The Thin Man (1934)

William Powell kon er wat van als detective, met enkele malen de hoofdrol als Charles in de Thin Man serie, en daarnaast ook drie films als speurder Philo Vance in een andere reeks. De titel verwijst eigenlijk naar Wynant, maar doordat andere iedereen bleef verwezen naar Charles als de Thin Man ging de in diens naam verder boortdurend op die naam. Leuk gespeeld, met veel humor, doch een vrij dun verhaal. Wat dat betreft niet veel anders als de The Saintt reeks met George Sanders uit dezelfde periode. Beiden proberen in hoog tempo een boel te doen, met eenv saak niet al te ingenieus mystery en dient dan ook meer als gelegenheid voor een komisch acteur om zich uit te leven. De humor werkt niet altijd. Zo is Asta de hond nooit echt leuk. 3 sterren ''Shoot''

The Thin Man is inderdaad pretentieloos amusement. Volop heerlijke dialogen en one-liners die me vaak hardop laten lachen.

Powell en Loy zijn hedentendage nog steeds een van de meest geliefde en succesvolle koppels op het witte doek. Ontzettend goed op elkaar ingespeeld. En hun sidekick de hond Asha zorgt ook voor de nodige lachers.

In het eerste deel was het misdaadverhaaltje nog het meest belangrijke, de 5 vervolgen zijn eerder komedies (er komt een kind, de hond wordt ook nog eens verliefd) met - vooruit - een misdaadverhaaltje.

The Thin Man cyclus doet me bijna naar de Martini fles grijpen.

Verhoogd naar 4 sterren. Ouderwets vermaak.

Waiter, will you serve the nuts? I mean, will you serve the guests the nuts?

Viel me eigenlijk wat tegen. Kon me niet zo boeien als de meesten hier. Op de leuke dialooggrapjes tussen vooral meneer en mevrouw Charles na, wist het me allemaal niet genoeg amuseren. Niet mijn vermaak.

2.5*

Ghehe, wat een duo zeg, die Powell en Loy. De hele film een beetje zuipen en flauwe geintjes naar elkaar maken (die scene dat ie op die kerstboom zit te schieten ) en ondertussen een moord oplossen.

Zoals verwacht is dit inderdaad een zeer aangename film, al is het wel bijna volledig te danken aan de scènes waarin Powell en Loy samen te zien zijn. Tijdens deze scènes is de film echt magisch en de twee zijn werkelijk fantastisch op elkaar ingespeeld en hebben een bijzondere chemie. Terecht een van de meest gewaardeerde filmkoppels ooit. Fijne humor ook in deze scènes.

Jammer is dan wel dat de film deze twee personages soms verlaat. In het eerste half uur komen ze zelfs nauwelijks voor. Ze worden hier wel al geïntroduceert, op erg leuke wijze, maar lijken dan nog haast bijrollen. Het iets te warrige plot is inderdaad een kapstok voor de grappen, maar daarom is het juist zo jammer dat er zoveel aandacht aan besteed wordt.

Maar veel te klagen heb ik verder niet. Het was ongeveer het soort film dat ik er van verwacht had en ik heb er met veel plezier naar gekeken. Als de vervolgen van ongeveer deze lijn voortzetten ben ik zeer tevreden.

4*

Mwah, ik ben niet echt onder de indruk van deze film met een vaag detective-plot. Het karakter van William Powell was nog wel leuk om te zien en met zijn tegenspelers heeft hij wel leuke dialogen. Daar zaten wel leuke vondsten tussen, maar voor de rest kon me dit niet trekken.

Now don't make a move or that dog will tear you to shreds.

Een zeer aangename komedie, die mij erg beviel en mag wat mij betreft gerekend worden tot de beste komedies uit de dertiger jaren.

Ik had hiervoor al eens een film gezien met William Powell en daarin beviel hij mij goed. Ook hier is hij weer lekker op dreef in een vlotte en charismatische rol, en vormt met Myrna Loy een aanstekelijk komisch duo, dat inderdaad erg goed op elkaar is ingespeeld. De dialogen zijn vlot en scherp en de humor is veelal geslaagd, waarbij ik toch een aantal keren behoorlijk heb moeten lachen, om wat er allemaal werd gezegd. Daarom heen is het niveau soms wat wisselend. Het plot is enigszins aan de rommelige kant, maar lijkt vooral gemaakt om de grappen te kunnen opvoeren, wat overigens goed werkt. Ik vond de afloop met het diner overigens ook uiterst vermakelijk en het een en ander bleek uiteindelijk net iets anders in elkaar te zitten dan ik had verwacht.

The Thin Man is in ieder geval een typisch voorbeeld van een bijna 80-jarige film, die qua humor totaal niet verouderd is en waar heden ten dage nog flink om gelachen kan worden. Ben best benieuwd of de vervolgen van eenzelfde niveau zullen zijn. Binnenkort maar eens kijken, of ik die ook kan vinden.

4,0*

Net de hele cyclus van “The Thin Man” films achter elkaar afgewerkt. Dat is een hele zit, maar je wordt rijkelijk beloond. Het zijn zonder uitzondering vrolijke, opgewekte films met een hoge amusementswaarde. Ik betwijfel of men dit soort films heden ten dage nog kan maken bij gebrek aan de juiste acteurs daarvoor en omdat het films zijn zonder modieuze actiescènes. In deze films gaat het vooral om de kostelijke, vlijmscherpe dialogen, die zelfs het plot af en toe naar de achtergrond drukken.

De chemie tussen William Powell en Myrna Loy is schier ongeëvenaard. De twee stuwen elkaar op haast achteloze wijze naar grote hoogte, mede door hun buitengewoon vermogen tot improvisatie. Regisseur Van Dyke liet ze vaak hun gang maar gaan, ook al leidde dat soms tot dialogen die met het verhaal weinig of niets te maken hadden en dus niet in het script voorkwamen:

Nick (William Powell): “What were you doing on the night of October 5, 1902?”

- Nora (Myrna Loy, geboren in 1905!): “I was just a gleam in my father's eye.”

Deze eerste van de zes Thin Man-films is de beste. Maar ze zijn allemaal meer dan de moeite waard, want ze ogen ondanks hun ouderdom nog uitermate fris. Op-en-top kijkplezier.

Leuk, ontspannen filmpje dat enige tijd nodig heeft om z'n reputatie waar te maken. Ik neem aan dat de meesten het zullen opzetten vanwege de chemie tussen William Powell en Myrna Loy en het duurt even eer beiden de film naar zich toe kunnen trekken. Er is een opmaat, een verdwijning en nog een lijk voor nodig voordat het tweetal tot hun bekende actie kan overgaan.

Tot interactie vooral. Een ontwapenend duo dat het liefst met een drankje in de hand door de film heen banjert, zich op de moordzaak stort en dat vooral onbezorgd en avontuurlijk benadert met een aardige dosis geestige dialogen en zo af en toe een lollige scène. Zoals die met de ballonnetjes in de kerstboom, Nora kan een tikkie hebben en het hondje doet ook leuk mee.

Van Dyke zelf ook als hij, nadat de jacht op een verdachte is ingezet, een vangnet over Amerika legt. Het wordt wat moeizamer als het spul eromheen ook op de lach gaat mikken. Zo is de zoon van Wynant heel wat minder grappig. Er is een mysterie en nee, dat zet niet echt veel zoden aan de dijk en eindigt in iets dat doet denken aan een belegen moordspel, maar dat geeft niet.

Wederom voor mij een bewijs dat komedie en ik niet samen gaan. ? Ondanks de hoge cijfers en lovende woorden vond ik het maar niets. Het plot van de film is meer een excuus voor de vele grappen. William Powell en Myrna Loy schiet op elkaar een heel batterij aan grappen en spitsvondigheden af waar ik helemaal kriegel van werd. Gelachen of geglimlacht heb ik geen één keer. En dan was er nog een hondje die voor een komische en vertederende noot moest zorgen. De veel aangehaalde scene met de kerstboom en ballonnen vond ik ook niet veel. Neem aan dat de acteurs speelde dat ze verveeld waren en zo kwam die scene bij mij ook over. Vervelend. Snapte niets van al dat gedoe over dat drinken? Het einde deed een beetje aan als een Agatha Christie maar was verder erg beroerd. Tja, na drie kwartier hoopte ik al dat het snel was afgelopen. Met alle goede wil van de wereld had ik willen zeggen dat ik het een goede film vond maar helaas. ?

Vond het maar een saaie bende.

Als mysterie stelt het bitterweinig voor. Veel meer dan het klassieke kader van een mysterie is er niet. Zaak in het begin, beetje geharrewar in het midden en op het einde wordt alles stap voor stap uitgelegd. Daarvoor hoef je deze film al zeker niet te kijken.

De humor ... die deed me ook maar erg weinig. Heb ondertussen wel wat oudere films gezien waarvan ik de vlotheid en humor nog wel kon waarderen, maar daar behoort deze Thin Man niet toe. Zo scherp of spitsvondig was het allemaal niet, vond de personages eerder vervelend dan grappig.

Wat rest er dan? 90 minuutjes weinig aansprekende film. Audiovisueel is het ook allemaal maar vooral functioneel. Acteerwerk vond ik weinig bijzonder, verhaaltje was compleet oninteressant en de humor was vooral flauw. Zal snel vergeten zijn, deze The Thin Man. Die vervolgen laat ik ook maar zo.

1.0*

De ultieme drinkfilm. Want er gaat heel wat alcohol doorheen.

Voor mij de eerste keer dat ik het duo Powell en Loy zie maar wel gelijk een prettige eerste kennismaking, daarbij helpt het natuurlijk ook nog wel dat ik Myrna Loy duidelijk 1 van de knapste actrices uit haar periode vind, wat een fijne verschijning.

Het whodunit verhaaltje is leuk verzonnen maar was eerlijk gezegd niet de reden waarom ik de film kon waarderen, sterker nog toen de dader aan het einde bekend werd moest ik goed nadenken wie dit ook al weer was. Waarschijnlijk komt dit vooral door het prettige komische duo wat duidelijk de show steelt en het voor mij persoonlijk ook een fijne kijkervaring maakte.

Dit smaakt wat mij betreft naar meer, pas na het kijken van de film kwam ik achter de ontdekking dat hier een hele reeks van bestaat.
Dit eerste deel krijgt in ieder geval al een dikke 3,5, benieuwd naar de rest!

Veel vertrouwen had men er bij MGM niet in. Sceptisch was men over het project. Schoorvoetend ging men akkoord met de productie van The Thin Man. Onder het motto ‘tijd is geld’ werd van regisseur W.S. Van Dyke verwacht dat hij The Thin Man in drie weken zou draaien. Hij deed er twee weken over. Een prestatie die hem de bijnaam ”One-take Woody” opleverde. De film werd geheel onverwacht een kassucces, kreeg Oscarnominaties en bracht het zelfs tot vijf vervolgfilms.

The Thin Man is een geslaagde mengeling van een screwball-komedie en een detectivefilm. Een film die sprankelt. De hoofdzaak daarvoor is gelegen in het perfecte spel van het duo dat de hoofdrollen vertolkt. William Powell en Myrna Loy schreven geschiedenis als cocktail drinkend echtpaar met teveel vrije tijd dat voor de grap moordmysteries oplost. Het verhaal rondom het mysterie in de film is leuk maar duidelijk minder belangrijk dan de sprankelende verhouding tussen de beide hoofdrolspelers. De interacties tussen beiden maken het grootste deel uit van de charme die de film heeft.

Loy is Nora Charles. Een fijn personage. Een vrijzinnige vrouw die de idealen uit die tijd op charmante wijze tegenspreekt. Ze staat op gelijke voet met haar man Nick Charles (sympathiek maar ook wat gladjes gespeeld door William Powell), is heerlijk onderkoeld en bedient zich van prettig sarcasme om haar man en anderen op hun plaats te zetten. Haar alcoholconsumptie houdt weliswaar geen gelijke tred met die van haar man, maar is absoluut van hoog niveau. Haar verhouding met haar echtgenoot staat geheel in tegenstelling tot de emotioneel-patriarchale relaties zoals die in vroege films meestal worden getoond. Was Nora Charles een ander type vrouw geweest, dan was de charme van de film een stuk minder groot of misschien zelfs afwezig geweest.

Het tempo ligt hoog in deze film en dat maakt dat het nog enigszins vlot wegkijkt. De zoektocht naar de moordenaar is echter niet erg interessant en ik was al vrijwel meteen na de ontknoping weer vergeten hoe het nu uiteindelijk in elkaar zat. De dialogen zijn vlot, maar niet erg scherp of spitsvondig. Ik vond dit niet echt de moeite waard en deze film zal ik ook snel weer zijn vergeten.