Raging Bull (1980)

deze avond op canvas,

ik ga zeker kijken...

ik ben wel niet zo'n de Niro fan maar wel één van Scorsese

Verwacht geen The Departed of Shutter Island, 009. Dit is van een heel andere orde.

Vond hem af en toe wat langdradig maar er zaten genoeg vermakelijke stukken in om hem 3.5 te geven. Zeker als je rekening houdt met de tijd waarin de film gemaakt is en context van de film. Zwart-wit gaf voor mij geen meerwaarde.

Ook na 3 herzieningen: hij wordt steeds beter. Prachtige moodswings ook middels camerawerk en settings. Deprimerende boksscenes zijn heel muf en rokerig in tegenstelling tot de betere boksscenes van Jake. o.a. Ook de editing is geweldig. Geweldige storytelling.

Heb ik een andere film gezien? Dit waren van de langste 2 uren uit mijn leven. Nog maar eens gezien waarom ik geen fan ben van Scorsese. Wat een pretentieuze klotefilm was dit eigenlijk. Dat De Niro La Motta accuraat neerzet kan best zijn, maar het was duidelijk niet meer dan een arrogante lul en een heethoofd dat weinig anders deed dan iedereen rondom hem het leven zuur maken, waaronder zijn al bijna even groot heethoofd van een broer, gespeeld door Joe Pesci die weeral zijn typetje uit Goodfellas uit de kast haalt. Dat is in essentie heel de film: het hoofdpersonage dat zich heel de film lang aanstelt en tegen iedereen lastig doet. De dialoog vind ik tenenkrommend; enkel discussies en ruzies over niets, heel de speelduur lang, dat kon ik ook geschreven hebben.

Enkel aan het einde van de film zien we een verschuiving in de persoonlijkheid van La Motta, wat tevens ook zowat het enige positieve is dat mij opviel in deze film. O ja, enkele boksscènes zijn ook best mooi gefilmd. Daar blijft het bij.

En dat zeg jij met zo'n nickname?

Anyway. Ja goed die man was schijnbaar toen echt zo. Iemand die zichzelf en anderen in de weg stond. Een dommige, hufterige en emotionele vent. een moeilijke combinatie.

De vraag is dan: moet er dan een biopic over zo'n persoongemaakt worden? Of is dat de issue niet?

Hé, niets tegen de nickname. Die heb ik jaren geleden uit mijn duim gezogen toen ik een naam moest invoeren op een forum van Age of Mythology. Ik snap wat Scorsese wilde neerzetten, maar een interessante film heeft het m.i. niet opgeleverd. Wat mij het meest stoorde, was hoe monotoon zeker de eerste drie vierden van de film waren. Ik vond het om hoofdpijn van te krijgen, hoe hij niets anders deed dan iedereen in de haren te zitten en zijn broer van hetzelfde. Dus om je vraag te beantwoorden: misschien wel, maar dan niet op deze manier. Als ik Raging Bull bekijk, lijkt La Motta geen enkele positieve eigenschap te hebben (buiten zijn bokstalent natuurlijk), maar misschien was dat in werkelijkheid ook zo. Hij wordt gewoon een karikatuur en je kunt zo al voorspellen dat elke scène gaat uitmonden in één of ander conflict.

Het klopt wel, het is geen innemelijke (is dit een echt woord?) vent. Het is iemand waarbij je constant op je tellen moet letten. Dus je zit constant in spanning af te wachten hoe hij zijn ruiten nu weer in gaat gooien.. Misschien is hij wel een karikatuur. Zo ervaarde de bokser het ook toen hij deze film zag. Maar tegen hem is gezegd dat hij in het echt nog veel erger was. zag ik ooit in een docu.

Wat is dat met die nickname? Ik snap dat niet.

Erg mooie film!

Buiten de geweldige acteerprestaties van vooral De Niro, maar ook de andere acteurs, vond ik deze film er vooral heel erg goed uit zien! Ik waande me helemaal in de jaren 40-50, alsof de film werkelijk toen opgenomen is. Voor een film uit 1980 erg knap gedaan! Buiten het zwart-wit als stijlmiddel viel ook de rest van de production design op. Alles klopte, hoe de personen eruit zagen met hun kapsels en kleding, de auto's, de inrichting, etc. etc.

Nadeeltje: iets te veel gebekvecht. Na de zoveels ruzie tussen de broers heb je dat wel een beetje gezien.

****

Pretentieus

So? Het hoodfpersonage moet toch niet steeds een feilloze held zijn? Ik vind zijn personage fascinerend uitgewerkt en bijzonder geloofwaardig.

Verre van, hij zet hier een heel ander personage neer dan in Goodfellas. Veel gematigder en menselijker.

Uit het leven gegrepen als je het mij vraagt.

100% meevaller. Verwachtte weer een hoop ergernis bij het one-trick-pony-duo De Niro en Pesci, maar dat bleef uit. Waarschijnlijk omdat ze een keer niet gangsters of maffia zijn ofzo (wat yeyo zegt over het gematigde). Vond het bij vlagen zelfs vermakelijk. Ik ken La Motta niet, boksen is namelijk kut, maar De Niro is geweldig! Paar mooie shots in de ring, met name de scène waarin hij helemaal in elkaar wordt gebeukt door Robinson op het einde . Verder was zijn 'fall' ook een stuk makkelijker verteerbaar doordat het allemaal wat menselijker is.

Een van Scorcese's betere! 3,75*

Guardian heeft best een punt betreffende het hoofdpersonage. De Niro speelt goed, maar dat neemt niet weg dat het hoofdpersonage zelf nniet zo heel interessant is en dat hierdoor de film toch een stuk minder boeit. Die ervaring had ik destijds namelijk zelf ook bij deze film.

Zoals mikey al aangaf, vind ik vooral de constante, latente dreiging boeiend. Het opvliegende karakter van La Motta is als het ware een tikkende tijdbom.

Ik had dat dus niet. Ik vond het vooral een vervelend en naar mannetje. Goed neergezet, dat wel, maar eerder irritant dan boeiend. Maar goed ik wil alleen maar aangeven dat het hoofdpersonage van grote invloed op je beoordeling kan zijn, waar deze film een goed voorbeeld van is.

Ik had de indruk dat Guardian vooral het had over onvermogen om met het hoofdpersonage te sympathiseren. En dat is alleszins niet de bedoeling. Maar als La Motta als een irritante, oninteressante vent overkwam, begrijp ik wel dat je deze film niet denderend vond.

De film (luister naar de titel) gaat dan ook over een zeer gewelddadig en destructief iemand (een supernova, als het ware) die zichzelf en iedereen rond hem mee in de afgrond trekt.

De discussies zijn verwoestend en vernietigend. Lamotta vecht tegen het leven (en uiteindelijk tegen zichzelf) zowel in als buiten de boksring. Het gaat niet over wat de dialogen zeggen maar over het effect dat ze teweegbrengen.

Het is mij wel een raadsel hoe iemand met jouw avatar dit een "pretentieuze klotefilm" kan noemen.

Mooie film met een bijna onherkenbare DeNiro. Las ergens dat hij voor deze rol er 30 kilo bij had gevreten, en dat was ook goed te zien.

Zwart-wit deed mij persoonlijk niet zo veel eigenlijk.

Ik had deze film nog nooit gezien tot gisteravond. Ik had er veel over gehoord en ik dacht, laat ik toch maar even kijken.

Ik dacht dat ik wel wat gewend was met Martin Scorsese, maar in deze film kon hij zelfs mij een prettig gevoel van onbehagen geven. De scene, waarin Jake La Motta moet vechten tegen Janiro, met zijn mooie gezicht, en dan vooral het gedeelte, waarbij de neus van Janiro openbarst en het bloed eruit gutst als een kleine fontein, prachtig! Bij deze film kwam mijn sadistische kant duidelijk naar boven en dat is niet veel films gelukt tot nu toe.

Verdorie, ik had deze net 2 weken geleden gehuurd voor 2euro en nu komt kwam die gisteren fijn gratis op tv

Een wonder dat die gast nog leeft. :-o

Klopt, en naar een feilloze held was ik zeker niet op zoek. Wat yeyo schreef over zijn karakter vind ik interessant om te lezen, zo lees je eens een andere invalshoek, maar zijn felle persoonlijkheid irriteerde me enkel, ze boeide totaal niet. Ik vind het pretentieus omdat er gedurende het merendeel van de speelduur eigenlijk niet veel plot of noemenswaardige dialoog is en het constant ruzies, scheldpartijen, vechtpartijen etc. zijn. Het is uit het leven gegrepen, dat is waar, maar sommige aspecten van het leven zijn nu eenmaal niet zo interessant dat ze per se op film moeten gezet worden. Er lopen genoeg mannen met een temperament als dat van Jake La Motta rond op de wereld, die hun vrouw en familie slaan, zichzelf goedpraten en het zwijn uithangen, het enige verschil is dat deze goed kon boksen. Het pretentieuze zit hem er voor mij in te denken dat je een film kan vullen en een meesterwerk kan maken door nauwelijks meer te doen dan het tonen van die karaktereigenschappen. Maar goed, blijkbaar is hij daar net in geslaagd volgens zovelen, dus dat zal wel aan mij liggen. Het mag gezegd zijn, het boksen is dan wel weer stijlvol in beeld gebracht, hoewel het voor mij ook zonder het zwart-wit had gekunnen.

Nog even over zijn broer: gematigder/menselijker? Als ik het goed onthouden heb, zegt hij zijn vrouw dat ze haar klep moet houden als zij aan het praten zijn, hij wil absoluut niet uitgaan met haar, tegen zijn zoon zegt hij iets in de aard van "als je nog 's met je handen in je bord zit, steek ik je met dit mes" en de manier waarop hij tekeer ging tegen Salvy (met een autodeur tegen zijn hoofd slaan om niets), vond ik niet erg gematigd of menselijk te noemen. Goed, hij legt hier geen mensen om zoals in Goodfellas, hij is hier dan ook geen maffioso, maar verder vind ik ze toch vrij gelijkaardig.

Gezien de film een karakterstudie is, steunt ze er grotendeels op of je op een of andere manier onder de indruk bent van het hoofdpersonage, zijn gedachten, gevoelens, ervaringen, ook al kan je jezelf er niet in herkennen, maar waar dat in andere films wel lukt (zoals There Will Be Blood, nog een film over een onsympathieke man die iets uitzonderlijks deed in zijn leven), ergert het mij hier alleen maar. Goeie bokser, voor de rest een zielig mannetje.

Je beschrijft het zo mooi, ik vind het eigenlijk jammer dat het totaal niet zo overkwam op mij! De scène in de gevangenis vond ik best wel sterk, die uitbarsting van emotie raakte mij tot op zeker hoogte, hoe irritant hij voor de rest ook was.

Daar heb je wel een punt, iemand anders kan natuurlijk exact hetzelfde vinden van There Will Be Blood. Het verschil is: Daniel Plainview was tenminste intelligent, ook paranoïde, maar veel koelbloediger, berekender en lang niet zo kortzichtig en agressief als La Motta dat hier is. Die film had dan wel sfeer, vind ik, en de cinematografie was ook een stuk mooier, deze liet me eerder koud.

Nog een laatste stukje: Op De Niro's prestatie heb ik eigenlijk niets aan te merken, het personage werkte me op de zenuwen, maar de vertolking was wel knap, hoe hij in de huid kroop ervan. Hem heb ik wel altijd een goeie acteur gevonden.

Ook dat beschouw ik als een meerwaarde. Door de zwart/wit cinematografie werd ik helemaal in het 40's sfeertje meegesleurd. De film oogt daarom bijzonder authentiek.

Het verschil is dat Joe Pesci in Goodfellas gewoon een ontoerekingsvatbare sociopaat is. In deze film speelt hij een 'gewone' huisvader, die door zijn slechte opvoeding en al even nadelige milieu agressief en onbeschoft overkomt.

Heel prettig camerawerk, belichting en slomo's. Niet eens alleen tijdens de gevechten maar vooral ook daarbuiten, bijvoorbeeld wanneer de camera meeglijdt als hij tussen het publiek naar de ring loopt. Het zwart-wit(-grijs) geeft er zo'n bepaald soort perspectief aan. Dacht zelfs dat de film ouder zou zijn dan 1980 (positief bedoeld).

Alleen kan het verhaal me niet warm maken: de rise-and-fall en de losse handjes en problemen in de privé-sfeer. Weinig bijzonder, eerder nogal vervelend na een bepaald moment. Ben het op bepaalde punten wel met Guardian of Isis hierboven eens.

Het is wel goed geacteerd maar het spreekt me niet (meer) aan, eigenlijk hetzelfde als wat ik bij Taxi Driver ervaar. Had het gevoel dat de 'looks' van Raging Bull een beter verhaal verdienen.

ik vond hem wel sterk de film,

hij mocht van mijn mening toch wel langer geduurd hebben

voor een biografisch drama te zijn, ...

De Niro vond ik wel sterk in deze film, ...

4.5 sterren

Mwah...een hele krappe 3* en dat is te danken aan Robert de Niro die de sterren van de hemel speelt in deze verder magere film, anders was het een onvoldoende geweest.

De film greep mij helaas nooit bij de strot. Je ziet wel duidelijk op welke momenten dat de bedoeling is maar ik vind het gewoon te slapjes uitgewerkt allemaal. Ik ging de hoofdrolspeler nooit echt haten, bewonderen of wat dan ook. Het karakter van Jake la Motta had dan ook wel wat duidelijker uit de verf mogen komen. Continu zat ik met het gevoel van: "Het komt zo, het komt zo..." Maar bij de aftiteling had ik nog steeds dat zelfde gevoel.....

Als het verhaal je dus niet grijpt is het tevens vrij storend dat de gehele film (op één klein momentje na) in zwart-wit is. Normaal vind ik dat niet zo erg maar in combinatie met een muf uitgewerkt verhaal werd het hierdoor een beetje een lange & saaie zit om te kijken Visueel was het overigens wel mooi gemaakt.

Overschatte film in mijn ogen, ik had er meer van verwacht.

Laatst gekeken op televisie. Erg goede drama-film die mij wel wist te interesseren. De personen werden bijzonder geloofwaardig neergezet en Jake kon ik wel wurgen (Ook al zou dat in de realiteit erg moeilijk zijn, omdat hij boks-kampioen is, ). Toch sleurde hij je mee in een egoïstisch leven en leerde je verschillende kanten van zijn leven kennen. Erg mooi gespeeld. Humoristisch (de ruzies) en ontroerend. Ja, hier kon ik wel van genieten. 4 sterren

Ondanks de goede vertolking van Robert De Niro kon deze film me totaal niet boeien.

Ik vond hem veel te langdradig en saai.

Neen het is niet mijn ding deze prent, die naar mijn mening veel te weinig over boksen gaat maar wel over de jaloerse aard van La Motta, tot vervelens toe zelfs.

Heb van Martin Scorsese al betere dingen gezien dan dit, maar meningen verschillen natuurlijk.

Film die eigenlijk niet bijzonder goed is. (Ik zou zelf saai durven zeggen).

Maar anderzijds was er ook niets dat mij irriteerde en was het idee wel perfect uitgewerkt.

Niet dat dat idee 'my cup of tea' was. Hier en daar eens eens een vechtmatch (die mooi in beeld zijn gebracht), dan hier en daar eens een ruzie met zijn vrouw. En voor je't weet is de film gedaan en is er niets gebeurd. Ook omdat er eigenlijk niets gebeurd.

Geen rivaliteit tussen 2 personen, geen spectaculaire gevechten met zijn broer/vrouw. 1 keer verkoopt hij ze beiden een mep, maar daarna wordt daar niets meer over gezegd.

Dus zowel het persoonlijke leven als zijn proffesioneel leven zijn niet interesant genoeg. Ze kunnen dan even goed mijn leven verfilmen.

Als je dan toch geen interesant figuur kunt verfilmen, verzin dan een. In dat opzicht is ROCKY veel beter.

De figuur is een echte loser in elk opzocht: gemiddelde bokser, loser in de liefde, heeft geen geld, woont ellendig, is een emotioneel puinhoopje. De sfeer in die film is zo donker/duister, en Sylvester speelt een rol die hij later nooit meer gespeeld heeft. Dat tesamen maakt dat tot een topfilm.

In zo figuren gaat een kijker nu geloven.

Jij hebt er duidelijk weinig van begrepen.