Hotaru no Haka (1988)

Toch is het zo. Hij doet teveel zijn best om bepaalde emoties bij de kijker op te wekken en waar de één dat prima vindt, prikt de ander door zulke opzichtige manipulaties doorheen. 'waargebeurd' of niet. Niets plats aan imo.

Punt is gewoon dat men het halve palet aan emoties mist en/of negeert.

Omdat het teveel van het goede is. Overdaad schaadt en dat is hier ook het geval.

Da's allemaal tof maar daar gaat het mij niet om.

idd overdaad schaadt. De ene tragedie gebeurt na de andere. Ik wilde niet de doorprikker uithangen. Als ik mijn eerste reactie lees begrijp ik wel wat je bedoelt maar zo voelde ik me na het zien van de film en had het idee alsof de regisseur te veel zijn best had gedaan om mij iets te laten voelen wat niet gelukt was.

Kan ook aan je eigen emotionele ontwikkeling liggen natuurlijk.

Nu je het zegt, inderdaad. Teveel ontwikkeling schaadt. Je kan beter gespeend zijn van enige ontwikkeling want dan ben je veel sneller onder de indruk van alles.

Ach beetje flauw. Word door jou snel even verteld hoe Takahata het bedoeld heeft. En als dan het woord "opzichtige manipulatie" valt, krijg ik daar wel jeuk van ja. Vooral als je dan It's a Wonderful Life wel 5* geeft, als één film opzichtige manipulatie bevat. Komt bij mij een beetje over dat je maar wat loopt te roepen (ook mede doordat je riep dat Takahata op commercie richtte terwijl dat ook niet zo was).

Het einde van de Tweede Wereldoorlog in Japan was nou niet direct het plaatsje waar iedereen op dat moment zijn tijd hoopte door te brengen. Eindeloze bombardementen op burgerslachtoffers en ernstige hongersnood zijn maar twee van de vele gruwelijkheden die in deze film naar voren gebracht worden.

Takahata's Grave of the Fireflies is een prachtig verhaal waar wij deze oorlog volgen door de gebeurtenissen van twee kinderen. Geen held die het verhaal komt redden, maar een kijk in hoe de oorlog zelfs de meest onschuldigen akelig veranderd. Vind je het gek dat de ene tragedie opgevolgd word door de ander? Grave of the Fireflies is een anti-oorlogs document, en enige vorm van dramatisme is ruim op zijn plaats.

Het maakt niet uit wat nu de waarheid is of niet. Eenieder heeft een andere interpretatie van dingen en gelukkig maar anders zou iedereen dezelfde scores neerzetten bij films.

- 'opzichtige manipulatie': als er emo muziek wordt ingezet bij zowat iedere scène die een beetje emotioneel aandoet, dan noem ik dat het manipuleren van de emoties van de kijker. En het manipuleren op zich is niet erg en hoort bij het filmmaken, maar als het zo zwaar wordt aangedikt als hier het geval is, dan gaan mijn haren recht overeind staan.

- 'commerciële appeal': niet te 'emotioneel zwaar' voor de kleintjes en niet te 'emotioneel licht' voor de groteren en dan nog eens versterkt door die muziek en sommige scènes. Iets wat veel studios trouwens doen om een zo breed mogelijk publiek te bereiken. En dat gevoel kreeg ik hier ook heel sterk door.

Dit gezegd, blijf ik achter mijn (eerdere) standpunten staan.

Commerciele appeal... Slap argument. Omdat de hoofdpersonen 2 kinderen zijn wil nog niet automatisch zeggen dat het ook maar gelijk een kinderfilm is of voor kinderen gemaakt. Alles behalve dat.

Voordat Ghibli bekend werd met Spirited Away en Howl's Moving Castle had het grote publiek nog nooit van Grave of the Fireflies gehoord, laat staan alle titels die voor Spirited Away kwamen. Toen was anime nog iets wat door dat zelfde publiek werd geassocieerd met sex en geweld.

Zeer commercieel uitgangspunt om kritiek te leveren op een kereltje van 14 die uiteindelijk door eigen toedoen meehelpt aan de dood van z'n zusje.

Echt een typisch Hollywood concept.

Nee echt? En ik maar denken dat iedere film waarin de hoofdpersonen kinderen waren, een kinderfilm was. Weer wat geleerd . Het gaat niet om het concept, maar om de uitvoering.

En dat baseer je enkel op de muziek, die echt niet zo excessief wordt gebruikt als jij nu stelt?



Ja, ja... Is ook duidelijk te zien aan vele reacties hier van users, die zich totaal niet kunnen inleven in de acties van de hoofdpersoon, die niet immer de juiste keuzes maakt. Ik vind het verre van commerciele cinema. Geen happy ending, geen zwart/wit personages, geen helden, het registreren van handelingen die niets met plot of verhaalontwikkeling van doen hebben etc.

Ik snap de kritieken niet op uitgerekend deze animatiefilm. Had Disney, Pixar of een andere animatiestudio dit oorlogsdrama (met kinderen als hoofdpersonages) onder handen genomen dan had je eerder een zeperd gehad. Ik denk niet dat je dit materiaal subtieler had kunnen brengen als Takahata nu gedaan heeft.

Hahaha!

Sorry hoor! Het briljante van de film is juist dat deze hierin enorm goed is uitgebalanceerd. En de film is emotioneel enorm zwaar (al zullen kinderen dit niet zo snel zien, denk ik!). Al is het alleen maar om het feit dat deze zo goed illustreert hoe erg 'gewone' mensen lijden onder oorlogsgeweld.

Meest bijzondere hier is nog wel dat de hoofdpersonen Japanners zijn, dus aan de (voor ons) foute kant in de oorlog.

Mensen die voor de oorlog in Irak waren hadden eigenlijk verplicht deze film moet bekijken, net als mensen die zeggen dat landen als Iran of Noord-Korea maar preventief met een atoombom zouden moeten worden bestookt....

Waarover ik eigenlijk nog steeds maar barweinig gelezen heb in deze discussie. Het gaat steeds maar over het emotioneel/tragische deel. Niet over het kritische.

Nope, ook op scènes en ja, de te emo muziek dat te snel wordt ingezet.Een quote uit mijn 1e bericht: Het kost iemand weinig moeite om te begrijpen dat de film zo in elkaar zit dat je 'antipathie' moet voelen voor Seita, maar op mij kwam dat gevoel totaal niet over.Had het maar gebleven bij het 'registreren van handelingen' ipv onbeschaamde tranentrekkerij en manipulatie. Dan had ik het gemakkelijk 4,0* en heel misschien 4,5* gegeven.]Waarschijnlijk wel ja.Subtiliteit is een term die absoluut, ik herhaal, absoluut niet bij deze film past.Niet te zwaar voor de kleintjes en niet te licht voor de volwassenen. Dat zeg ik nu al heel de tijd .Een hoop oorlogsfilms laten dat zien, de één wat expressiever dan de ander, maar dat maakt deze film niet bijzonder.Waarom is dat zo bijzonder? Hoeveel menselijk leed denk je dat er was in Nazi Duitsland? Dat heb je overal, ongeacht wie de agressor is. Uiteindelijk betaalt het gewone volk de prijs voor de oorlog. Het 'gewone' duitse of japanse volk zie ik dan ook niet als foute mensen.Wat moet ik dan nog meer zeggen? Ik heb gesproken over de animaties, over de personages, de stemmen, het 'diepe' (voorspelbare) verhaal, de muziek, de manipulatie en keuze van uitvoering van de film, etc... Waarop had ik dan nog commentaar moeten geven dat jij gemist hebt?

ik blijf erbij dat het te opzichtige manipulatie is en het is niet alleen de muziek. En manipulatie is zoal Legan zegt niet erg, het hoort bij filmmaken maar zo ongenuanceerd als dit valt het op. Zodra het opvalt verlies ik mijn connectie met de film.
Als je wilt kan ik je verschillende manipulaties noemen. De grootste is het kleine meisje en hoe onschuldig en lief ze is gemaakt als personage. Ze zegt constant zielige dingen. Als iemand erom vraagt zal ik zoeken naar de zielige dialoog en hier neerzetten zodat je kan zien wat ik bedoel.
Daarna wordt ze nog ziek gemaakt en als klap op de vuurpijl wordt ze ook nog doodgemaakt. De zielige momenten zijn te veel en te duidelijk.
De manipulatie viel me op als eerst op toen de tante werd veranderd in een gemeen personage. Zeer eenzijdig karakter die gemeen is en alleen maar gemene dingen zegt als de kinderen in het huis komen wonen. Vanaf dat moment raakte ik los van de film.
En er wordt gezegd dat het de schuld van de jongen is. Zou kunnen maar die trots die Japanners hebben zou ook een gerechtvaardigde reden kunnen zijn (voor Japanners) om geen hulp te zoeken bij de tante. Er zijn genoeg films die een zielig personage hebben die het moeilijk heeft, maar de uitwerking is beter in die films. Nobody Knows heb ik al genoemd. The Pianist is er nog eentje. Daar is de hoofdpersoon ook 'zielig' maar het is allemaal subtieler gebracht.

Pst underwearhero. Je kan beter spoilertags gebruiken, want je verklapt teveel.

Dus bijvoorbeeld Daarna wordt ze nog ziek gemaakt en als klap op de vuurpijl wordt ze ook nog doodgemaakt. Trouwens, mee eens met bijv The Green Mile.

Uh, nergens op, maar ik ben de discussie dan ook niet met jou aan het voeren.


In Nobody Knows toch echt niet anders. Met lief-piepende schoentjes als toetje.

Verder zijn haar ziekte en dood niet bepaald te vermijden, de kern van de film natuurlijk. Dan hadden ze dit verhaal in ieder geval nooit mogen verfilmen.

Ook de tante wordt uiteindelijk helemaal niet als "slecht" neergezet. Wel als je vol-emotioneel met de kindjes aan het meeleven bent, maar de film zet zich daar toch echt ook gewoon boven.

oeps, aangepast, ik wist wel van die spoilers maar had niet echt zin om het te plaatsen hehe.

Ja maar dat vind ik vrij subtieler dan dat ze zielige dingen zegt. Die schoentjes is een klein detail.

ok, haar ziekte en dood was niet te vermijden, neem ik hem niet kwalijk maar die tante vond ik wel te overdreven gemeen. Verschillen we in mening over.

Jij replyed elke keer op mij, waarna ik ook netjes antwoord geef. Graag wijs ik je op het volgende:Tegen wie heb je het nu?

Ik vind echt van wel. In die zin dat het zo subtiel gebracht wordt als mogelijk is. Ik krijg ergens het idee dat jullie je al ergeren aan het bronmateriaal: dat staat al garant voor tranen. Wordt het niet eens tijd voor een herziening?

Tja, ik ben niet echt een voorstander van herzieningen aangezien ik vind dat 'de magie' gelijk bij de eerste viewing moet werken.

Maar zeg nooit nooit.

Dat je dit nu voor de tweede keer aanhaalt bewijst maar weer eens dat je verder niks weet te melden.

Die tere momenten die jij zo ontzettend manipulatief vindt zijn veelal gebaseerd op ware gebeurtenissen.



Ja, hier blijkt echt uit dat de schrijver erop uit was om het publiek te intimideren d.m.v. valse sympathie en emotionele chantage.

Waarschijnlijk een gebrek aan inlevingsvermogen omdat het hier een tekenfilm betreft.

Waarom zou de magie de eerste keer moeten werken? Sluit je je dan niet per ongelukbaf voor prachtige films waarvoor je toen niet in de stemming was, waar je verkeerde verwachtingen van had, of die zodannig in elkaar steken dat ze zich niet met een viewing volledig laten ontleden?

Dus? Je hoeft je niet aan die gebeurtenissen te houden. Je kan dingen aanpassen. Maar ok laten we de ziekte en dood vergeten. Dan nog is het naar mijn mening te sentimenteel en opdringerig uitgewerkt (nogmaals dialoog, muziek, aantal keer dat de jongen in huilen uitbarst etc.)

En ik heb je al eerder vertelt dat het me niet uitmaakt of het is gebaseerd op de werkelijkheid of niet. Ik beoordeel de film op de film. Dus jij herhaalt jezelf onnodig.

Pardon? Ik heb jou niet echt in de discussie betrokken, of wel soms? Wat jij van de film vind weet ik ondertussen al, het ging mij (nogal duidelijk) over de reacties van underwearhero.

Ik vind dit dus duidelijk een gebrek aan inlevingsvermogen.

Van de muziek kan ik me niet veel herinneren, dus ik heb er ook geen oordeel over, maar omdat de jongen een paar keer in huilen uitbarst moet het gezien worden als emotionele manipulatie? Je bent zeker even vergeten in wat voor een situatie ze zich bevinden.

Had hij zich meer als een man moeten gedragen ofzo? Hij is 14, heeft net zijn moeder verloren, vader is ook nergens te bekennen, moet voor zijn kleine zusje zorgen en weet niet hoe, komt terecht bij zijn tante die duidelijk niet op (vreemde) kinderen zit te wachten en later wordt zijn zusje ook nog een ziek. Kom op man.