Raging Bull (1980)

Toen ik laatst The Godfather voor de hoeveelste keer heb gezien, is me iets opgevallen. Als Marlon Brando groente / fruit gaat kopen voor zijn kantoor, zie je als je goed kijkt een affiche van een bokswedstrijd van Jake La Motta. Misschien is het wel meer mensen opgevallen, maar ik wou het toch even zeggen.

Ik zal er op letten

Sterke film. Goede shots tijdens de boksgevechten, gewoon een redelijk realistisch beeld van een bokspartij, geen overdreven gedoe. Erg goed uitgewerkt is de achterdocht en jaloezie van Jake als het om zijn vrouw gaat

4*

Tip voor wie in Twente woont: Donderdag (morgen), zondag en maandag draait deze nog in Concordia Enschede.

Zelf ga ik hem zondag hopelijk zien!

Wat een rotfilm is dit, bah! Regelmatig heb ik de aanvechting gehad om af te haken, maar het lukte nog nèt om 'm uit te zitten.

Ik heb met boksen nog nooit veel op gehad en daar heeft deze film geen verandering in kunnen brengen. Daarnaast wordt de film overvloedig bevolkt door domme mannen (no brains, only muscles) en te onderdanige vrouwen.

Bah, bah en nog 'ns BAH!

1,0* (verdiend door Joe Pesci)

Ehm, wat is nou de reden dat je dit 1* geeft? Geen sympathie voor de karakters? Moet dat dan? Vond LaMotta ook zeker geen lieverdje, neemt niet weg dat ik dit een meesterwerk vind.

Fantastische rol van Joe Pesci, speelt De Niro bijna van het scherm weg. Ondanks wat kritiekpunten, verhoog ik naar 4*

echt niet

Een naar onderwerp, nare karakters, oninteressant verhaal, lelijk in de manier waarop het gefilmd is...

Waar zit volgens jou dan het meesterlijke in deze film?

Heb je even een uurtje?

Geweldige zwart wit beelden, boksscenes die ik nog nooit zo mooi in beeld gebracht heb zien worden (dat gevecht met Robinson pfff), camerawerk van het hoogste niveau, het meesterlijke samenspel tussen DeNiro en Pesci, DeNiro dat erg overtuigend een werkelijk angstaanjagende personage neerzet (scene waar hij Pesci vraagt of hij sex heeft gehad met zn vrouw), prachtige soundtrack en goed gebruik van songs uit de jaren 40/50 die je helemaal terugbrengen naar die tijd, dialogen die erg natuurlijk overkomen, en zo nog een paar dingen.

Ja, en een broer hebbende, dus levens-echt (hoewel we gelukkig nooit zo ver gaan).

Maar dat tegenspel van Joe Pesci, wat een ongelooflijk moeilijke rol is, is zo briljant gedaan, dat het hier veels te weinig aandacht krijgt.

Ja, OKE De Niro speelt ook wel puik, maar ik voel minder bij zijn karakter. En daarom de opmerking dat Pesci hem van scherm af speelt. Filmgeluk, zit in kleine dingen. Scorcese gaat er te groots mee om. Ik ben wat minder gelukkig met zijn regie.

Klinkt erg overtuigend, dutchtuga en ik ben blij dat je er dat in ziet. Maar ik zag dat echt niet.

Ik vond die boksscenes afschuwelijk om te zien. Ik geef hierbij grif toe, dat ik helemaal niet van boksen hou, maar tegelijkertijd ook, dat ik vantevoren niet wist, dat de film over boksen zou gaan.

Anderzijds, juist gisteren zag ik een film met erg veel Chinese zwaardvechtkunst, waar ik ook niks mee heb, en die film vond ik wel heel erg goed en mooi. Vandaar dat ik ook niet kan zeggen dat deze film me niet beviel omdát deze over boksen ging.

De Pesci vond ik goed, maar DeNiro deed me hoegenaamd niks. Eng? Op mij kwam hij over als een zielige sul met iets te veel spieren en vet, maar zeker niet eng. De soundtrack kan ik me nu al niet meer herinneren, heeft blijkbaar geen indruk gemaakt.

Ik was heel even verrast op het moment dat 'begin jaren '50' ineens kleur werd gebruikt in de film. Bij mij was toen even het idee gewekt dat de filmtechniek van die tijd meeging met de chronologie van het verhaal, wat ik een erg origineel idee vond, of zou hebben gevonden. Want helaas werd dit originele idee niet doorgevoerd, wat ik echt als een gemiste kans zie.

Pablito schreef:

Vijf redenen om van Raging Bull te houden:

- het acteerwerk van De Niro en Pesci tijdens de tv-scene;

- de montage tijdens de bokscenes (LaMotta-Robinson!)

- het sublieme shot als De Niro een nachtclub binnenkomt en Moriarty opmerkt;

- de virtuoze zwart-wit fotografie van Chapman;

- de hemelse muziek van Mascagni.

Dit vat mooi samen waarom dit een geweldige film is..........

Beetje tegenvallend.

Een opvliegend, dom, jaloers en achterdochtig mannetje, die La Motta, goed neergezet wat dat betreft, maar het 'ongelooflijk gewelddadige' buiten de ring is me ontgaan. En binnen de ring was hij gewoon een harde profbokser.
Verder een vrij mat verhaal, dat voor mij voornamelijk neerkwam op 'en toen, en toen, en toen...''
Het laatste stuk, dat La Motta een nachtclub had, en er in geluisd werd (door o.a. zijn vrouw?), duurde me wat lang, en had wat mij betreft beter tussen de nog actieve carriere als bokser in verteld kunnen worden.

Wel mooie beelden en een lekkere rauwe sfeer.

3 sterren

Op en neer, omhoog en omlaag, rise and fall. Nee, biopics doen geen moeite om origineel te zijn.

De Niro en Joe Pesci in een Scorsese film ? Goh. En dan is het nog de vraag of Joe Pesci wel degelijk een acteur is of een robot die in elke film hetzelfde typetje speelt.

Het goede nieuws is dat Scorsese af en toe wat probeert te doen, visueel. Bepaalde scenes spelen duidelijk mooi met de belichting, kan je ook moeilijk missen aangezien hij er telkens een prominent muziekje bijgooit. Jammer dat het zo'n afgebakende scenes zijn in de film. Telkens zakt het terug weg naar doorsnee zwart/wit en neemt Scorsese weer z'n "verhaaltjesvertel" stijl aan.

De combo De Niro / Pesci vond ik zoals vaak niks speciaals. Had ook (en terecht denk ik) de indruk dat ik het al 10 keer gezien had, alleen in een andere film. Zelfs de setting is qua identiek (met het hele mafiagedoe alweer).

Wat de boksscenes betreft, zagen er aardig uit, maar gezien de raves waren ze voorspelbaar tegenvallend. Qua dynamiek is het (uiteraard) niks vergeleken bij wat Tsukamoto doet in Tokyo-ken. De montage is degelijk, maar weinig speciaals ivm latere films, het camerawerk is te statisch. Volgens mij vond ik zelfs de boksscenes in Kitano's "Kid's Return" intenser.

Blijft dat de eerste helft van de film best boeit, en redelijk amusant is. De focus ligt niet te veel op het boksen en La Motta is een redelijk interessant personage. Blijft dat ik het hele fall gebeuren zo ongelofelijk beu ben dat het einde van de film mij alleen maar kon vervelen. Film gaat daar volledig de mist in waardoor er een bittere nasmaak aanhangt.

't Had de eerste voldoende kunnen zijn voor een Scorsese. Spaarse mooie scenes (met mooie gejatte muziek), vlotte film tot halverwege, maar daarna wordt het weer een stoffig aframmelen. De hele fall voelt ook niet aan als onderdeel van de film, maar als verplicht nummertje omdat het nu eenmaal een biopic is.

2*

Gek. Hoewel je deze film zeker een rise & fall-film kunt noemen heb ik hem niet als zodanig ervaren. Vooral omdat LaMotta al tijdens zijn rise een zak is en dat gewoon de hele film door blijft. Ik zie de film dan ook meer als een soort karakterstudie van een ongeloofelijk onuitstaanbare man. Net als bij Scorsese's andere Rise & Fall-films kan het verhaal mij weinig schelen, maar draait de film meer om een algeheel beeld. In Goodfellas en Casino van de maffia. Hier van LaMotta.

Vind ik toch een beetje vreemd. Nu ga ik niet ontkennen dat La Motta een eikel is (of afgebeeld wordt als), maar hij draagt toch heel wat kenmerken die mij voor mannen uit die tijd niet al te apart lijken.

De vrouw als gekooid prijsbeest die geen respect krijgt en volledig in dienst staat van de man. La Motte's jaloezie is dan wel erg dik aangezet, maar in hoeverre past dat niet gewoon in het tijdsbeeld ? En verder, waarom hoor je daar weinig tot niks over in bijv The Godfather II. Als ik me niet vergis speelt Pacino daar een nog veel onuitstaandbaardere vent, die ook 0 respect heeft voor zijn vrouw. En verder aan het hoofd staat van een heel crimineel imperium. Maar da's vet cool natuurlijk.

Daarbij is er zelfs enigszins respect voor La Motte omdat hij lang niet buigt voor die hele mafiazooi en gewoon de beste wil zijn op eigen kracht.

Blijkbaar is het genoeg dat de man wat idioot spreekt en er als schorem uitziet om hem totaal onuitstaanbaar te maken.

Vind het in GF2 toch wel heel anders, daar zit Michael (tegen wil en dank) in het keurslijf van de GF geperst, (Vergeet niet hoe hij ooit een ambiteus advocaat wilde worden die de maffia de rug toe wilde keren) Hij gedraagd zich wel als een lul, maar is dat veel minder van nature zoals LaMotta. Die gewoon een beperkte koppige vechtjas is. Totaal anders dan de hoog opgeleide Michael.

Ik zou de vergelijking tussen Michael Corleone en LaMotta ook niet snel gevonden hebben. Ze zijn beide niet echt sympathiek, maar LaMotta is naast een zak ook nog eens vrij dom. Dat hij niet meteen zwicht voor de maffia komt in feite van zijn domme arrogantie, dan doordat het zo'n idealistische vent is. Althans, zo herrinner ik het me. Het is alweer meer dan een jaar geleden sinds ik de film zag. Maar LaMotta en Michael zaten in totaal andere situaties en zijn ook op een andere manier onuitstaanbaar.

Hou het svp bij Raging Bull ipv andere (totaal onvergelijkbare) films.

Ten eerste is er niemand films aan het vergelijken en ten tweede is de vergelijking wel relevant vind ik.

Des te treffender nog als aangehaald wordt dat Michael "hoog opgeleid" is, iets wat ik mijn originele post al liet doorschemeren. Extra triest als een zogenaamd intelligent iemand zich als een lul gedraagt imo.

Wat betreft arrogantie en idealisme, volgens mij zijn beiden erg moeilijk te scheiden. Volgens mij heeft het veel te maken met het feit dat Michael rondloopt in een pakje met veel zwier, en La Motta door het leven hobbelt met een plat accent. Au fond vind ik het beide onsympathieke mensen, waar ik dan nog iets meer sympathie wil tonen voor La Motta

Met dat laatste ben ik het op zich eens. Maar ik vind de beweegreden van een intelligent iemand meestal wel boeiender, omdat daar vaak meerdere afwegingen achter zitten.

Wat gaat het gemiddelde de laatste tijd omlaag

Topfilm die zeker 5* verdient!

hoe kan je deze film niet goed vinden ?

Ik ga hem straks nog een keer kijken

Eindelijk op groot scherm gezien, wat een spektakel!

Als niet boks liefhebber waren de korte boksscenes gelukkig goed te pruimen, erg mooi gefilmd.

Naar aanleiding van de omschrijving had ik verwacht dat la Motta meer een bullebak was, en dat vind ik in de film niet zo duidelijk naar voren komen, in de ring misschien wel maar naar zijn geliefden toe vond ik het wel meevallen, niet dat het een lieverdje was maar ik had een hoger "klootzak gehalte" in gedachten voor ik aan de film begon.

Misschien Regilio Tuur als man gehad?