Juno (2007)

Heb een deel van gezien via internet, nooit aan toegekomen en uiteindelijk vergeten af te kijken, maar vanaaf komt hij erop, dus ga hem zeker kijken! =]

Tja, en dit had ik dus niet verwacht.

Ok, het is een behoorlijk typische Amerikaanse indie, maar op één of andere manier zit er iets in wat hem leuker maakt... veel leuker.

De manier hoe er argeloos gepraat wordt over de Melvins, Herschell Gordon Lewis en Dario Argento. Maar niet alleen die herkenbare dingen zorgen dat deze film boven het gemiddelde uitstijgt, het script van Diablo Cody is gewoon erg sterk. Diablo heeft van Juno een eigenwijse meid gemaakt, maar wel een meid met een gouden hart.

Goed geacteerd, goed geschreven en zeer goede muziek. Perfect voorbeeld hoe leuk een Amerikaanse indie kan zijn!

4*

Eens met Stephan. Had nog nooit een film met Page gezien trouwens en dacht dat het zo'n standaard Amerikaans kindsterretje zou zijn.

Ze komt juist erg volwassen over viel me op. Hopelijk is ze in het echt ook zo gevat. Het had allemaal net even een ander sfeertje als ik gewend was.

Alle bijrollen (behalve Garner) hadden een mooie bijdrage aan het geheel.

De gesprekken onderling waren lekker losjes en het leek bijna een echt gezin. Als je ziet waar het verder over gaat is het knap dat ze je als kijker toch anderhalf uur weten te boeien. Een aanrader in zijn soort!

Redelijk filmpje die weer eens vlot en slim probeert te doen maar eigenlijk maar net boven de middelmaat uit komt. Ellen Page speelt een prima rol, maar waar ik me toch behoorlijk aan stoor is dat het personage wel met trots gepresenteerd wordt als 'alternatief', maar eigenlijk stelt dat niet veel voor. De tieners vond ik vrij vervelend (in beeld gebracht), maar er waren nog wel wat mooie rollen voor paps, stiefmoe en de adoptieouders. Na een zwak begin met een hoog kijk-mij-eens-een-interessante-film-maken-gehalte wordt 't wat leuker met de adoptieouders. Interessant was wel dat ze eerst die kerel als supercool in beeld lieten komen, om 'm vervolgens neer te zetten als kinderachtig, terwijl de controlefreak verandert in geregelde en oprecht bezorgde moeder. Verder maakt Reitman maar al te graag gebruik van leuke kleurtjes en weet ie alles uiteindelijk wel heel makkelijk in beeld te brengen. Ik weet niet of realisme iets is waar ie naar streeft, maar ik hoop het niet. Aan de andere kant is 't een plus dat 't niet zo melodramatisch wordt, maar deze zogenaamde 'gevatte' dialogen vond ik lang niet altijd werken. Ook heeft die Reitman een vervelende gewoonte om elke twee minuten weer een nummer uit zijn cd collectie te laten horen. Veels teveel gebruik van muziek wat ik gewoon een beetje goedkoop vind. Aardig filmpke, maar echt eentje om te onthouden is het niet en die Oscar voor beste script is al helemaal ridicuul.

2,5*

eigenlijk verwoordt stephan73 het precies zoals ik dat wou gaan doen. juno is een onverwacht leuke, maar toch ook wel 'verdrietige' film. om objectief te blijven; er waren toch een paar kleine minpuntjes waaronder de plotselinge scheiding van de adoptieouders, die raakte werkelijk kant noch wal (ook al kon je al vanaf het begin zien dat ze niet zo best met elkaar opschoten) en de iets te grote alternatieve muziekkennis voor een 16 jarige. ook vond ik dat de film aan het begin vrij langzaam op gang kwam maar plotseling weer vooruit spoot...

deze film heeft me op een positieve manier verrast. leuke film met leuke momenten, maar er zit ook een mooie verdrietige kant aan. perfecte muziek voor deze film en ook de acteerprestaties waren prima!

Ik miste eigenlijk alleen nog een beetje muziek van een nick Drake of een Nick Cave. Of de song "This year's Love" van David gray....

Maar voorderest heb ik me erg vermaakt met dit kleine pareltje. Acteerwerk van Ellen Page is subliem! En Jennifer Garner verraste me toch óók wel in positieve zin in een serieuze rol!

Met een heleboel leuke en memorabele quotes en one-liners ook.

Heerlijke frisse film, voor het genre is het erg goed. Ellen Page is top. Gelachen, meegevoeld, meegedacht. De film brengt zware thema's; tienerzwangerschap vs abortus aan de orde. Maar het is verfrissend gedaan, zonder zwaar te worden, maar ook niet te oppervlakkig. Alle typische Hollywoodgrappen die je bij dit onderwerp zou verwachten, blijven godzijdank achterwege.

Lekkere film voor het slapen gaan. De film heeft een positieve boodschap, is kritisch over abortus, zonder moralistisch of drammerig te worden.

duidelijk, klopt inderdaad ook wel, vond het persoonlijk net iets te onnodig, maar ach, hele goede film verder

Zeker een 4.5 geweest als het laatste half uur beter en scherper was geweest.

Feelgoodmovie voor feelgoodmoviehaters

Dat een tienerzwangerschap het onderwerp is van een komedie is op zichzelf al een vondst. In Juno wordt dit onderwerp nergens zwaar benaderd, maar is het een prachtig thema om de bijdehante 16-jarige Juno eens flink mee voor het blok te zetten. Op een avond gunt ze een vriend van haar, de niet zo snuggere en flitsende Paulie Bleeker, sex. En meteen is het raak.

Als abortus als oplossing afvalt, gaat Juno op zoek naar geschikte adoptieouders. Laconiek vertelt ze haar vader en stiefmoeder dat het een kwestie is van even een maand of wat uitzingen, en dan kan iedereen verder alsof er niets gebeurd is. Hier komen de heerlijke spitvondigheid en naïveteit van Juno samen.

Juno is de ultieme feelgoodmovie voor mensen die een gruwelijke hekel hebben aan feelgoodmovies. Dankzij de bitsigheid van de puber Juno is de film nergens zoet of larmoyant. Het werkt niet op kilometers afstand al toe naar een einde dat voorspelbaarder dan voorspelbaar is. Juno is geen sukkel, ze is geen genie, geen sloerie, Juno is gewoon anders. En dat bijzondere karakter draagt de hele film.

Ellen Page zet een heerlijke Juno neer. In eerste instantie moet je even aan haar wennen (aan Juno dus) en deins je even terug van al die directheid, maar al snel smelt je voor dit doortastende meisje. Daarbij wordt ze subliem geholpen door de geweldige teksten. De film is doorspekt met pittige dialogen, waardoor zeker de eerste helft een geweldige vaart heeft. En J.K. Simmons als de vader van Juno mag ook niet onvermeld blijven. Hij speelt een geweldige vader die zijn pappenheimer inmiddels wel kent en Juno op een superrelaxte manier in het gareel houdt.

Lieve film, mooi uitgespeeld, met een misschien wat al te happy end. Mooi die pubermensen!

Viel bij mij net buiten mijn top 10, maar heerlijk genoten van deze leuke, lieve, gewedlige film!

Ik sluit me hierbij aan. 4 sterren

Ja, dit sloeg wel aan bij mij. Eindelijk de eerste film met Ellen Page die me heel erg beviel. Het thema van de tienerzwangerschap wordt op een volwassen, misschien net iets te positieve manier aangepakt. Niet dat het zo ontzettend komisch of grappig is... als komedie is het ondermaats en misschien was dat maar goed ook. Juno wordt in elk geval goed neergezet : een tiener die zwanger wordt aan 16 jaar is een meisje die wat vooruit is op haar leeftijd, die heel wat zelfvertrouwen heeft en ook sociaal is. Ik kan me bij een zwanger tienermeisje wel iemand als Juno voorstellen. Ze is nogal bijzonder. Haar vriendje Bleeker lijkt dan wat meer de goedhartige sufferd wanneer hij zich het vooruitzicht van het vaderschap maar niet lijkt te realiseren. Toch komt hij sympathiek over, want van welke puber kan je zoiets verwachten?

Ook de onvolmaakte andere personages vielen wel in goede aarde, zoals de adoptievader die nog niet klaar is voor een baby . Het einde was dan niet wat ik me er aanvankelijk bij voorstelde. Even spoilers.. ik dacht dat Juno zelf de verantwoordelijkheid zou opnemen om voor haar kind te zorgen, samen met Bleeker, en toch was dit niet het geval. Verantwoordelijkheid is nochtans het eerste waar je aan denkt als je over baby's spreekt. Het slimme script werkte het anders uit door te zeggen dat een kind pas een verantwoordelijkheid is als je er zelf klaar en volwassen genoeg voor bent .

Aangenaam en fris drama die over het algemeen het goede voorbeeld heeft. Ik kan me echter voorstellen dat het met wat labielere tieners met een minder positieve ingesteldheid en minder geluk dan Juno minder goed zou aflopen. TIenerzwangerschap mag niet als lollig, leuk, cool of als een modeverschijnsel overkomen (de befaamde Juno wave uit de pers) en Juno flirt spijtig genoeg op de rand. Dikke 3,5*

In het begin dacht ik nog; ga ik echt een film over een zwanger pubermeisje, die praat in een hamburgertelefoon, kijken? Maar hij viel me nog best mee. Al had hij wel wat slaapverwekkende momenten. 2,5*

Niet echt een speciale film en vrij voorspelbaar. Wel een thema dat mij toch aanzette om deze film te bekijken en niet zoals de gemiddelde feelgood film opzij te schuiven.

Toch is er iets in de film waar ik niet direct m'n vinger op kan leggen, dat hem net iets beter maakt dan de gemiddelde film in dit soort genre.

Na een beetje te lezen hieronder heb ik ook het gevoel dat ik niet de enige ben die er zo over denkt.

Geen speciale acteer prestaties maar alles klopte wel.

Voor een feelgood film heb ik ook weinig tot geen "bol af meligheid" momenten gehad.

Best een aardige film, maar vergeleken met Thank You For Smoking en Up In The Air is Juno de zwakste film van Reitman.

Sterke film. Not your average teenage pregnancy movie. Ellen Page past perfect. Ze gaat heerlijk droog met de situatie om.

Lastig om deze film te beoordelen. Ik heb me er zeker bij vermaakt, maar eigenlijk is hij wel erg leeg en gezapig. De film kabbelt voort, wat dankzij het karakter van Juno eigenlijk altijd wel amusant blijft, maar tot echte spanning komt het eigenlijk nergens. Ze regelt haar zaakjes, blijft cool, heeft een goede band met haar vader en ook met haar stiefmoeder, komt nergens echt in conflict of in moelijkheden.
Ook vind ik het plotje met de adoptievader een nogal halfslachtig uitgewerkt iets, wat heel spannend had kunnen worden, maar wat abrupt ophoudt als ze toch weer met Bleeker verder wil. Komt voor mij nogal uit de lucht vallen, net zoals de scheiding van de adoptieouders niet bijster veel toevoegd aan het verhaal.
Een wat lege film dus, waarin ik zo op het eerste gezicht ook geen boodschap in heb kunnen ontdekken die bleef hangen. De film moet het vooral van Juno hebben, en het moet gezegd, die sprankelt van het scherm. Toch nog 3*

Van wat ik me er van herinner, mikt deze film niet op spanning en wil het helemaal niet spannend zijn. Juist niet.

Met spanning bedoel ik ook niet 'whooo spannend!!!', maar gewoon, dat er iets gebeurd, een conflictsituatie, wat dan ook. Je maakt geen film als er verder niks bijzonders gebeurd, imo.

Dat vind ik nogal een kortzichtige stelling. Niet slecht bedoeld, maar als ik je recensie zo doorlees, krijg ik de indruk dat je hoopte op een soort melodrama met allerlei soapachtige wendingen.

Nee hoor, ik ging erin zonder verwachtingen. Maar er had wel iets meer kunnen gebeuren, vind ik. Het is nu een nogal leeg geheel, de film moet het bijna alleen hebben van de gedragingen en het acteerwerk van Juno. Die goed en amusant is hoor, daar niet van, maar voor de rest vond ik het vrij leeg.

Ik vind het ook geen meesterwerk, maar het is wel een leuke, oprechte film over reële personen in reële situaties. Door het gebrek aan sensationele verwikkelingen e.a. gebeurtenissen onderscheidt de film zich juist van de gemiddelde ongeloofwaardige rom com.

Ik heb hem nog eens gekeken, en ik verhoog mijn stem naar 3.5*

Het was toch wel een erg vermakelijke film met een leuk script. Ondanks dat er vrij weinig gebeurd.

Leuke film, waarin een moeilijk onderwerp op een luchtige manier behandeld wordt. Goed acteerwerk van de hoofdrol speelster Juno (Ellen Page)

Heb deze film vandaag eindelijk weer eens herzien en heb er wederom ontzettend van genoten. Meestal weet ik wel waarom bepaalde dingen in een film me aanspreken, maar in dit geval blijf ik het erg lastig vinden. Ik gooi het denk ik maar op het 'herkenbare'.

Ondanks dat deze film (misschien?) voor een iets jongere doelgroep is blijf ik alles geweldig vinden; De sfeer is erg leuk, de humor is constant aanwezig, het makkelijk weg te kijken, maar toch nooit vervelende verhaal en uiteraard ook het droevige gedeelte nadat ze de baby krijgt.

Dit alles maakt deze film tot een mooi geheel waarin alles prachtig in evenwicht is. Ik heb hem nu voor de derde keer gezien en vind hem nog net zo leuk als de eerste keer. Zodoende heb ik mijn stem verhoogt en deze film dan toch maar een plekje gegeven in mijn top 10 (dit wilde ik eerst nooit doen omdat ik bang was dat deze film voor mij puur een moment-film zou zijn).

Al met al nog steeds een erg leuke film die geen moment verveelt.

ik heb Juno 2 x op tv gezien, en ik ben het eens met de meeste mensen dat het een hoger niveau heeft dan de gemiddelde feel good movie, en dat er geen spanning in de film komt, maar in deze film mis ik die spanning ook niet. goed cecast, leuke liedjes, en een hoog popcorn-gehalte.

ps ik geef het toch maar 3,5 sterren.

Vanwege de verschrikkelijk lelijke filmposter hier op MoMe lang getwijfeld om deze film te kijken. Uiteindelijk toch gedaan, en het is een erg goede film.

Alles klopt gewoon eigenlijk. Mijn interpretatie over het einde: Ik denk dat Juno zich realiseert dat ze altijd onvoorwaardelijke liefde van haar vader heeft gehad (i.t.t. haar moeder en stiefmoeder), en dat dat genoeg is voor een gelukkig kind. Daarom is het de liefde van de adoptiemoeder genoeg om haar het kind te gunnen, ondanks dat het babytje niet in een perfect gezinnetje terechtkomt. Het leuke van de film is, dat het je toch enigszins op het verkeerde been zet, terwijl het einde toch best logisch uit het hele verhaal vloeit.

4*