Raging Bull (1980)

je hoeft ze toch niet direct met elkaar te vergelijken? Ik constateerde slechts dat je het 'tè saaie, suffe boksfilmpje' (alleen al die woorden voor zo'n film vond ik al zowat een dijenkletser ) Raging Bull van Scorsese 2 sterren heb gegeven. Uiteraard ging ik toen kijken wat je dan wèl leuk vind en toen zag ik tot mijn grote plezier dat je Battleship met 2,5 ster dus een hogere waardering hebt gegeven. Daarvoor is een vergelijking tussen beide films niet eens nodig.

Toegegeven, dat vond je ook een kutfilm, maar nog altijd beter dan Raging Bull. Dat ìs grappig

Allemaal gebaseerd op vermaak, Ragin Bull was moeilijk door heen te komen. Battleship ook, maar ging even net iets makkelijker dan dit. Heeft ongetwijfeld te maken met het genre verschil.

Science-Fiction is helemaal mijn ding, en met boks films heb ik gewoon bar weinig. Ben overigens ook geen heel groot fan van de Niro. Zal er ook mee te maken hebben.

I guess. Dat soort dingen spelen natuurlijk wel mee. Ik ben geen groot Sci-Fi fan, en helemaal niet als ze slecht gemaakt zijn zoals Battleship. Ik ben echter wel een enorme Scorsese fan, De Niro's oudere rollen vind ik fenomenaal. Raging Bull is voor mij toch wel een van de meesterwerken, sowieso in zijn genre maar ook als film op zich.

Ja hij is trager dan veel mensen tegenwoordig gewend zijn, maar moeilijk doorheen te komen? Dat had ik totaal niet. Fucking Magic on the screen. Ongeveer dus hetzelfde als jij bij mij zou zien dat ik Shawshank of Schindler 2 saai noem en 2 sterren geef en dat je daarna ziet ik dat 2001: A Space Travesty hoger waardeer. Dan hoor je te lachen

Een film als Raging Bull moet je ook wel echt even voor gaan zitten. Maar over Battleship zijn we het sowieso eens, wat een draak.

Absoluut een heerlijke films. Van mijn kant niet minder dan 5*, ondanks dat de boksscenes zo nu en dan een beetje amateuristisch overkwamen. Maar die manier van verdedigen zal wel gewoon zijn geweest midden jaren 40..

Film duurde eigenlijk een klein beetje telang vond ik, verder wel een prima film.

Een krappe 4* dan.

Een zoveelste zeikfilm van mr. overrated numero uno Martin Scorsese samen met zijn mr. ik kan maar 1 rol spelen Robert De Niro.

2 uur zitten kijken naar een arrogante eikel die toevallig goed kon boksen. Is dit verhaal een film waard? neen dus.

Thank god dat er nog Pesci was.

Toch wel, want zelfs jij die Scorcese "mr. overrated numero uno" vindt en De Niro "mr. ik kan maar 1 rol spelen" vond het al waard er 2 uur naar te zitten kijken.

Als je het niet hebt uitgekeken heb je ook geen recht om te komen leuteren. En ik leuter graag,zodus

Heb je enig gevoel wat een film goed maakt?

ja.

verder nog vragen?

Nee.

Prima film maar niet de topper waar ik op gehoopt had. Aan het acteerwerk ligt het niet want Robert de Nero & Joe Pesci zijn geweldig. Het is eerder het verhaal wat nergens echt van de grond wil komen. Het is waargebeurd, de gekochte wedstrijden, Jake La Motta zijn losse handjes buiten de ring, zijn ziekelijke jaloezie etc maar toch allemaal niet bijzonder genoeg om mij aan het scherm gekluisterd te houden. De bokswedstrijden zijn aardig in beeld gebracht hoewel ze voor deze tijd wel wat gedateerd overkomt. Sommige scenes zijn realitisch en hard maar andere weer overduidelijk nep ( vuist raakt de tegenstander bij lange na niet). Nee de kracht in de film zit hem voornamelijk in de geweldig neergezette rol van de Nero die daar terecht een oscar voor kreeg.

Van boksheld tot een schaduw vanwie hij vroeger was. De grootste vijand van Jake La Motta bleek hijzelf te zijn. Een 7

Raging Bull

De laatste hit van Martin Scorsese die ik nog moest bekijken. Hij stond al een hele tijd klaar maar het kwam er niet van. Ik weet niet waarom. Voorgevoel? Dat zou toch raar zijn aangezien de andere films van zeer hoge kwaliteit waren. Scorsese gaat een waargebeurd verhaal aan en dat heeft zijn voordelen, maar natuurlijk ook zijn beperkingen. Ik heb de film uiteindelijk maar even twee uurtjes laten bezinken om te bekijken wat ik er van vond. Eerlijk gezegd weet ik het niet helemaal. Lees maar gewoon verder

Deze verwerking van het verhaal van Jake la Motta vind ik twee verschillende kanten hebben. Aan de ene kant zijn er mooie scènes om naar te kijken, maar aan de andere kant komt de film nooit op snelheid en kijk je hoe lang je nog moet zitten. Het verhaal is ook totaal niet op het boksen gericht, maar op de dramatiek rondom het leven van Jake en zijn naasten. Wat vind ik er nu van? Ik ben bang dat ik toch niet heel hoog uitkom...
Twijfel twijfel twijfel... Ik had zo'n andere film verwacht. Niet dat dat erg is hoor. De uitwerking van het verhaal laat ik dan maar een beetje in het midden hangen.

Robert de Niro staat weer met zijn tegenspeler Joe Pesci op het zwart-witte doek. Waar ik ze beide normaal erg hoog vind spelen geldt dat hier niet altijd. de Niro speelt sterk. Erg sterk zelfs. Hij weet goed een arrogantie, paranoïde bokser neer te zetten. Het is een zeer gecompliceerd personage en dat straalt er duidelijk vanaf. Erg goed.
Pesci vond ik een stuk minder. Ik had de hele tijd het idee dat hij eenzelfde personage als in Casino probeerde te imiteren. Het lukt echter geen enkel moment en als broer staat hij niet sterk in de schoenen. Jammer, ik mocht de man wel.
Moriarty kan ik dan ook nog noemen. Het is echter zo dat de film niet om haar draait. Als vrouw van Jake speelt ze gewoon. Ze weet geen enkele keer boven zichzelf uit te stijgen.

Tot slot de weergave van de film. Een verhaal dat zich afspeelt in het verleden heeft zo zijn voordelen. Je weet tenslotte hoe het er uit zag. Dat je het verleden in het destijds gebruikelijk zwart-wit afbeeld zie je echter minder vaak. Het is goed gekozen. Het geeft zeker sfeer en laat het ouder aanvoelen.
Op de muziek van deze film ben ik speciaal gewezen. Daar moest ik op letten. Scorsese koos voor een stuk van Mascagni. Erg sterk. Dit wist mij in beroering te brengen en was het mooiste uit de film. Het stuk waarin de gevechten van Jake in foto's voorbijkomen. Schitterend!!

Zoals al is af te lezen en ik al vaak gezegd heb: twijfel. Ik vond de film vermakelijk. Het tempo ligt echter zeer laag. Op naar de herziening over een tijd om dan te zien wat ik er van vind.

3*

VincentL schreef hierboven:

Het is eerder dat ie in Casino voor de zoveelste keer (na Raging Bull en Goodfellas) hetzelfde driftige typetje begint te spelen.

Maar goed, van deze oeverloze discussie moeten we toch echt een keer af.

'eenzelfde personage als in Casino' , dus niet hét personage in Casino. Dat hij deze film ervoor maakte kan ik moeilijk ontkennen. Het is echter de volgorde waarin ik hem gezien heb die mij tot deze opmerking leidde. Toch is de discussie niet oeverloos. Voor mij staat het vast dat Pesci continu éénzelfde soort type probeert neer te zetten, of dat nou eerst in Raging Bull is of een andere film dat doet er niet toe. Het enige wat er mis ging is een beroerde formulering.

Prachtige film met Pesci en de Niro, wat spelen ze goed zeg. Vind de gevechten er helemaal niet slecht uitzien.

Heb de hele film mijn volle aandacht erbij kunnen houden omdat het zo goed gespeeld was en omdat ik het een heel goed verhaal vind. Mooi om ook eens een film in zwart-wit te zien, vond het helemaal niet erg.

Heerlijke film!

Raging Bull heeft een sterk team achter zich. De Niro is in topvorm en geeft zich helemaal in de rol van Jake La Motta. En ook Scorsese maakt er met het zwart/wit een mooie film van. Pesci heb ik nooit wat gevonden, maar valt nog best mee. Het is allemaal mooi om zien en heeft de schijn van een pareltje te zijn. Helaas is het leven van Jake La Motta niet echt zo boeiend, tenzij je van boksen houdt. Er zijn betere boksfilms met een veel boeiender personage. Ik denk aan Ali, The Hurricane, Cinderella Man en Million Dollar Baby. Jake La Motta is ook geen sympathiek figuur waar je jezelf kan inleven. Gelukkig zijn de bokscènes nog wel interessant en maakt de mooie aankleding door Scorsese en de presentatie van De Niro veel goed.

Raging Bull

That's entertainment

Normaal probeer ik een recensie een wat interessantere inleiding te geven, maar deze keer doe ik het zo omdat deze zin al genoeg zegt over de tot stand koming van deze film: Robert De Niro read the autobiography of Jake LaMotta while filming The Godfather: Part II in 1974 and immediately saw the potential for a film to make with his collaborator, Martin Scorsese. It took over four years for De Niro to convince everyone, including Scorsese, to get on board for this film.

Net zoals Taxi Driver zet Martin Scorsese hier wederom een kroniek neer van een loser, die dankzij zijn grofgebekte, agressieve aard het leven van zijn naasten zuur maakt. Tijdens de boxer-scènes zien we hem hoe hij als sportman mensen fysiek "kapot maakt" en zo hard slaat als hij kan. De film legt nochtans de focus op het leven daarbuiten: zijn gezinsleven met zijn vrouw op wie hij dankzij zijn overdreven jaloezie ook agressief naar snauwt en op begeven moment zelfs mishandeld, zijn vriendschap en training met zijn broer (Joe Pesci) wat hij uiteindelijk ook kapot maakt. Robert De Niro zet dit ellendige leven fantastisch neer als acteur. Langzaam zien we deze maar al te grage "champ" veranderen in een broodjes pekelvlees etende vetklep.

Cinematografisch is Raging Bull geweldig. De film is in zwart-wit opgenomen wat niet alleen een authentiek beeld geeft van de jaren 40 helpt het ook bij het creëren van de deprimerende wereld waar Jake La Motta in leeft. Je wilt gewoon niet leven in de omgeving van deze man. Het heeft af en toe bijna iets surrealistisch (vooral tijdens de boxing-scènes) zoals die kleine lichtjes die er hangen, het bloed dat er tijdens het vechten uitspuit bij de boxers (je gruwelt er van) en de briljante geluid-scapes die keihard aankomen. Michael Chapman is een briljante cinematograaf en weet de wereld van deze film erg sterk over te laten komen.

Raging Bull is een indrukwekkend, keihard portret van een man die begint als een getrainde, geschapen boxer en eindigt als een dikke, vette loser die als stand-up comedian alleen kan concluderen: dat is entertainment.

Een verontrustend, gestileerd en keihard waargebeurd drama over de teloorgang van een bokskampioen, dat rijk is aan details. De bokswedstrijden kennen een unieke choreografie en zijn briljant gefilmd. De regisseur bouwt de belangrijke relatie, binnen een tijdsbestek van 25 jaar) op tussen de extreem jaloerse en agressieve hoofdpersoon en zijn broer en laat onverbloemd de gewelddadige kant van de eerste zien. De cast speelt zonder uitzondering geweldig, met name Joe Pesci is sterk en Robert De Niro overweldigt.

met 5031 stemmen was dit toch niet de eerste keer dat je Raging Ball zag, Gauke?

Nee natuurlijk niet. Ik zag tot m'n verbazing dat ik er nog nooit wat over geschreven had.

Ah ik dacht al ?

Rauwe biografie die wel aan de handen van Scorsese is toevertrouwt. Maar voor wie zich afvraagt hoe het kan dat Scorsese voor lange tijd steeds naast Oscars greep moet Raging Bull zeker kijken, want het is het allemaal net niet. Het verhaal komt nooit echt lekker op gang, is het niet door een teveel aan losse subplotjes die weinig toevoegen, dan wel de ietwat vreemde fotopassage van een aantal gevechten van LaMotta. De Niro zet zijn instabiele personage dan wel weer goed neer, geflankeerd door een steady Pesci en ietwat ongezouten Moriarty. Cinematografisch is uiteraard weer de fluwelen touch van Schoonmaker zichtbaar, maar zoals ik al zei, het is het allemaal net niet om van een epos te kunnen spreken: 3,5*

Losse subplotjes? Volgens mij is alles wat we in de film te zien krijgen een essentieel onderdeel van de film hoor.

Wat bedoel je precies met steady en ongezout?

Ik gok 1) solide of degelijk en 2) kleurloos.

Now we've got that out of the way; zal ik toch heel erg graag willen weten wat je precies bedoelt met die losse subplotjes. Want zover ik weet dragen juist alle scènes bij aan de destructieve ondergang van LaMotta, een ondergang die zelden zo goed geslaagd is op film.

Helemaal mee eens, lijkt me.

Het was een reactie op de heer Weertenaar

Weet ik. Ik wilde gewoon meediscussiëren.