Vinyan (2008)

Het spijt me zeer, maar dit kan ik echt nauwelijks serieus nemen. Alsof we elke 'arthousefilm' tijdens het kijken tot op het bot moeten gaan ontleden en ons steeds moeten gaan afvragen wat de achterliggende gedachte van de regisseur geweest zou moeten zijn bij een bepaalde scene... Kom nou.

Oei, wat zijn er verbazingwekkend veel mensen die deze film helemaal niets vinden. Nu komt Vinyan wel op een wat treurige score terecht.
Ik zie niet in wat er mis zou zijn met het verhaal (simpel, maar een erg boeiend uitgangspunt), de cinematografie (zelden zo sfeervol gezien), en het acteerwerk (de wanhoop en onmacht van het stel kwam behoorlijk goed over).

Ik ben het eigenlijk wel eens met de opmerkingen dat sommige mensen hun filmkeuze iets dichter bij huis moeten zoeken. Er is natuurlijk niets mis met iets nieuws proberen, maar de verwachtingen zijn soms wel erg krom. En dan vond ik deze eigenlijk nog een stuk toegankelijker dan het wel erg ongemakkelijke Calvaire.

Ik hoor trouwens weinig mensen over de betekenis van de scary jochies. Zijn dit de geesten van de plaatselijke kinderen die zijn omgekomen in de Tsunami? Waarom zijn ze zo boosaardig? Misschien heeft het de zelfde reden als de vijandigheid van de gidsen: ze lijken niets te moeten hebben van de westerlingen omdat ze zelf al genoeg te lijden hebben gehad onder de ramp.
En zie ik op het einde nog wat Freudiaanse symboliek? De vader wordt vermoord en de moeder wordt bemind.

Tsja je raakt hier wel een snaar denk ik (heb Antichrist nog niet gezien): deze film valt ergens in het grijze gebied tussen horror en arthouse. Programmeer je dit op een arthouse filmfestival dan zal waarschijnlijk de meerderheid (onder wie ik) het verhaal en acteerwerk gewoon zeer ondermaats vinden. Programmeer je dit op een horror filmfestival dan zal de meerderheid dit misschien vaag, saai of niet bloederig genoeg vinden.

Blijft over een kleine niche van mensen die zowel (niet bloederige cq. spannende) horror als arthouse kunnen waarderen (alsmede slecht acteerwerk over het hoofd kunnen zien). Het idee was echt niet onaardig, de uitwerking bar slecht in mijn ogen.

Ik ken menig arthouse film met veel slechter acteerwerk.

En Vinyan valt daar niet onder?

Verhoeven is beledigd ofzo? Of had 'ie zelf ook opeens door dat het je reinste flauwekul was?

Vinyan heeft slechter acteerwerk dan Vinyan?

@Onderhond: ik ook, maar dat neemt niet weg dat ik het acteerwerk in Vinyan ondermaats vind. Oftewel: what's your point?

Ik zal het anders zeggen. Vind het acteerwerk in Vinyan absoluut niet slechter dan gemiddeld voor arthouse films.

Ja, vind ik wel. Vinyan heeft redelijk tot matig acteerwerk vergeleken met Vinyan, die vrij goed is. Vooral Rufus Sewell doet het erg goed in Vinyan, terwijl de acteurs in Vinyan maar matig performen.

Nee, daar had ik het niet over.

Ik bedoelde dat Vinyan ook aardig in de buurt van een arthousefilm komt.

Een erg ongemakkelijke, akelige en donkere film die begint als een drama en langzaam overschakelt naar broeierige horror.

Een koppel verliest hun zoon in een tsunami en zes maanden later is de vrouw er ten stelligste van overtuigd dat ze haar zoon herkend in een opgenomen film. De man, verteerd door schuldgevoel en pijn, gelooft er niet echt in maar gunt zijn vrouw de twijfel van de hoop en samen begeven ze zich naar de plaats waar het bandje is opgenomen. Ginds aangekomen verandert hun zoektocht al gauw in waanzin als bedrog en moord er normale zaken blijken te zijn, hun geld en bezittingen worden gestolen en de vrouw helemaal gek begint te worden. Als ze dan ook nog hopeloos verdwaalt raken in het hart van een levensgevaarlijke jungle dreigt hun zoektocht er één naar henzelf te worden.

Een film die in de eerste plaats handelt over vervreemding. Vervreemding naar elkaar, naar zichzelf en naar de buitenwereld toe. Hoe belangrijke facetten zoals liefde, haat, twijfels, pijn en hoop zo dicht bij elkaar kunnen staan en uiteindelijk alles kunnen kapotmaken.

Een absoluut meesterwerk, een fascinerende trip richting hel en een zeldzame 5* waard!

Gezien de vele discussies deze film eindelijk maar eens bekeken. Als surrealistisch drama uitstekend geslaagd en dan kan ook van de cinematografie gezegd worden. Prachtige beelden, ook van het landschap die volgens mij in Thailand moeten zijn opgenomen, zeker niet in Birma, want om daar te filmen zullen ze van de autoriteiten aldaar nooit toestemming gekregen hebben.

Dat de meningen over deze film niet altijd positief zijn kan volgens mij maar aan een ding gelegen hebben en dat is dat vele users een realistich en geloofwaardig drama verwacht hadden van wanhopige ouders op zoek naar hun vermiste kind. Daar zag het in het begin ook naar uit maar in de tweede helft veranderde de film in wat je zou kunnen noemen junglehorror en kregen wij een soort waanzin te zien zoals in "Apocalypse Now" en was van realisme niets meer te bespeuren en dat was maar goed ook. Realische drama's heb ik al genoeg gezien. Het absurde einde vond ik zelfs zeer verrassend en daarom ook bijzonder geslaagd.

4,0*

Helaas viel me deze film erg tegen. De locaties en de sfeer waren wel goed, maar het verhaal was gewoon voor mij slaapverwekkend. Zo simpel, nergens spannend, niet boeiend , tergend traag opgebouwd.

De acteurs verveelden mij wel niet. Geef mij toch maar " Calvaire ".

Deze film krijgt jammer genoeg maar een 4/10.

Zeer warrige en vage film.

Alleen de laatste 5 minuten is goed en ook de natuur.

2 sterren

Wat een belachelijk slechte film zeg. Een zeer langdradig verhaal en scenes die veel te lang duren. Ik heb voortdurend de hoop gehad dat het interessant zou gaan worden, helaas tevergeefs. Komt erg sloom op gang en als het dan eindelijk op gang begint te komen (in de laatste 10 minuten) is het ook nog eens verschrikkelijk onzinnig. Het einde slaat al helemaal nergens op. En dan m.n. de allerlaatste scene. Toch nog een 1 vanwege enkele mooie beelden. Een klein applausje voor mezelf dat ik hem heb afgekeken, een hele prestatie.

Not my cup of tea, mooie natuurbeeldjes inderdaad! Maar of ik daarvoor dit vehicle moet opzetten..,Boring.

De film begint meteen met een goed beeld, van hoe verwoestend zo'n tsunami is, ondersteund door een nogal luide soundtrack.

Gaandeweg, zien we Emmanuelle Béart en Rufus Sewell, steeds dieper in de problemen komen op de wanhopige zoektocht naar hun zoontje. We zien aan de ene kant Emmanuelle die wanhopig, een 'tikkeltje' gestoord, vastberaden en besluitvaardig is, maar ook blind van wanhoop en door de bomen het bos niet meer ziet. Aan de andere kant hebben we het tegenstrijdige karakter van Rufus die nogal twijfelend, onwillig, en soms woedend in de situatie zit en van alles het nut niet inziet. Beiden zien we langzaam maar zeker steeds verder de weg kwijt raken, en langzaam maar zeker gek worden. Je kan je in elk goed verplaatsen en de hele situatie (op het einde na) kan je jezelf goed inleven. Dit mede door de aangrijpende en meeslepende muziek van François Eudes (die we kennen van Haute Tension) en de manier van filmen uit het oogpunt van de persoon zelf en soms de draaiende rare manier van filmen als de persoon 'ontoerekeningsvatbaar' is. Na Irréversible is het hier duidelijk te zien dat dit knap staaltje werk afkomstig is van de cameraman Benoît Debie.

Qua verhaal grotendeels goed opgebouwd, tot in zekere mate kan de geest totaal overgegeven worden aan de personen in kwestie en kan je jezelf erg goed inleven. Het is allemaal nogal vergezocht, maar zeker nog realistisch, vooral gezien in die situatie. Ook mede dankzij de tegenstrijdigheid van de karakters, word het geen 'happy enjoyable' zoektocht met wat 'haperingen', maar een aangrijpend en meeslepend stukje werk.

Het einde, verwachtte ik zeker anders, en kwam ook nogal plots naar me mening. Het einde was niet eens zozeer echt slecht, maar zeker raar. Waar andere regisseurs meestal wel wat langer voor uittrekken, laten zij in 5 minuten zien in dit vreemde einde. Het ging hier meer over de emoties op weg naar de totale mentale vernietiging. Op deze 5 minuten na, laat de film ook goed zien dat je geen geweld nodig om iemand te breken, en dat je door iemand zo mentaal te breken diegene nog veel meer schade toedoet.

De film was origineel bedoeld als thriller, maar heeft op dat punt gefaald en is meer richting een dramafilm gegaan, op welk punt hij zeker geslaagd is.

De film is aangrijpend, meeslepend en zet je even aan het denken. Het geeft je een goed beeld van hoe zo'n situatie, die al erg genoeg is, nog veel meer uit de hand kan lopen en wat voor consequenties er vastzitten aan de keuzes die je maakt. Mijn conclusie uit dit alles: eerst de dingen goed overdenken voor iets te beslissen.

Kortom: vaag maar gaaf met een 'v'.

Ik vondt deze film eigenlijk best goed,

Halverwege de film is het echt spannend wat er gaat gebeuren, en dan dat slechte teleurstelelnde einde, jammer!

Ik ben toch wel behoorlijk teleurgesteld door deze film. Het begin was nog niet eens zo heel slecht, maar naarmate de film vorderde, werd hij slomer en slomer. Opzich waren de sfeer en de natuurbeelden goed, maar het was ook een behoorlijk trage film. Verhaal is opzich nog niet zo heel gek. De hoofdpersonen komen steeds meer in de problemen, maar het word zo ontzettend traag gebracht. Het eind is ook niet echt bevredigend, zodat je met een raar gevoel naar de aftitelingzit te staren.

Zeer sfeervolle drama/thriller die echter niet alles eruit weet te halen.

Vanaf minuut 1 zit de sfeer er geweldig in, je krijgt prachtige plaatjes voorgeschoteld. Daarnaast kent de film een (te) rustige opbouw.
Het 1e uur kent voor mij ook weinig thriller elementen, er wordt meer aandacht besteeds aan de mooie plaatjes en de relatie tussen man en vrouwlief(die wel overtuigend acteren). De vrouw, gespeeld door Emmanuelle Béart raakt de realiteit helemaal kwijt, op sommige momenten een beetje te snel/overdreven in mijn ogen. Die was al wel eerder rijp voor het gesticht.

Er zitten enkele prachtige mooie shots in de film, die het niveau van de regisseur wel verraden. Vond zelf de scene mooi dat ze dat verlaten "gebouw" binnen liepen en de camera er prachtig overheen ging.

Het laatste half uur geeft de film een beklemmend gevoel, wat meer de thriller elementen bevat. Mooie afwisseling en soms ook heel erg duidelijk hoe luguber de mens kan zijn.
Het einde is redelijk verassend, maar tegelijkertijd ook raar en triest dat een mens zo kan afglijden. Ondanks dat het geen standaardwerkje oplevert toch enigzins een lichte teleurstelling omdat je na de film nog met alle vragen zat eigenlijk. Had op deze manier weinig het idee dat er echt een einde aan zat.

Mooi en stijlvol geschoten film, alleen het scenario was niet echt overweldigend voor mij.

3*

Weer herzien en mijn eerste keer dat ik van mijn Vinyan Blu-Ray heb kunnen genieten. En wat is het verschil schrijnend.

Het kleurencontrast komt zoveel beter uit de verf, sounddesign is veel duidelijker en geeft een extra impuls aan de desolate atmosfeer. Wat blijft dit visueel een pareltje.

Was weinig onder de indruk van Fabrice du Weiz' Calvaire maar het tegenovergestelde kan worden gezegt van Vinyan. Met een waanzinnig openingsshot waarbij een hevige sounddesign bijna een gevoel van paniek teweeg brengt hakt deze harde horror er in. De personages die op zoek zijn naar hun verloren zoontje worden geweldig getoond en er ontstaat vrij direct een interesse voor beide personen waardoor de gruwelen die ze ondergaan extra hard en grauw overkomen. Tegen het einde misschien een beetje overdone, maar Vinyan mag zeker gezien worden als een bescheiden meesterwerk van de recente Europese horrorcinema.

Goed om te lezen dat iemand hetzelfde erover denkt als ik. Ik wou namelijk exact hetzelfde schrijven. Het kon me niet eens interesseren of ze het kind nou wel of niet terug zouden vinden, en wat er met de beste mensen zou gebeuren in de jungle kon me ook niets schelen. Het begon erg veelbelovend, de openingsscène had meteen mijn volledige aandacht maar al heel snel kakte de film ontzettend in. Ik had totaal niks van sympathie voor de hoofdrolspelers en ik voelde me tijdens het bekijken van deze film dan ook ontzettend 'leeg'. Het verhaal sleept zich maar voort zonder dat er echt iets spannends gebeurd. Op het puntje van mijn stoel heb ik in ieder geval geen enkele keer gezeten.

Dit is ook waar ik steeds tegenaan bleef lopen. De personages bleven oppervlakkig en wisten me totaal niet te boeien. Ik was dan ook opgelucht toen deze film afgelopen was. Ik bleef nog met een hongergevoel en een heleboel vragen achter, maar ik had niet eens zin om me moeite te doen om antwoord te krijgen op de vragen. Heb het lekker laten hangen en de film terug in de kast gezet, waar hij de komende jaren nog even blijft staan.

Hoop ik niet voor JacoBaco dat hij serieus GTST kijkt

Lijkt me wel, anders moeten we helaas concluderen dat ie maar wat roept zonder enige kennis.

Ik ben geen GTST fan en ik volg het niet entensief. Maar laat ik zeggen, ik heb wel voldoende GTST ervaring opgedaan om dat te mogen zeggen.

wat is GTST?

Een Nederlandse soap die al 20 jaar loopt, als je 1 aflevering gezien hebt, heb je al een aardig idee..

En om het voor de Belgen wat makkelijker te maken om te googlen: Goede Tijden Slechte Tijden

Maarja, de personages hebben inderdaad niet al te veel diepgang, hoe de vrouw helemaal de werkelijkheid verliest vind ik soms ook wat te makkelijk/snel.

Met de wetenschap dat ze keer op keer machtelozer worden omdat ze hun kind niet kunnen vinden, in zo'n desolate omgeving, is de manier van haar grip verliezen op de rwaliteit helemaal niet zo makkelijk/snel. Bovendien is dit een thematiek waar ervan bekend is dat elk individu er anders op reageert. Er zijn child loss zaken bekend die ook zo desastreus eindigen als deze, soms nog erger. Rationaliteit vergaat gemakkelijk.

Misschien wel ja, alleen het contrast tussen Paul en Janet is wel erg groot in de film. Het lijkt wel alsof er geen greintje gezond verstand zit in Janet de hele film door(vanaf minuut 1 dus).

Als je me had verteld dat het complete vreemden waren, had ik het ook geloofd. Weinig chemie tussen de spelers, telkens die afstand er tussen. Nu kan ik me dat voorstellen omdat je wel wat anders aan je hoofd hebt als je je kind verliest, overleden of vermist, maar voor mij was het een struikelblok.