La Collina degli Stivali (1969)

Benedengemiddelde western die met name door het ontbreken van de gebruikelijke slapstick niet echt de moeite waard is. Met name in het westerngenre heeft het duo betere films gemaakt.

Een tamelijk vlakke film qua humor die er niet goed uitkomt. De serieuze stukken zijn dan weer niet interessant genoeg om de film met interesse te blijven volgen.

Toch geen onvoldoende waard, maar goed is ie ook niet.

2,5*

De tweede film die ik zie met Bud Spencer en Terence Hill. Helaas komt deze matige western niet in de buurt van de andere film die ik van dat koppel zag. Zij zijn trouwens een van de weinig positieve punten aan deze film. Ook de soundtrack en de fotografie was nog wel oké, maar voor de rest...

...was het gewoon matig. Ondanks dat de film erg kort duurt heb je gevoel veel langer naar deze film te kijken. Het tempo ligt vrij laag en de film kan niet echt een keuze maken tussen een humoristische of een serieuze western. De humor was dan ook erg geforceerd. Woody Strode (ook wel bekent als de neger uit de beginscene was Once Upon a Time in the West) verraste mij wel, positief dus. Hij deed prima.

Maar verder was er dus maar een matige film, die ondanks de korte speelduur nog gewoon te lang duurt. De humor is totaal niet grappig en verder was het gewoon saai allemaal. Terence Hill en Bud Spencer waren wel weer gewoon uitstekend.

1,5* kan ik er nog wel van maken, maar ik heb hier weinig plezier aan beleeft.

Hoewel dit zeker een mindere film is van het leuke Italiaanse duo Terence Hill en Bud Spencer, kijkt hij wel nog redelijk lekker weg en dat kwam mede door de korte duur. Het verhaal is zeker niet geweldig en is soms ook wat aan de saaie en langdradige kant. Visueel zag het er wel niet onaardig uit en doordat het verhaal zich ook grotendeels afspeelt in en rond een circus, is het ook best kleurrijk. Verder doen Terence Hill en Bud Spencer het verdienstelijk en hetzelfde geldt voor de donker acteur Woody Strode. Leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet.

P.S. het was wel leuk om weer eens de Italiaanse acteur Eduardo Ciannelli terug te zien (speelde vroeger vaker verdienstelijk in dit soort films) in één van zijn laatste films (gestorven in 1969).

Vandaag deze film in het originele Italiaans gekeken en dat is toch wel een verbetering in vergelijking met de waardeloos ingesproken Engelse versie.

Nog steeds niet echt goed en alle zwakke punten blijven aanwezig, maar wel stukken meer genietbaar.

Hoewel setting in circus bijzonder is voor western, is verder het verhaal niet boeiend genoeg en afwisseling van serieus en spannend bedoelde scènes met meer humorvolle momenten werkt niet en maakt het -ondanks relatief korte speelduur- een hele zit.

Opmerkelijk: Spencer en Hill opereren nog niet als duo in deze film, terwijl ze dat feitelijk al wel deden in hun vorige samenwerking, Aces High, van zelfde regisseur.

Ik maak er een vijf, ofwel 2,5 ster van.

Niet een bijster intelligente maar best wel vermakelijke film al sloeg de film in het laatste kwartier

wel erg door in jolijt. Spencer en Hill hier minder nadrukkelijk als duo, de eerste die op 't laatst

toch nog even op de hem bekende wijze wat klappen mag uitdelen. Zorgeloze kost met de

bijbehorende haken en ogen, desondanks het gebodene mij wel wist te amuseren.

Na de film toch even wezen zoeken wie die zwarte acteur ook al weer is want die mij wel erg bekend voorkwam. Het blijkt Woody Strode te wezen, en bleek ik hem inderdaad in verscheidene films

(Vooral westerns) te hebben gezien, met misschien zijn meest fameuze (Hoofd)rol in Sergeant

Rutledge.

Met 'La Collina degli Stivali' sloot Giuseppe Colizzi zijn trilogie rondom Cat Stevens (Terence Hill) en Hutch Bessy (Bud Spencer) af. In mijn ogen is de film de minste uit de trilogie. Het is een film die volgens mij allang in de vergetelheid zou zijn geraakt, ware het niet dat het illustere duo erin optreedt. Van de film zijn diverse versies verschenen. Ik heb geen idee welke versie ik heb gezien, maar de voertaal was Engels. Wel veranderde het Engels af en toe voor korte perioden opeens in die Deutsche Sprache. Een vreemde gewaarwording die onbedoeld komisch werkte.

Regisseur Colizzi heeft na deze film nog weinig betekend voor de filmwereld. Na het zien van de trilogie, begrijp ik dat wel. Het talent van de man die hij zo bewonderde (Sergio Leone) heeft hij duidelijk niet. In deze film is daar in ieder geval weinig sprake van. De montage is slordig. Scènes sluiten niet goed op elkaar aan en zijn soms plompverloren ergens gedumpt, lijkt het wel. De film is een chaotische beleving. De draad van het verhaal kun je echter niet kwijt raken, want daarvoor heeft het verhaal te weinig inhoud.

Dat verhaal is niet bijzonder vindingrijk en kabbelt zonder veel richtingsgevoel maar wat voort. Omdat de film niet rijk is aan boeiende handelingen en dialogen is er tijd genoeg om de kijker te vervelen met minutenlange scènes van dobbelende mannen, dansende showgirls en een circusact. De actiescènes brengen wat leven maar die zijn dan weer zo slordig en donker geënsceneerd dat aan die scènes weinig lol valt te beleven. De score van Carlo Rustichelli die sfeervolle westermuziek mengt met vrolijke circusmuziek, is dan wel weer aardig.

Traag, hopeloos verouderd, weinig gunslinging, geen humor. Het is geen pretje deze film. Tot overmaat van ramp haat ik het circus en je mag 3x raden waar het grootste gedeelte van Boots Hill zich afspeelt.... Juist ja.

Zelfs de vaak zo iconische soundtrack is behoorlijk tam. Wat rest is de gebruinde, ruwe kop van Terrence Hill met zijn kenmerkende fel blauwe ogen. Goeie tronie blijft dat.

Zomaar uit een moment gegrepen western waarbij een corrupte "boss" met een compleet gevolg de regio terroriseert ivm de goudbusiness. Cat Stevens, Terence Hill in dit geval wordt opgejaagd en keert zich vervolgens samen met Spencer tegen het geheel door het mobiliseren van een stadje icm een rondtrekkend circus. De kracht van deze western zit 'm in de gedetailleerde shots, vaak close-up, dit icm vrije jazzmuziek maakt het geheel tot een aparte in zijn soort. Het geluid van een pistool wat afgaat blijkt in de Italiaanse westerns van een compleet ander kaliber te zijn dan de amerikaanse, zo ook hier. Het geheel is grimmig met een knipoog. Woods Strode sluit perfect aan bij het duo. Al met al boven verwachting. 3 1*