Il Y A Longtemps Que Je T'Aime (2008)

Om mensen die een prachtige film de grond inboren vind ik het meestal niet de moeite me druk te maken, Frans123, maar dit even terzijde. Alleszins hoef ik me niet druk te maken om mensen die bij een voor mij middelmatige film een reactie plaatsen die ik wel kan volgen. Nee, ik maak me hier veeleer druk om mensen die anderen op onheuse manier proberen de mond te snoeren of te vernederen. Of liever, niet om die mensen zelf, maar wel om de onaangename sfeer die ze op een open site als deze creëren.

Je kan toch wel tegen een stootje? Als je zo'n domme recensie schrijft zoals waar ik op reageer,vraag je erom . Nou bij deze.De meeste kritieken zijn lovend. Ik ben trouwens niet de enige die zich ergert aan die fast-forwarders,maar ik gebruik een scherpe pen. Ik ben hier niet om vrienden te maken, maar om zinnige kritieken te lezen of te schrijven,waar anderen wat aan hebben of die mij helpen bij het kiezen en beoordelen van films. Als iemand een prachtige film de grond in boort ,dan boor ik de criticus de grond in. En niet vanwege mijn gevoelige ego, maar uit liefde voor de film in het algemeen en deze film in het bizonder....capice?)

Zeer mooi en vooral oprecht. Maar ik hou meer van zijn volgende film

In al zijn eenvoud een bijzonder krachtige film.

Dat is dan bijzonder kinderachtig en vervelend.

Over de film: het viel inderdaad niet mee om het begin door te komen vanwege de oer-chagrijnig kijkende hoofpersoon ( doet ze vaak, kan ze goed, ook een kwaliteit) . Gelukkig bleek ze later ook te kunnen lachen. Mooie film, weet de aandacht vast te houden. Geweldige film? Nee, dat ook weer niet.

Trage hap. Ondanks dat het dus gewoon voortkabbelt, het niet spectaculair is, weet 'ie wel enigszins te boeien. Niet matig, maar ik heb niet zoveel met Juliette als hoofd personage. Dan is Lea gewoon net een banaan en een druif interessanter. Komt ook door de naam waarschijnlijk. Ghehe.

Het is dus niet de meest sprankelende Fransoos. Het blijft iets teveel op afstand. Qua cijfer zo'n beetje aansluitend bij het cijfer van mevr. Breillat. En Naissance des Pieuvres.

Ik vond dit een prachtige film. Zeer sterk acteerwerk van de gehele cast. Een prachtig verhaal wat langzaamaan ontrafelt gedurende de film en later in de film ineens dan flink wat tempo neemt. Beladen onderwerp, want wanneer is moord nu precies moord? Ik heb ademloos naar deze film gekeken vanaf Blu Ray en genoten. 4 *

De film krijgt door het einde deze hoge score. Anders had ie een onvoldoende gegeven, want wie neemt er nu haar zuster in huis als je niet weet waarom ze haar kind vermoord heeft. Dit terwijl je zelf een kind in huis hebt....

Aardige maar ook niet erg opzienbarende film met prima Scott Thomas als vrouw met een verleden, andere rollen waren een stuk minder goed ingevuld.

Als subtiel, praterig drama werkt het nog het beste, zodra de film iets probeert te versnellen wordt het ongeloofwaardig: dan denk ik o.a. aan de onbeschofte werkgever, de uitbarsting tijdens de Dostojevski-bespreking, de plagerij bij het vriendendinner- de ontknoping was ook niet helemaal bevredigend en riep vooral vragen op.

Bijzonder saaie cinema. Film draait om een mysterieus geheim dat in hedendaagse kunst sowieso nauwelijks meer shockerend is en je bovendien al van mijlenver ziet aankomen. Verder vooral degelijk qua acteren en fotografie maar ook weinig bijzonder. En een aansprekend thema als rehabilitatie is door de veilige omgeving waar ze in komt en de niet van toepassing zijnde boetedoening ook al niet interessant in dit geval. Film leeft op momenten (de discussies over kunst bijvoorbeeld) iets op, maar verder een onbeduidend niemendalletje. 2 sterren.

Ingetogen film over een drama. Het wordt allemaal fraai in beeld gebracht en de schoonheid zit m er voor mij ook in dat het allemaal vrij klein wordt gehouden en het zich veelal in huiselijke kring afspeelt . Ook geeft dat de film iets luchtigs met de meisjes en de opa. Zo nu en dan hartverwarmend en aangrijpend om te zien.

Sterk.

Leuk om een keer gezien te hebben, je moet wel van dit soort films houden.

Sommige noemen dit een saaie film, ik persoonlijk vind saai soms heerlijk en heb dat soms nodig. Zo vinden sommige mensen het niet prettig om zich te vervelen, ik vind vervelen gewoonweg heerlijk.

Ik vond dit een zeer mooie film helemaal gedragen door een fantastische Scott Thomas.

Ik had de volle vijf gegeven, maar ik trek een half puntje af om de gebruikelijke fouten van de lege tassen waar niets in te zien was. Drinken uit een lege tas zie je altijd, één keer filmde ze gewoon in een lege kop koffie, en als ik koffie drink dampt het altijd. Sorry ik blijf mij ergeren aan dit kleine detail....

Net weer teruggezien! Prachtige film over een vrouw waarover snel geoordeeld wordt, maar waarvan je niet weet wat de aanleiding was. Heel begrijpelijk achteraf.

In de film Il y a longtemps que je t'aime krijgen we een gekwetst, getraumatiseerd hoofdpersonage. Ik vind dit vaak al een interessant uitgangspunt want met mensen die gevallen zijn, die zich als vuil der aarde moeten voortbewegen in scha en schande ... het levert mooie films op en met il y a longtemps que je t'aime is het niet anders. Er zijn nog zekerheden in het leven.

Centraal staat de relatie tussen 2 zussen. Kristin Scott Thomas trekt in bij haar zus. Bij de eerste verschijning van Scott voelen we dat er iets mis is. De film heeft een mysterieuze opbouw – wat is er gebeurd ? – maar voor we de puzzel leggen zien we hoe Scott langzaam haar leven opneemt. De film is sterk in het observeren van dit gebroken personage. Hoe bv in het begin de onwennige, onhandige begroeting van de kinderen van haar zus bv dat later duidelijk wordt, de band die groeit met het gezin van haar zus door bv piano, haar terugval bv in de discotheek, de gênante sollicitaties, Scott die ronddoolt in de stad (Nantes wordt als een anonieme stad geportretteerd).

Ik vind het wel jammer dat men het personage op het einde verschoont. De film was sterker geweest als ze geen humane reden had om te doen wat ze deed. Maar al bij al een goede film over een tweede kans, over te leven met een schuld en terug mensen binnen te laten in je leven. Il y a longtemps que je t'aime is een film die toont dat het leven geen rozengeur en maneschijn is.