The Warriors (1979)

Gebaseerd op een episode uit de roemruchte Griekse oudheid! Een bende probeert na een noodlottige moord terug te keren door verpauperd New York naar hun thuisbasis en moet allerlei gevaren overwinnen. Met wat badasses en synthesizermuziek is het nogal cult. Niet echt hoogstaand dus, maar aardig om te zien is het wel.

Fijne klassieker. Een spannende rit waarin de leden van The Warriors door allerlei leden van verschillende bendes constant achtervolgd worden. Veel personages maar ook veel toffe personages door middel van interessante looks. De actie is goed en de film is spannend en behoorlijk sfeervol.

Ook maar eens gezien.

Ondertussen een erg gedateerde film. En dan niet eens zozeer door de pakjes of de muziek, eerder door sommige situaties die zich voordoen. Wanneer The Warriors bijv de eerste keer ontsnappen aan die skinheads. Ze springen net op tijd in de trein, waardoor ze buiten schot zijn. Alles chill en relax, en in '79 zal dat ook wel een normale reactie geweest zijn. Tegenwoordig hoeft er maar ééntje z'n smartphone te pakken en de hele stad is op de hoogte van hun locatie en waar ze heen reizen.

Ik denk dat ik 35 jaar geleden wel wat gezien zou hebben in deze film. Deed me wat denken aan het vroege werk van Sogo Ishii, die zette z'n camera ook graag bij straatbendes om de daarbij horende stoerheid en het onvermijdelijke streepje inter-bende drama vast te leggen. De intro van deze film is ook niet verkeerd, als je even het gruwelijke fontje buiten beschouwing laat. Muziek is niet aan te horen, maar hoort wel bij het tijdsbeeld.

De speech is verder een bekende samplepot. Blijkbaar ook voor de hiphop produceren, maar met quotes als "20.000 hardcore members" konden de (Nederlandse) hardcore producers niet achterblijven uiteraard. Heeft toch altijd iets extras als je bepaalde stukken tekst uit een film al kan meepraten.

Probleem is dat anno 2015 de gangs echt te lullig zijn, terwijl ze toch duidelijk stoer moeten ogen. Dweepy kerels die wat door de stad huppelen en vooral iedereen proberen vermijden. Sommigen spreken over veel actie, ik heb die duidelijk gemist. Veel gewandel, als er dan al eens een situatie voordoet dan wordt er meestal weggerend, of blijft het bij wat slecht in beeld gebracht gebrawl. Daar schiet de film ondertussen toch ook flink tekort.

Verder ook redelijk repetitief, er gebeurt 4 of 5 keer hetzelfde, telkens met een andere bende, daarna even snel de finale erdoor jassen en de film is afgelopen. Had wel iets meer variatie ingemogen, al is dat misschien eerder kritiek die er komt vanwege het ontbreken van echt leuke confrontaties tussen de verschillende gangs.

Echt slecht is het niet, wie zich goed voelt bij het 70s-80s overgangssfeertje moet deze absoluut een keer zien, maar ondertussen begint het behang toch te lossen en uiteindelijk vond ik het iets te saai voor wat het poogt te zijn.

2.0*

Inderdaad gedateerd, en de gangs (velen inter-raciaal?? volgens mij bestaan die nauwelijks) zagen er nogal ongevaarlijk uit, met malle hoedjes en geverfde gizichten. oo de Warriors trouwens: zo'n Rembrandt (die 1 x een lelijke W mocht spuiten), daar zou je toch zo de weg aan vragen in nachtelijk New York. Acteerwerk was niet geweldig en de meeste gevechten waren slecht in beeld gebracht. Dat gevecht met de Baseball Furies met name, ze wachten keurig op hun beurt tot ze een voor een worden neergehoekt. En jammer dat de laatste confrontatie tegen de Rogues wordt beëindigd voor die goed en wel begonnen is.

Maar toch: de lege metro-stations, de zwoele radio-stem, de bekende speech van Cyrus, de mega-irritante leider van de Rogues (Warriors, come out to pla-hay), de syntisizer score, en inderdaad ook wel een portie jeugd-sentiment, het is toch wel met recht een cult-klassieker.

Ik had niet echt verwacht dat dit zo'n brave film zou zijn. Nee zo omstreden als A Clockwork Orange had ik ook weer niet verwacht welke destijds toch wel wat stof deed opwaaien i.v.m. copy-cat-moorden, verkrachtingen en een mishandelde zwerver waarbij in alle gevallen de daders toegaven geïnspireerd te zijn door de film. Maar wat betreft The Warriors komt het qua geweld haast overeen met de gemiddelde The A-Team aflevering en dus voor alle leeftijden.

Toch had ik een leuke avond met The Warriors. Een plot is er niet, want wanneer Swan aan Luther vraagt waarom heb je het gedaan, dan zegt Luther omdat ik dat soort dingen gewoon doe wanneer ik daar zin in heb. Ja oké helder en meer dus niet. En ik heb maar 2 bekende acteurs gezien en dat zijn James Remar en David Patrick Kelly (Commando). Michael Beck die Swan speelt heeft absoluut een charismatisch hoofd, maar is nooit een beroemd acteur geworden en ik zou hem toch zeker wel herkennen aangezien hij tegenwoordig nog steeds hetzelfde kapsel heeft.

Leuke film wel, maar eigenlijk had ik deze film al als aankomende puber moeten kijken en dan had deze film ongetwijfeld een sentimentele waarde gekregen net als (voor mij) bijvoorbeeld films als The Lost Boys, Ghostbusters en nog wel een paar.

6,5/10

Ik leerde deze film een tijd terug kennen toen er een game van verschenen was. Die leek me wel interessant, maar ik nam me voor eerst de film een keer te kijken. Laatst werd ik nog eens aan herrinerd en toen heb ik hem gelijk op mijn watchlist gezet, om hem nu dan eindelijk eens echt te kijken.

Wat me toen al aansprak aan de game is ook het leukste punt uit de film. Namelijk de verschillende gangs die New York bezetten en zich onderschijden met aparte kleding en make-up. Dat maakt de hele stijl van de film en het lijkt me een feest te zijn om je daarmee bezig te mogen houden.

Het verhaal is blijkbaar gebaseerd op iets uit de Griekse oudheid en zorgt ervoor dat The Warriors zich door de terretoria van andere gangs heen moeten werken om thuis te komen. Een leuke manier om clashes met andere gangs te forceren.

Nu straalt er best wel wat B-kwaliteit vanaf qua acteren en de vechtscenes ogen ook niet erg indrukwekkend, maar dat mag de pret niet helemaal drukken. Het had allemaal echter wel iets minder braaf gemogen, want afgezien van het uiterlijk komen de gangs niet echt angstaanjagend over.

Al met al wel een vermakelijk filmpje dat vooral door de stijl geslaagd is.

The Warriors. Deze film stond al lang op mijn verlanglijstje, en eindelijk heb ik hem op DVD gevonden, dus dan komt de grote vraag: valt hij mee of valt hij tegen?

Hij valt enorm mee. Sterker nog, het is een nieuwe favoriet van mij!
Het verhaal heeft weinig om het lijf, maar is juist daarom zo doeltreffend: in een dystopische toekomst komen diverse bendes bij elkaar voor een vergadering over de wapenstilstand. De grote leider Cyrus die van iedere bende respect geniet, wordt vermoordt. De Warriors worden als schuldigen aangewezen, en worden daarmee het doelwit van duizenden bendeleden en het hele politiekorps. Ze moeten letterlijk rennen voor hun leven.

Wat mij vooral opviel in deze film was de symboliek die de film vertoont met een prehistorische wereld. Het stedelijk landschap is een modern oerwoud, een grote gevaarlijke plek. Geen rijen bomen, maar rijen pilaren waar het gevaar achter kan schuilen. New York is verworden tot een immense jungle, een primitieve plek waar verschillende stammen vechten voor hun eigen grond, hun territorium. De grote leider is een verzoener tussen de bendes en als een ware sjamaan probeert hij de stammen samen te laten werken. Als hij wegvalt vervallen de bendes in primitief gedrag: doden of gedood worden. De uiteindelijke dood van Luther, is ook een typisch voorbeeld van het primitieve gedrag, waarbij een grote groep mensen de slechterik, de zwakste van de soort, doodt.

Opgejaagd als prooien, maar zich gedragend als beesten, vechten de hoofdpersonages zich door nachtelijk New York, wat spectaculaire achtervolgingen oplevert en een spannende stunt waarbij een Warrior vlak voor een aankomende trein op het spoor springt en vooruit moet rennen om weg te komen., want het gevaar komt niet alleen van de andere bendes, maar ook van de omgeving: de stad zelf. De gevechten tussen de verschillende bendes zijn bijzonder realistisch en rauw, wat een paar te gekke vechtscènes oplevert, zoals het park met de knuppels, en in de metro toiletten.

De grote stad is in deze film een gevaarlijk niemandland waar jonge groepen mannen met veel machtsvertoon rondstruinen op zoek naar hun kick en hun prooi. Vrouwen spelen een beduidend kleinere rol, worden gezien als lustobjecten en worden daarom denigrerend behandeld met veel spierballenvertoon. Desondanks staan de vrouwen in deze film vrijwel allemaal hun mannetje, zoals we zien in de scene met de Lizzies. Echter, de film draait vooral om het masculiene thema van vechten voor je grond, en voor je stam.

Het nachtelijk New York heeft er nooit mooier uitgezien dan in deze film (oké, misschien op Taxi Driver na). Als een ware stadsjungle ontvouwt de stad zich voor onze ogen, met alle schoonheid van een dystopisch toekomstbeeld, waarin de verloedering enorm is toegeslagen. Felle neonlichten, zwaailichten en verkeerslichten, beschijnen de starre geometrie van de nachtelijke stad. Dat levert prachtige beelden op, zoals in de metrostations, met alle rijen pilaren en betegelde felgekleurde muren. De combinatie van het krachtige kleurenpalet en de geometrische rijm in de architectuur levert soms een bijna abstracte beeldtaal op.

Na al het geweld dat we te zien krijgen, is er een vraag die opkomt: waarom gaan deze jonge mensen 's nachts de straat op zoek naar geweld en sex? Waarom zou men zich in de moderne tijd als een primitef oermens gedragen? Mercy, het meisje dat wegloopt bij de zwakke bende Orphans, om mee te kunnen met een sterkere bende, laat iets doorschemeren van de reden. Haar angst om oud te worden en een uitzichtloos leven te leiden in deze onleefbare stad doet haar besluiten om helemaal voor het moment te leven, met al het feest en avontuur dat erbij hoort. Ook The Warriors beseffen net als elke bende in de stad dat ze niet veel hebben, en dat de toekomst ook niet veel goeds beloofd, en dat je dus moet pakken wat je pakken kunt.

De film vertelt ons dat een stad waarin de toekomst niets dan ellende voorspelt, ervoor zorgt dat mensen teruggaan naar hun oerinstinct, om dat klein beetje dat ze hebben met hand en tand te verdedigen.

Typisch zo’n film die ik allang vergeten was tot ik ‘m onlangs tegenkwam in een MovieMeter Contest van Zandadder. In vergelijking met mijn eerste kijkbeurt vele decennia geleden ben ik inmiddels dermate goed bekend met New York om het gegoochel van regisseur Walter Hill met locaties als storend te ervaren. Maar los daarvan is het binnen het genre van streetgang films een alleszins redelijk onderhoudende film.

Deborah van Valkenburgh schijnt nog steeds films te maken, maar eerlijk gezegd heb ik van haar ná deze film niets meer vernomen. Dat verwondert mij trouwens niet.

Lastig te beoordelen. Het geheel oogt wat clownesk,

tegelijkertijd is de film bijna 40 jaar oud en kan ik me onmogelijk verplaatsen in de tijdsgeest van toen.

Technisch is de film goed gemaakt en de muziek/soundtrack is goed gekozen. En of de sfeer helemaal realistisch is? Dan laat ik even in het midden. *3,5

I'm gonna shove that bat up your ass and turn you into a popsicle.

Onderhoudende film over een straatbende, The Warriors, die valselijk beschuldigd worden van moord op de leider van grootste bende van stad. De jongeren keren huiswaarts en zullen het moeten opnemen tegen andere bendes... Inhoudelijk heeft het niet veel om het lijf, maar de sfeervolle uitwerking van het stedelijk nachtwandelingetje loont wel en Hill heeft altijd goed geweten hoe hij een actiefilm in elkaar moet steken. De gangfights zijn goed gedaan en ook het gebruik van cartoons gaf de film iets extra's.

Na ongeveer 30 jaar eindelijk weer eens kunnen herzien

Mijn cijfer voor deze film leunt zwaar op nostalgische gevoelens.

Want als tiener jochie maakte deze wel veel indruk,das nu wat minder.

Desalniettemin blijft het wel een toffe film,met spanning,actie en bakken sfeer

.

Een bendeoorlog, een gave stoere poster en het speelt zich praktisch in de jaren 80, het walhalla van de actiefilm, af. Als dit niet enorm bruut en leuk zal worden, dan weet ik het ook niet meer dacht ik vooraf. Valt toch best tegen. De film is veel braver en rustiger dan ik gedacht en gehoopt had. De bendeleden komen ook niet zo stoer over, het lijken meer van die nichterige types met die strakke shirtjes en snorren die je vaker in de jaren 80 in actiefilms had (Bennett in Commando om eens wat te noemen). De knokpartijen vielen dan ook wel een beetje tegen, terwijl het wel de jaren van de toffe actiefilms waren.

Neemt niet weg dat ik mezelf wel prima anderhalf uur heb vermaakt met de film hoor. Daarvoor gebeurt er wel genoeg en is de setting van een donker, verpaupert New York meer dan goed. Graffiti, smerige en onveilige metro's, parken, typerende muziek uit films uit die tijd, hordes boos kijkende mannen die elkaar uitdagen met macho teksten. Het heeft wel wat. Ik heb de Director's Cut gezien, geen idee wat er aan is gewijzigd. Als ik het goed lees zijn het de comicbook momenten tussendoor en die zijn inderdaad best goed gedaan.

3*

PS: Een personage Ajax noemen is wel altijd +1

Een zeldzame film naar het schijnt als ik marktplaats zo eens na struin, en wat ik soms vind bij de kringloop blijkt maar weer verbazingwekkend. Niet dat ik de film kende, maar een snelle check op MovieMeter was voldoende om de film mee te nemen. Net als The Outlaw Josey Wales. Wat mensen toch weg doen...

Het verhaal moge duidelijk zijn, een samenkomst van alle New Yorkse bendes waar een aanslag plaats vind en de verkeerde bende als daders gefingeerd wordt waarna een vlucht en strijd om te overleven kan beginnen. Overigens niet veel meer dan een goed gejatte en goed geplaatst kopie van een verhaal uit de Griekse oudheid over een groep huurlingen in een soortgelijke situatie genaamd De Tocht Van Tienduizend. Zoals ze zeggen, beter goed gejat dan slecht bedacht.

Wat meteen al opvalt de mooie sfeer in de donkere straten van het sinistere New York waar voor de Warriors om iedere straathoek gevaar kan loeren in iedere gedaante en laat iedere andere bende deze heren nu zoeken. Fraai is tevens de gedraaide en passende Motown en de rest van de soundtrack is ook heerlijk te noemen. Even zie ik in bendes, qua kleding en geschminkte gezichten, een parallel naar A Clockwork Orange en de leider van de Riffs doet me met zijn zonnebril toch erg aan Michael Jackson's Beat It denken. Verder is Deborah Van Valkenburgh prettige eyecandy en is David Patrick Kelly zoals altijd uitstekend als bad guy, naar ventje is dat toch. De jacht, vlucht en opbouw naar een aantal momenten is erg goed te noemen en de vechtpartijen in het metrotoilet en tegen de Lizzies zijn fraai en hebben mooie momenten qua camerawerk en montage. Op het einde komt nog een mooi stukje ontnuchtering, is dit waar we zo voor gevochten hebben?

Dit alles maakt de, tot voor kort onbekende, film tot een boeiend en sfeervol cultproduct die mij geen moment verveeld. Lekker, niets mis mee.

Deze cultfilm heb ik gisteren opnieuw bekeken, de Directeurs cut van 1,5 uur. Het is een heel aardige film, vooral de sfeer van eind jaren 70 is treffend. Het verloederde New York, de uitzichtloosheid van de straatjeugd, de gangcultuur etc.. De gang zit er goed in, de karakters zijn goed uit gewerkt. De vechtscenes zijn goed, soms komen ze er iets te makkelijk van af maar laat ik daar niet moeilijk over doen want ze zijn ook de helden van de film.

Enkele kanttekeningen van details die me opvielen. Hoe kan het dat niemand zich afvraagt waar Fox blijft nadat hij op de rails is gegooid door een politieagent, de groep maakte zich wel (terecht) druk over Ajax toen die achter bleef. The Riffs komen er wel erg laat achter wie de werkelijke schutter was, vervolgens sturen ze een groot leger naar Coney Island om The Rogues aan te pakken of wilden ze de Warriors op hun eigen grond pakken en kwamen ze op het laatst tot inkeer? Met wie belde Luther (leider van The Rogues) eigenlijk?

Visueel een pareltje met een verhaal dat zich afspeelt in de NY underground. Een opeenvolging van schaduwgevoelige neonverlichte locaties waar de metro langsraast. Ik heb daarbij de director’s cut gezien met het comic gedeelte. Heel mooi en sfeervol. Het draagt ook bij aan wat de film in wezen is: een simpel en kinderachtig verhaaltje. Het visuele, met een uitgekiende regie en fotografie, in combi met een evenzeer uitgekiende soundtrack en originele score van Barry DeVorzon zorgt ervoor dat dit anderhalf uur genieten is. Het is als het kijken naar mooie plaatjes en dat verveelt me niet gauw. Een film met een cultgehalte en welverdiend lijkt me. Recentelijk heeft de complete soundtrack - met elke cue - een release gekregen bij Waxwork Records.

Een wereld beroemde seventies classic.

Met de iconische bende The warriors.

Wanneer er een grote bijeenkomst is, van alle straat bendes en een bende leider van een van de grootste bendes deze bijeenkomst heeft georganiseerd.

Om alle bendes toe te spreken.

Om de boodschap van vereniging te brengen.

En met elkaar de hele controle over New York te krijgen.

Wordt deze leider, gedood en krijgen de onschuldige bende The warriors de schuld, en moeten zei vluchten voor hun leven.

Vroeger een razend spannende film, inmiddels wel iets verouderd.

Maar nog steeds een zeer goede film.

Met fantastische rollen van Michael Beck en James Remar.

De hele cast speelt erg goed.

Blijft een ijzersterke classic cult film van hoog niveau.

Ook de film muziek is te gek.

Wat zou het te gek zijn, als hier nog eens een remake van zou komen.

Met bijvoorbeeld Tom Holland in de rol van Michael Beck.

En Dylan O'Brien in de rol van James Remar.

En andere jonge sterren.

En James Gunn de maker dat zou wat zijn.

Ik had de game wel eens gespeeld, maar de film nog nooit gezien. Maar nu dan toch maar eens opgezet.

En ik kan niet zeggen dat ik echt positief verrast werd. Want qua storytelling, dialogen en überhaupt het acteerwerk, is deze dystopische cultfilm bijzonder zwak. Al valt daarbij natuurlijk wel mee te wegen dat de filmindustrie 45 jaar geleden sowieso nog van een ander niveau was dan nu.

Wat The Warriors wel heel goed doet is het creëren van een interessant, fictief New York en die stad te vangen in sfeervolle beelden voorzien van een goede soundtrack. Maar eigenlijk had deze heerlijke setting een veel betere film verdiend.

Wat mij betreft leent de wereld van The Warriors zich uitstekend voor een compleet nieuwe film met de huidige cinematische mogelijkheden. Zoals George Miller bijvoorbeeld deed met Mad Max.

Prachtige film, reeds 4 x gezien, die me echt onder de huid kroop. Bijeenkomst van bendes van New York loopt uit de hand als de grootse leider wordt neergeknald. De bende uit Coney Island krijgen ten onrechte de schuld hiervan. Waardoor ze letterlijk hun leven niet zeker zijn, en dienen te vluchten naar hun thuisbasis. Wat een hele toer is. Vind de sfeer, muziek en setting fantastisch. Het donkere desolate New York City, wat in die tijd levensgevaarlijk was, criminaliteit liep de spuigaten uit, wordt prachtig in beeld gebracht. De bendes die op zoek zijn naar The Warriors zien er bijna allemaal luguber uit, en je voelt de opbouw van de spanning, mede door de voortreffelijke muziek. De ontmoeting met de meisjesbende vind ik geweldig, en die scene op het toilet van het metrostation zeer luguber. Levensecht. Het zal je maar overkomen. Ik geef 'm een 9. Sterren zijn voor mij James Remar als Ajax, en Deborah van Valkenburgh als Mercy. Aanrader.

Erg fijne herziening gehad met deze The Warriors. Het is een film die barst van de sfeer die meteen met de openingsscène in het metrostation en de toespraak van Cyrus wordt ingezet. Ook de muziek past perfect bij deze film.

Gelukkig wordt het plot erg eenvoudig gebracht waarbij de leden van een bende proberen thuis te raken, nadat een ander bendelid hen ervan beschuldigd heeft de grote leider Cyrus vermoord te hebben. De hele tocht naar huis is 1 spannende adrenalinerush met bijhorende obstakels (ze vallen al snel zonder hun leider en onderweg raken ze ook opgesplitst).

Maar het is vooral een film die voor mij valt of staat met de sfeerschepping en dat is hier gewoon perfect. Het nachtelijke beeld van de stad, de aankleding van alle bendes,... het is allemaal geweldig om te zien. Bij deze een verhoging naar 4*.

4*

Ik zag deze film geheel onvoorbereid in 1979 op vakantie in een bioscoop in Londen, en hij sloeg toen in als een bom, niet alleen bij mij maar bij de hele zaal. De vergelijking met A clockwork orange drong zich meteen aan mij op, en hoewel de insteek van The warriors natuurlijk totaal anders was maakte hij bijna net zo veel indruk: bijna net zo gewelddadig, net zo gestileerd en net zo opwindend, als een soort Newyorkse realistische variant op de Londense futuristische setting van Kubricks film. Dat niet veel later bleek dat de film diverse gangs had geïnspireerd tot conflicten met mes, vuist, knuppel en ketting (ver van huis dus lekker veilig) verhoogde de mythische status ervan nog, en het in Londen aangeschafte singletje met Barry de Vorzons briljante opzwepende themamuziek (met op het hoesje de afbeelding van de filmposter) heb ik na thuiskomst grijsgedraaid.

        Omdat de film indertijd zo stevig binnenkwam heeft hij voor mij dus nooit de cúltstatus gehad die hij sindsdien blijkbaar heeft gekregen, en als ik hem nu weer bekijk is het op sommige momenten toch weer heel eenvoudig om opnieuw die opwinding en de spanning van 46 jaar geleden te ervaren, hoe gedateerd sommige kapsels en pantalons er ook uitzien en hoe achterhaald de toen-hippe straattaal nu soms ook mag klinken. Alleen al het begin met de verschillende gangs die in de gangen en op de perrons van de subway verschijnen bezorgt me weer heel lichtjes kippevel, en de achtervolging door de Furies (de in baseball-pakken gestoken en als pierrots geschminkte bende, naar mijn idee een duidelijke echo van A clockwork orange) is nog altijd echt creepy, vooral de aanblik van die voorste met dat gele gezicht en dat enorme gebit.

        Opmerkelijk dat Michael Beck hierna nooit is doorgebroken als actieheld, en van de overige cast hebben eigenlijk alleen James Remar en de altijd nare David Patrick Kelly een serieuze carrière gehad, zij het voornamelijk als schurken. Walter Hill zat middenin een reeks superbe actiefilms (onder andere Hard times aka The streetfighter, The long ryders, Southern comfort en 48 hrs) en gaf deze film zijn kenmerkende kinetische energie mee, en de muziek van de al genoemde Barry de Vorzon werkt hier werkelijk sfeerverhogend (het nummer bij de eindcredits, In the city van Joe Walsh, kwam niet veel later nog terecht op The long run van de Eagles). Tegen de beschuldiging van jeugdsentiment kan ik me uiteraard niet verweren, maar ik mag hier nog steeds graag naar kijken, en de film heeft voor mij eigenlijk nog niet veel van z'n glans verloren, ook al zijn er sindsdien een hoop rauwere actiefilms met meer realistisch geweld, bloed en gore verschenen.