Vinyan (2008)

Waarom zou je afgaan op recensies. Ongeacht wat mensen over een film zeggen kun je toch zelf bepalen of een film je iets lijkt of niet en als dit niet het geval is kan je hem altijd uitzetten.

Maar als ik er al zelf niet zeker over ben, en andere mensen bevestigen dat nog eens. Dan is het toch een wel overdachte keus om iets niet te gaan kijken. Ik denk dat recensies daar ook voor dienen imo.

Waarom niet? bij sommige mensen van moviemeter heb je misschien opgemerkt dat die redelijk dezelfde smaak hebben. Daarbij kun je uit sommige recensies makkelijk opmaken met wat voor een soort film je te maken heb en op welke vlakken hij scoort of juist niet scoort en zo veel makkelijker bepalen of de film je iets lijkt of niet..

Inderdaad. Ik ken een paar mensen hier die mijn filmsmaak wel delen. En dat is toch ook een doel van deze site. Informeren over een film.

Horror/Drama?!?!? Meer Verwarrend/Drama, ik heb in tijden niet zo'n vage film gezien, de hele film is een raar lopend drama maar door het einde wordt de film nog slechter dan dat ie was. Vind hem zwaar over gewadeerd!

1 v.d meest ondergewaardeerde films hier op MM, zelden zo veel reacties gezien vol met valse verwachtingen als bij Vinyan, zonde eigenlijk.

Inderdaad juist dik underrated..

Ik vond er geen bal aan. Misschien omdat je zit te wachten op iets!??

Het camerawerk vond ik soms heel irritant....druk en rommelig.

Gauw vergeten deze draak van een film.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik snap ook niet dat de beide hoofdrolspelers zich hiervoor lenen. Eerlijk gezegd heb ik van beide nog nooit een film gezien die mij tegenviel en ik vind het toch wel spijtig dat dit de eerste is. Maar met de beste wil van de wereld zie ik hier niets goeds in.

Ik moest juist weer aan 'Changeling' denken

Welke Long Weekend denk je dat ik bedoel?

Long Weekend, The (2005)

of

Long Weekend (2008)

La eerste, gezien la score van u..

Al is een conventioneel scenario niet altijd noodzakelijk in het portretteren van een afdaling in de waanzin. Dat kan soms efficiënter met beelden en geluid. Kijk naar Apocalypse Now, daar draait het in essentie ook niet om het verhaal, maar eerder om de waanzin die steeds meer toeneemt.

Sterker nog: Ik hoop vurig dat de volgende film van Du Welz nog minder plot heeft.

Kan inderdaad best wat worden..

Wat offtopic berichten verwijderd.

Helemaal mee eens. Na een tijdje MM ga je gebruikers zien waar je 't 90% van de tijd mee eens bent en gebruikers waar je 't 90% van de tijd mee oneens bent en dat geeft je vaak toch wel een VEEL betere eerste indicatie of een film wat voor je is, dan een gemiddelde score.

Na de bijzondere Calvaire komt DuWelz nu opnieuw met een hele knappe onvoorspelbare horror. Ik snap ook echt niet waarom deze zo als minder word gewardeerd want ik vond dit toch wel een stuk knap werk. Het begin vooral met de voortiteling: dat je dan dat oorverdovende gekrijs hoord en het geluid van een overstromende Tsunami, veroorzaakt je al veel onrust. Daarna komen we bij die vader en moeder aan waarvan hun zoontje is meegesleurd door de Tsunami, en je zou dan als eerst nog denken dat de Tsunami nog moet komen (omdat je de ouders nog vrolijk hun dagelijkse bezigheden ziet doen) maar het blijkt dus al 6 maanden later af te spelen. Dan bouwt de film al meteen heel mooi op en ondanks het zich in een zonovergoten Thailand afspeeld, blijft de sfeer toch de hele film door akelig pikdonker. Het uur van de waarheid begint al waneer de moeder denkt de zoontje te zien op een tv programma over de Birmeese jungle en zo gaan Pa en Moe samen met die onbetrouwbare mafialeden opzoek in de jungle. En dan komt het moment wat in Calvaire ook al iets van in de orde was. "de gekheid". die moeder begint tijdens de zoektocht al meer gekker en krankzinniger te worden en uiteindelijk slaat het noodlot toe waneer ze uiteindelijk bij die kinderstam komen en er rijst mee gaat eten. Maar die kinderstam waarvan ze dachten dat hun zoontje der tussenzat schijnen vervloekt te wezen, en door die rijst word de moeder ook vervloekt(?) of komt dat gewoon door die krankzinnigheid? Voor ons een vraag en voor de regiseur een weet. Het ijzingwekkenste vond ik echt dat stukje waarbij die kinderen onder opdracht van zijn vrouw Paul gaan verscheuren, en Janet uiteindelijk een van het vervloekte groepje word. Kippenvel!!!

Gewoon weer een superfilm van DuWelz. Afvragend, boeiend en pik en pik donker. Laat Duwelz maar een derde film maken.

4,0*

Vanaf de openingsscene was ik gelijk gepakt door de visuele pracht en score die de sfeer van wanhoop geweldig verpakte. Het eerste half uur weet Vinyan de aandacht goed vast te houden tot en met de de manische zoektocht van Janet naar Thaksin Gao in Phuket, wat trouwens een nogal flauwe rip-off is van Irréversible. Vanaf dat moment begint het verhaal helaas al in te kakken en verslapt bij mij de aandacht. Richting het einde ontspoort het verhaal totaal en hierdoor gaat de film haar doel voorbij, jammer. Eigenlijk is het doodzonde dat er sowieso nog zo lang op het verhaal gefocussed blijft worden.

Voor de mensen uit Antwerpen en omstreken. Vinyan wordt deze avond in Klappei vertoond. Meer info

Hehe, toevallig dat hij vanavond in Antwerpen vertoond werd; na de film twee jaar geleden op het Filmfestival van Gent gezien te hebben en de dvd een dik half jaar in de kast te hebben laten liggen, besloot ik om hem vanavond voor een tweede maal te zien.

Helaas was mijn tweede kijkbeurt iets minder intens dan de eerste, en ik geloof dat dit echt wel te maken heeft met het feit dat dit een film is die enorm drijft op de kracht/pracht van de beelden en bij momenten de soundtrack (al heb ik het niet voor de heavy metal-gitaarstukken). Wanneer je de film in plaats van op een groot bioscoopscherm op een klein tv-schermpje bekijkt, begin je misschien al wat meer op andere zaken te letten.
Ik hou wel zeker en vast van Vinyan, ik vind het een meer dan prima film. Du Welz bewees met Calvaire reeds een rastalent te zijn wat betreft het creëren van een ünheimliche sfeer, verhalen die steeds verder ontsporen en eindigen in chaos en waanzin. Ook in Vinyan doet hij dat heel goed, met als enige verschil met Calvaire dat ik de uiteindelijke finale een tikkeltje teleurstellend vind. Op de één of andere manier is de wilde kinderstam een beetje 'over-the-top' en naar mijn aanvoelen een iets té makkelijke uitweg om de film te laten eindigen op zo'n manier dat de kijker met een verward gevoel naar huis gaat. Gezien de ijzersterke sfeer en opbouw tijdens het eerste uur van de film, had ik allicht liever een andere finale gezien, al moet ik eerlijk gezegd bekennen dat ik niet meteen een alternatief kan verzinnen.
Maar voor het grootste deel is Vinyan wat mij betreft wel erg sterke en overtuigende cinema: doorleefde acteerprestaties, heerlijke cinematografie en zoals eerder gezegd dus het creëren van een broeierige, verontrustende sfeer (voor een deel te danken aan de heerlijke locatie van de exotische Andamanse Zee).
Vinyan is in zijn geheel iets minder sterk dan Calvaire, maar die laatste vind ik dan ook een schitterende film en wat Belgische films betreft één van de beste die het afgelopen decennium gemaakt werden. Je kan je ergeren aan de vaagheid van Vinyan, maar wanneer je het geluk hebt meegezogen te worden door de film dan krijg je toch heel wat moois voorgeschoteld. Overigens extra complimenten voor het krachtige begin van de film: uniek en bijzonder sterk in al zijn eenvoud.
Vinyan strandt op een zuchtje van de 4* wegens het laatste kwartier waarin de film naar mijn mening een tikkeltje teveel ontspoort of althans een weg inslaat die niet mijn voorkeur wegdraagt. Maar voorts niets dan goeds te melden. Een moddervette 3,5*!


3,5*

Na mijn eerste kijkbeurt ben ik het grotendeels wel eens met bovenstaand verhaal van Friac, met name dat stukje over het einde, ik weet nog niet wat ik er van moet maken. Wel met de uitzondering dat de 'heavy metal'-gitaren mij wél zeer konden bekoren. Acteerprestaties... Hmmm, Sewell vond ik eerder degelijk dan erg overtuigend, maar de verschijning van Emmanuelle Béart was simpelweg om het warm van te krijgen. Een film om nog eens vaker op te zetten en nog meer aanleiding om 'Calvaire' nog eens te gaan zien.

4,0*.

Btw. ligt voor 5 euro in de schappen bij Saturn. Geen geld natuurlijk.

Ook bij Free Record Shop

Hij is al lang uit op dvd dus waarom word ie nog ergens vertoond?

Op groot scherm en met degelijke geluidsinstallatie, altijd de moeite waard!

Zeker in een lugubere cinemazaal waar het door de harde regenval binnen begon te lekken, wat voor een extra sfeerelement zorgde.

Het lijkt een genre op zich geworden... Changeling (in Hollywood stijl), A Mighty Heart (in Europese stijl), Nymph (in Zuid-Oost Aziatische stijl) en AntiChrist (in 'non-conformistische' stijl) dealen allemaal op een bepaalde manier over rouwverwerking van een verloren kind of geliefde (al dan niet in een vreemde of vervreemdende cultuur). Vinyan hoort ook in dat rijtje. En vaak wringt het toch bij al die films, met name omdat er geen enkele (met uitzondering van Nymph) oprecht op mij overkomt.

Ik ben het hartgrondig eens met Madiceman eens dat de achilleshiel van de film in dit geval het acteurskoppel is. Emanuelle Béart is he-mel-ter-gend verschrikkelijk en Rufus Sewell al geen haar beter. Echt zo'n koppel waarvan het je aan je reet zal roesten wat ze zal overkomen of wat ze gaan meemaken. Treffende vergelijking met Stallone ook. Ze hebben dan ook geen dankbaar script, qua dialogen dan vooral. Nou draait deze film natuurlijk in eerste instantie niet echt om die dialogen, maar de film heeft meer narratief (en vooral ook onlogisch en in slechte -stupide- zin) dan gehoopt en op basis van de geprezen sfeertekening alhier door mij verwacht werd. Er is voorwaar toch al veel beter gedaan in onthutsende sfeercinema in Europa en vooral ook in Azië.

Maar goed, de film moet het niet hebben van script of dergelijke zaken. Qua sounddesign prima (soms wat te veel effectbejag in muziek en vooral belichting), maar verder was het visueel prima in orde. Het einde kan zelfs op veel terreinen lichtelijk geniaal genoemd worden. Jammer dat ik toen al volledig was afgehaakt in die nietszeggende zoektocht, die al met al helaas toch verwaarloosbare, marginale cinema oplevert.

Één scène en één shot, dat is wat ik uiteindelijk van Vinyan zal onthouden.

Welke scène? De sferisch geniale openingsscène. Du Welz laat uiterst abstracte en wat betreft vorm en inhoud erg gelijksoortige beelden van fervent borrelend water, die zeer treuzelend in elkander overvloeien, begeleiden door zachte en sfeervolle, maar obscure white noise, hetgeen hij tezamen in de richting van een meeslepende climax stuwt door het proces van oplossen significant in tijdsduur te verlengen en de shots elkaar ietwat jachtiger te laten opvolgen, terwijl de noise met het toevoegen van een abstracte en schrille stem steeds bevreemdender wordt. 't Is audiovisueel weliswaar ontzettend ongecompliceerd, maar het resultaat is weergaloos bezwerend. Geniaal.

Welk shot? Uiteraard die waarin een gezelschap van mentaal verdwaalde kinderen Paul van zijn ingewanden ontdoet. Ietwat meer symmetrie had ik graag aangetroffen, maar daarbuiten vind ik het een buitengewoon krachtig, dynamisch en contrastrijk shot. Daarnaast imponeerde het shot van het naakte koppel, maar memorabel is het niet.

En het overige gedeelte van de film? Ik vond het zeker niet onaangenaam - met name de scènes die zich 's avonds afspeelden sprongen in het oog vanwege de somwijlen zeer sfeervolle belichting, maar ook de andere momenten getuigden van veel contrast, (tenminste buiten de kleurloze boottochten om) boeiende omgevingen en een best indrukwekkende auditieve ondersteuning (o.a. guitar-based white noise) - maar wel onbetwijfelbaar inferieur aan de bovenvermelde momenten. Ofwel vervlogen de indrukwekkende shots of scènes te spoedig vanwege de fragmentarische aard van de film (welks wellicht de toenemende waanzin helder uitbeeldt, maar mij evengoed van blijvende vervoering afhield), ofwel kwamen de kunstgrepen die Du Welz hanteerde eenvoudigweg te gekunsteld (het vastleggen van uitdrukkingloos staren), te simplistisch (slow-motion, dissolving, wat buiten abstracte situaties om mijns inziens zelden werkt, en het wilde, verticale rondzwaaien van de camera) of te saai (de eenvoudige, doorgaans schijnbaar intuïtief - te weinig gecontroleerd en symmetrisch - gekadreerde reistochten) over. Daar had veel meer in gezeten. Ook het acteerwerk en de inhoudelijke uitwerking vond ik ondermaats, ofschoon nimmer erg storend.

Maar opnieuw, een onaangename ervaring heb ik zeker niet aan Vinyan overgehouden: de film zit mijns inziens volgestampt met potentie, die enkele keren zeer uitdrukkelijk tot haar recht komt, en boeit inhoudelijk voldoende. 3.5*