dat hij zelf een monster wordt.

Als je lange tijd in de afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook in jou.

Verrassend goed !

De link met The Shape of Water is snel gelegd, maar deze vond ik gewoon beter.

Knappe beelden van het vulkanisch eiland met zijn geweldige kliffen en golven. Daarbij een vuurtoren die mooie sfeerbeelden en leuke shots weet weer te geven. Het verhaal is ondanks 3 hoofdpersonen interessant van begin tot het eind. En de acteurs spelen hun rollen zonder meer degelijk. Er zitten heel wat toffe actiescènes in de film die mooi en duidelijk in beeld worden gebracht. Een paar scènes zijn best creepy en spannend. De creaturen zien er best degelijk uit en bepaalde dingen blijven wat vaag, maar dat werkte niet storend voor mij. Je kunt de meeste dingen na de aftiteling wel zelf invullen of een bepaald idee erover vormen. Niet alles moet altijd haar fijntjes uitgelegd worden. Klein toppertje ! 8/10

Opvallend zijn de prachtige natuuropnames van een desolaat eiland.

Verlatingsangst van Gruner vormt de basis van een psychologisch drama. Het amfibie-mens is zijn vervanging van een verloren liefde. De nachtelijke aanvallen van de soortgenoten maakt het enigszins spannend. Uitroepen van wat het menselijk bezit bedreigt is ons mensen niet vreemd, Horror is het zeker niet.

De acteurs doen het prima.

Het einde is niet echt verrassend. Maar dat doet er niet toe.

Aangename film.

Super mooie beelden, mooie vormgeving en fijn stemmig koud blauw in beeld, en op een super mooie locatie - niet alleen voor de natuur, maar ook de prima in dat barse landschap passende vuurtoren. Leuk mysterieus verhaal om het geheel aan op te hangen, met voldoende ruimte om daar van allerlei filosofische discussies over potentiele diepgang aan op te hangen. Misschien moet je daar dan voor in de stemming zijn, maar dat was ik kennelijk - en zulke mooie beelden hebben altijd al een goeie kans om me in zo'n stemming te krijgen.

Darwin was wrong...

In de kern vond ik dit meer een drama (+fantasy)- en eerlijk gezegd maakte de film me enorm droevig. Eenzaamheid en angst halen het slechtste in de mens naar boven en dan heeft men iets nodig om te haten, om de frustratie op bot te vieren. Deze schepsels vond ik niet zozeer "monsters" maar andere levende wezens die verschillend van ons zijn; monsters, dat is wat een man als Gruner erin wil zien om een excuus te hebben om ze af te maken. Terwijl die zeewezens niet meer dan hun eigen primitieve beschaving en leefomgeving willen beschermen en niet zoveel verschillend zijn van ons. En Gruner meer monster is dan hen (de quote van Nietsche)

En zo maakt Gens een heel mooie maar wrede film, die door velen te simplistisch zal geïnterpreteerd worden vrees ik. Het is ook wat zijn eigen schuld: hij geeft wat een moreel drama is een bijna horror-achtige opsmuk terwijl dat helemaal niet nodig was. Toch vond ik het een sterke film die het zeker verdient om door een breder publiek gezien te worden.

Leuke mix van genres. De wisselwerking tussen horror, drama, fantasy en een vleugje mystery houdt de film fris en ik vond het juist wel fijn dat Gens er niet een puur moralistisch drama van maakte. Het hele 'de mensen zijn eigenlijk de échte monsters' riedeltje kennen we inmiddels wel.

Lanzarote wordt bij momenten mooi in beeld gebracht al kan het lang niet tippen aan wat Manuel Dacosse ermee deed in Evolution. Soms erg sfeervolle plaatjes, maar dat is dan vaak meer vanwege de setting an sich. Had meer mee gedaan kunnen en zoals reeds gezegd wordt er soms wat te vaak teruggegrepen op cgi. De wezens zelf vond ik wel vrij overtuigend. Al met al een leuk filmpje. Eerste helft is vooral lekker mysterieus en doordat er telkens wel een genreverschuiving plaatsvindt blijft de film boeiend. Kleine 3,5*.

Zalige originele fantasie horror.

Spanning tussen een handvol personages en heerlijk naar sfeertje.

Top.

Deze onbekende film eens geprobeerd en het was niet mis, maar een waw gevoel had ik toch ook niet. De film begon nochtans mysterieus, maar halfweg de film was het toch wel wat veel van hetzelfde. Gelukkig herpakt de film zich wel weer.

De beperkte cast deed het prima en verder zag het er wel goed uit.

Toch de moeite om eens gezien te hebben.

Soms schept een debuutfilm hoge verwachtingen over iemands verdere loopbaan en Frontiere(s) was toentertijd echt een New French Extremity representant die mij nieuwsgierig maakte: waarmee zou Gens nog meer nog meer op de proppen komen?

Nu valt het te waarderen dat hij met Cold Skin uit een ander vaatje tapt, maar deze film wist die belofte eigenlijk nergens echt in te lossen. Het verhaal zoekt meer repetitie op dan dat het verrast, de pseudo-poëtische voice-over brengt meer ergernis teweeg dan verdieping en het acteerwerk van met name Gruner laat ook te wensen over.

Ergens herbergt de film wel mooie plaatjes van het desolate eiland en de belegerde vuurtoren die er fier bovenuit steekt en ook het creature design mag er wezen, maar je mist er de opzettelijke signatuur in van een bekwame regisseur. Het einde dat het cirkeltje rond maakt is wat voorspelbaar en doet beseffen dat de weg ernaartoe in feite weinig verheffends heeft kunnen brengen. Nooit écht spannend, nooit écht indrukwekkend. Vermakelijk. 2,5*

Cold Skin van regisseur Xavier Gens (Frontière(s) (2007)) moet het vooral hebben van de fijne donkere sfeer. Magnifiek camerawerk en een fantastische setting in de vorm van een kaal rotsachtig eiland doen de kijker sidderen van genot. De film die een mengeling is van science fiction, avontuur en horror verwent de kijker vanaf het begin met prachtige beelden van de woeste zee die op de kale rotsen beukt terwijl in de verte de vuurtoren somber afsteekt tegen de bewolkte hemel.

Het is alsof je je op een vreemde planeet bevindt. De paar vervallen gebouwtjes die dienen als onderdak voor de nieuwe meteoroloog die een paar maanden op het verlaten eiland moet bivakkeren om metingen te verrichten, passen naadloos in het tafereel. En dan is daar nog de vuurtorenwachter die erg op afzondering is gesteld en zich vijandig opstelt. En uiteraard zijn daar ook nog de merkwaardige zeebewoners die ’s nachts uit het water kruipen en de twee eilandbewoners bedreigen.

Het is een heerlijke entourage. Een entourage die een spannend en ideeënrijk verhaal had verdiend. Het verhaal volgt echter vanaf het begin een voorspelbare weg. Een weinig zinderend verhaal met weinig overtuigende plotwendingen. De karakters van de personages (overigens uitstekend gespeeld door Ray Stevenson, David Oaken en Aura Garrido) krijgen geen kans zich te ontwikkelen. Ze blijven empathisch gezien aan de oppervlakte hangen en van een emotionele band met de kijker is dan ook geen sprake.

En zo is Cold Skin een waanzinnig mooi gefilmde en waanzinnig sferische beleving die inhoudelijk ietwat teleurstelt. De beginsituatie is bekend, het verhaal dat volgt is in grote lijnen te voorspellen en de personages zijn simpel gelaagde reproducties uit talloze andere films. Cold Skin is een prima film met een fantastische sfeer maar gaat op andere vlakken ook wat gemakzuchtig te werk en voldoet daarom niet geheel aan de verwachting.