Boy A (2007)

Sterke film, maar toch leeft bij mij het gevoel dat er nog meer inzat, dat Boy A z'n potentieel niet helemaal heeft benut. John Crowley probeert een soort dromerigheid te scheppen, maar had daar naar mijn gevoel veel verder in moeten gaan om er ook doeltreffend mee te zijn. Zowel de soundtrack als de cinematografie is te gepolijst om een echt diepe indruk na te laten. En net als een paar anderen hier heb ik het gevoel dat Boy A naar het einde toe wat verwelkt. Dan heb ik het niet over het slot of een té plotse ontrafeling van het verhaal, want dat zit allemaal wel snor. Maar om welke reden dan ook begon mijn enthousiasme naar het einde toe een beetje te tanen. Alsof Crowley de verwachtingen die hij in het eerste uur bij mij schiep niet kon inlossen in het vervolg.

Tot daar dus mijn kritiek, maar uiteraard weegt die niet op tegen wat ik wél goed vind. De prima acteerprestaties bijvoorbeeld, niet in het minst van Andrew Garfield, die met een naturel staat te spelen die mij behoorlijk van mijn sokken blaast. Ook de heerlijke dansscène waarin Jack, stijf van de XTC, een artistieke choreografie ten tonele voert, is om duimen en vingers bij af te likken. Verder vind ik de plot (of ie nu op ware feiten is gebaseerd of niet) erg interessant. Jammer dan ook dat de uitwerking op een gegeven moment een beetje stokt want anders had ik er met Boy A een favoriet bij. Toch zeer overtuigend!

Sterk en aangrijpend verhaal waarin vooral Andrew Garfield echt een prachtrol neerzet als Jack Burridge, oftewel Boy A.
Ik vond de wisselende beelden tussen zijn jeugd en het heden enorm sterk en de twee lijnen vulden elkaar ook echt aan. Verder biedt deze film een aantal zeer mooi in beeld gebrachte scènes (zoals de tripscène in de discotheek en het moment van de moord op het jonge meisjes).
Ik vond dat gedurende de hele film er overigens met n heerlijk accent gesproken werd.
Wat me wel enigszins stoorde, was het trage begin maar dat wordt wel naderhand meer dan goed gemaakt.

4 sterren.

Na het lezen van de veelal positieve kritiek begon ik enigszins verwachtingsvol aan de film. Dit wordt voor een groot deel ingelost; als geheel vind ik de film echter niet bevredigend.

Zoals door velen voor mij al vernoemd zijn de eerste drie kwartier ijzersterk. Andrew Garfield maakt indruk als de onwennige, kinderlijke Jack, die zich staande moet houden in een voor hem vreemde wereld. Dit speelt hij voortreffelijk. John Crowley weet Jacks onwennigheid perfect weer te geven en bouwt een bepaalde spanning op wat een aantal sterke scènes oplevert, met name in de discotheek. Wat minder vond ik het verhaal rondom Terry en zijn zoon. Het nut hiervan, ondanks de rol van de zoon later in de film, is me niet helemaal duidelijk.

Boy A bevat als geheel te weinig om echt indruk te maken. De film begint hoopvol en Garfield speelt sterk, maar de film lijkt op een gegeven moment een dood punt te bereiken. 3,5*, het einde maakt nog een beetje goed.

Wat een sublieme film. Het verhaal gaat over een jongen die als kind een misdaad heeft gepleegd, en na 10 jaar weer vrijkomt. Het acteerwerk is erg goed, ik leefde helemaal mee met die jongen en kon me ook goed met hem identificeren. Dit komt ook doordat de film gewoon op een mooi manier is gefilmd. En het verhaal wordt er niet doorheen gesjeesd (USA style) maar op een rustige manier verteld.

Een van de betere films die dit jaar is uitgekomen!

Een meer dan redelijke film. Een mooi verhaal, non-commercieel en ook niet echt grote namen. Heb hem in een 'filmhuis' gezien, en daar past het echt bij. Het verhaal is boeiend, maar af en toe iets te aangedikt heb ik het gevoel. Ken het echte verhaal niet. De cast doet het goed. Alleen het jammere is dat er zo weinig muziek in zit, dat mis ik toch met name in het begin.

3.5*

Een klap in je gezicht, deze film.

De laatste keer dat een film mij zo raakte in de bioscoop was Control, ook een Britse film (van de niet Britse Anton Corbijn). Ook deze film was weer een donker en hard drama uit Engeland.

De acteerprestaties waren erg goed. Vooral van de hoofdpersoon, die erg geloofwaardig over kwam.

Een paar geweldige scènes. Zoals de al eerder vernoemde scene in de discotheek, waar Jack tript op XTC. Maar ook een aantal zeer harde scènes zoals de moordscene. Dit maakte de film zeker niet minder goed.

Het tempo van de film was niet hoog, maar dit stoorde mij niet. Ik werd steeds meer gepakt door de film, hoe verder hij vorderde. Tot het einde, waar ik even de rillingen door mijn lijf voelde gaan. De rest van het publiek leek ook zeer geraakt.

Alleen 1 dingetje dat ik niet kan verklaren en een beetje raar vond, namelijk hoe kan het dat Jack's vriendin het als eerste weet dat hij een moordenaar is en later pas de andere collega's? Terry zal toch niet het telefoonnummer van zijn vriendin hebben liggen?

Een film die je in de bioscoop moet zien!

"I'm gonna say goodbye now"

Boy A. Een aangrijpende film over een jongen die na een gruwelijk verleden probeert te rehabiliteren. Ondanks de mooie beelden, sterke cast en het boeiende verhaal, weet de film niet op alle vlakken te overtuigen. Het begin is heel sterk, waarin je Jack zich ziet aanpassen aan de voor hem totaal nieuwe werkelijkheid. "McDonalds.." Door zich steeds sterker staande te houden komt hij bijna in de problemen wanneer hij het opneemt voor zijn vrienden en een volslagen vreemd meisje.

Daarna zakt de film eigenlijk weg en ondanks het mooie einde vond ik vooral de relatie tussen The White Whale en Jack niet overkomen. Veel vreemde teksten en onwennigheden tussendoor maken het voor mij nog niet interessant. Mede daarom had ik op het einde het gevoel dat de film eigenlijk meer zou kunnen. Het is wel ontroerend en mooi, maar toch ook weer net niet.. Ik twijfel dan ook sterk tussen een 7 en een 8, maar ik hou het op een 7 want hier had veel meer ingezeten.

Garfield schittert in dit redelijke drama, dat soms niet helemaal werkt (relatie vader-zoon, de romance) maar toch aangrijpend is. De twee tijdsbeelden werden goed met elkaar verweven en door niet te starten met de moord op het meisje kun je als kijker meeleven met Jack die oprecht een 2e leven op probeert te pakken.

3*.

Een erg aangrijpende film die vrij lastig te waarderen is
Ik vind het een net niet meesterwerk en gelijk weer wel
Zo voel ik me een beetje bij het waarderen.
Maargoed over de film


De film is een film opzich met een mooi engels accent
Die zeker in deze film past.
Ik ergde ook niet aan die Romance trouwens tussen Jack en haar vriendin.
De film is realisties en zitten erg fraaie shots in de film laat je ook niet meer lost tot die Aangrijpende scene
Ik heb gemengde gevoelens bij Jack

Mischien had het verhaal wat meer uitgediept kunnen worden om deze film.

Aleen paar vragen Het is me niet duidelijk geworden wat er met die droom van Jack aan de hand was ?

En

In de jeugd was Jack met die donkere haren of met de lichte ?

Aangrijpende film waar ik toch echt zielig vond die Zelfmoord op t einde

Zeer mooie film, waarin de emoties/ menselijke gevoelens en gedachten zeer goed worden neergezet.

Soms krijg je het ervan hoe bekrompen en kortzichtig de mensen wel zijn. Jaloezie, beinvloeding. We hebben dit nu wel in de film gezien, maar hoeveel keer komt dit voor in de echte wereld?

Verder prima acteurs, mooie sfeer en een terecht einde.

Boy A heeft een van de meest lelijke titels die ik ooit gezien heb, maar gelukkig is dat meteen ook het grootste minpunt, samen met wat kleine symbolische plotelementen die er wat al te dik bovenop lagen (de redding van het 10-jarige meisje en de zoon van de maatschappelijk werker). De film werkt omdat alle elementen zo goed op elkaar afgestemd zijn. De acteurs spelen hun rollen ingetogen en het script geeft ze geloofwaardige dialogen en situaties om mee te spelen. Regisseur John Crowley heeft een goed oog voor menselijke relaties schijnbaar want ik vod het zeldzaam realistisch allemaal. Mooi is ook dat hij de film lichte kleuren baadt en voor mooie locaties kiest. Het lome tempo laat de ontwikkelingen goed tot zijn recht komen. Het werd zo een ontroerende, soms wat harde, maar bovenal menselijke film, waarvan ik toch wel durf te zeggen dat ik blij ben dat hij niet in Hollywood gemaakt was. Ik zag veel momenten waar men duidelijk uit de bocht had kunnen vliegen, maar Boy A blijft altijd op de rails gelukkig.
Zeker genoeg voor 4 kleine sterren.

Alhoewel de film op een aantal fronten beter had gekund, werd ik toch enorm emotioneel betrokken in de ze film. Dat gebeurt niet vaak.
Garfield speelt echt fantastisch, misschien op sommige fronten een beetje overdreven spastisch voor mijn gevoel, maar verder echt fenomenaal. Ook zijn surrogaatvader doet het echt uitstekend. Enig minpuntje vond ik wel de wat inhoudloze zijkarakaters, met name die ene zoon wist absoluut niet een snaar bij mij te raken. Twee acteurs die een beetje hetzelfde personage voor moeten stellen is teveel van het goede. Ook zijn vriendin vind ik maar matig.
Cinematografie is goed gedaan. Het had voor mijn gevoel echter nog beter gekund, bijvoorbeeld met veel korte flashbacks in een aparte stijl, om nog meer te laten zien hoe Jack omgaat met zijn verleden. Ik denk ook dat een Jack in zijn eentje London doorlopend nog beter zou zijn geweest, het zou in ieder geval de sfeer wat killer en harder maken.

De laatste paar minuten zijn hoe dan ook fucking briljant en lieten mij verdwaasd achter. Dat dwaze gevoel kan ik altijd appreciëren.

Overigens is het boek 'Right behind you' een aanrader als je nieuwsgierig bent naar meer dingen zoals dit. Mijn interesse is hoe dan ook definitief gewekt, en ik ga hard op zoek naar meer films met een een dergelijk thema. Het kan nog beter. Mocht iemand dus een goed boek/film weten met zo'n thema als deze, zeg het maar.

Wat een super, supermooie film. Zoals Tharoy hierboven beschrijft raak je inderdaad emotioneel betrokken bij deze film. Het is ook zo dubbel. Aan de ene kant zie je een lieve, schuchtere, aardige jongen waarvan je wel weet dat hij iets erg heeft gedaan maar bijna de gehele film zie je niet wat hij nou precies gedaan heeft.

Je hebt echt medelijden met de jongen. Dat roept hij ook in je op. En dan aan het einde, als je ziet wat hij echt gedaan heeft en dat hij dus echt moedwillig dat meisje heeft vermoord, samen met zijn vriend (ik had heel de tijd gehoopt dat hij er uiteindelijk toch niets mee te maken had) dan is het echt een schok. De tweezijdigheid van het verhaal, van het gevoel dat deze film in je oproept vind ik heel knap gedaan.

Flasbacks zijn meestal niet mijn favoriet in een film maar ik vond ze heel goed gedaan. Ik bleef wel gewoon in het verhaal en vond ze niet irriterend.

Een hele mooie scene vond ik waarin Jack een xtc pil op heeft en dan helemaal uit zijn dak gaat op de dansvloer. De manier waarop hij danste vond ik heel indrukwekkend en realistisch overkomen. Mooi stukje.

Het einde was triest maar wel heel mooi.

Dubbelen gevoelens houd ik aan deze film over.

Aan de ene kant zijn de 100 minuten omgevlogen en is alles mooi in beeld gebracht, maar aan de andere kant kon ik nooit echt meevoelen met de personages waardoor ik niet echt in de film zat.

Ook op het einde had ik het gevoel dat er veel meer ingezeten had en was het allemaal nogal rechtoe rechtaan!!

Conclusie zeker geen slechte film maar zeker ook geen hoogvlieger.

3*

Achtervolgd door het verleden

De Britten komen nu en dan met sterke drama's. De rehabilitatie van Jack Burridge lijkt eerst goed te verlopen, maar in de tweede helft van de film wordt het duidelijk dat er geen maatschappelijke aanvaarding is voor het laten loslopen van jeugdcriminelen in de samenleving. Dat de jongen van goede wil is en terecht een eerlijk leven wil opnemen haalt het niet. Hij bouwt een relatie op, gaat aan het werk en redt zelfs een meisje uit een auto-ongeval. Tot zijn verleden hem ten slotte inhaalt.

Evenwijdig aan de rehabilitatie zie je in flashbacks hoe het zover gekomen is via een vriendschap tussen twee jongens : hemzelf en een jongen, die voortbestemd is voor de criminaliteit

De film eindigt tragisch en ongeloofwaardig Het is waar dat zijn rehabilitatie mislukt. Dat wil nog niet zeggen dat al zijn kansen op zijn en hij zelfmoord moet plegen zoals gesuggereerd wordt. . Slecht aangepakt en enige groot minpunt van deze film, die met veel oprechte emotie gespeeld wordt.

PS: Wat heeft die Peter Mullan die Terry speelt een zalig accent. Een genot om naar te luisteren !

Sterk drama.

Film die tot nadenken stemt. Verdient iedereen wel een tweede kans? Het antwoord lijkt eenvoudig als buitenstaander. Maar wat als je de vader of moeder bent van dat vermoorde kind? En hoever mag je gaan in het schenden van iemands privacy? Zou jij willen weten of er een moordenaar in jouw straat woont? Mag dit zomaar openbaar worden gemaakt? Veel vragen, moeilijke antwoorden.

De film dan. Ik was vooral onder de indruk van Andrew Garfield die de jonge kindermoordenaar Jack Burridge vertolkt. Met z'n ontwapenende schuchtere blik lijkt het moeilijk te geloven hij een moordenaar is. Maar hij lijkt terug op het rechte pad, krijgt een nieuwe identiteit, een job, maakt nieuwe vrienden, red een kind het leven (o ironie!) en begint een relatie met een meisje van het werk. Het was erg mooi om zien hoe onhandig en verlegen hij met z'n verliefdheid omgaat, alsof het een 15-jarige betreft die zenuwachtig wordt bij de gedachte aan z'n eerste kus. Logisch natuurlijk, aangezien Jack absoluut geen normale jeugd heeft gehad en heel wat evidente zaken gemist heeft.

Het gaat Jack dus voor de wind, maar zoals zo vaak duren mooie liedjes niet lang. Z'n identiteit wordt verraden en hij wordt door iedereen uitgekotst. Hard maar niet helemaal onbegrijpelijk. Wie wil er nu iets met een moordenaar te maken hebben?

Het einde vond ik erg mooi en een beetje surrealistisch/dromerig.

Kleine bemerking: ik vond dat Jack bijzonder menselijk en sympathiek werd voorgesteld. Zelfs z'n bijdrage in de kindermoord wordt (vind ik) geminimaliseerd. Het vermoorde meisje wordt bovendien als een redelijk irritant kind afgeschilderd (misschien was ze dat ook) en z'n vriend is duidelijk de voortrekker van de twee. Aan de andere kant was het wel Jack die het mes in z'n hand had...Soms had ik toch het gevoel alsof de regisseur een soort boodschap over schuld en onschuld wilde overbrengen.

Maar goed, het is en blijft wel een heel sterke en aangrijpende film.

Who decides who gets a second chance?

Een paar keer per jaar gaan wij met de school naar een filmforum waar meestal de meer arthouse-achtige films worden gedraaid. Das Leben Der Anderen, Babel, ... Vandaag was het de beurt aan Boy A, de titel kwam me bekend voor maar meer ook niet. Ik stond wel redelijk sceptisch tegenover de film omdat mijn mening meestal negatief wordt beïnvloedt door de sfeer van mijn medezaalgenoten.

En ook hier was het weer van jan. Ik weet het, het zou niet mogen maar wanneer je een troep idioten achter je hebt zitten met een vocabulaire die uit niets meer dan de one-liners uit New Kids From the Block bestaat (wat dus resulteerde in ongeveer om de 5 minuten 'Verrekte Mongol!') maar die dan ook nog eens hun mond niet kunnen houden dus op alles commentaar liggen te geven dan irriteer je je nogal snel en wens je dat de film snel ophoud. Misschien dat ik de film later nog wel eens op mijn eentje terug zie want dan kan ik hem misschien beter waarderen. Het verhaal vond ik eerlijk gezegd niet zo bijster speciaal. Het is een thema (verdiend iedereen een 2e kans?) dat al vaker is aangekaart en Crowley doet er niet zo bijzonder veel meer mee. Ik kan het gevoel dan ook niet onderdrukken dat hier meer inzat dan wat we nu te zien kregen. Boy A heeft ook een wat goedkope manier om het verhaal te eindigen. Persoonlijk had ik een origineler einde willen zien dan dit waar de zoon van de maatschappelijk werker hem verraad omdat hij zich ondergewaardeerd voelt door zijn eigen vader. De manier waarop het verteld word is dan wel weer de moeite waard. Zoals ik hierboven al vertelde ging ik zonder informatie de zaal binnen waardoor ik dus ook niet wist wat Jack eigenlijk allemaal op zijn kerfstok had. Hierdoor kwam de langzame opbouw en het mysterie beter tot zijn recht en sprokkelt de film toch nog een aantal puntjes. Crowley geeft dan ook maar elke keer een aantal stukjes weer die pas later tot een mooi geheel komen. Op zich niets speciaal maar ik heb hier wel een zwak voor.

Andrew Garfield is de revelatie van Boy A. De manier waarop hij Jack neerzet is ontzettend goed gedaan. De gekwelde blik is meelevend maar het is vooral zijn lichaamstaal dat zijn prestatie naar een hoger niveau tilt. Dit is vooral te zien in de scènes wanneer hij een relatie heeft met Michelle (de fotoshoot in de badkuip was fenomenaal) Jammer genoeg komt Katie Lyons dan ook enkel in die scènes echt geloofwaardig over. Iemand die ook niet geloofwaardig overkomt is James Young die de rol van Zeb vertolkt, de zoon van Terry. Het einde waar hij de waarheid over Jack te weten komt en dit aan jan en alleman verteld doet dan ook serieus veel afbreuk aan de film. Gelukkig is zijn filmvader, Peter Mullan, dan wel weer goed. De man heeft dan ook een heerlijk accent, al zorgde dat blijkbaar voor hilariteit bij de rij achter me... Als ik erover nadenk ben ik het volgens mij aan mezelf en aan de makers verplicht om elke film die ik ooit met het school heb gezien eens terug te zien want hoe meer titels ik in mijn hoofd krijg, hoe meer ik bedenk dat ik de film slecht vond door het publiek of de te kleine plaats.

Een niet al te origineel dat veel te melodramatisch eindigde, Jack had zijn leven niet moeten beëindigen in mijn opzicht. De cast is wel van een hoog niveau, vooral de twee hoofdrolspelers zijn om je vingers van af te likken maar toch voelt het allemaal wat als een net niet ervaring aan.

2.5*

Op zich geen verkeerde film over een jongen die na een jarenlange gevangenisstraf weer vrijkomt en zijn plek probeert te vinden in de samenleving. Wellicht wat te kalmpjes aan verteld, maar dat ligt ook aan het karakter van Jack Burridge. Hij neemt ruim de tijd voor zijn dialogen en handelingen, die zijn stunteligheid moeten versterken. Op den duur gaat het allemaal wel irriteren. Overigens is het mooi om in deze film te zien wat voor ontzettende draken de Engelse media kan zijn.

Mooie rustige film die uitblinkt in zijn subtiliteit, gemaakt met weinig middelen maar toch heel effectief dus. In dat opzicht en kwa verteling deed het me wel een beetje aan The Woodsman denken, al werd het hier toch wel wat beter opgebebouwt. Ik vind dit soort onderwerpen zoiezo altijd wel interessant eigenlijk, juist mede omdat het zo tijdloos is en de meningen altijd verdeelt zullen blijven. De ene groep zal altijd blijven zeggen, opsluiten en nooit meer vrijlaten, maar er zijn ook mensen die er een andere mening op nahouden en wel empathie voelen voor dit soort verloren zielen. Ik zelf behoor tot die laatste categorie, heb me altijd al betrokken gevoelt bij dit soort zaken, moordenaars, pedofielen ed die weer vrijkomen maar voor hun leven getekent zijn en altijd bestempelt zullen blijven als monsters. Natuurlijk is dit grotendeels hun eigen fout, maar naar hun achtergronden kijkende schuilt er vaak zoveel meer achter en is het gewoon zo makkelijk om iemand zo snel te veroordelen. Je kan mij bijvoorbeeld niet wijs maken dat iemand op een ochtend wakker wordt en bij zichzelf denkt, kom laat ik maar eens een paar kinderen gaan verkrachten en als ik toch bezig ben ze ook meteen vermoorden. Je bent als je met die gedachtes leeft dan misschien wel ziek, maar nog wel gewoon een mens en geen monster. Tenminste zo denk ik erover...

Dit pleidooi gaat echter niet geheel op voor het hoofdpersonage in deze film, waarvan achteraf blijkt dat hij eigenlijk helemaal niets met de moord te maken heeft gehad maar in feite gewoon getuige was, de strafpleiters dachten daar schijnbaar anders over en keken niet verder dan hun neus lang was. Daar begint dit sobere verhaal mee, een jongeman die uit de gevangenis komt waar hij bijna zijn halve bestaan heeft vastgezeten en zodoende probeert zijn leven weer op te pakken. Verlegen en angstig als een klein kind, wat hij eigenlijk nog is moet hij alles opnieuw leren, maar ervan overtuigt dat het goedkomt gaat hij er helemaal voor. Dit gaat dan weer met vallen en opstaan maar uiteindelijk gaat het beter, vind hij aansluiting, vrienden die hij nooit heeft gehad, een baan en zelfs een vriendin. Deze kleine stapjes worden zo subtiel weergeven en je voelt je er zo bij betrokken dat je moeilijk geen sympathie voor Jack, die overgens geweldig neergezet wordt door Garfield, op kunt brengen. Wat we als kijker echter nog niet weten is wat hij gedaan heeft en wanneer dit dan langzaamaan in flashbacks, nog een pluspunt trouwens dat geswitch van heden naar verleden, duidelijk wordt schrik je toch wel een beetje. Als het vervolgens publiekelijk bekend wordt en iedereen van wie hij hield hem laat vallen versobert het eerder zo naar hoop werkende geheel enorm. De manier waarom dit gedaan is echter wel erg makkelijker, de zoon van de sociale werker die aandacht tekort kwam en Jack's daden en verblijfplaatst dus maar aan de media heeft doorgespeelt. Hierna volgen we Jack die op de vlucht is voor zijn verleden, door iedereen uitgekotst is, er helemaal alleen voorstaande en steeds verder afglijdende, besefende dat hij zijn daad nooit meer ongedaan kan maken en al helemaal nooit meer van zijn stempel af zal komen ziet hij geen enkel uitgangspunt meer. Dit alles resulteert in een erg, zowel dromerig als haunting ''Requiem for a Dream'' achtig eindshot, dat me vast nog lang bij zal blijven.

Hoe ongelukkig dit echter ook aanvoelde was ik wel heel blij dat Crowley de hele film zelf geen kant had gekozen om het eindoordeel op deze manier aan de kijker over te laten, dat maakte het allemaal nog een stuk pijnlijker en zelfs realistischer. Ik kan nou wel heel makkelijk stellen dat ik er een andere mening op nahoud maar weet ook niet wat ik precies zou doen als iemand uit mijn naaste omgeving zo'n daad op zijn/haar geweten zou hebben. En zo wordt je op die manier, na altijd te hebben gedacht het beter te weten, toch nog even met jezelf geconfronteerd. Sterk hoor!

4 sterren

Prachtige en emotionele film over tweede kansen. Andrew Garfield is werkelijk fenomenaal in de hoofdrol. Zijn innerlijke strijd over zijn identiteit is in elke scene zichtbaar. Wel wordt het personage soms te perfect en te symphatiek neergezet. De romance is ook mooi gespeeld en voelt echt. Snap alleen niet helemaal hoe wat zijn vriendin op het einde ook op de kade deed? Of was dat alleen maar in zijn gedachten?

Omineus drama dat zichzelf een beetje tekort doet. Veel verhaalkracht en ook nog eens artistiek, poëtisch en op de huid gefilmd, het is best een indringend portret van een tweede kans. Garfield maakt ook vrij veel van zijn rol, al had het naar mijn smaak soms iets ingetogener gekund. Desalniettemin loopt dat allemaal wel. Het XTC-uitje, maar zeker de romance is teer gebracht. Katie Lyons is nagenoeg perfect.

Vertelstijl is wel functioneel met de flashbacks die parallel lopen aan de Jack van nu. Inhoudelijk prikt het wel, maar het had ook kunnen steken. Film speelt met het gevoel van sympathie voor een veroordeeld moordenaar, maar er zit nogal een verschil tussen Boy A en Boy B. Daarnaast worden bepaalde plotelementen er met de haren bijgesleept, zonder echt van waarde te zijn.

Het had best zonder dat auto-ongeluk gekund en het subplot met Terry en zijn zoon, waar ook nog eens Jack's ontmaskering uit wordt getrokken, behoort duidelijk tot de minnen van de film. Jammer, want Crowley had al die plotterij helemaal niet nodig. In dat opzicht had het iets droger gemogen en elders iets gewaagder. Desondanks een hele aardige film die gezien mag worden.

Prima film.

Had hem al geruime tijd op het lijstje staan, maar viel me niet tegen. Mooi gefilmd, dat viel me vooral op, dacht dat het een televisieproductie was, maar dat is er absoluut niet aan af te zien. Achja het verhaal verloopt niks anders dan je verwacht, maar is dat erg? Het is vooral goed kijkvoer voor van die idioten die altijd al weten hoe lang je iemand moet opsluiten, en in hoeverre iemand veranderd is ("It's a monster!"). Nederland zit er vol mee bleek maar weer na de laatste verkiezingen. Garfield speelt ook uitstekend, prima gecast met die onschuldige kop. Op het eind wel wat sentimenteeltjes.

3.5*

Laatste stem dit jaar....

Een hele ijzersterke en ook sobere film. Zo zie je maar dat er hoe dan ook niet veel hoop is voor mensen die een vreselijke moord hebben gepleegt. En dat krijgen we in Boy A ook te zien. De film word omgeven in een grauwe, meedogenloze troosteloze sfeer en we maken kennis met Boy A, die net uit de gevangenis komt en onder een ander id een nieuw leven in mag. Alles loop ook op zijn rolletjes en zo krijgt hij de naam Jack en krijgt een goede baan en een hoopvolle toekomst, maar vanaf het begin weet je al dat het gaat lekken. Ook word alles goed neergezet in het troosteloze dorpje en ook komen we langzaam maar zeker via flashbacks erachter wat Jack gedaan heeft vroeger en hoe het is begonnen. De mokerslag was vooral het moment waarbij alles begon te lekken en iedereen erachter kwam wat Jack vroeger gedaan heeft. Keihard!

Verder een hele depri maar goede film. Het leven van een moordenaar is niet gemakkelijk.

4,0*

Mooie, aangrijpende film met opvallend sterk spel van Andrew Garfield. Een aantal mooie scènes gevuld met inventief camerawerk. Er wordt om de personages heen een bepaalde leegte gecreëerd wat precies in de wereld van de hoofdrol speler past. De film bevat een prima soundtrack en gebruikt deze slim. Mooi einde, ook. Film die nog wel even blijft spoken.

Indrukwekkend drama dat een bijzonder gevoelig onderwerp aansnijdt. Iedereen is het er eigenlijk ook wel over eens in hun vooroordeel, die "monsters" moeten zo lang mogelijk in de gevangenis zitten. Echter vind ik de maatschappij wel bijzonder hard voor Jack, aangezien de gebeurtenissen op zeer jonge leeftijden zijn geschied.

Het moment dat Jack de maatschappij intrekt zie je wel de typische eigenschappen die dit soort kinderen hebben, ze hebben geen normale jeugd gehad en moeten eigenlijk helemaal overnieuw beginnen. Dit komt wel leuk naar voren als Jack over McDonalds begint, dat hij niet weet wat dvd's zijn, maar bovenal ook het bijzonder onzekere gedrag van Jack jegens Michelle.

Wat de film ook vooral naar voren brengt is het feit dat als je een keer een fout in je leven hebt gedaan, dat je niet op voorhand een monster bent. Jack is een bijzonder aardige, onzekere jongen die eigenlijk zelfs goed van hart is. Getuige het redden van het jonge meisje. Over ironie gesproken. 1 misstap in het leven en je bent gelijk getekend. Dit blijft toch een sterk thema.

Wat ook helpt is het fantastische optreden van Garfield, wat een bijzonder talent is deze jongen toch. Hij komt zo naturel over, juist door dat lieve koppie zou je nooit verwachten dat hij iets gruwelijks op z'n geweten heeft. Ook Mullan is erg in vorm als maatschappelijk werker. De band tussen hun is dan ook bijzonder uitgewerkt.

Toegegeven, het gedoe met Terry en zijn zoon is niet heel erg sterk. Al is het wel een belangrijk plot element, maar het had wel iets minder dik erboven op mogen liggen. De volgorde van de flashbacks zijn wel belangrijk, die zijn wel belangrijk voor het verloop van het verhaal en zonder dat er elke keer teveel verklapt wordt. Toch vind ik het wel jammer dat de uiteindelijk belangrijkste flashback niet geheel overtuigend overkomt. Snap toch niet helemaal waarom Jack uiteindelijk met de moord instemt. Grimmig gedrag van de kinderen.

Desalniettemin is dit maar een klein smetje op de film hoor. Vooral richting het einde wordt het steeds ontroerender en is de climax gewoon veelzeggend en bovenal ook prachtig.

De gehele film is eigenlijk oerdegelijk. Een ontroerend verhaal, mooi passende muziek, prachtige beelden, mooi kleurgebruik en bovenal ook fantastisch acteerwerk van Garfield en consorten.

4*

Een prima film, met een traag tempo en een onderwerp dat altijd interessant is en ook zal blijven.

Ik vond het wel een erg fijn filmpje moet ik zeggen. Andrew Garfield zet een prima hoofdrol neer, als de onzekere Jack, die spijt heeft van zijn verleden en vooral weer een normaal en rustig leven wil leiden. Doordat hij een tijd in de gevangenis heeft gezeten vanaf zijn jeugd, zijn sommige zaken nieuw voor hem en dat is op een mooie subtiele wijze in de film verwerkt. Vooral zijn relatie met de secretaresse vond ik erg mooi uitgewerkt. Zij is de persoon die hem vertrouwen geeft en hem dus zaken leert op zowel communicatief als seksueel gebied. Ik vond die relatie erg mooi en realistisch ogen.

Uiteindelijk blijkt de redding van een meisje, de ondergang voor Jack te zijn. Dat was wel heel dubbel, vooral ook omdat Jack zich langzaam maar zeker weer een positie in de maatschappij had verworven. Uiteindelijk was het ook niet zo heel verrassend, maar desondanks werkt het allemaal erg goed in deze film, omdat het en op een subtiele manier wordt gebracht en omdat sommige banden en relaties gewoon erg goed uitgewerkt zijn.

D.m.v. flashbacks komen we aan het einde van de film toch te weten wat er uiteindelijk in het verleden gebeurd is. Of Jack nu wel of niet wat bij het meisje heeft gedaan wordt in het midden gelaten, omdat je dat nu eenmaal niet in beeld te zien krijgt. Op zich wel fijn, omdat iedereen nu voor zichzelf kan beoordelen, of hij wel of niet een moordenaar is. Daarnaast is het einde van de film erg sterk met een geweldige surrealistische scène, waarin Jack nog een keer met zijn vriendin praat. Daarbij wordt alles wederom erg subtiel uitgesproken. Dat was voor mij toch wel een mooie afsluiter van deze bij vlagen erg indrukwekkende film, die goed blijft hangen.

4,0*

Een film met een moraliserend thema rond schuld en onschuld. Over vergeven en vergeten. Het verhaal is mooi opgebouwd, omdat je in het begin sowieso sympathie krijgt voor het hoofdpersonage. Hij zat wel in de gevangenis, maar hij is vrij dus zal z'n straf wel uitgezeten zijn. En zonder enige vorm van wetenschap rond het 'waarom' hij vast zat, heb je ook geen gevoelens voor enige slachtoffers. Iets wat je in veel gevangenisfilms ziet. Daar zit het volg 'goeie' kerels in de gevangenis, en deze Boy A is zelfs vrij.

Boy A (laten we de jongen zo maar blijven noemen) probeert op het goede pad te komen. Een job, vrienden en zelfs een meisje. Stilaan stapje voor stapje lijkt het toch de goeie kant op te gaan. Iedereen verdient toch een tweede kans niet waar. Maar dan komt de reden van z'n straf boven en gaat het toch niet over één of andere diefstal maar moord. Of hij het gedaan heeft of niet, maakt niet uit. Hij werd er voor gestraft, dus heeft hij het ook gedaan. De regisseur laat de moord zelf niet expliciet in beeld zien, zodat je zelf als kijker ook geen getuige bent om te weten tot hoe ver hij zelf verantwoordelijk was voor de moord of gewoon medeplichtige. Heel belangrijk, omdat de andere personages ook maar afgaan op de media en er evengoed niet bijwaren. De flashbackscènes komen ook tesamen met de artikels in de media, zodat je pas later in de film je oordeel kan bijstellen van 'gevangenisstraf' tot 'kindermoordenaar'. De slotscène is dan ook zeer toepasselijk en begrijpelijk.

De film heeft een rustig vertellend tempo en de regisseur weet de flashbackscènes op de juiste manier te plaatsen zodat je stukje bij stukje meer te weten komt. Andrew Garfield moet nog wat groeien in z'n acteerwerk, maar doet het hier best nog prima in de hoofdrol. Alles is ook mooi en geloofwaardig weergegeven. Z'n quasi puberachtig zoeken in de vreemde wereld, het uitgaan, nieuwe mensen leren kennen, een relatie met vrienden, een meisje, z'n vader, ... Qua sfeer is het gelukkig niet te theatraal, wat bij deze film niet had gepast. Misschien wel iets te braaf van John Crowley die aan de beelden te zien ooit nog fotograaf moet geweest zijn. Een prachtig shot waarmee een bepaalde scène begint, maar dat probeert hij te houden en er niet iets meer mee te doen. Het levert wel mooie beelden op, daar niet van. Maar ik had toch meer verwacht.

Al bij al een aangename film, kon misschien nog iets beter. Maar ik heb al veel slechter gezien.

Rustige film met een pakkend verhaal.

De synopsis hierboven bevat een spoiler. De reden van de gevangenisstraf zou uit de synopsis verwijderd moeten worden.

Zeer overtuigend drama die ik te lang links heb laten liggen. Neem het mezelf niet kwalijk, met zo'n lelijke titel vraag je om underexposure natuurlijk.

Ik hou wel van dit soort dramas, rauw en confronterend. Garfield is zeer indrukwekkend maar ook Finneran en Mullan maken enorm veel indruk. Ik vond de romance tussen Garfield en Finneran ook erg mooi, erg treffend geschetst. Helaas slaat Crowley de plank flink mis met de zoon van Terry maar het is 'm vergeven.

Tegen het einde aan waar we aankomen op het keerpunt wordt het allemaal erg ongemakkelijk. Als je als kijker geconfronteerd wordt met de hardheid van de maatschappij en je op de hoogte bent van de goedheid van het hoofdpersonage en je daar je eigen machteloosheid moet plaatsen wordt het echt ongemakkelijk in optima forma. Erg sterk. Einde is dan wel weer subliem, en vooral het slot met Finneran was prachtig. De keuze voor surrealiteit is een uitstekende.