Raging Bull (1980)

Wat stel jij je er dan bij voor?

Het is niet de bedoeling hier een held neer te zetten of iemand waar je je mee moet identificeren natuurlijk.

Bovendien was het zeker geen middelmatige bokser,

Ik heb het over Rocky. Dat was wel een middelmatige bokser, en in het persoonlijke leven nog een grotere loser dan deze man hier.

Dat hangt dan toch van die kijker af. Rocky is gewoon een typisch (american dream) verhaaltje over een underdog die er in slaagt zich te bewijzen door er voor te knokken. Raging Bull is recht uit het echte leven gegrepen en beklijft veel meer.

lol! Wat had je verwacht? Een huisvrouwtje en een halve dwerg versus een heavy weight champion of the world.

Rocky is vooral een veel gemakkelijkere film.. maar ik merk steeds vaker dat mensen er precies enorm veel moeite mee hebben als het hoofdpersonage geen coole held is waarmee ze zich willen identificiëren.

Rocky is trouwens lang niet even duister, inhoudelijk is het een sprookje in vergelijking met Raging Bull. Hoogstens qua setting zijn ze even somber.

Die laatste zin slaat ook op Rocky.

Ik had minstens een (vecht)scheiding verwacht.
Paar keer zit hij in de film te zagen :"did you fuck with X?", "did you fuck with Y?". Of aan andere mannen: "did you fuck with my wife?"

En dan 1 keer verkoopt hij zowel zijn broer als zijn vrouw een mep. "Nu wordt het interessant" dacht ik. Neen, niets meer

Dan tegen het einde van de film zien we zijn vrouw vertellen dat ze bij hem weg gaat en de kinderen mee neemt. "Nu wordt het interessant" dacht ik. Een beetje drama en emotie. Vechtscheiding voor de rechtbank desnoods. Of zijn wereld die compleet in zakt.
Neen, niets

Hup, en daar zijn de flikken dan om hem te vragen hoe het zit met die 14-jarige. En in de volgende scène zien we hem de gevangenis in gaan. (Werd je toen in de gevangenis gestoken zonder verhoor en proces? )
Dan zien we direct een emotionele inzinking. Waar hij luidop in zichzelf praat zodat de kijker het kan horen. (Kan me moeilijk inbeelden dat je in het echt zo luidop jezelf beklaagd waar niemand bij zit.)
Dan dacht ik: "Nu wordt het interessant". Maar neen! De volgende scène is hij al weer op vrije voeten. (Zonder dat we het fijne weten van die gevangenisstraf). En dan is de film gedaan.

Al dit bovenstaande gebeurt in het laatste half uur. Alsof Scoresse een film van 3u in gedachten had, maar in laatste instantie alles op het laatste half uur moest krijgen.


Ik had liever wat meer Rise and fall gezien. Zeer oppervlakkige film die nergens naartoe leidt en nergens ook echt op in pikt.




Rocky is ook geen coole geld. Een gewone jongen uit de straat die in eerste instantie geen lief heeft (wat wil je). Geen geld. Geen job. Geen warmte rondom zich. De film is zo somber dat je als kijker er zelf depressief van wordt.
En wanneer de film gedaan is en hij de bokswedstrijd niet heeft gewonnen blijft hij op persoonlijk en proffesioneel vlak nog altijd een even grote loser.
Dat spreek de mensen ook aan. Omdat al onze pogingen om iets beters te bereiken dat onze levens kleur geeft op niets uit draaien.

Nietes.


In Rocky gaat het toch duidelijk over een persoonlijke overwinning, ongeacht hij die match niet wint, hij blijft overeind. De loser is een winner geworden en dat verhaaltje willen mensen uiteraard graag horen. Wat jij er van maakt spreekt mensen juist niet aan en het is dus ook niet de boodschap van de film.

Maar het gaat hier over Raging Bull hè. Zoals je zelf al toegaf is het idee van de film perfect uitgewerkt. Het idee spreekt jou gewoon niet aan en dat is dus louter een kwestie van smaak.

Rocky en Raging Bull zijn elkaars tegenpolen. Rocky verovert je hart met z'n sympathieke hoofdpersonages. Je wil Rocky zien slagen. Het hoofdpersonage in Raging Bull daarentegen is emotioneel afstotend maar de film boeit omdat het een heel donkere psychologische karakterstudie is. Je vraagt je af hoe en waarom zo iemand bestaat.

Emotie heeft deze film alleszins genoeg, overgedramatiseerde toestanden of goedkoop sentiment daarentegen helemaal niet. Dat maakt het allemaal zo levensecht

Natuurlijk moet je bepaalde stukken weglaten als je een biopic maakt.. Ik kan me trouwens nauwelijks voorstellen dat je deze film beter zou vinden als alle futiele details zoals zijn rechtzaak haarfijn werden uitgelegd

En een typisch 'rise and fall' verhaaltje zoals Rocky is zeker niet oppervlakkig?

Raging Bull is gewoon minder uitleggerig als de meeste films en behoudt in grote lijnen zijn realisme door niet overdreven veel te willen uitdiepen.

Allemaal zaken om de kijker te ontroeren natuurlijk. Hij is misschien geen succes, maar wel iemand waar je als kijker érg gemakkelijk mee sympathiseert. Zijn 'tegenslagen' komen overigens door externe factoren. Jake La Motta is een veel gedurfder personage. Zijn 'redeeming qualities' zijn zo goed als nihil en zijn miserie is puur aan hem te wijten.

Ik stel me toch vragen bij jouw geestelijke toestand als je al depressief wordt van de ultieme feel good-film.

Tot in de sequels dan, waar hij als een koning in villa's leeft en bediend wordt door robot-knechten.

Natuurlijk spreken zo van die goedkope boodschappen mensen aan. Dat bevestigt juist dat deze film helemaal geen sombere/nihilistische toon heeft zoals Raging Bull.

Ik wil trouwens even duidelijk stellen dat ik de Rocky films ook geweldig vind hoor, maar enkel als vermaak. Op psychologisch vlak komt Rocky nog niet tot aan de enkels van Raging Bull!

Welles

Nietes. Stallone heeft het verhaaltje over Rocky gewoon verzonnen omdat hij uit het leven gegrepen blijkbaar geen figuren vond die voor hem interessant genoeg waren.

Maar net daarom dat Rocky veel echter en emotievoller is. Iedereen moet in zijn miezerige leven boksen om te overleven.

Niemand die overgens kan bewijzen dat Rocky nooit bestond. Net doordat het zo'n doordeweeks figuur is met doordeweekse problemen.

Oh please, zo een heilig boontje? Dat meen je nu toch zelf niet..

Dat zeg je enkel omdat Rocky alleen maar 'goede' emoties omvat. Jack La Motta is jaloers, onzeker, agressief, misantropisch.. Dat zijn gewoon emoties waar je als kijker minder makkelijk een band mee kunt leggen, al is zijn personage psychologisch gezien véél sterker.

Blu-ray bekeken. Film maakte minder indruk op me dan de vorige keer en dat is al eventjes geleden. Vond het op de een of andere manier minder intens. Ik kreeg minder op mijn donder van de film, zeg maar. Hoogtepunt: De Niro die Pesci uithoort over zijn vrouw terwijl hij de TV-antenne afregelt. Jezus! Ik zou zijn gezwicht, denk ik.

Meest gehoorde zin uit alle Scorsese films: "What's the matter with you?!"

....

Mooi maar niet super, ik denk dat ik m daarvoor te loom vond. Misschien was het het zwart witte, geen idee.

wat allemaal een gezwets. dit is een mooie film. over goed ga ik niet. heb 3 gestemd (stem normaal met 4 sterren). op deze site zou ik met een 3 en half moeten stemmen.

heb men niet verveeld.

De Niro is fantastisch in deze film. Rise & fall van La Motta is prachtig gefilmd. Wat een enorme zelfdestructie had die man. Joe Pesci doet het ook weer erg goed als heetgebakerd mannetje.

In een film met zo'n prachtige beelden vond ik het verhaal maar bijzaak.

Het zwart-wit werkt zeker sfeerverhogend, maar toch had ik meer verwacht van deze klassieker. DeNiro is zeker indrukwekkend, en de personages zijn als gezegd afstotelijk, maar wel interessant en goed opgebouwd. Op de een of andere manier echter wist de film me nooit te raken. Misschien maar eens herkijken. Voor nu houd ik het op 3.5.

Dit is een erg goeie film van scorsese,de niro zet weer een fantastische rol neer en cinematografisch ziet alles er weer super uit.

Een sterke film, maar ik moet zeggen dat ik toch wat teleurgesteld ben. De film is echt adembenemend mooi geschoten. De slowmotion-intro met muzikale ondersteuning alleen al. Het zwart-wit doet de film op een of andere manier ook echt recht. Boksscènes, überhaupt vechtscènes zijn nog nooit zo schitterend en intens verfilmd van wat ik heb gezien. De geluidseffecten (die dreunen) zijn ook al zo goed en indringend. Op het technische vlak scoort de film dus enorm hoog.

Het verhalende aspect echter, dat vind ik toch wat minder. La Motta is een tragisch en daardoor ook interessant figuur, absoluut, maar niet zo interessant dat zijn leven me zoveel kon boeien op de manier waarop het is gebracht, met relatief veel dialoog en wat betreft het camerawerk toch relatief veel aandacht voor uitsluitend de gesprekspartners. Dan is Pesci wel weer sterk als altijd, zijn de andere bijrollen ook echt goed (Moriarty in het bijzonder) en speelt De Niro misschien wel de rol van zijn leven (wat kijkend naar zijn carrière nogal wat is), maar het wist niet altijd helemaal mijn aandacht vast te houden, en dat verbaast me.

Pas als Jake is gestopt met boksen en echt helemaal begint af te glijden vind ik het zeer interessant te worden. Dat is toch rijkelijk laat. Had een regelrechte klassieker verwacht die me 128 minuten in zijn greep zou houden. Ik begin denk ik maar voorzichtig met een 3.5, misschien wordt het later wel meer. Technische perfectie alleen is niet genoeg voor mij. Maar misschien ontdek ik nog een stuk meer in de film na latere kijkbeurten.

Prachtige film. Ik vind de films van scorsese met DeNiro en Pesci eigenlijk altijd goed. De zwart-wit beelden maken het extra goed, een beetje een sombere film in positieve zin. Ik vind dit zo'n film die je het beste 's nachts in je eentje kunt kijken. Althans zo heb ik deze film de eerste keer gezien en dat beviel goed.

Film deze week herzien in de bios. Ook voor de zoveelste keer briljant! Wat een duo, Pesci en De Niro. En ongelofelijk die destructiedrang van La Motta.

Voor 't eerst dat ik de film zie.

Erg goeie film!

chemie en dialogen tussen joey pesci en robert de niro was erg goed in deze film, vooral scene pak weg naar ongeveer uur en15 min, geniaal!

De gevechten in de ring waren ook niet slecht gedaan.

verder lijkt het een gewoonte van een bokser om je vrouw als boksbal te gebruiken

Bedoel niet dat het gebruik van close ups het minder realistisch maakt. WAT je in de close ups ziet strookt niet met de realitieit.

Als je weleens naar een bokswedstrijd bent geweest weet je dat er gewoon niet een uur lang doorgehaald wordt, toen niet en nu ook niet.

Ook ik hoor bij het kamp dat Raging Bull vooral als teleurstelling heeft beleefd. Na tien minuten heb je door wat voor vlees je in de kuip hebt: Namelijk een egoistisch, jaloers, opvliegend klein kind, wat toevallig aardig kan boksen. Dat maakt de anderhalf uur die er op volgen voorspelbaar, leeg en nietszeggend. Het boksen was m.i (hoewel mooi in beeld gebracht) ook weinig boeiend.
Eeuwig zonde dat de wending van de laatste tien minuten zo laat kwam. Daar had nog een hoop interessants in gezeten, bijvoorbeeld een mogelijke verzoening met zijn broer.

Wat de film nog enigszins op de been houdt is het degelijke acteerwerk en de prima regie. De zwart-wit weergave en de uitstekende cinematografie waren een absolute meerwaarde.

Ik begrijp daardoor wel dar er velen lyrisch zijn over Raging Bull. Helaas is het voor mij onvoldoende om het saaie, voorspelbare verhaal van de eerste 1 1/2 uur goed te maken.

**

Geweldige film!

Allereerst vond ik de zwart-wit beelden erg origineel aan deze boksfilm. De film was heel mooi gefilmd. De scènes in de boksring zijn meesterlijk in beeld gebracht, echt super. Knappe muziek ook!

De Niro en Pesci zijn natuurlijk ook top in dit sportdrama. Als 2 broers zijn ze fantastisch en er is veel chemie tussen hen, het is leuk om ze samen te zien spelen. Ook de dialogen zijn geweldig en vlot geschreven.

Maar het beste aan deze Scorsese is toch wel het personage La Motta dat door De Niro op een sublieme manier wordt vertolkt. De Niro zet de bokser op een zeer geloofwaardige manier neer, zowel in de boksring als in z'n gewone leven. Hij is ook werkelijk aangekomen om z'n personage beter te kunnen vertolken op het einde van z'n leven.

Werkelijk één van de beste boksfilms die ik ooit gezien heb! 5* volle sterren!

Oke... en heb je The Hurricane en Million doller baby ook al gezien?

Ja, inderdaad....