White Oleander (2002)

Degelijk drama, maar soms een beetje rommelig. Vooral het eerste gedeelte van de film sprong iets teveel van de hak op de tak. Gelukkig blijft de film overeind door werkelijk fantastische acteerprestaties van Alison Lohman en Michelle Pfeiffer.

Halverwege zit trouwens nog een grappige scène waarin Lohman en Zellweger naar een oude horrorfilm zitten te kijken. Film in kwestie: Return of the Texas Chainsaw Massacre, met een piepjonge Renée Zellweger in de hoofdrol. Heerlijk toch, die zelfrelativerende humor.

Film begint sterk en Lohman schittert, maar als Astrid eenmaal uit het eerste foster-gezin komt wordt het geheel wat fragmentarischer en minder interessant. Zeker een goede film, maar één die het hoge startniveau niet vol kan houden. 3*.

Knappe film, die grotendeels dankzij het acteerwerk van Alison Lohman ook echt goed genoemd mag worden. Pfeiffer was ook erg sterk, maar vond haar rol een beetje irritant en ze leek wel wat op The Terminator. Ook Zellweger en Wright Penn waren sterk bezig wat mij betreft. De film moet het ook echt van de acteerprestaties hebben.

Het verhaal pakte me minder. Nooit kwam de film op gang en ondanks dat de film soms verassende wendingen kent miste ik nog iets. Buiten dat is dit toch wel een redelijk goede film te noemen. White Oleander krijgt drie sterren en een voldoende dus!

Boeiende film die opvallend goed gedragen wordt door het hoofdpersonage. Toch vraag je je steeds af welke kant de film nu opgaat. Gaat het om de ingewikkelde moeder-dochter relatie? Of het moeten doormaken om geen vast huis te hebben? Of de soort van vervloeking om overal anderen jaloers te maken met je good-looks? Of over coming-of-age en je eigen keuzes maken? De film kiest van alles wat. Niet dat hij ook op alle vlakken doel mist, want mede door het sterke acteerwerk van Pfeiffer (in een verder vrij emotieloze rol) raken sommige scènes geladen met spanning. Maar het blijft een soort van thriller/drama dat geen enkele kant genoeg uitdiept om er écht in te overtuigen. Wat dan dus weer niet wil zeggen dat ik niet geboeid heb zitten kijken.

Niet ontzettend slecht, niet supergoed, beetje niksig. Meer boodschap dan film eigenlijk, beetje standaard. Een paar leuke rollen, maar verder geen Film Waar Films Voor Gemaakt Worden.

3* dus.

Wauw wat een geweldige film. Dit is echt mijn favoriet. Als je van drama, mooie muziek en goed acteerwerk houdt dan moet je deze film echt zien!

De muziek past heel goed bij de film en de acteurs zijn super goed gekozen. Ik heb ook het boek gelezen en ook ik vind de film erg goed. Vaak zijn verfilmingen van boeken geen aanraders, maar deze film dus wel.

Haha, ja inderdaad. Zij was duidelijk niet zo perfect als ze zich voordeed en had o.a. last van jaloezie, hoogmoedigheid en venijn. Gelukkig zag haar dochter dat en was zij sterk genoeg om een eigen mening te vormen.

Best een boeiend psychologisch drama en realistisch neergezet. Zo kunnen kinderen hun ouders soms ook nog iets leren

Ik heb geen strijd om tampons gezien, maar ik begon de film een kwartiertje later, misschien gemist.

Waarom je punten geeft als je de film niet afziet is mij verder een raadsel. Zeker als de film zulke goede kritieken kreeg kan de waarde m.i. niet 0,5 zijn. Zelfs als je er niets aan vind kan het acteren of het camerawerk nog iets waard zijn.

Leuk om Michelle Pfeiffer eens als door en door rotte bitch te zien.

Het contrast met haar filmdochter Alison Lohman kon haast niet groter zijn - primaire zelfzucht tegenover onschuld. Of is dat het wel, zit er misschien meer onder water.

Een mooi, maar ook hard en schrijnend portret van wat er verscholen zit onder de berichten onder het kopje gemengd nieuws in de krant. De ontvangende kant van de jeugdzorg, de good, de bad, en de ugly daarvan.

Erg sterk gespeeld over de hele linie, personages neergezet zonder enige twijfel over de echtheid of geloofwaardigheid - echte mensen. En hoewel het in Amerika speelt, is het een vergissing om het daarop te projecteren - hetzelfde zou met groot gemak bij ons gebeuren. Daardoor des te aangrijpender eigenlijk.

Mooie film, zij het wat sentimenteel hier en daar.

Schrijfster Janet Finch had zelf een gelukkige jeugd, maar ze had vrienden die in een doolhof van pleeggezinnen verdwenen. In zo’n opeenvolging van woonplaatsen leert Astrid excentriekelingen kennen met uiteenlopende opvattingen over opvoeding, vrijheid, trouw, moraal en religie. Het is een opgave om toch een eigen persoonlijkheid te ontwikkelen en een zinvolle richting te kiezen in het leven.

Witte oleander is een bleek, fragiel ogend bloempje, een beetje als Alison Lohman. Tegelijk is het een giftige plant, een beetje als Michelle Pfeiffer. Zij speelt de jaloerse minnares die het als moordwapen gebruikt. Beeldende kunst is voor beiden een vorm van zelfontplooiing. Ook Renée Zellweger heeft een opvallende rol als de goedbedoelende vrouw met een laag zelfbeeld. Het is een boeiend portret van een adolescent die een moeilijke periode doormaakt.