Hotaru no Haka (1988)

Tuurlijk, tuurlijk... Dat was zo overduidelijk merkbaar... Enfin, niets om je druk over te maken.Qua stemming zit het wel snor, want dat vind ik wel belangrijk. Maar verder eigenlijk niet. En hoewel dit bij sommige films een nadeel is, vind ik het aspect 'liefde op het eerste gezicht' het belangrijkste. De kans is best groot dat sommigen daardoor verkeerd zijn beoordeeld, maar dat vind ik van ondergeschikt belang.

Nou ja, de tante zat wel degelijk op de kinderen te wachten; Zij sprak met de moeder van Seita en Setsuko af dat zij voor hun kinderen zouden zorgen, als er wat mocht gebeuren.

Zodra het voeden van twee extra monden er echter voor zorgde dat haar eigen kinderen niet genoeg zouden kunnen eten besloot ze één van de moeilijkste dingen die je je als moeder maar kan besluiten. Namelijk voorrang geven aan je eigen kinderen, en daarom een belofte breken die je met je overleden zus gemaakt hebt.

Wat interessant is aan de TV-remake van Toya Sato in 2005 is dat deze zich veel sterker focust op de relatie tussen de tante en Seito en zijn zusje. Interessant is daar ook dat we wat closer geraken met de tante, zelfs als ze zo van zich afbijt in zo'n moeilijke situatie.

Wat ik echt onbegrijpelijk vind is dat mensen deze film afschilderen als over-sentimenteel, opdringerig en zelfs (!) manipulerend.

We weten allemaal dat oorlog vreselijk is. Takahata ook. Hij wil ons helemaal niets opdringen, niets leren. Hij laat enkel zien wat we al weten. En dat is dat oorlog vreselijk is, vooral voor onschuldige mensen. Onschuldige Japanse kinderen, in dit geval. Grave of the Fireflies portretteert dit einde van de Tweede Wereldoorlog in Japan als een prachtig onschuldig verhaal waar niemand wat te zeggen heeft.

gebrek aan inlevingsvermogen is het niet. Omdat ik al films heb genoemd die me wel raken en ik me daar wel kan inleven. Waarom kan ik me wel inleven in personages in een andere film en niet in deze? De reden daarvoor heb ik ook al genoemd omdat het hier niet goed is uitgewerkt naar mijn mening en het te sentimenteel is gebracht waardoor het gemaakt overkwam bij mij. De jongen mag best huilen maar hij doet het nogal vaak. En om als filmmaker zovaak je personage te laten huilen is vrij manipualtief. Het is toch al duidelijk dat ze het moeilijk hebben? Waarom moet je er zo'n dikke schep bovenop doen, het voegt niet toe maar het neemt weg naar mijn mening. En de huilscénes zijn in close-up gedaan (meerdere keren). Ik ga misschien nog stukken van de film kijken om te zien of het allemaal zo erg is als ik heb gezegd. Eén ding is zeker voor mij, het was alles behalve subtiel. En dan kan je zoveel redenen geven als je wilt (het is waargebeurd, ze hadden het moeilijk), het had veel en veel subtieler gekund waardoor het aan de kijker was overgelaten om medelijden te krijgen ipv het ze proberen op te dringen (nogmaals mijn persoonlijke ervaring tijdens het kijken van de film).

Zeer goede animatie film over de oorlog. Bijzondere is, dat het gaat over de oorlog aan de andere kant van de wereld. De boodschap is goed overgebracht, hier en daar is de film emotioneel maar daar stoorde ik me niet aan.

Welverdiende 4.5*!

Opzich niet onaardig. Mooi verhaal en de animaties zien er weer uitstekend uit. Valt echter toch wel gewoon tegen, had gehoopt dat de film me meer zou doen.

Ergens werkt de emotionele kant gewoon niet helemaal voor mij. Er wordt te lang vastgehouden aan de meelijwekkende insteek van het verhaal voor wat betreft het toch al zo schattige zusje. Doordat er net over een grens wordt gegaan van net wel of net niet meeslepend is de hele film een stuk minder pakkend dan hij had kunnen zijn. Die schimmen van Setsuko op het eind, waarin nogmaals werd benadrukt hoe lief ze toch niet was waren in dat kader ook gewoon een tikje te sentimenteel.

Verder kan ik niet goed plaatsen waarom Seita zo lang wachtte met het opnemen van dat geld van de bank. Kan goed zijn dat ik dat gemist heb overigens, maar ik zou graag wat opheldering willen.

Al met al 3*, maar wat meer terughoudendheid qua sentimenten had daar zomaar een ster bijgekund.

De film grijpt bij een tweede keer kijken nog harder aan. Vooral de openingsscene is bij een tweede keer kijken emotioneel veel zwaarder, omdat je de personages dan al kent. Gaat waarschijnlijk lang duren voordat ik 'm nog een keer ga kijken. Kan het gewoon niet aan .

Oprecht een uitermaten aangrijpende en onroerende ervaring. De broer en zus relatie word prachtig weergegeven. Er waren genoeg momenten dat ik volschoot van emotie. Ik kon me goed identificeren met seito (ik heb net als hem een jongere zusje van die leeftijd).

Seito heeft het zwaar met zich groothouden tegenover zijn zusje en setuko is nog veel te jong om dit allemaal mee te maken en te moeten verwerken. Sommige scenes waren hartvescheurend, andere hartverwarmend, maar de film draagt over het algemeen een treurige ondertoon. buitengewoon krachtige oorlogsfilm, ondanks het zich niet afspeelt op de front linie.

Als deze film helemaal niet met je doet dan moet je volgens mij wel van steen zijn. Hotaru no Haka is een van de beste animatiefilms maar ook oorlogfilms die zijn er zijn gemaakt. Ik kan me zo snel geen film voor de geest halen die zo goed laat zien wat de oorlog doet met een gemiddeld gezin. Vader en moeder sterven gedurende de oorlog, en puberzoon Seita en zijn kleine zusje in de kleuterleeftijd Setsuko worden gewoon aan hun lot overgelaten.
De beelden van een totaal platgebombardeerde stad of voor een luchtaanval vluchtende burgers maken ook indruk.

Aanvankelijk kunnen ze bij hun tante en hun gezin leven, maar op een gegeven moment begint die zich steeds meer aan de kinderen te storen (dit vond ik wel erg simpel uitgewerkt) en besluit Seita om met zijn zusje te vertrekken en te gaan leven in een oude schuilkelder aan het water. Daar krijgen ze al snel te maken met hongersnood, en Seita’s pogingen om voedsel te stelen zijn ook niet altijd even succesvol. Uiteindelijk zwakken beide kinderen meer en meer af, en gebeurt er hetgene wat aan de begin van de film eigenlijk al duidelijk wordt en je sowieso al kon verwachten: ze sterven van de honger.

De film is erg mooi getekend. De ene keer veel details en de andere keer wat minder, maar allemaal ziet het er schitterend uit, met fraaie kleuren.
Qua sfeer en muziek is de film ook erg goed. Vaak droevige of warm droevige muziek, soms met een echt Japanse klank, voor mij als leek dan, met panfluiten etc.
De geluidseffecten zijn niet super gedetailleerd, maar meer dan prima, en de voice-acting is gewoon goed te noemen.

Maar wat de film pas echt goed maakt is de uitwerking van alles, vooral van de hoofdpersonages en hoe je met ze mee gaat leven. Seita en Setsuko komen levensecht over en weten te ontroeren met hun gedrag en omgang met elkaar, vooral Setsuko met haar zeer schattige voorkomen.
Het is zeer ontroerend om te zien hoe Seita bijvoorbeeld zorgvuldig met een zakdoek vuil van Setsuko’s gezichtje veegt, of hoe ze helemaal blij en vrolijk wordt als ze gaan spelen op het strand of vuurvliegjes vangen. Die vuurvliegjes zijn een belangrijk element in de film, wat ook uit de titel naar voren komt, wat meerdere malen terugkeert in de film. Zo zijn er nog wel wat van die dingetjes die handig zijn uitgewerkt in het plot.

Het laatste half uur of zo van de film is eigenlijk nog het meest hartverscheurend van allemaal, als het slechter en slechter gaat met de kinderen en beiden uiteindelijk dus ook sterven. Op korte momenten vond ik de subtiliteit trouwens wel even ontbreken, bijvoorbeeld de keren dat er overdreven veel tranen over de wangen van Seita biggelen. Natuurlijk maken al die verschrikkelijke gebeurtenissen een fikse huilbuil bepaald niet ongeloofwaardig, maar het is meer de manier waarop het is getekend, lastig onder woorden te brengen.

Toch kun je dit nauwelijks een zwak punt noemen, zoals heel de film eigenlijk niet echt zwakke punten kent. De film wordt ook niet onnodig lang opgerekt, en geen scène voelt overbodig aan. Hotaru no Haka is gewoon een fantastische animatiefilm en oorlogsfilm, en zoals hierboven al eerder aangemerkt een van de besten in zijn soort. Een hele grote aanrader voor eigenlijk iedereen. Ik ga zeker ook nog meer films van Takahata kijken. Omohide Poro Poro staat als eerste gepland. 4.0*.

Dat spreek ik tegen uit ervaring. Vervelende zeurkinderen....

Komende van iemand die net nog een melig sleeverhaaltje heeft opgehemeld ... ach.

Volgens mij stel ik bij dat slee verhaaltje ook dat de hoofdpersoon niet sympathiek is. Zo'n beetje het tegenovergestelde van waar deze film op mikt.

Eh, nee, nét waar deze film op mikt.

Ja erg onsympathiek gedumpt met zo'n ziek zusje....

Al ben ik de eerste om toe te geven dat ik ze vervelend vond.

Je kan er nog 100 keer omheendraaien, de film blijft kritisch naar het broertje toe. Wat meteen een hoop gewaagder is dan een onsympathieke krantenman.

Ja hoor, erg hartverscheurend allemaal...

Anders reageer je compleet naast de kwestie. Over gesproken.

Sorry hoor, jij haalt een cinematografisch meesterwerk uit de jaren 40 dat ik waarder om zijn cinematografische veelzijdigheid en eigenheid erbij. Omdat ik vind dat deze film over vervelende zeur kinderen gaat. En dan verwijt je mij compleet naast de kwestie te reageren.

Ik blijf erbij dat deze simpele tekenfilm vooral leunt op simpel sentiment: Het oproepen van gevoelens van medelijden voor zielige kinderen... Dat vind ik iets totaal anders dan een baanbrekende veelzijdige biopic over een dode krantenmagnaat.

Je eigen tekortkoming dan.

Tja, we hebben nu eenmaal niet allemaal een fetish voor Japanse animatie.

Al de tweede keer dat je je er met een flauwe oneliner vanaf probeert te maken.

Dan staan we nu gelijk. Al vind ik die van mezelf iets scherper.

Verschil is wel dat ik reageer op de discussie, en niet halvelings naast de kwestie. Zeer scherp hoor.

Sorry hoor, maar jij begon de discussie hiermee.... Heb zelf op een scene na geen kind kunnen ontdekken in Kane. Dus ga nou niet met "halvelings naast de kwestie" aankomen....

Bericht geplaatst nav honderden opmerkingen mbt de sentimentaliteit van deze film in allerlei andere topics.

Of je zou tegenwoordig moeten vinden dat de "zeurende kinderen" het enige probleem zijn in deze film, dan zeg ik niks meer.

Ach, die scene van het sleetje zou ik nauwelijks als sentimenteel willen benoemen. Wordt zoals de gehele film allemaal erg afstandelijk gebracht. Dat meisje met dat piepstemmetje lijkt daarentegen de halve film aan het woord.

Zijn jullie nu nog aan het kissenbissen? Vervelende z******!

Ik kon me ontzettend ergeren aan dat zusje (Waarvan ik tot ongeveer de helft van de film dacht dat het een jongetje was.. )

Alleen maar zeiken, ik moet plassen, ik heb honger, ik heb dorst... en het ging maar door

Maar op een bepaald moment slaat het toch om en is er geen tijd meer voor hartverwarmende stukjes film, maar alleen nog ellende.

Met een hartverscheurend einde.

De muziek was ook erg mooi en ook de animaties waren ontzettend goed. 4*

De allerbeste animatiefilm die ik ooit heb gezien. Het is uiteraard ook één van de beste oorlogsfilms of drama's natuurlijk, want in elke toplijst van die genres hoort de film thuis.
Het verhaal van twee kinderen die moeten overleven in oorlogstijd. Ze zijn hun ouders en hun huis kwijtgeraakt, en niemand interesseert zich voor hen. Onder de constante dreiging van de zoveelste luchtaanval moeten ze dagelijks aan eten zien te raken.
Het lijkt me niet meer dan logisch dat een film met zo een verhaal zwaar op de emoties inspeelt. Onbegrijpelijk dat er mensen zijn die het nodig vinden om daar dan nog kritiek op te hebben. Maar enfin, een regisseur kan nu éénmaal niet iedereen tevreden stellen.
Ik ben in elk geval blij dat Isao Takahata het op deze manier gedaan heeft. Het geheel is prachtig getekend, en je kan je als kijker echt inleven in de situaties waarin Seita en Setsuko terecht komen. Naarmate de film vordert begin je dan ook steeds meer mee te leven met de hoofdpersonages. Het is dan ook mooi om te zien hoe Seita zijn zusje aan het lachen probeert te brengen terwijl hij het zelf ook zo vreselijk moeilijk heeft. Maar Setsuko wordt steeds zieker. En Seita neemt misschien niet gedurende de gehele film telkens de juiste beslissingen, maar kan je hem dat verwijten? Neen hoor, hij is zelf nog een kind en hij doet hetgene waar hij van denkt dat dat het beste is voor hem en zijn zusje. En dan komt het hartverscheurende einde als Setsuko sterft.
In de allerbeste films is het heel vaak zo dat de muziek een erg grote rol speelt. Hier is het niet anders. Erg indrukwekkend hoe de muziek hier is gekozen. Bij de crematie van Setsuko is de combinatie van de muziek en de beelden magisch. Ik kan moeilijk geloven dat er mensen zijn die aandachtig naar de film gekeken hebben en daar dan totaal niet door geraakt worden.
Hotaru no Haka is een absolute aanrader en na de herziening van vandaag blijven mijn 5* voor dit Meesterwerk natuurlijk stevig staan.

't wordt er allemaal onnodig te dik opgelegd, een overdosis aan gezeur om eten zal ik maar zeggen. Was dat meisje in stilzwijgen lijdzaam weggekwijnd, dan had ik de film waarschijnlijk wel goed gevonden. Zie bijvoorbeeld een film als Atonement, daar wordt een even treurig verhaal op veel ingetogener manier verteld. Met wat mij betreft met 10 keer zo veel effect.

Atonement heb ik helaas nog niet gezien.
Maar je kan dan wel zeggen dat het sentiment bij Hotaru no Haka er te dik wordt opgelegd, maar dat is gewoon een erg wankel statement.

Setsuko is een erg klein en ziek meisje in een uitzichtloze situatie in oorlogsgebied. Het is niet meer dan normaal dat zo een kind gaat zeuren om eten.
Op het einde kan ze zelfs niet meer zeuren, en sterft ze.

Lijkt me heel erg realistisch, jij denkt daar blijkbaar totaal anders over. Dat is is je goed recht, maar ik vind het vreemd.