Offret (1986)

Zeer sterke film van Tarkovsky die de thema's spiritualisme en opofferingsgezindheid op mooie wijze behandelt.

Tarkovsky is een meester; zijn unieke filmstijl maakt van elke scene een kunstwerk. Ook in deze film maakt hij weer gebruik van spiegelingen, langerekte shots, fotografische beelden en licht/donker-effecten. De natuur wordt weer groots in beeld gebracht en in elke scene lijkt de mens nietig in vergelijking met het overweldigende landschap waarin hij zich bevindt. De dialogen zijn filosfisch en zetten je aan 't denken. Tarkovsky stelt veel vragen in zijn film, vragen waar je het antwoord niet op weet en die ook na de film niet beantwoord zijn. Hij laat je dingen realiseren en beseffen maar komt nooit met een eenduidige oplossing aan zetten. Zijn films zijn kunstig en intellectueel... een perfecte combinatie die je hart en je verstand prikkelt.

De acteurs en actrices acteren vlekkeloos en doen de prachtige beelden alleen maar eer aan. Dit levert memorabele scene's op zoals de beginscene waarin een dialoog tussen een lopende Aleksandr en de postbode minutenlang letterlijk met de camera gevolgd wordt. En dan nog de levitatiescene, het gebed tot god, de droomscene vol verwoesting en natuurlijk de grootse eindscene.... een langlopend shot waaraan andere regisseurs zich niet zouden wagen. 5 sterren!

Interessante film met een aantal zeer boeiende dialogen. Het tempo van de film en de camerabewegingen zijn zó traag dat het op een gegeven moment hypnotiserend begint te werken.

Maar....

Net als Stalker vond ik deze film meestal te abstract, te emotieloos, te symbolisch (en dat voor een Lynch-fan ) en te afstandelijk. Iemand als Ingmar Bergman -die vergelijkbare thema's in z'n films behandelt- weet me door z'n 'warmere' aanpak nèt wat meer te boeien dan de heer Tarkovsky.

Aaaaaahhh! Wat is het toch frustrerend voor een Tarkovsky-fan wanneer ie dit leest!

Ik zie perfecte schoonheid en beladen emoties in de films van deze Russische cineast.....terwijl anderen deze films juist als afstandelijk ervaren. Ik geniet werkelijk van elk shot, elke scene, elke dialoog en monoloog. Ach ja....een 3,5 is zeker niet gek Goodfella!

Ach ja, over een paar jaar komen de Tarkovsky's vast nog wel eens opnieuw aan de beurt. Ik kijk binnenkort Solyaris nog even en laat z'n films dan maar even een tijdje met rust

Mijn eerste 'ontmoeting' met Tarkovsky was een half jaar geleden met de film Stalker. Nadat ik die film gezien had heb ik mij meerdere malen op mijn hoofd moeten krabben en mezelf af moeten vragen waar die film nou over ging. De diepere gedachten in die film gingen mij een beetje te diep.

Maar ik gaf de moet niet op, want ik waagde mij een paar dagen geleden aan een tweede film, weer van Tarkovsky, en jullie raden het al: dat was deze film.

Waar Stalker voor mij grotendeels onbegrijpelijk en (sorry Ramon) saai was, kon deze film mij op veel momenten erg diep raken. Ook hier had ik ook nog wel momenten waarbij ik dacht wat de bedoeling hiervan was, maar grotendeels heb ik echt genoten van deze film.

Een paar dingen wat ik graag bij elke film zou willen zien:

- Het sublieme camerawerk door bijv. de hoofdrolspeler in de camera te laten praten terwijl hij eigenlijk met iemand staat te praten waarmee hij met z'n rug naar toe staat.

- De fantastische diepe dialogen van de hoofdrolspeler in het bos

- De scènes waarbij nauwelijks van camerastandpunt gewisseld wordt en wat dus een erg rustige sfeer geeft.

- En natuurlijk de vele fantastische, mooie, maar toch vaak eenvoudige scènes.

Een lust voor het oog deze film die ik, als ik dar de kans voor krijg zeker vaker zal gaan kijken. Ondanks alle mooie dingen in deze film krijgt hij van mij 'maar' 4 sterren, omdat dus zoals ik al zei nog niet alles duidelijk was, maar daar ga ik mij nog wel een keer in verdiepen. Maar zeker de moeite waard om te kijken, als je een keer iets anders wilt als XXX of Jackass!

[edit] Toch 3,5* van gemaakt, omdat het meestei n de film mij toch nog té symbolisch is. [/edit]

Dit was mijn eerste Tarkovsky. Ik moet zeggen het is me niet slecht bevallen. Helaas waren de omstandigheden (met vrienden gekeken, dus snel afgeleid) niet ideaal. De stijl van filmen was ook erg mooi, heel rustig. De dialogen waren erg diep. Al met al denk ik dat ik de film nog een keer moet kijken om hem een goed cijfer te geven, voor nu geef ik hem 3,5*.

Offret heeft in eerste instantie indruk op me gemaakt door zijn thematiek. Dit zijn Tarkovsky's woorden mbt dat thema.... Today the world is developing on a strictly material plane. The evolution of contemporary society is now totally empirical and, in the final analysis it has divested itself of every trace of the spiritual. If one considers reality as a tangible, material order of things, then one has to expect from it only immediate effects, things one can touch with one's hands. Consequently, if man finds himself confronted solely by empirical givens, be it on a social, political or technical plane or on that of his own lived experience, the results can only be dreadful and life itself becomes impossible. For we cannot live without allowing ourselves room for spiritual development: even the most dull-witted brute can understand that - or at least feel it to be so. With his universe shrinking and its harmony destroyed, man has no longer any reason for living.

It was out of such ideas that I decided to make The Sacrifice. The sole means of returning to a normal relationship with life is to restore one's independence vis-a-vis the material things of life and consequently reaffirm one's spiritual essence. In this film I deal with one of the aspects of this struggle for anyone living in society: the Christian concept of self-sacrifice. If one has never known such a feeling, never experienced such a desire, then, as far as I am concerned, one ceased to be a man, one begins to revert to the animal condition and becomes a strange machine, an object to be experimented with by society and the state. On the other hand, if one acquires a moral autonomy, one may discover within oneself a capacity for self-sacrifice.

I realise that such ideas are not very respectable today, as no one has the slightest intention of sacrificing anything in his life, but it isn't possible to do otherwise if one hopes to save onself spiritually.

De gedachten die Tarkovsky wil overbrengen via zijn films sluiten aan bij mijn gedachten over de essentie van het menszijn. Ik ervaar zijn films dan ook echt met hart en ziel. Iemand die dichter bij de 'realiteit' staat, iemand die niks kan met Tarkovsky's idealisme, dromen, spiritualiteit en filosofie...heeft dan ook al een groot minpunt te pakken bij het ervaren van zijn films naar mijn inziens. Bergman's films hebben bijna altijd God als thema; ook daarvoor geldt hetzelfde, kun je er niks mee, worstel je niet met de vraag naar duidelijkheid mbt geloof en menszijn....dan kijk je ook anders naar een film die spirituele vragen stelt.

Na alle Tarkovsky's gezien te hebben (op Zerkalo en die Steamroller na) kwam deze film voor mij niet meer denderend over. Natuurlijk waren er weer veel mooie beelden te zien, originele vondsten wat camerawerk betreft met spiegelingen enzovoort enzovoort... maar het voelt een beetje als meer van hetzelfde nu. Offret stelt weliswaar andere vragen dan bijvoorbeeld een Nostalghia, maar toch had ik vaak het gevoel van dat ik het nu allemaal al wel gezien had. Het voelde een beetje als meer van hetzelfde en dat vond ik jammer. Dat wil niet zeggen dat het niet de moeite waard was, want dat was het zeker.

Ook dit is een hele mooie film van Tarkovsky!

Om eerlijk te zijn was ik wat geschrokken van de ietwat negatieve reacties op deze film, van wat kijkers op zowel imdb als dit MovieMeter. De film zou, volgens sommigen, niet zo magisch zijn als de andere films, het acteerwerk zou te afstandelijk zijn, en het verhaal niet zo boeiend als dat van andere werken van Tarkovsky- aldus enkele kijkers. Aan de andere kant: sommigen vonden dit nu juist weer zijn mooiste of beste werk…

Ik begon dus met de nodige nieuwsgierigheid naar deze film, mede omdat ik Zerkalo, die ik eigenlijk van plan was te kijken, niet kon huren.

Na de eerste kijkbeurt vreesde ik eerlijk gezegd dat ik deze niet net zo mooi zou vinden als Nostalghia. Na vijf kijkbeurten moet ik zeggen dat ik niet alleen wil blijven kijken (net als bovenstaande film), maar dat ook mijn mijn eerdere vrees weinig is overgebleven: deze film doet mij evenveel als Nostalghia, en ik geef hem dus ook net zo’n hoog cijfer: een uitstekende 4,5.

Velen hebben al iets verteld over deze film, ik probeer dus maar wat andere insteken te doen in de discussie over deze film. Natuurlijk moet ik toch gewoon zeggen dat de cinematografie, de fotografie van werkelijk verbluffend groots niveau is. Om eerlijk te zijn heb ik weinig tot geen films gezien die diezelfde prachtbeelden tonen. Vooral de beelden in het buitenhuis en dat van Maria, zijn van fenomenale pracht…Rembrandtiaans, moet je zeggen: prachtig donker kleurgebruik en uitstekend gebruikmaken van al wat licht ons te bieden heeft…

Het verhaal is even emotioneel als prachtig. Over het acteerwerk moet ik dit zeggen: waar velen het acteerwerk afstandelijk vinden, emotieloos wellicht, ben ik het juist eens met Ramon, als hij het heeft over beladen emoties. Er wordt wel degelijk ietwat ingehouden geacteerd, maar dat zorgt in mijn ogen alleen maar voor een juist broeierige, intense sfeer, een onderhuidse, zich vlak onder de oppervlakte bevindende intensiteit, die de hele film lang niet verdwijnt.

De muziek bestaat, afgezien van twee stukken van Bach (helemaal aan het begin en het eind), uit minimalistische, zelfs ritualistische Japanse en Zweedse volksmuziek, die eigenlijk bestaat uit een soort ritueel oer-geschreeuw/ gezang.

Naast de erg trage, hypnotiserende verteltrant en cinematografie, zorgt zo ook de muziek er voor dat de film een sfeer schept, waarin ruimte is voor contemplatie en meditatie, als het ware…

Ook het verhaal biedt die mogelijkheid: sommigen vinden dit te symbolisch. Symbolisch is het zeker, en het ligt aan de kijker wat daarmee te doen: de film is multi-interpretabel, daarmee ruimte scheppend voor eigen gedachten, gevoelens en interpretaties. De ene kijker zal daar waarschijnlijk beter mee om kunnen gaan dan de andere. Hoe meer "input" jij er als kijker zelf inlegt, hoe meer je waarschijnlijk uit de film kunt halen…

Sommige scene’s zijn werkelijk verbluffend, zoals de door Ramon al genoemde begin- en eindscene’s. De hele film is van hetzelfde, intense, hoge niveau.

Naast het acteerwerk viel mij nog iets anders op: sommige scene’s, zeker die vlak na de eerste Atoomdreiging, als men de president een toespraak ziet houden, zitten werkelijk bol van de subliminale, rechtstreeks het onderbewuste aansprekende effecten, die ook een hallucinerend effect hebben. Het uit de tv komende knipperlicht, weerkaatsend op de hoofden van de kijkers…telefoongerinkel, dat (ook in andere Tarkovsky’s) op de achtergrond zijn subliminale werk verricht.

Over andere films van Tarkovsky gesproken: ik had constant het idee dat deze laatste film van hem, alhoewel het ongetwijfeld niet zijn bedoeling was, teruggreep op eerder werk van hem. Althans, ik moest regelmatig aan andere films van hem denken: gelijk al in het begin kreeg ik een sterk Ivanovo Destsvo-deja vu (wat heeft Tarkovsky toch met bomen?), en andere scene’s deden mij terugdenken aan Nostalghia (elkaar omhelzende vrouwen bijvoorbeeld) en [Andrei Rubylev.

Het meeste heb ik wel gezegd nu. Ik moet iedereen, die deze film ziet, wel een tip meegeven: kijk de film in ieder geval twee, eigenlijk liefst minimaal drie keer… de ervaring zal er flink krachtiger door worden.

Nogmaals: deze film biedt alles, wat een sterke film moet bieden: een heel mooi verhaal, ruimte voor eigen interpretaties en sublieme fotografie. Deze film vind ik nu (bijna) net zo mooi als het fenomenale Nostalghia, en krijgt dus eveneens een 4,5.

Groot toeval? Of een magische, spirituele opening en afsluiter van zijn oeuvre?

Ivanovo Destsvo (Tarkovsky's eerste ofiiciele werk) begint met een shot van een kind en een jonge dode? boom....Offret(Tarkovsky's laatste film) eindigt met het shot van een kind bij een jonge boom die weer begint te bloeien ........

Niemand ooit iets gelezen over de voorspelling die de geest van Boris Pasternak (weet niet of dit de goeie naam is) aan Tarkovsky openbaarde? Hij vertelde dat Tarkovsky films zou gaan maken....maar dat zijn oeuvre slechts uit 7 films zou bestaan....maar dan wel 7 MEESTERWERKEN...vertelde deze geest. Nu het volgende eigenaardige feit; Tarkovsky stierf VOOR de premiere van zijn 7e film! Offret..

Zou er ook eens een berichtje bij een Tarkovsky-film komen van minder dan tien regels?

Dit is er toch 1!

Uh, kan nog korter.

Mooie film

Frielink 4,5 sterren gegeven? You've made my day!

Ja, een prachtige film, die ik trouwens een stuk beter vond dan het afstandelijkere Solyaris(misschien omdat natuur zich beter leent voor drama dan kille ruimtes, zoals in Solyaris). Naast de geweldige dialogen, bevat het ook tal van prachtige opnames en shots, die soms zelfs 9 minuten duren. Poëtisch & aangrijpend. 4.5 ster.

Mijn vorige bericht hier bij Offret was weer een geval van: "in de verkeerde bui een Tarkovsky kijken", bij nader inzien wordt de thematiek goed en mooi naar voren gebracht! Let nooit meer op mijn woorden bij een Tarkovsky als ik hem in de verkeerde bui heb gezien.

Je hebt gelijk, tovenaar. Er zijn veel films waar je met volle attentie naar moet kijken. Maar met een Tarkovsky film zit je daar weer een stapje boven. Je moet je echt concentreren en eigenlijk moet je niks anders aan je hoofd hebben (of je moet het goed aan de kant kunnen zetten, en dat kan ik dus vaak niet).

Ik vond ook een aantal shots waarin ik aan andere Tarkovsky films moest denken. In een scene waarin iemand door de modder liep dacht ik aan Stalker, bijvoorbeeld. Tarkovsky is ook echt een regisseur waar je als je een scene van een van zijn films tussen het zappen door op TV ziet, dat je meteens weet dat het van hem is.

Alleen jammer dat ze nooit op TV komen.

In mijn herinnering heb ik deze film beleefd als een prachtige raadselachtige droom over het einde van de wereld. Mooi om jullie enthousiaste en uitvoerige reacties te lezen, ze prikkelen mijn nieuwsgierigheid en verlangen om Het Offer nog eens te zien. Voorlopig voorzichtig vier sterren.

Moskwood brengt Offret begin april uit op koopdvd.

Hier volgen de technische details:

16:9 anamorf

Dolby 2.0 & 5.1

Zweeds gesproken

Nederlands en Engels ondertiteld

Mastering is vanaf het oorspronkelijke, gloednieuwe kleur gecorrigeerde materiaal gebeurd.

Het resultaat is hierdoor dichter bij de Russische periode van Tarkovski komen te staan.

=special 2DVD edition=

hoofdfilm op disc 1, documentaire op disc 2

Documentaire: Directed by Andrej Tarkovski (Michael Leszczylowski)

Verkoopprijs 34,90

Uit dat stukje denk ik op te maken dat dit een andere, betere versie is dan de Britse. Daar was nogal veel kritiek op namelijk.

boom is het symbool van leven. althans voor mij wel. mijn associatie met zijn films is de natuur. hoe hij het beschrijft, is subliem, binnen de aspecten van filmmaken.

mijn 2e trakovsky film en toch lijkt het alsof ik veel van zijn werken heb gezien. het is zo vreemd. contrasten die hij in zijn films beschrijft, visies en beelden die hij creeert, vergen zoveel denkwerk dat ik een paar jaar de tijd wil nemen om zijn filosofie te doorgronden. gelukkig heb ik nog alle tijd van de wereld

Bijzondere voorspelling. Ik heb deze film nog niet gezien, maar ik zie wel altijd een vergelijking met die Westerse grootmeester, Stanley Kubrick. Kubrick stierf een week na de premiere van Eyes Wide Shut, wat direct ook z'n beste film is die die ooit gemaakt heeft, imo. Offret zou dan logischerwijs de beste Tarkovsky moeten zijn (volgens mijn logica). Dat lijkt me erg moeilijk aangezien Zerkalo en Stalker al belachelijk mooi waren, maar goed we zullen ooit es zien.

De 'critici' vinden Offret veelal de minste Tarkovsky (reviews op internet en zo).

En laat datzelfde nu ook best vaak gelden voor Eyes Wide Shut. (Hoewel die film nu echt stukken meer gewaardeerd wordt dan toen ie uitkwam)

Precies, ik ben het zelden eens met critici, dat zijn over het algemeen imho omhoog gevallen gefrustreerde prutsers... of zoiets

Maar je (Ramon K) had critici al tussen haakjes gezet

Deze film heeft me weten te ontroeren. Na 1 keer aanschouwen geef ik 'm al 5 sterren, ik heb dan ook goed kunnen kijken en voor mijn gevoel erg veel eruit opgenomen door goed op te letten en mee te denken.

Ik vind het vooral erg mooi om het proces te aanschouwen naar het offer toe, waarbij de hoofdpersoon in ideologieën van Otto (goed bezig met z'n waarheidsqueste) meegaat en uiteindelijk de deal die hij gemaakt heeft met God afhandelt in een kamerjas met een Ying/Yang teken erop (in balans met jezelf blijven). Dat hij durft te geloven in dit Offer vind ik ook mooi.

Als je de filosofische standpunten deelt, is de film al snel vele malen groter voor je. En voor mij komen de meest diepe visies naar voren in z'n films. Ik kan mezelf wel op de kop slaan dat ik niet vanaf het begin naar de Tarkovsky's ben gegaan die afgelopen maand in de Melkweg werden gedraaid met deze als afsluiter. ''Solyaris'' en deze nu alleen. Dit is namelijk al de derde film van Tarkovsky van de drie die ik gezien heb, die 5 sterren krijgt. Een erg belangrijke regisseur blijkt het voor me te zijn. ''Offret'' zal ik wel in m'n top 10 willen opnemen, maar het completere Stalker staat er al, waar de acteurs nog een stuk minder vervangbaar zijn

In zekere zin is dit voor mij een soort voorbode van ''Donnie Darko''. Daar begon ik sterk aan te denken toen de oorlog teruggedraaid was en niemand er meer vanaf wist.

Zaterdag heb ik de film dan wel gezien en helaas mijn theorietje klopt niet. Nu ik alle Tarkovsky's (op Steamroller and the Violin na, maar da's z'n afstudeerfilm dus die reken ik sowieso niet mee) kan ik stellen dat ik Stalker z'n beste film vind en Zerkalo z'n visueel beste film. Offret is voor mij een film van momenten. De prachtige beelden in de droom van Aleksandr en de manier waarop Maria tegen het einde van de film in dat prachtige licht wordt weergegeven wanneer Aleksandr bij haar op bezoek gaat en uiteindelijk in een innige omhelsing met haar verstrikt raakt, Tarkovsky houdt hier de christelijke stroming aan die ook in de Da Vinci Code wordt beschreven (heb ik me laten vertellen). De manier waarop Maria voor deze scene wordt belicht deed mij sterk denken aan Johannes Vermeers "melkmeisje" . Wat ik jammer vond aan deze film was de ongelooflijke hoeveelheid dialoog en monoloog, hoewel zeer interessant allemaal (net nu ik bezig ben met Oosterse filosofie en Zen) was het teveel, waardoor je een overload krijgt en daar komt bij dat ik stille momenten vaak mooier vind. Een laatste punt is de omgeving, van alle Tarkovsky's de minst mooie. Ondanks deze kleine puntjes van kritiek had de film genoeg in huis om van begin tot eind te boeien en was de ontknoping van de film zeer mooi. Tevens is het acteerwerk wederom verbluffend goed en dit is de eerste van Tarkovsky waarin de symboliek en beeldtaal begrijpelijk is voor aardse stervelingen.

Ik heb best wat gelezen over de man en ik heb dit nog nooit gehoord. Heb je misschien een toelichting en is het uberhaupt waar? Ik weet enkel dat Tarkovsky een gelovig man was.

Ik ben het ermee eens dat deze Tarkovsky misschien makkelijker te volgen is (als dat er al toe doet) , maar ik ben het niet eens met de misvatting dat Tarkovsky symboliek in zijn films gebruikt. Dat doet ie nimmer. Symboliek is veelal slechts op 1 manier te interpreteren. Een symbool is te gedefinieerd, te nauw. Tarkovsky maakt alleen gebruik van 'images' en iedere kijker kan die 'images' op zijn eigen manier interpreteren.

het feit dat Aleksandr (die de jezusfiguur symboleert) met Maria naar bed gaat wordt door een bepaalde katholieke stroming aangehouden. Ben er verder niet in thuis en heb de persoon ook niet dieper op nagevraagd, maar het gegeven kwam mij al bekend voor en dit klonk dus plausibel.