The Warriors (1979)

Prachtige film, reeds 4 x gezien, die me echt onder de huid kroop. Bijeenkomst van bendes van New York loopt uit de hand als de grootse leider wordt neergeknald. De bende uit Coney Island krijgen ten onrechte de schuld hiervan. Waardoor ze letterlijk hun leven niet zeker zijn, en dienen te vluchten naar hun thuisbasis. Wat een hele toer is. Vind de sfeer, muziek en setting fantastisch. Het donkere desolate New York City, wat in die tijd levensgevaarlijk was, criminaliteit liep de spuigaten uit, wordt prachtig in beeld gebracht. De bendes die op zoek zijn naar The Warriors zien er bijna allemaal luguber uit, en je voelt de opbouw van de spanning, mede door de voortreffelijke muziek. De ontmoeting met de meisjesbende vind ik geweldig, en die scene op het toilet van het metrostation zeer luguber. Levensecht. Het zal je maar overkomen. Ik geef 'm een 9. Sterren zijn voor mij James Remar als Ajax, en Deborah van Valkenburgh als Mercy. Aanrader.

Warriors come out to play !

Ja dat blijft een iconische cinema film van pure klasse en tijdloos en dat voor een inmiddels classic film.

Erg fijne herziening gehad met deze The Warriors. Het is een film die barst van de sfeer die meteen met de openingsscène in het metrostation en de toespraak van Cyrus wordt ingezet. Ook de muziek past perfect bij deze film.

Gelukkig wordt het plot erg eenvoudig gebracht waarbij de leden van een bende proberen thuis te raken, nadat een ander bendelid hen ervan beschuldigd heeft de grote leider Cyrus vermoord te hebben. De hele tocht naar huis is 1 spannende adrenalinerush met bijhorende obstakels (ze vallen al snel zonder hun leider en onderweg raken ze ook opgesplitst).

Maar het is vooral een film die voor mij valt of staat met de sfeerschepping en dat is hier gewoon perfect. Het nachtelijke beeld van de stad, de aankleding van alle bendes,... het is allemaal geweldig om te zien. Bij deze een verhoging naar 4*.

4*

Ik zag deze film geheel onvoorbereid in 1979 op vakantie in een bioscoop in Londen, en hij sloeg toen in als een bom, niet alleen bij mij maar bij de hele zaal. De vergelijking met A clockwork orange drong zich meteen aan mij op, en hoewel de insteek van The warriors natuurlijk totaal anders was maakte hij bijna net zo veel indruk: bijna net zo gewelddadig, net zo gestileerd en net zo opwindend, als een soort Newyorkse realistische variant op de Londense futuristische setting van Kubricks film. Dat niet veel later bleek dat de film diverse gangs had geïnspireerd tot conflicten met mes, vuist, knuppel en ketting (ver van huis dus lekker veilig) verhoogde de mythische status ervan nog, en het in Londen aangeschafte singletje met Barry de Vorzons briljante opzwepende themamuziek (met op het hoesje de afbeelding van de filmposter) heb ik na thuiskomst grijsgedraaid.

        Omdat de film indertijd zo stevig binnenkwam heeft hij voor mij dus nooit de cúltstatus gehad die hij sindsdien blijkbaar heeft gekregen, en als ik hem nu weer bekijk is het op sommige momenten toch weer heel eenvoudig om opnieuw die opwinding en de spanning van 46 jaar geleden te ervaren, hoe gedateerd sommige kapsels en pantalons er ook uitzien en hoe achterhaald de toen-hippe straattaal nu soms ook mag klinken. Alleen al het begin met de verschillende gangs die in de gangen en op de perrons van de subway verschijnen bezorgt me weer heel lichtjes kippevel, en de achtervolging door de Furies (de in baseball-pakken gestoken en als pierrots geschminkte bende, naar mijn idee een duidelijke echo van A clockwork orange) is nog altijd echt creepy, vooral de aanblik van die voorste met dat gele gezicht en dat enorme gebit.

        Opmerkelijk dat Michael Beck hierna nooit is doorgebroken als actieheld, en van de overige cast hebben eigenlijk alleen James Remar en de altijd nare David Patrick Kelly een serieuze carrière gehad, zij het voornamelijk als schurken. Walter Hill zat middenin een reeks superbe actiefilms (onder andere Hard times aka The streetfighter, The long ryders, Southern comfort en 48 hrs) en gaf deze film zijn kenmerkende kinetische energie mee, en de muziek van de al genoemde Barry de Vorzon werkt hier werkelijk sfeerverhogend (het nummer bij de eindcredits, In the city van Joe Walsh, kwam niet veel later nog terecht op The long run van de Eagles). Tegen de beschuldiging van jeugdsentiment kan ik me uiteraard niet verweren, maar ik mag hier nog steeds graag naar kijken, en de film heeft voor mij eigenlijk nog niet veel van z'n glans verloren, ook al zijn er sindsdien een hoop rauwere actiefilms met meer realistisch geweld, bloed en gore verschenen.

Het is natuurlijk totaal triviaal, maar toch even rechtzetten: in mijn vorige bericht verwar ik de titel van de film met de naam van de daardoor (en door de Byrds) geïnspireerde band – de eerste heet natuurlijk The long riders en de tweede The Long Ryders.