Le Samouraï (1967)

Mooie sfeervolle film-noir. Gaat erg goed van start, in de tweede helft wat minder en net niet beklemmend genoeg om echt super te zijn. Desalnietemin heb ik me prima vermaakt.

En wat waren Franse auto's vroeger mooi zeg.

3.5*

Persoonlijk snap ik niet zo wat hier een film-noir aan is. Misdaad lijkt me een betere genre-aanduiding.

Kan iemand mij trouwens het einde uitleggen? Ik begreep niet echt waarom hij die pianiste wil bedreigen en zichzelf zo wil laten pakken. Ik hoop niet dat het een fatalistisch ideetje is, want dat zou me nogal teleurstellen .

Verder fijne film met veel sfeer en indrukwekkende kop van Delon.

Sterke film,

In tegenstelling tot Le Cercle Rouge is deze film wat consistenter in zijn kleuren.

De film oogt lekker grauw. Veel grijs, wit en zwarte kleuren. Deze look wordt slechts af en toe onderbroken als men zich in de nachtclub bevindt. Maar ook de scènes in de nachtclub oogden zeer sfeervol. Ik hou niet van jazz, maar hier was het wel goed op zijn plaats.

Verder een ondoorgrondelijk en cool hoofdpersonage. Jeff oogt stoijcijns en afstandelijk maar vooral berekend. Beetje jammer dat zijn lot niet altijd bij hem lijkt te liggen. Soms net wat te afhankelijk van zijn omgeving. Op zich wel realistisch, maar ik miste daardoor net het grotestke van Jeff. Hij had best wat meer van zich af mogen bijten. hij legt zijn lot nu in de handen van de politie. Dat is eigenlijk mijn grootste minpunt, het hele gedoe bij de politie boeide wel enorm maar was wat onnodig. Alhoewel het natuurlijk wel weer verklaarde waarom Delon `s werkgevers hem dood wilden hebben.

De film bouwt spanning op en geeft gelukkig niet teveel prijs tijdens de rit. Het oogde soms zelfs wat minimalistisch, dat vele lopen over straat, trappen en in de metrotunnels. Treffende locaties die vaak prachtig in beeld worden gebracht dankzij mooi camerawerk. Met name de scène op de brug waarbij de zon op de grijze kleuren scheen was mooi belicht en oogde daarnaast energiek qua camerawerk.

Geweldige rol van Alain Delon die in prachtige kleding is gehuld. Het geeft de film al gelijk wat eigens mee. Na het over dramatische einde van Rocco e Suoi Fratelli kreeg ik beetje twijfels over Delon `s kunnen, maar hier bewijst hij goed een hoofdrol aan te kunnen. Scènes die zich buiten hem afspeelden oogden al gelijk wat minder. Mooi hoe hij tegelijk heel kil oogt maar toch een gevoelige snaar weet te raken zonder veel te zeggen. Vooral gecreëerd door beelden van een alsmaar lopende Delon, vaak in zijn eentje. De muziek sloot ook goed op de gebeurtenissen aan. Prachtig ingetogen soms. Vooral dat muziekstuk dat speelde in het begin en toen Delon thuiskwam nadat hij was beschoten. Verder ook goed acteerwerk van de 2 vrouwen.

Het einde kwam wat onverwachts. Op zich gaaf gedaan. Alleen had ik liever gehad dat Delon de zangeres doodschoot en op de vlucht sloeg of in ieder geval uit de handen van de politie bleef.

Prachtige Criterion uitgave trouwens. Een van de mooiste covers die ik gezien heb. Twijfel nogal tussen 4 en 4,5* Dankzij Delon ga ik voorlopig toch maar voor de laatste optie. 4,5*

Degelijke film.

Al beloven de intro in Delon's kamer en de mooie muziek bij de terloopse ontmoeting tussen Delon en de vrouw in de wagen eigenlijk veel meer.

Le Samourai kent mooie shots maar daar houdt het visueel vernuft ook wel meteen op. Misschien niet fair om deze naast The Go Master te leggen (gisteren nog gezien), maar het klasseverschil vind ik in ieder geval wel frappant. Ben niet echt te spreken over het kleurgebruik hier, ook de bewegende camera is niet erg mooi.

Afgezien van de jazzclub muziek, vond ik de muziek in de film duidelijk het sterkste punt. Ook na de vrijlating van Delon zit er een geweldig stukje muziek in waardoor de sfeer veel vaster gezet wordt dan elders. Zoals NKyou al aangaf is ook de stilte onder de acteurs een duidelijk pluspunt, al had dat wat mij betreft makkelijk nog verder doorgedreven mogen worden.

Acteerwerk zelf is redelijk mechanisch, vond het niet erg geslaagd als aanvulling op het droge sfeertje in de film. Delon zelf heeft gelukkig wel uitstraling, maar ook niet meteen om de gehele film te dragen.

Achtervolging aan het eind van de film vond ik goed, al zag ik ook dat laatst veel beter uitgewerkt in Eye in the Sky. Rest een einde waar ik weinig vrede mee kon nemen, samourai of niet.

Aangename film, visueel af en toe mooi maar vaak pover, soundtrack die voor het merendeel van de sfeer zorgt, mooie rustige opbouw maar flauw einde. Daarvoor jammer genoeg nog een halfje aftrek.

2.5*

Geweldige sfeer en overdonderend einde wat ik pas snapte na het lezen van de reacties hier.

4*

Als de hoofdrol wordt gespeeld door een hoed en een overjas dan weet je het wel; stijlvol tot en met. Sterke muziek, mooie shots (de sleuteltjes in de auto!) en een schitterende Delon.

4*.

Ooit, lang geleden, had ik deze klassieker van Melville al eens gezien, maar achteraf kon ik me er niets of nauwelijks iets van herinneren.

Dus is dit eigenlijk de eerste keer dat ik hem echt zie.

Dit is een typische Melville film, een tot in de details uitgewerkte film. Behalve de buitenscenes, is alles naar de hand van de meester gezet. Decors zijn door hem gemaakt, de belichting is door hem gedaan en zelfs de kleding kwam van zijn hand.

Qua verhaal past hij ook prima tussen films als Le Doulos en Un Flic, een misdaadverhaal die een mengeling is tussen de klassieke film noirs en de Franse film. Alain Delon is perfect als eenzame huurmoordenaar, die gevraagd wordt een moord te plegen. Wanneer hij herkent wordt en door de politie, voor ondervraging, wordt opgepakt, besluit zijn opdrachtgever om hem uit de weg te werken.

Als kijker weet je niet wie je (en Jef) kan vertrouwen, wat de film een bepaalde spanningslaag geeft.

Van alle Melville misdaadfilms, is dit nu mijn favoriet.

4*

Baal ervan dat ik halverwege de film behoorlijk slaperig werd. Heb met moeite het einde kunnen halen dus deze film verdient een herziening. Met de nadruk op 'verdient' omdat ik voor zover ik heb kunnen zien een meesterwerk zich voor mijn ogen afspeelde. De grijze sfeer is er eentje die ik lang niet zo gefilmd heb zien worden en de rol van Delon eentje die toegevoegd mag worden in het lijstje beste franse performances ooit. Ook was het hele kat en muisspel eentje met niet al te veel woorden maar mooie expressieve vertolkingen en visueel mooie scenes. Zeer binnenkort de dvd aanschaffen en de film op een normale manier aanschouwen. Denk dat er dan wel meer dan 4* in zitten die ik voorlopig aan Le Samourai uitdeel. Mooie rustige misdaadfilm.

Gaa-aaf! Voor een film uit 1967 oogde dit erg modern. Neem daarbij de cinematografie, die sfeervol grauw is en je hebt een meesterwerk. Op een gegeven moment schrok ik me overigens echt de pleuris, overkomt me niet vaak (meer) bij filmkijken.

Zoals meerdere hier té hoge verwachtingen van de film. De rustige sfeer en de weinige dialogen aan het begin geven een trage, maar interessante wereld weer waarin de eenzame huurmoordenaar Costello zich bevindt. Hoe hij zich uit handen probeert te houden van de Franse politie levert bij vlagen leuke achtervolgingen op. De muziek, die veelal voor Costello's gevoel sprak, was daarnaast uniek te noemen (hoewel soms wel erg aanwezig).

Het grote kritiekpunt die ik op deze film heb, ligt bij de datering. De getuigen- en ondervragingscènes zijn gewoonweg te oubollig en de film laat af en toe steken vallen op het gebied van geloofwaardigheid en snelheid. Oude films ben ik zeker niet vies van, maar enige affiniteit met het hedendaagse mis ik, ook al zou het maar een beetje zijn. Le Samouraï diende als inspiratiebron voor veel regisseurs? Dat kan, heb ik kennelijk nog geen films van deze mannen gezien. Voorbeelden zijn dan ook meer dan welkom.

3/5

Erg lekkere sfeervolle film. Terughoudend en vooral ook subtiel. Staat er me toch ook een karakter wat Delon neerzet! Weinig rollen die met enkel een uitstraling, een jas en een hoed zijn neergezet, maar het werkt ook meteen prima. Verder neigt het verhaal wat naar gemakzucht en stokt de sfeer ergens halverwege een beetje, maar echt heel storend is dat ook niet. Blijft een mooie noir staan met een pak sfeer, ook in de muziek.

3.5*

Le samouraï neemt z'n tijd om verteld te worden. Langzaamaan worden we in de wereld van Jef gezogen, begeleid door zachte jazz-muziek.
De commissaris speelt voor mij de beste rol, daar de huurmoordenaar eigenlijk niet zo'n heel innemende persoonlijkheid heeft. In mijn ogen heeft Jef heel weinig weg van een 'samurai' of een 'eenzame wolf', maar is hij meer een soort James Bond, met de pianiste als Bond-girl.

Er zijn echter nog een paar onduidelijkheden:


Hoe wist de politie zeker dat Jef de dader was? Stond de microfoon nog op zijn kast toen hij dat gesprek met de blonde kerel voerde?

Waarom zegt de nummerplaatvervalser "Ik waarschuw je, dit is de laatste keer"?

Waarom moest de pianiste dood? Zij en de opdrachtgever werkten toch samen?

Alleszinds een erg sfeervolle film die nog even blijft nazinderen, mede door het verrassende en abrupte einde.

Mijn verwachtingen voor Le Samouraï waren wellicht te hoog aangezien de film al een aantal jaar bovenaan mijn mustsee lijst staat. Na het zien van de film kan ik alleen maar zeggen dat ik teleurgesteld ben in een tweetal punten. Deze punten kan ik als zeer negatief beoordelen.

Ten eerste is er de perfectie die normaal gesproken gepaard gaat bij het zijn van een dergelijke huurmoordenaar. Costello is op een groot aantal momenten te amateuristisch bezig wat zeer kwalijk is voor de geloofwaardigheid van zijn karakter. Gezien de moord op de clubeigenaar, lijkt dit zelfs op zijn eerste opdracht. Om maar niet te beginnen over zijn ontsnapping inclusief dubbele alibi die vrij nutteloos bleken te zijn.

Een tweede grote minpunt is de inhoud en onlogica van een groot aantal scènes. Vele scènes zijn vooral herhalend en qua inhoud vrij leeg. Een scène als bij het politiebureau is totaal niet interessant en neemt zeker 30% van de film in beslag. Het gaat mij dus niet om de traagheid van de film, want de eerste "zwijgende" 10 minuten waren nog van ongekend hoog niveau.

De film kent voor mij eigenlijk iets teveel misstappen en mijn teleurstelling (gezien mijn verwachtingen) was na de eerste uitstekende tien minuten al snel heel groot. Hiermee wil ik niet zeggen dat Le Samouraï een slechte film. Het acteerwerk, de sfeer en Costello zijn grote pluspunten, maar helaas niet genoeg om de minpunten te compenseren.

Eindelijk heb ik dan Le Samouraï gezien, een film waar ik veel van verwachtte en gelukkig kwam die verwachtingen ook grotendeels uit. Ik vind de hoes van de criterion-editie een van de allermooiste dvd hoezen die er is, omdat die hoes een bepaalde stijl en een enorme klasse uitstraalt. Gelukkig doet de film dat ook. Alain Delon is perfect gecast als Jeff Costello, de stille, stijlvolle huurmoordenaar met de hoed en de regenjas. De film is traag en vaak stil, maar dat vind ik hier juist een toegevoegde waarde hebben. Dat stille of zwijgzame van Jeff geeft de film een bepaalde sfeer mee, die ik erg kan waarderen. Er hoeft nooit veel gezegd te worden, blikken zijn vaak al voldoende. Daarnaast zorgt Melville’s sterke regie ervoor, dat ik ondanks de ietwat voorspelbare afloop van begin tot einde geboeid heb zitten kijken. Toch heb ik ook nog wel een grote kanttekening over Jeff’s aanpak, die ik net als enkele anderen soms inderdaad nogal amateuristisch vond. Wat ik nog niet heb gelezen is het feit dat Jeff iemand vermoord en hierbij handschoenen gebruikt om geen sporen op het pistool achter te laten. Op zich logisch. Maar als hij het pistool dan dumpt heeft hij zijn handschoenen inmiddels uit gedaan en uiteindelijk laat hij dus alsnog zijn vingerafdrukken achter op het pistool. Een behoorlijke blunder lijkt me. Afgezien daarvan zijn het gelukkig vooral de vele pluspunten die overheersen en ervoor zorgden dat deze film een erg sterke indruk heeft achter gelaten. Zeer stijlvol met veelklasse, dat is wat mij betreft wel een mooie omschrijving van de film.

4,0*

Le Samouraï

Deze film wou ik heel graag zien, maar nergens kon ik hem voor een echt redelijke prijs vinden. En ik was laatst bij mijn oma, en ik zag de dvd is de kast liggen. Gevraagd of ik hem mocht lenen. En daarna meteen thuis gekeken.

Toch wel iets meer van verwacht. Het blijft een prima film. Maar ik had hele hoge verwachtingen van de film. Vandaar dat hij een beetje tegenviel.

De sfeer is heerlijk. Prima verhaaltje, en geweldige muziek. Echt top de muziek. Acteerprestaties zijn ook van zeer hoog niveau. Alain Delon zet een uitstekende Samouraï neer, zeg maar. Een stille man, en geweldig natuurlijk met zijn regenjas en hoed. De film is vrij traag en af en toe een beetje saai. Een paar mooie shots zaten erbij. Vooral de beginscene is fantastisch gefilmd.

Goeie film. Zeker eentje om hertebekijken, maar voorlopig.

3,5*

De titel noemt hem een samouraï. In de opening van de film wordt gezegd dat er geen grotere eenzaamheid bestaat dan die van de samourai. Met misschien als uitzondering die van de tijger in het bos, natuurlijk. In alle eerlijkheid denk ik dat er iets teveel gemaakt wordt van deze titel in veel recensies hier. Costello is een samourai omdat hij eenzaam is. Wellicht ook nog omdat hij een code volgt, maar daar houdt de vergelijking ook mee op. Je hoeft namelijk geen samouraikenner te zijn (iets wat ik zeker niet ben) om te weten dat de code van Costello niet meteen overeenkomt met die van de samourais. Dus als mensen de laatste daad van Costello zien als hara kiri vermoed ik dat dit niet helemaal de bedoeling was van de film (zoals Onderhond al opmerkte, jezelf doden en je door iemand laten doden is zeker niet hetzelfde). Het is eerder het soort einde dat wel vaker voorkomt in een noir. De hoofdpersoon accepteert de toch al naderende dood om iemand anders te redden. Zijn 'zelfmoord' zorgt ervoor dat ten eerste zijn vriendinnetje niet meer ondervraagt zal worden door de politie en ten tweede dat de politie erop gewezen wordt dat de zwarte pianist een mogelijk moordslachtoffer is.

Verder is het een ietwat ingewikkeld einde, waar je zeker meerdere invalshoeken op los kunt laten. Wellicht is het ook gewoon zo dat analytisch bekeken je een ietwat kunstmatige scène overhoud, die misschien intellectueel gezien geen steek houdt. Maar het werkt wel degelijk op iedere andere mogelijke manier, met name emotioneel. Vreemd is dat mensen deze 'zelfmoord' zien als een actie die niet past bij het personage, terwijl hij het toch in zijn eigen stijl uitvoert. De manier waarop hij langzaam de aandacht naar zich toetrekt in de nachtclub, door de hoed af te geven, langzaam de rubberen handschoenen aan te doen en de kogels uit zijn pistool te halen, is prachtig. Het gaat allemaal om de vorm waarin Costello dit allemaal doet en het is om die vorm waaromheen de hele film gebouwt is.

Ga maar na, Melville's grootste plezier zit hem duidelijk in het opzetten van kleine handelingen, gebaren en omgevingsdetails die het verhaal vertellen. De spaarzame, maar gedenkwaardige dialogen worden alleen gebruikt waar het echt nodig is. Melville is uitzonderlijk geïnteresseerd in hoe je een verhaal filmisch kunt vertellen in plaats van met woorden. Niet onvergelijkbaar met Leone. Melville maakt entertainment, maar vertrouwd er terecht op dat de kijker ook wel kan invullen hoe alles in elkaar zit. Hoogstens tijdens die eindscène maakt hij het de kijker lastig. Verder blinkt de film uit in een bijzonder economische stijl, waarin alle bijzaken weggegooid worden en waarin alleen details te vinden zijn als ze een rol spelen. Daarmee wordt Le Samouraï een enorm gekunstelde film en een van de beste van zijn soort. De code van Costello draait dan ook haast meer om stijl dan om iets anders en de film legt dat vast. Het verhaal draait eigenlijk om een man die volgens zijn eigen stijl wil leveren, maar wiens stijl per ongelijk doorbroken wordt. Hij klampt zich wanhopig vast aan die stijl, maar hij komt erachter dat dit hem niet redt. De hier meerder malen genoemde kritiek dat Costello perfecter moet handelen en dat zijn acties soms dom zijn is wat mij betrefd onterecht in een film die gaat over het doorbreken van een vast stramien dat als neurotisch omschreven zou worden als Delon niet zo cool was.

De uitvoering heb ik op geen fouten kunnen betrappen. Delon heb ik wel eens te emotieloos gevonden in bepaalde rollen, maar dat is hier natuurlijk geen probleem. De bijrollen worden goed vertolkt. De jazz-muziek is heerlijk, maar het zijn nog meer de stiltes die de film maken. De sfeer is perfect, het kleurgebruik origineel en schitterend. Alles is zeer precies opgenomen. Iedere scène is een verrassing op zich. Gewoon een plezier om naar te kijken van begin tot einde, met een fijne mix tussen spanning, humor en een tikkeltje pathos voor de goede orde. Dit maakt mijn derde Melville na twee lichte tegenvallers duidelijk mijn favoriete film van hem.
4,5*

De 1e film van regisseur Jean-Pierre Melville die ik zag, deze Le Samouraï. Wat een schitterende prent, die in Jeff Costello een niets minder dan briljant en memorabel hoofdpersonage kent. Die kop, die sigaret, de hoed, de regenjas, die rust!

Wat dat straalt-ie uit, naast het feit dat Costello nogal een totaal gevoelloos personage lijkt te zijn. Geweldig gespeeld door Delon, voor mij een memorabel karakter en op één of andere manier deed Delon me (in bepaalde shots) regelmatig aan James Dean denken. Dat is nooit verkeerd. Ik ben voor de rest eigenlijk ook alleen maar vol lof.

Verwachtingen had ik niet echt - ik wist niet echt wat ik kon / moest verwachten, maar dit eindresultaat mag er zijn. Geweldige, rustige sfeer en veel mooi geschoten locaties. Somber, maar ook weer niet. Mooi gebruik van kleur, licht en een aantal scénes bijzonder fraai geschoten, zoals dat schrikmoment (!) in Delon z'n appartement, wanneer die gast met dat pistool in z'n keukentje staat. Briljant. Sowieso is de film érg spannend.

Oké, de manier waarop Costello te werk gaat is niet bepaald slim, zelfs ietwat knullig, wat het er soms nou niet bepaald geloofwaardiger op maakt, maar op één of andere manier kon me dit niks schelen en ben ik vanaf het begin tot het einde gewoon erg geïntrigeerd geweest door Costello en zijn handelingen. Eigenlijk in alles.

De scéne in het politiebureau vond ik ook schitterend, die constante spanning en Costello die zó cool en rustig is daar. Prachtig. Voor de rest vond ik het einde passend en uitstekend gebracht. Stijlvol en indrukwekkend. Ja, fantastische film, heb genoten.

Geweldige film noir. Sowieso niet heel veel films gezien met deze stijl maar van de aantal die heb gezien is deze toch wel het beste. Het begint meteen goed met de anti-held die op het bed ligt te roken. In de eerste scène word gelijk de sfeer gezet en die druipt meteen van je scherm af. Wat ik ook geweldig vind is de jazz muziek in het restaurant/barretje d.m.v een bandje met een mooie vrouw achter de piano. Ik heb hier sowieso wel een zwak voor en dat maakt films al snel goed voor mij. Het acteerwerk is gewoon perfect en Costello de hoofdpersoon speelt de stoïcijnse huurmoordenaar uitmuntend. Voor de rest een aantal spannende scènes, een waardige achtervolging en een geweldig symbolisch einde.

Een aanrader!

4

Uitstekende film. Ondanks de minimalistische setting, verveelt de film geen moment. Een leuk kat-en-muisspel dat door de korte speelduur de volledige speelduur interessant blijft. Ook een leuk personage, die Costello. Eigenlijk weinig commentaar op de film. Net iets meer dan een leuke tussendoor film, net iets minder dan een superfilm. Leuk einde ook, had ik niet verwacht.

Prachtig gestileerde film met een flegmatieke Alain Delon die hier de coolste huurmoordenaar neerzet die ik tot nu toe heb gezien. Het lijkt wel een mix tussen Bond en Jarmusch (Moet Ghost Dog overigens nog zien).

De film schiet voorbij ondanks dat het tempo erg kalm is zodat men zich kan focussen op de details die deze film maken. Het oog hiervoor is grandioos. Het plot is eigenlijk vrij simpel op de laatste scene na, maar toch weet de film te boeien omdat er mede door de soundtrack en Jef's paranoia een deken van spanning over de film word gelegd.

Je moet van deze stijl houden, en ik merk dat ik steeds meer de neiging heb om films uit te kiezen met een stijl als deze.

Kille Franse noir. Kil in Delons acteerwerk : een eenzame killer met een vogeltje als enig gezelschap, een Delon die bijna catatonisch voor zich uit kijkt. Een man van weinig woorden. Le Samourai is een kleine klassieker die heel wat andere regisseurs inspireerde. Denk idd maar aan Jarmusch, of zelfs Michael Mann's Collateral. Een goede film maken is al een moeilijke zaak maar een stijl op zich introduceren, dat is nog eens een stapje verder. Verhaal is ook best interessant en het einde waar hij toch een greintje menselijkheid vertoont is goed gevonden en maakt de film mooi af. Ook de te weinig genoemde François Périer als de commissaris, speelt een mooie rol, vooral wanneer hij Jane onder druk zet. Een 4 of een 5 kan ik er door de monotone kilheid niet aan kwijt, maar een 3,5 krijgt Le Samourai heel zeker.

Zeer strakke thriller! Niet alleen is het verhaal goed, het is ook echt heel goed geschoten allemaal. De spanning is intens, en de sfeer is kil en dat is zeer op zijn plaats. Natuurlijk draait het vooral om de hoofdpersoon Jef Costello, die echt uitstekend neergezet word door Alain Delon. Een van de koelbloedigste rollen die ik heb gezien. Ben erg onder de indruk van de film, de scenes op het politiebureau zijn goed in elkaar gezet, en ook daar was de intense spanning (tussen enkele karakters) goed te merken. En natuurlijk de opening, was erg indrukwekkend. Zeker één van de beste films in haar genre. De muziek vond ik overigens ook goed, lekker simpel maar wel goed voor de spanning.

4.5*

Wat maakt deze film nou tot een klassieker in het thrillergenre? Een goed verhaal, knappe acteerprestaties, goed camerawerk, maar vooral de spanning in de film. Dat maakt de film zo goed, samen met Alain Delon die Jef Costello ook echt is/lijkt te zijn. De spanning is de rode draad in het verhaal, het is er de hele tijd, de hele film. De scene op het politiebureau of de achtervolging op het metrostation. Allemaal zeer knap gedaan en zeker ook terecht een klassieker in zijn soort. Vrijwel alles klopt aan de film en daarom ook een compliment aan de uitstekende muziekkeus. Goed gevonden en al deze punten maken Le Samouraï tot een film die zeer de moeite waard is.

Hehe, punten voor de garderobe inderdaad. Ergens had ik misschien gehoopt dat deze bij herziening echt een absolute favoriet ging worden. Maar net als bij de eerste kijkbeurt vond ik het gewoon een goede film. De dromerige Delon draagt de hele prent met gemák, het tempo zit precies juist, en toch... Helemaal omvergeblazen werd ik niet. Visueel vond ik het eigenlijk ook allemaal iets minder dan ik me meende te herinneren.

Sterke film wel, goed voor 3,5*.

Een behoorlijk trage film, veel te traag naar mijn smaak. Plot is niet al te bijzonder en de film leunt wel erg op het einde. Enkele aardige scenes, zoals de verhoren en de achtervolging in de metro, maar al met al toch veel te langdradig.

Prima film, bijzonder ook dat hij al meteen hoofdverdachte is, zie je normaal

alleen bij Columbo geloof ik...

Achtervolgingsscène is geweldig goed en geloofwaardig in beeld gebracht;

hij voelde zich ècht een opgejaagd dier.

De clou is mij enigszins ontgaan (overkomt me wel eens vaker), ik heb het

op IMDB even moeten opzoeken.

Maar de film is sowieso qua beelden en sfeer al de moeite waard.

Nog eens wat anders dan (ahum) "Midnight in Paris"

.

Vijftig tinten grijs avant la lettre, deze neo-noir. In elk shot zitten allerlei beige- en grijstinten en heldere kleuren zijn vrijwel niet bestaande in Le Samouraï. Ook de cameravoering is fraai. Bijvoorbeeld de scène voordat de twee politiemannen het appartement binnen gaan, prachtige suspense door de herhaling. Spanning wordt ook gecreëerd door een bijzonder shot in het huis van de pianiste, waarbij de camera vanaf de eerste verdieping naar beneden dwarrelt, ondertussen bij de kijker de suggestie wekkend dat er beneden iets bijzonders te zien zal zijn, bijvoorbeeld een lijk. Het echtpaar Delon vormt een prachtig koppel, zo typisch voor de Franse film; onderhuids broeit de diepste liefde maar beiden kunnen die niet werkelijk uiten. Het einde van Le Samouraï toont een heuse harakiri, maar uiteindelijk zijn zowel het verhaal als de personages ondergeschikt aan de sfeer van coolness die Melville doorgedreven hanteert. Fascinerend.

Ik verwarde Alain Delon met Jean-Paul Belmondo voor ik deze film wou opzetten en Belmondo is niet meteen mijn favoriete acteur. Gelukkig de film toch nog een kans gegeven nu het wel degelijk over een andere acteur bleek te gaan. Vraag me niet waarom ik de twee door elkaar haalde. Verder ook geen enkele voorkennis op deze film, wat de kijkbeurt zeker extra deed meevallen.

De aanpak is zeer boeiend en sterk opgebouwd. Het duurt zowat 10 minuten voor er één woord gezegd wordt. Alles draait rond de sfeer en het visuele aspect. Lange scènes met veel mysterie. Ook prachtig kleurgebruik, want hoewel er veel grijs is, komende kleuren hier mooi uit. Deed me wat denken aan de kleuren van de recente musical Les Misérables. En dan ook de spannende achtervolging in de metro met een voorloper van de gps. Maar ook de typische 60's sfeer in de jazzclub en de vele deuren in het politiekantoor. Een film om van te genieten. Le samouraï schittert in zijn eenvoud, waardoor elk detail veel prominenter aanwezig is.

De film draait niet echt om een verhaal, maar dankzij Delon en de sterke regie, is dit een zeer boeiende film geworden met één van de meest interessante filmfiguren in de hoofdrol. Ook het einde was niet wat ik had verwacht. Hier heb ik echt van genoten. Prachtig!

Ik orden de stapel met dvd’s die ik nog moet kijken op verwachtingspatroon. Diegene waarvan ik het minst verwacht ligt onderaan en deze film lag al twee jaar prominent bovenop de stapel. Veel van verwacht dus en die verwachtingen komen voor een groot deel wel uit, al moet ik heel eerlijk bekennen dat ik er misschien nog meer van hoopte.

Het begin was absoluut geniaal. Eigenlijk de hele eerste twintig minuten. Beeld en geluid perfect op elkaar afgestemd. Een heerlijke sfeer waardoor je meteen helemaal in de film zit. De systematische manier van werken en de gevolgde routines krijgen iets mytisch. Fantastisch en Melville etaleert vanaf e eerste seconde zijn grote talent. Vreemd genoeg zakt de film daarna iets in. Eigenlijk vanaf het moment dat hij werd opgepakt. Sowieso snapte ik niet hoe de politie in godsnaam terecht kwam in die kamer waar ze zaten te pokeren (en dus waarom hij werd opgepakt). En als het logisch was dat ze daar kwamen, was het weer niet logisch dat Jef daar was. Hoe dan ook vreemd. Zo waren er wel meer dingetjes en vond ik ook een aantal acties van Jef onlogisch (bijvoorbeeld het opzichtig weggooien van het bebloede verband, of het, bij wijze van spreken, stamgast worden van de club waar hij de moord pleegde). Iets dat totaal niet strookte met zijn berekenende karakter.

Maar gelukkig zijn er op het begin na, nog veel meer sterke momenten en die zijn echt in de meerderheid. Ik denk aan het vogeltje dat als waarschuwing blijkt te dienen voor als er iemand in zijn kamer is geweest. De achtervolgingen in de metro. De ontmoeting op de loopbrug. Zelden was een zwijgend personage zo cool en treurig tegelijk, iets dat eigenlijk wel over de hele film heen hangt.

Melville is een held, maar eigenlijk vind ik dit niet eens zijn beste film. Wel 4 dikke sterren.

Een zeldzame film. Eentje waar een regisseur op z'n creatieve piek en een acteur op de toppen van zijn kunnen elkaar ontmoeten. Het is Delon op z'n allercoolst. Een kaarsrechte houding met de nek verstopt in de kraag van een trenchcoat en een mimiek die meer zegt dan alle woorden die hij mag uitspreken. De streek langs de rand van zijn vilten hoed maakt het af. Jef Costello is een man van gewoontes.

Wat voor zijn expressie geldt, geldt eveneens voor Melville's rijke beeldtaal, die veel meer dan dialogen of wat dan ook het relaas vertelt van de eenzame huurmoordenaar en daarbij een kille ambiance in de film legt. Veelal weg van kleur, het is guur en grauw in dit Parijs. Jefs onderkomen is gestript van franje, het is er ijzig en doelmatig ingericht. Zelfs het vogeltje komt niet verder dan monotone klanken.

Het cameratrucje dat Melville gebruikt in de opening, zal, net als de rest van de film, ongetwijfeld iets te maken met de psyche van zijn hoofdrol, maar het is alsof hij aangeeft dat Jefs afgemeten wereld op z'n grondvesten gaat schudden. Want overgeleverd aan vrouwen, zo blijkt al snel, met een collega en een verbeten inspecteur als aanjagers. Een zinderende scène, die tussen de rechercheur en Jane.

Het bewijs dat je geen toeters en bellen nodig hebt om spannende c.q. fascinerende cinema te maken, is de metro achtervolging. Raffinement volstaat. En klinkende muziek. Het intro, de verwonding en als de politie hem laat gaan, schieten me zo te binnen als meest opvallende momenten, de stemmige jazz zit hier als gegoten. Nog een Frans deuntje erbij en de avond kan niet meer stuk. Net als deze film.