Offret (1986)

wat prachtig, jullie discussie dan

en de film, waar het om gaat natuurlijk

een christelijke levenshouding haal ik er niet uit

een paniekreactie?

al het materiele waar de mens mee bezig is. alleen maar woorden zonder daden. dan het moment dat de wereld zal vergaan. als alexander zich had kunnen richten tot een persoon om de wereld te redden had hij het gedaan, maar dat kan niet. (ja, RC, hij had natuurlijk weg kunnen trekken maar veel nut lijkt dat niet te hebben wordt al aangegeven). is dat niet puur menselijk, om, wanneer niets meer helpt je hoofd naar de hemel te keren en te hopen op een wonder?

ja, hij bidt tot de christelijke God, maar wanneer Otto hem zegt met Maria te slapen omdat Zij de wereld kan redden doet hij dit ook. Gelooft hij in God, is het een bewijs dat hij bidt? misschien. hij hoopt in ieder geval op een wonder van zijn kant. gelooft hij in de kracht van Maria? het is zijn enige redding misschien, dus grijpt hij dat ook aan.

dan is het de volgende morgen alsof er niets gebeurd is.

en dan komt het 'christelijke' offer

maar wat hij doet is een belofte nakomen, die hij gemaakt heeft in de hoop op een wonder. hij offert alles op voor dit wonder waar hij zelf om gevraagd heeft.

je wil de film interpreteren zoals de film laat zien dat hij is. ok. er zijn symbolen, stijlfiguren. het stuurt me misschien in een bepaalde richting, maar voor mij blijft het een film over iets typisch menselijks. het hopen op een wonder (zelfs de meest rationelen) en in dit geval de daad van het offer. maar of het nu God is, of Maria, of... dat maakt mij niet zoveel uit. Tarkovsky heeft voor de christelijke god gekozen, maar uit wat hij schrijft (RamonK citaat) blijkt dat dit er niet zoveel toe doet voor interpretatie van de kern van de film. maar wat willen jullie nou? hoe Tarkovsky de film zelf interpreteert, hoe hij het liefste wil dat je de film interpreteert, of hoe je zelf de film ziet.

enfin

prachtige film

Dat probeer ik nu toch de hele tijd te zeggen?

ja

maar het gaat er bij RC niet in

Mooie post Quada! Tegen zo'n staaltje van vrouwelijke welsprekendheid kan ik natuurlijk niets inbrengen.

(En toch heb ik gelijk. )

Mooie beelden, choereografie, cinematografie en gebruik van kleuren...

Maar verder vond ik hier eigenlijk helemaal niks aan.

Het verhaal vond ik niet sterk genoeg om 149 minuten te laten duren. Wellicht ben ik hiervoor niet intellectueel genoeg.

2.0*

Verreweg de minste film van Tarkovsky. In mijn statistieken staat deze film op een dikke nul. Omdat het al lang geleden is dat ik hem gezien heb, kan ik mij van deze film niet zo veel meer herinneren. Misschien heb ik de film niet goed begrepen.

Ik zal me daarom van stemming onthouden.

Ik heb het eerste uur gekeken in een mindere bui en ik had veel aan m'n hoofd waardoor ik de film op een gegeven moment niet meer kon volgen. Zodra ik in een betere stemming ben geef ik de film een nieuwe kans.

Ik zie anders toch echt 1* staan....

Ik heb netjes alle Tarkovsky'schronologisch achter elkaar bekeken (behalve het Steamroller-debuut), dus dit was voorlopig de laatste. Een ontzettend mooie film (weer!). Ontroerde me ook zeer.

Volgens mij wist Tarkovsky pas tijdens het monteren van deze film dat hij aan kanker leed? Misschien heeft hij de film daardoor en daarna daarom wel opgedragen aan zijn kleinzoon, maar de hele film was wèl al geschoten. Dus in eerste instantie zal hij de film niet zó hebben bedoeld als jij hier stelt.

.......maar het gegeven dat hij heel snel na het completeren van de film is gestorven geeft deze film (en het opdragen aan zijn zoon) wel een extra lading.

En tja, je zou het wèl denken!

Ik zie heel veel van de 3 genoemde films terug in deze. Net zoals ik sommige beelden/invloeden uit deze film weer terug meen te zien in latere films (o.a. b.v. in Satantango).

Gaaf verder dat Tarkovsky Allan Edwall (Emííiiiil ! Sorry, die associatie hou ik toch bij hem!) heeft gecast in deze film. Geknipt voor deze rol wat mij betreft!

Wat een aparte film, ik was er zelfs even stil van..

De eerste scène liet al meteen zien wat voor film dit was, je krijgt namelijk één enkele camerashot te zien die bijna een kwartier duurt. Tijdens dat shot krijg je de eerste dialoog te zien tussen twee van de hoofdpersonages uit het verhaal. Op zich is daar niets speciaals aan was het niet dat er al vanaf die eerste scène een sobere, deprimerende sfeer hangt die benadrukt wordt door het lome tempo en de filosofische dialogen. Dit moet dan ook de eerste film van Tarkovsky zijn waarbij ik nogal moeite ondervond om 'in' het verhaal te komen. Het duurde dan ook zeker een half uur voordat de film steeds meer en meer van mijn aandacht begon te winnen, ik geraakte steeds verder en verder meegesleurd in de filosofische en soms zelfs absurde conversaties tussen de verschillende personages. In dat eerste half uur had ik dan ook bijna zin om de film af te zetten aangezien de sfeer wel heel erg somber was, zeker omdat het hoofdpersonage, Alexander jarig is terwijl ik eerder het gevoel had dat er iemand gestorven was. Maar vanaf het moment dat de 'plottwist' kwam werd ik toch dieper en dieper geïnteresseerd in het verhaal, de sfeer was zelfs zo hallucinerend dat ik op het einde van de film verlangde naar meer, een intens gevoel dat ik zelden ervaren heb bij een film..

Wat mij keer op keer weer aantrekt aan de films van Andrei Tarkovsky is het camerawerk dat zelfs meer dan 20 jaar na datum nog altijd verfrissend en origineel te noemen is. Lange shots met mensen die je in de verte ziet en die stilletjes aan dichterbij komen, mooie symmetrische shots van de kamers uit het huis, ... Het camerawerk is dan ook een serieuze meerwaarde aan de adembenemende sfeer van deze film, zo ademen de landschappen en de settings van het huis één en al rust en kalmte uit. Zelden heb ik een sfeer zo sober en deprimerend ervaren als bij Offret. Elke keer opnieuw ben ik ook verrast door de speelduur van de Tarkovsky-films, zo ook bij deze want de 140 minuten leken werkelijk omgevlogen te zijn ondanks het trage tempo. Deze film krijgt dan over enkele jaren ook vast en zeker nog eens een herziening, wie weet verhoog ik mijn stem dan naar een 5.

Meesterwerk!

4.5 sterren

In het najaar krijgt deze film een vertoning in filmhuis De Gruitpoort te Doetinchem!

Mooie afsluiter van Tarkovsky.

Het intrigerende thema over materialisme en spiritualiteit is zeker iets dat nu een actueel onderwerp is. We zijn onszelf steeds meer aan het verliezen als mens zijn in een wereld dat enkel nog draait om politieke macht en geld. Oorlog en natuurrampen bedreigen de mensheid. Er is een hunkering naar verandering bij steeds meer mensen en een bewustzijn dat het zo niet langer door kan gaan. Maar om de wereld te veranderen zal er ook een offer nodig zijn.

Het blijft natuurlijk interpreteren, maar tijdens het kijken van deze film schoten wel meer van dit soort gedachtes door mijn hoofd. Een ding is voor mij in ieder geval zeker duidelijk, Offret vind ik een van Tarkovsky´s meest interessante films die ik van hem gezien heb. Een prachtig gefilmd, spiritueel en poëtisch meesterwerkje.

P.S. de scene waarin het huis afbrand, wat een timing zit er in die scene.

4,5*

deze film vond ik ontzettend saai, en ik heb er ook helemaal niets van begrepen, welja, begrepen wel, maar hoe komt het toch dat Aleksander en zijn vader eigenlijk van intentie wisselen en wie is nou wie en wie doet nou wat in de film?

Maar ze hebben de 2e keer die scene wel in een keer opgenomen toch? Tenminste, zo leek het wel zover ik me de scene kan herinneren.

Ik denk het wel ja.

Ja, hij zeker weten de tweede keer in één take opgenomen. Volgens mij is alles (de mislukte take en teleurstelling als de uiteindelijke euforie na het slagen) 'behind the scènes' te zien in: Regi Andrej Tarkovskij, die ook als extra bij de Artificial Eye DVD zit.

Met Offret heb ik nu alle speelfilms van Tarkovsky gezien (afgezonderd van het afstudeerproject), en zijn laatste film is eigenlijk de eerste waar ik teleurstelling voel.

Eigenlijk een film die in vergelijking met de rest van zijn oeuvre nergens in uitblinkt. Cinematografie is weer erg verzorgd, maar het springt niet meer zo in het oog als je gewend bent. De mooiste scenes vond ik nog die dromerige stukken. Soundtrack vond ik niet veel bijzonders niet memorabel en ook niet sfeervol.
Het verhaal deed me zo mogelijk nog minder, had grote moeite het eerste uur door te komen, waarna gelukkig beterschap kwam, maar erg boeiend werd het helaas alsnog niet. Erg afstandelijk vond ik het, dialogen gaan ook veelal langs je heen. Personages vond ik daarnaast ook niet zo heel erg interessant, alleen Alexander was gezien zijn ontwikkeling wel boeiend, van de rest wist ik niet zo goed wat ik er mee aan moest. Kan ook goed zijn dat ik daar wat gemist heb.

Eerste Tarkovsky waar ik me serieus verveeld heb tijdens bepaalde stukken, en voor zijn doen op veel vlakken vrij modaal. De beelden, en enkele knappe scenes (de dromerige zwart-wit stukken, en het brandende huis dan met name) trekken de film nog net naar een voldoende, maar gezien de rest van zijn werk toch gewoon een stuk minder.

3*

Zo'n film die je na tijden nog scherp voor ogen staat, indruk maakt. Uniek. Heel indrukwekkend, heel zwart ook. En daar houd ik wel van. Ik ken de rest van zijn werk niet en ga daar zeker verandering in brengen.

Ik ben het grotendeels eens met het commentaar van Montorsi. Wanneer ik de verschillende recensies bij deze film doorneem, valt het op dat iedereen het over eens is dat ook deze film visueel gezien een parel is van Tarkovsky. Inhoudelijk, of vooral de wijze waarop de inhoud gepresenteerd wordt aan het publiek, weerhoudt mij er echter van om ook deze film als een meesterwerk te kunnen bestempelen. Ik kon mij helaas onvoldoende mee laten slepen door de karakters, dialogen en hun emoties.

ik begrijp volledig wat je bedoelt Co Jackso, dit vond ik echt wel een voorbeeld van het tegenovergestelde van Andrej Roubljov. zo zie je maar dat zelfs Tarkovsky een strontfilm kon maken

Ik heb als ik de reacties bij Tarkovsky's films zo eens doorlees altijd het idee alsof je over een gigantisch intellect (culturele, filosofische, psychologische en zelfs bijbelse kennis) moet beschikken om er ten volste van te genieten, terwijl bij de meeste van zijn films (op Stalker na dan) na iets meer dan een uur mijn ogen al zwaar begonnen te worden. Emotioneel doet het me ook niet veel, daar is het me vaak toch echt te afstandelijk voor allemaal. Dacht altijd dat het aan mezelf lag maar daar begin ik nu wel even over te twijfelen. Deze wordt over het algemeen gezien als zijn minste werk en daar kan ik wel inkomen eigenlijk. Het valt opnieuw niet echt slecht te noemen maar kon er ook dit maal niet echt veel mee. Die converstatie in het begin (met die boom) was opzich mooi, maar zet ook wel gelijk de toon zet voor de rest van de film waarin langdradig en afstotelijk de keywoorden zijn. Vanaf het moment dat ze eenmaal in dat huis kwamen had ik namenlijk echt steeds meer zo'n gevoel van, ''Ja oke, nu weet ik het wel hoor!'' Jeetje wat een zwaarmoedige saaie bedoeling zeg! De personages lullen maar een beetje langs elkaar heen en al die filosofische therorieen deden me ook maar weinig. En inmiddels tikte de minuten twee keer zo langzaam weg. Misschien dat andere er na veel nadenken verschillende verborgen boodschappen achter hebben gevonden, maar ik zie er persoonlijk de zin niet zo van in om het perce te gaan doorgronden ofzo en dat ligt toch echt aan de film omdat ik normaal gesproken niet snel rust voor ik weet hoe het nou zat. Wel wat mooie stukken tussendoor verder, oa die bidscene, het verhaaltje over de tuin van moeder en natuurlijk het einde. Toch wel een piepklein beetje nieuwschierig: Maar wat gebeurd er nu precies met de oude man? Heeft hij zich nou symbolisch opgeofferd voor zijn gezin ofzo? Zoiets maakte ik er uit op tenminste. Nouja best een vreemde manier om naar je uitganspunt toe te werken in ieder geval. Wat de film echter van een dikke onvoldoende red is het constant aanwezige bevreemdende sfeertje dat in de lucht hing, hier misschien nog wel meer als in zijn andere films. Alsof Tarkovsky wist dat zijn eind eraan zat te komen ofzo, iemand die weet of hij al ziek was ten tijden van de opnamens? De film is immers opgedragen aan zijn zoontje,of was het nou een ander familielid? Verder wil ik nog even positief eindigen en melden dat ik de de beste man niet af zal schrijven, zet het wel even op een laag pitje maar wil ook wel graag alles gezien hebben en vooral zijn bejubelde werkjes eens herzien. Niet dat ik zo'n masochist ben die ervan geniet om zijn werk af te branden ofzo, in tegendeel zelfs. Ik heb achteraf weldegelijk een idee dat er iets is dat ik mis, en ik ben me ervan bewust dat ik mezelf hiermee nogal tegenspreek...

2,5 sterren

Mijn 7e Tarkovsky en ik durf wel te stellen dat dit samen met Zerkalo de zwaarste film is die ik van hem gezien heb. De film heeft voor mij hetzelfde probleem als Zerkalo. Visueel ziet het er allemaal prima en verzorgt uit, met af en toe erg fraaie camerashots, zoals ik van Tarkovsky gewend ben, maar van het verhaal was op een gegeven moment geen touw meer aan vast te knopen. Nu had ik dat bij andere films van hem ook weleens gedeeltelijk(Stalker, Ivan’s Childhood), maar die trokken je op een gegeven moment op zo’n weergaloze manier weer terug in de film, dat het vaak niet eens uitmaakte of ik alles begreep. Hier had ik dat soms, maar soms ook helemaal niet. Toch moet ik zeggen dat de film redelijk snel aan me voorbijging en ondanks de lange speelduur niet langdradig aanvoelde. Het einde was daarnaast ook wel mooi uitgewerkt. Daarom scoort deze film nog makkelijk een voldoende, al behoort het wel tot Tarkovsky's minste werk.

3,0*

De zwaarste van de vier Tarkovsky's die ik tot nu toe zag en dat zegt nogal wat. Het is waarschijnlijk de film van hem die ik tot nu toe het minst begreep. Begrijpen is echter ook niet altijd alles en met het opwekken van een mysterieus gevoel komt de regisseur hier al een heel eind. De enorm trage manier van filmen werkt hypnotiserend en op zijn eigen manier meeslepend, waardoor het een bijzondere kijkervaring wordt, al zou ik liegen als ik zou zeggen dat ik de volledige speelduur zeer geboeid was. Soms zakte het voor mij een beetje in. De gekunstelde acteerstijl, de nogal filosofische en onwerkelijke dialogen en eeuwigdurende shots die zo typerend zijn voor Tarkovsky pakken me het ene moment wel en het andere niet, maar als dit wel het geval is kan ik weinig cinema noemen dat indrukwekkender is.

Hier weet de Russische regisseur zelfs een gevoel van een apocalypse op te roepen terwijl er wellicht geen apocalypse is. Het camerawerk wordt altijd terecht geroemd, maar nog sterker is het geluid. Daar wordt enorm veel mee gedaan en soms lijken er dingen mee gesuggereerd te worden die het oog niet kan waarnemen. Het helpt het spirituele gevoel van de film te versterken. Het werk van Tarkovsky waardeer ik tot nu toe erg afwisselend, met Stalker als uitschieter naar boven en Andrei Rublev als de grote misser (Solyaris moet ik nodig herzien), maar het is toch altijd bijzonder wat hij doet. Offret is mij af en toe teveel van het goede (in de meest letterlijke zin van deze opmerking), maar de sterke sfeer en veel indrukwekkende scènes (dat zweven in bed als hoogtepunt) maken dit zeer de moeite waard. Aardige kans dat er ooit bij een tweede kijkbeurt een hogere score uitkomt.
3,5*

Leuk om drie pagina's vol interessante commentaren/recensies te doorploeteren, om vervolgens te merken dat de persoon die net voor jou postte zo'n beetje perfect je eigen mening vertolkt

Ik doe mijn best om Tarkovsky te ontdekken en te appreciëren, maar Solyaris en Zerkalo vielen me toch een tikkeltje tegen wegens hun moeilijkheidsgraad/afstandelijkheid. Wanneer ik de recensies hier lees, weet ik dat mijn volgende Tarkovsky allicht Stalker zal moeten zijn, eventueel gevolgd door Nostalghia. Deze twee films wil ik graag nog gezien hebben, want met Offret weet Tarkovsky me alvast iets meer te bekoren dan met Solyaris en Zerkalo (al heb ik het gevoel dat deze films - net als Offret - enkel maar kunnen groeien per kijkbeurt, vooral dan misschien Zerkalo).

Wederom is het vaak op de tanden bijten, want de film stikt van de langgerekte dialogen/monologen en bevat ondanks de visuele pracht toch ook een paar scènes die de aandacht neigen te doen verslappen, vooral dan tijdens het eerste uur. Bovendien is de film vaag, net als bij Zerkalo was ik teveel op zoek naar wat het allemaal precies betekende. En ik weet niet of dat zo'n juiste instelling is bij Tarkovsky. Voor mij is hij in elk geval nog steeds geen Lynch of Tarr, die bijzonder sterk zijn in sfeerschepping en je als kijker kunnen laten vollopen van emotie dankzij beeld en klank, zonder dat je intellect per sé beroerd moet worden (al is het heerlijk om - vooral bij Lynch - aan het puzzelen te slaan ).

In het tweede deel van de film (plus de mooie openingsscène) weet Tarkovsky bij momenten erg te overtuigen, met behoorlijk indrukwekkende scènes (zowel qua opbouw als uitstraling) en mooie aandacht voor belichting en geluid (de kleuren die plots veranderen, bepaalde klanken die veel luider klinken dan andere,...: het zorgt voor een "zweverige", dromerige sfeer tijdens de beste momenten).

Ik voel gewoon dat ik Offret eigenlijk meteen nog een tweede kijkbeurt moet gunnen, eventueel gevolgd door een derde. Maar eerlijk gezegd heb ik daar nu voorlopig geen zin in, want Offret is voor mij momenteel een film waarbij je geregeld op je tanden moet bijten en dus geen pretje om helemaal uit te zitten (de film had zeker wat korter gemogen, zonder dat hij daarbij aan kracht had moeten inboeten). Maar Tarkovsky's visuele stijl wist me wel te bekoren en zorgt - los van een oogstrelende film als eindresultaat - voor een typische sfeerschepping die op zich uitnodigend werkt. Maar niet voor meteen, aub

3,5*

Ik "hoor" hier van sommige mensen dat de dialogen nogal ongrijpbaar zijn en/of langs hen heen gaan. En alhoewel het mij ook allemaal nogal gekunsteld en breedsprakig lijkt is dit eigenlijk pas de eerste Tarkovsky waarvan de dialogen mij niet verwarren; ik vreesde vooraf zelfs voor de frustratie die bij mijn eerdere Tarkovskys optraden. Ik heb dus geen flauw idee of dat aan de films zelf lag of dat de Moskwood-uitgave (wat betreft ondertitels) van Het offer gewoon beter verzorgd is dan de andere Tarkovskys.

Hoe dan ook heb ik nu eindelijk een Tarkovsky beleefd zoals het – laten we zeggen – bedoeld is

Andrei Tarkovsky, zoveel had ik over de man gehoord, maar tot vandaag had ik niets van hem gezien. Dankzij de pakketservice heb ik Offret kunnen zien. Ik was hartstikke benieuwd hoe ik hem vond, maar ik weet nu eigenlijk niet zo goed wat ik er over moet denken.

Het is al vaker gezegd, maar ook ik had erg veel moeite om in de film te komen. Het eerste uur had ik nog wel wat neigingen om de film gewoon af te zetten. Gelukkig werd het daarna een stuk beter, en zaten er zowaar erg mooie scenes tussen. Vooral de cinematografie was inderdaad erg mooi. De shots zijn lang, sloom en erg prettig om naar te kijken.

Het verhaal boeide me helaas wrij weinig. Allemaal iets te wazig voor mij. De dialogen waren allemaal erg spiritueel en poëtisch. Verder zat er wel een goeie sfeer aan de film. Erg deprimerend en zwaar. Volgens mij is dit ook niet een van de meest toegankelijke Tarkovsky die er is. Ik had misschien beter met een andere film kunnen beginnen, maarja.

Ik vond Offret dus wel aardig. De film was erg mooi geschoten, en de deprimerende sfeer was erg sterk. Jammergenoeg kosten het erg veel moeite om in de film te komen, en was de film een beetje moeilijk te volgen.

3*

Buitengewoon mooi geschoten maar ook enorm zware film, waar ik eerlijk gezegd denk ik niet zo voor in de stemming was.

Kon me allemaal niet zo boeien, hoewel de thematiek, zoals in dit topic al uitgebreid behandeld, me wel aanspreekt. Ik snap alleen niet waarom dat dan zo tergend vermoeiend moet worden uitgewerkt.

Wellicht volgende keer op een donkere winterse dag in een zwaarmoedige stemming bekijken.

Ik wil graag eventjes terugkomen op de discussie tussen Ramon K en eRCee, samenvattend: spiritualiteit versus christelijke religie.

Het gaat wel degelijk om spiritualiteit (wat sowieso een groot onderdeel is van 'religie'). Dat ongeveer 95% van de acties/beweegredenen met gemak te verwijzen zijn naar de christendom, betekent niet dat dat ook het hoofdthema is van de film. Die 95% staat natuurlijk niet in balans met de overige 5%. Zo voert onze protagonist zijn offer uit gekleed in een badjas met een ying yang teken ('balans', ironisch?, religie: Taoïsme) en verder wordt er ook nog uitgesproken in de film dat Aleksandr gelooft dat hij de reïncarnatie is van een Japanner. Reïncarnatie wordt juist afgewezen door het christendom, en wordt dan juist weer ondergebracht onder de religies hindoeïsme en boeddhisme.