Il Y A Longtemps Que Je T'Aime (2008)

Een verdomd goede film, met vooral een geweldig goed scenario, waar stukje bij beetje het mysterie ontrafeld wordt. Schitterend eind ook: eerste zegt ze tegen de man van haar zus "Je suis la" en dan nog eens zachtjes tegen haar zus hetzelfde, maar met totaal een andere betekenis. Die zo op die manier de hele film samenvat in één zin. Geweldige impact.

4,5*

Heel mooi psychologisch drama dat bovenal uitdraagt dat het de moeite is om opnieuw te beginnen - perfect geïllustreerd door de slotzin Je suis là: het personage van Kristin Scott Thomas is er nog, hoe beschadigd ze ook mag zijn. Dat al vrij vroeg duidelijk is hoe de vork aan de steel zit, stoorde me niet en zorgde er toch ook voor dat de laatste scène meer is dan een allesverklarend slot waarin duidelijk wordt wie die mensen nu precies zijn waar je twee uur naar hebt zitten kijken. Anderzijds was het misschien nog interessanter geweest om Juliette minder sympathiek te maken door haar zoontje niet ziek te laten zijn, waarmee Il Y Longtemps Que Je T'aime volgens mij nog meer morele vraagstukken had kunnen oproepen. Ook had ik het gevoel dat Philippe Claudel zijn debuut krachtiger had kunnen maken door voor poëtischere beeldtaal te kiezen, waardoor ik deze misschien wel een absoluut meesterwerk had gevonden. Nu is de kadrering vaak erg sober en ook een minder klassieke vertelstijl kon misschien nog voor extra magie hebben gezorgd. Maar goed, met de indrukwekkende acteerprestaties van de twee ravissante zusjes (vooral Scott Thomas vind ik fenomenaal als "afwezige" maar toch heel innemende Juliette) kom je ook al 'n heel end en dus is Il Y A Longtemps Que Je T'aime de zoveelste klasse-worp van de Franse cinema.

Parel van een film met uitstekende acteerprestaties van met name: Kristin Scott Thomas. Zo ingetogen en aangeslagen door al het leed wat haar is aangedaan en toch zo naturel neergezet, zonder overacting. Echt subliem!

De cinematografie is nergens overdadig maar erg sober gehouden wat veel toevoegt aan de aftastende conversaties die beide zussen bij elkaar en hun omgeving ondernemen. Zag er allemaal zeer verzorgd en doordacht uit. Tel daarbij ook nog eens de muziek en de spitsvondige filmverwijzingen op, zoals bij dat feestje waar verwezen werd naar Giulietta degli Spiriti en je hebt een film ' met een intrigerend thema, interessante, zoekende personages ' die bij vlagen speels en met best wat humor, al zij het soms wat cynisch, uitgewerkt is. 4*

Goede film, naar mijn idee geheel passend in de Franse traditie van de laatste jaren (vgl. de films van Ozon, la Tourneuse de pages, Lemming en zelfs films van Haneke) van menselijke dramafilmpjes met veel aandacht voor onderhuidse spanningen, diep weggestopte geheimen en gevoelens.

Alle thema's in deze film verwijzen naar de omgang met het verleden. Erg knap van Claudel dat hij het publiek net zolang als de personages in spanning laat over Juliettes daadwerkelijke achtergrond. De uitwerking is echter wel iets te geforceerd en zelfs simplistisch naar mijn smaak. De Vietnamese kindertjes bijvoorbeeld (verwijzend naar Frankrijks eigen koloniale verleden) stellen wel net de venijnige vragen op het juiste moment, de emotionele uitbarsting van Lea bij de boekbespreking van Miscaad en Straf is wel heel plotseling, en hun moeder die in haar dementie plotseling Juliette als klein kind herkent is ook te gemakkelijk en daarmee iets te nietszeggend. Uiteindelijk vind ik ook de uitwerking van de climax, de reden voor Juliette om haar kind te doden, wat minimalistisch.
Er blijft gelukkig wel een intrigerend drama over, meer dan de moeite waard.

In tegenstelling tot zijn schrijfstijl, overdadig en met veel metaforen, is de de debuutfilm van Philippe Claudel in stijl tamelijk sober. Cinematografisch zelfs saai. De psychologie van de personages is echter zeer in orde en dat is ook waar Il y a longtemps que je t'aime om draait. Sommige scenes zijn het inderdaad net niet, zie het bericht van Arnie, maar de ontwikkeling van de gehele film is erg geloofwaardig en realistisch. De speelse kleinigheden tussendoor (kinderen, opa, sociaal werkers, zwembad, politie) geven net de extra kwaliteit die je van zo'n schrijver mag verwachten. Prima debuut dus. Claudel mag verder gaan op deze weg.

Mooie film, al had ik er toch wat meer, of liever, wat anders dan verwacht.

Het bleek namelijk een best wel feelgood, aandoenlijk drama te zijn, waar ik iets veel wreders en donkerders had verwacht

Het einde zag ik dan ook totaal niet aankomen, maar ik kan niet zeggen dat ik zo blij mee was.

In deze film zegt de man van het echtpaar dat ie liever niet naar een Kurosawa-film gaat omdat hij altijd in slaap valt bij Japanse films.

Even later omschrijft iemand Franse regisseur Eric Rohmer als de Racine van de 20e eeuw.

Het moge duidelijk zijn deze film is meer voor de Rohmer-liefhebbers.

Dat betekent men heeft beroepen als literatuur-professor en xenograaf, woont in een grote villa en heeft twee schattige geadopteerde Vietnamese kindjes.

Doelgroep is dus duidelijk de Franse Grachtengordel die prima acteerwerk ziet in een simpel verhaaltje zonder verdere cinematografische waarde.

Ik honger heel erg naar de tijd van Francois Truffaut.

Wendy

38 jaar

vrouw

Vreselijk saai televisie drama met een kind actrice waarvan je tenen spontaan in de lengte groeien en het verhaaltje maar een beetje door suddert tot vervelends toe. Gigantische domper op het eind waar onnodig, helaas alles prijs wordt gegeven.

Erwin

Spontaan 10 jaar ouder geworden.

Schitterend ''verwerkingsdrama'' waarin een vrouw (Kristin Scott Thomas) intrekt bij haar succesvolle zus (Elsa Zyberstein). Hun omgeving is onwetend over de afzichtelijke daad die zij ooit gepleegd heeft naar haar bloedeigen zoon. Maar was die daad wel zo verschrikkelijk? De film brengt nuances aan in het beeld van ''een monster'' en geeft een gekwetste ziel bloot die zo menselijk is als ieder van ons. We zien hoe deze vrouw van een bloedeloos wrak langzaam transformeert tot een vrouw die in het leven wil staan maar die altijd zal lijden onder haar eigen verleden. En er wordt ook nog een intrigerend sub-thema aangesneden over de betrekkelijke eenvoud van literair werk naar gebeurtenissen uit het ware leven. Een grote pluim voor de sobere doch ijzersterke regie van Philippe Claudell en het eveneens ijzersterke acteerwerk van Kristin Scott Thomas. De sentimentaliteit, die de hele film op de loer ligt, wordt kunstig vermeden door het toch vooral zo menselijk mogelijk te houden. Het enige minpunt zijn de wat onnozele plotlijnen rond een maatschappelijk werker en zijn fascinatie voor de Orinoco. Dat vond ik echt een tikkeltje ongeloofwaardig.

Filmisch gezien is dit natuurlijk gewoon een recht toe recht aan film. Geen verbluffend camerawerk, mooie effecten, goede soundtrack of meer van dat soort dingen. Hier moet de film het echt niet van hebben, Het is een behoorlijk sober geheel.

Maar het verhaal dat hier verteld werd werd ontzettend sterk overgebracht. Het heeft me zeker gegrepen. Dit komt voornamelijk door het supersterke acteerwerk in deze film. Vooral Kristin Scott Thomas als een vrouw die ook al is ze vrij uit de gevangenis nog steeds gevangen zit in haarzelf. Zij was echt verbluffend goed.

Kristen Scott Thomas speelde inderdaad een prima rol en draagde daarmee de hele film. De rest was ontzettend sober en behoorlijk traag. Normaal gesproken vind ik dat geen probleem maar bij deze film ging het me een beetje tegenstaan. Toch heb ik met veel interesse zitten kijken. Maar een tweede keer zal ik hier niet naar kijken.

Prachtige rol van Kirstin Scott Thomas, maar het feit dat ze haar zoontje had vermoord omdat hij ongeneeslijk ziek was had ik eigenlijk al vrij snel in de gaten. Doet op zich niets af aan de film, maar erg verrassend was het niet.

Prachtig drama met uitstekend acteerwerk. Het verhaal is niet erg speciaal, maar heel goed neergezet. Mooie sfeer, af en toe wat droge humor. Met de tekst was niets mis. Alleen jammer dat ze het nog wel iets té duidelijk maakte op het einde. Maar verder een uitstekend drama!

Kristin Scott Thomas is helemaal top, andere acteurs dik in orde. De rest van de film is verder degelijk maar weinig opzienbarend.
Er wordt weer veel getafeld, en voor zich uit gestaard op z'n frans.
Het was te verwachten, dat ze geen echte misdadiger was, alleen moeten we lang wachten voor we weten dat ze euthanasie pleegde om haar zoontje uit zijn lijden te verlossen. Ipv haar te veroordelen als kijker omdat ze haar kind vermoordde, krijg je gaandeweg vanzelf meer sympathie voor haar.
Mooi einde is het wel; Je suis la! ......................je suis la...........

Inderdaad een redelijk aangrijpende film, waarin vooral de aantrekkingskracht zit in de karakters die erg levensecht op me overkomen. Daarnaast is er echter weinig, want visueel is deze film ontzettend saai. Als bijvoorbeeld iemand binnen de film opmerkt dat de regen er mooi uitziet, verwacht ik een prachtig gestileerd shot, maar dat zat zelfs op dat moment er niet in. Verder viel het op dat de montage niet in lijn liep met de muziek als die klonk. Toch ook een beetje een teken dat men vergeet film te maken.

Maar zoals eerder gezegd wisten de personages wel te boeien en ook te ontroeren, ze voelden echt aan als vlees en bloed, waardoor de film uiteindelijk niet verveelde. Wel voelt het na afloop net iets te makkelijk aan, want er worden voldoende aanwijzingen gegeven hoe het zit. Als je weet dat er in Frankrijk euthanasie verboden is, dan is de optelsom snel gemaakt als je hoort dat Juliette arts was.
Dit maakt dat ik toch 2,5* in plaats van 3* uitdeel. Hoger zat er sowieso niet in, daar vond ik de film teveel missen aan visuele kwaliteit.

Schitterende film met briljant acteerwerk van Kristin Scott Thomas en Elsa Zylberstein.

Van begin tot einde kippenvel!

Met voorsprong de beste Franse film van het afgelopen decennium.

Eigenlijk zijn 5* te weinig.

Nu eerst mijn top10 bijwerken.

Dit vond 'k ook een goeie film. Het is een rustige, eerder trage film, maar desondanks verveeld hij niet. Hij boeide me van begin tot einde en dit zal zeker ook door de puike acteerprestaties van beide dames komen.

Vond dit een aanrader.

Een knappe film, vindt het wel jammer dat de uiteindelijke clou in het verhaal te snel gepasseerd wordt, daar had meer ingezeten om het verhaal extra kracht te geven.

Het acteerwerk van Kristin Scott Thomas vind ik buitengewoon realistisch en sterk gespeeld. Maar ook Elsa is goed in haar rol.

Aardige maar ook niet erg opzienbarende film met prima Scott Thomas als vrouw met een verleden, andere rollen waren een stuk minder goed ingevuld.

Als subtiel, praterig drama werkt het nog het beste, zodra de film iets probeert te versnellen wordt het ongeloofwaardig: dan denk ik o.a. aan de onbeschofte werkgever, de uitbarsting tijdens de Dostojevski-bespreking, de plagerij bij het vriendendinner- de ontknoping was ook niet helemaal bevredigend en riep vooral vragen op.

Bijzonder saaie cinema. Film draait om een mysterieus geheim dat in hedendaagse kunst sowieso nauwelijks meer shockerend is en je bovendien al van mijlenver ziet aankomen. Verder vooral degelijk qua acteren en fotografie maar ook weinig bijzonder. En een aansprekend thema als rehabilitatie is door de veilige omgeving waar ze in komt en de niet van toepassing zijnde boetedoening ook al niet interessant in dit geval. Film leeft op momenten (de discussies over kunst bijvoorbeeld) iets op, maar verder een onbeduidend niemendalletje. 2 sterren.

Ingetogen film over een drama. Het wordt allemaal fraai in beeld gebracht en de schoonheid zit m er voor mij ook in dat het allemaal vrij klein wordt gehouden en het zich veelal in huiselijke kring afspeelt . Ook geeft dat de film iets luchtigs met de meisjes en de opa. Zo nu en dan hartverwarmend en aangrijpend om te zien.

Sterk.

Sommige noemen dit een saaie film, ik persoonlijk vind saai soms heerlijk en heb dat soms nodig. Zo vinden sommige mensen het niet prettig om zich te vervelen, ik vind vervelen gewoonweg heerlijk.

Ik vond dit een zeer mooie film helemaal gedragen door een fantastische Scott Thomas.

Ik had de volle vijf gegeven, maar ik trek een half puntje af om de gebruikelijke fouten van de lege tassen waar niets in te zien was. Drinken uit een lege tas zie je altijd, één keer filmde ze gewoon in een lege kop koffie, en als ik koffie drink dampt het altijd. Sorry ik blijf mij ergeren aan dit kleine detail....