The King of Kong (2007)

Nee, gevloekt wordt er niet, want "No Profanity" is één van de huisregels van Twin Galaxies, de officieuze Amerikaanse arcade-gamersbond.

Billy Mitchell is inderdaad de eikel van het jaar. En trouwens, Billy's holkruipertje Steve Sanders is niet veel beter. Alleen maar een paar echte nerds? Nou, ik heb maar een paar mensen gezien die géén nerd waren. Maar goed, dat is misschien een kwestie van smaak.

Shit! (dit moet je eigenlijk pas lezen als je de film gezien hebt)

Al met een vermakelijk en smakelijke docu die ik met veel plezier gekeken heb. Eén van de mooiste opmerkingen vond ik die van dat kleine meisje: "The Guinness Book of Records? Isn't that where some people ruin there lives for?".

Desalniettemin een tamelijk zinloze opmerking, toch?

Deze documentaire is echter verre van zinloos. In díe zin dat hij erg vermakelijk is. Zo is het aan de ene kant gniffelen om de wereldkampioen van King Kong: Billy Mitchel. Als onvervalste egotripper met clichématig gamersuiterlijk wordt hij op handen en voeten gedragen door een selecte groep hardcore arcade gamers. Dit zijn zonder uitzondering nerds, maar wel erg fanatieke. Mitchell zelf krijgt overigens alvast een stem voor

Aan de andere kant leef je enorm mee met de runner up van King Kong: Steve Wiebe. Zijn eenzijdige strijd, het vechten tegen een valsspelende bierkaai, is zowel frustrerend om te volgen als ook erg vermakelijk. Elke poging tot het zetten van een wereldrecord lijkt hem te worden ontzegd. Plaatsvervangend onbegrip tegenover de bizarre besluitvorming van de gamersbond, Twin Galaxies, zal menig kijker besluipen als een jakhals in een veld vol lammetjes. De dicipelen van Mitchel gunnen Wiebe klaarblijkelijk geen enkele kans tot het behalen en behouden van het hoogste aantal punten van het ogenschijnlijk simpele spelletje. Maar de centrale figuur Wiebe blijkt digitaal springen over rollende tonnetjes wel boven zijn kinderen te verkiezen, minpuntje. Dit neemt de compassie voor de beste man echter niet weg! Verder werkt de opzet van de film enorm goed. Menigeen zal Mitchel graag het onderspit zien delven, maar het blijft spannend tot het allerlaatste moment.

Deshalve een dikke 3,5 ster!

Heerlijke documentaire waarin de eeuwenoude strijd tussen 'good and evil' op een heel bizar platform verder gaat. Wat een rare lui lopen er op deze wereld rond. Billy Mitchell de zelfgenoegzame klootzak der klootzakken bij wie het narcisme zijn weg naar de buitenwereld misschien wel het beste vindt in de vorm van de volgespoten PacWoman's van zijn vrouw. De teentjes krom bij ongeveer al zijn uitspraken en dan die Amerikaanse das.. Zeldzame slechterik.

Ook genieten van al die adepten van Mitchell. Brian Kuh die bij 200.000 punten het knuppeltje alweer aan 'Weebee' moet geven.
En die ene kerel die op het laatst in feite voor de camera zegt dat hij meer vertrouwen heeft in de legitimiteit van Wiebe, dan van zijn beste vriend Mitchell .

Echt genieten, beetje a la man bijt hond alleen dan in het kwadraat.

4,0*

Wil je eens een grondige hekel voor een persoon en tegelijkertijd grenzeloze compassie voor een ander persoon ontwikkelen, kijk dan The King of Kong. Wat een nare zelfingenomen vent, die Billy Mitchell. En dan die sneue Steve Weebie, ik had het met hem te doen hoor. Zeker wanneer hij tijdens een recordpoging hoort dat zijn zoontje moet poepen. Hilarisch en tegelijk ontroerende docu is dit. Denk maar aan die gast die de hele Arcadehal bij elkaar probeert te roepen, vanwege een potentiële 'killer screen' . Billy Mitchell staat sinds juni 20007 boven aan die beruchte ranglijst van Twin Galaxies, hoe zuur is dat

Voor de tweede keer gezien daarnet en hij blijft onweerstaanbaar, deze film Het is een gave om een film zo te manipuleren dat werkelijk iedereen die hem ziet een hartstochtelijke haat kweekt tegen één van de personages en de andere helemaal gaat idealiseren, de documentaire is ook perfect opgebouwd (begint chaotisch, vrij normaal ook, dan lijkt het een min of meer smerig gevoerd tweegevecht te worden en het eindigt met de totale afgang op eender welk gebied - heerlijk!), de muziek zit goed en werkelijk elk personage is hallucinant grappig, absurd of wereldvreemd. Terechte 4.5* van vorige keer blijkt dus staan!

Bijna niet te geloven dat dit een documentaire is! Met verbazing zitten kijken. Ontzettend grappig ook die nuchtere losse flodderopmerking van dat dochtertje van die Steve: 'stom dat dat Guiness-book zo belangrijk is voor sommige mensen! Het verpest echt sommige mensen hun leven!'

Steek maar in je zak Steve!

Die Billy lijkt wel wat op Tom Cruise in 'Magnolia'. Net zo eng.

Gelukkig nog een happy-end. Nu mag Billy laten zien of hij ècht de topper is die hij claimt te zijn...

Geweldige docu, die het helaas qua structuur net dat beetje ontbeert om écht weten te ontroeren.

't Is tijden geleden dat ik zulke échte personages zag in een documentaire. Vanaf seconde één leef je mee met Weebie en kan je niets meer dan sympathie voor hem hebben, terwijl Mitchell zo als villain uit de eerste de beste Marvell verfilming te zijn lijkt weggelopen (en hij lijkt inderdaad ENORM op Tom Cruise).

Heerlijk ook om zulke vakidioten bezig te zien, compleet opgaand in hun eigen wereld. Aan de ene kant volslagen stupide, maar het geheel heeft ook iets enorm aandoenlijks.

Dik 4 *

Ook het eerste wat ik dacht

Bijzonder dankbaar onderwerp met absurde karakters waarvan Mitchell de show steelt, niks deugt aan die man; het foute kapsel, z'n ordinaire vrouw, de USA stropdas en dan die hilarische arrogante opmerkingen...

Goedzak Wiebe, kwaadaardige ubernerd Kuh, gladde Steve Sanders en wannabee folk artiest Walter Day completeren het merkwaardige gezelschap in deze geslaagde docu.

3,5*.

Geen slechte docu.

Maar wat is het punt van een docu te maken over addicts van een spelletje, die je in je persoonlijk en publiek leven niet echt veel oplevert buiten erkenning de beste erin te zijn?

Ik heb bijv veel meer respect in de King van schaken en poker dan bijv dit. Omdat dit spelletje "vast staat" en er bepaalde codes kunnen doorbroken worden, terwijl bij schaken en poker je er zelf een portie statistiek, strategie, lef en moed kunt bij injecteren.

Daarom maakt dit deze docu zo overbodig. Origineel dat wel.

En alle respect voor Steve, die er gelukkig een portie zelfkennis en vriendschap aan overhoud, ipv te verzwelgen in de gamewereld.

Povere docu.

Zoals de meeste docus niet de minste pretentie om iets filmisch te brengen, maar dan nog is het echt meer iets voor op een loze regionale zender uit te zenden.

Onderwerp boeit me wel, al had ik liever wat meer Robotron gezien. Verkies ik toch echt boven Donkey Kong.

Grote minpunt is dat het veelal lijkt op een groep hobbyisten. Kon me maar moeilijk voorstellen dat dit over de hele wereld een echte groep met zeggenschap is. Sowieso een erg beperkt Amerikaans zicht op de gamewereld met amper referentie van buitenaf. Leken meer caféspelertjes.

Verder een redelijk manipulatieve docu lijkt me zo. Iets te zwart/wit wordt alles neergezet, veel vervelende stereotypen en nogal saaie ontwikkelingen.

Laatste oog op het scorebord vertelt trouwens dat geen van beide spelers nog het record in handen lijkt te hebben.

Een wat saaiige manipulatieve registratie van wat een best leuk onderwerp had kunnen zijn. 't Is maar wat je een leuke docu noemt ...

2.0*

Zeer interessante docu! Vooral Rob Murczak was toch wel mijn favoriet: zjin dagelijkse bezigheid om de hele dag door videobanden met wereldrecords te kijken om te controleren of alles legit is: het zit tegen het autisme aan.

En natuurlijk is het hele gamen uit zijn verband gerukt, en zijn het misschien wat zielepoten. Maar zoals Wiebe zei: het gaat allang niet meer over Donkey Kong, het gaat over de erkenning van de topprestaties uit zijn garage. De tranen van hem waren echt mooi om te zien! Genoten.

Een documentaire over het wereldrecord Donkey Kong. Het klinkt te leuk om waar te zijn en het is zelfs nog leuker. Het extreme fanatisme waarmee hoofdrolspeler Steve Wiebe zich stort op het breken van het bestaande wereldrecord, van game god Billy Michell, is hilarisch, meelijwekkend en ontroerend tegelijk. Dat wereldrecordhouder Billy Mitchell bovendien een bijzonder onsympathieke man is en je daardoor alleen maar meer meeleeeft met uitdager Wiebe maakt de documentaire alleen maar beter.

Dikke 4 sterren

Erg leuke documentaire over het oude arcadespelletje Donkey Kong. Je krijgt een intieme kijk in het kleine wereldje van de hardcore gamers waarbij een zekere Billy Mitchell de recordhouder is sinds 1982. En nu, na bijna 25 jaar, komt zijn record in gedrang door de onbekende Steve Wiebe. En de reactie (of beter gezegd non-reactie) van Billy hierop maakt deze documentaire wel bijzonder leuk. Hij kan gewoon slecht tegen zijn verlies, en dit is helemaal evident wanneer Billy met zijn vrouw even langskomt in de arcadehal waar Steve al een paar dagen op hem wacht om samen tegen elkaar te spelen.

Wat verschrikkelijk erg en grappig tegelijk zeg, deze documentaire. Billy Mitchell is werkelijk een van de meest walgelijke villains die ik in een film tegengekomen ben, terwijl die gozer gewoon daadwerkelijk bestaat. Fouter dan hij krijg je ze niet...

Heb me hier en daar helemaal ziek gelachen en het was zelfs behoorlijk spannend, maar uiteraard vooral ook te lomp voor woorden dat dit zich afspeelt. Grappig genoeg is er volgens de Twin Galaxies website overigens een nieuwe highscore sinds 3 dagen.

Geinige documentaire over het wereldrecord Donkey Kong verbreken, maar het ging me na een tijdje wel wat vervelen. Op een gegeven moment had ik het eigenlijk wel gezien. Dit had beter in een docu van een uurtje gestopt kunnen worden. Je volgt de weinig sympathieke Mitchell en de aardige Wiebe in hun strijd om de beste te worden. Voor mij als old-school gamer was het wel leuk om het te zien, aangezien ik vroeger ook Donkey Kong speelde. Nou was ik alleen niet zo'n streber bij dat soort spellen waarbij je puntenrecords vast kan stellen. Het was wel aardig om te spelen, maar net als bij Tetris ging het me wel snel vervelen. Wel ben ik met gamen (en sowieso met spelletjes spelen) erg fanatiek om te winnen. Je speelt immers om te winnen, dus ik snapte het enthousiasme van de mannen op zich wel. Alleen gaan ze wel erg ver en komen ze best wel als kansloos over. Maar goed, laat iedereen lekker doen wat hij of zij leuk vind. Ik zal het verder niet veroordelen.

Puur als docu was dit best aardig, zonder dat het verder bijzonder wordt. Geinige twist nog bij de slotfase van de docu die me wel tevreden stemde.

3*

Kong en de karikaturen.

Leuke documentaire over de nerdy wereld der old-school gamers. Nu zal een ieder die destijds Kong probeerde, beamen dat er amper door het tweede scherm viel heen te komen, dat het spel zo moeilijk was lijkt bijna onvoorstelbaar. Maar dat is het dus wel.

Wat verder vooral opvalt is de naar crack riekende scheidsgoeroe en zijn vreemde muziekhobby, alsmede zijn uit een cartoon weggelopen karikaturale discipelen. Donkey Kong-titelverdediger Mitchell is de patserige godenzoon inclusief wanstaltige dassencollectie. Zijn haardracht verraadt de link met de jaren '80 en je verwacht elk moment dat hij zijn föhn tevoorschijn zal toveren.

Het kleinburgerlijk geneuzel van de zenuwachtige naar porno klevende in-crowd wordt wonderschoon vermorzeld door de sympathieke Wiebe, maar de vele vragen dat dit oproept worden helaas niet beantwoord. En dat is een gemiste kans bij dit verder voor zichzelf sprekende vermakelijke filmpje.

Goed.

Work is for people who can't play video games.

Mooie documentaire over een wat ongelukkige situatie en sfeer tussen twee Donkey Kong Kings; Billy en Steve. Billy, als de enge nerd wie zijn steen probeert te verleggen, DE held wilt zijn. Steve, als de goedwillende die min of meer zijn laatste moment (probeert) te pakken en het allemaal doet om zich zelf te bewijzen. Gek om te zien, dat de situatie op het beeld juist helemaal verkeerd overkomt op mij, als kijker. Steve is namelijk te gek en Billy vond ik eigenlijk maar een zielig persoon met een veel te raar kapsel. Vergelijking met een speelfilm kan kloppen, of een opgezette docu, het bevat enorm veel verschillende karakters, diepte, sentimentaliteit en zoveel structuur dat het haast te perfect lijkt voor de makers. De wereld van deze gekte leek te opgezet, maar toch had ik uiteindelijk daar geen gevoel bij. Vermakelijk en menselijk. 3,5 ster

Tegenwoordig speel ik nauwelijks meer games, maar vroeger vond ik het best leuk. Pacman, Space Invaders en ja ook Donkey Kong behoorden o.a. tot de games die ik destijds speelde. Eigenlijk allemaal spellen, die behoorlijk eentonig worden op de lange duur dat je ze speelt, maar blijkbaar kunnen sommige mensen er toch geen genoeg van krijgen, zo blijkt uit deze boeiende documentaire.

De documentaire is vooral ook boeiend door het feit dat de twee hoofdrolspelers waar de film om draait, zo enorm verschillend van elkaar zijn, iets waar de documentairemakers gretig gebruik van maken. Die Billy Mitchell, de recordhouder sinds de jaren tachtig, is namelijk het toppunt van fout. Hij ziet er typisch eighties uit met zijn kapsel en zijn foute Amerikaanse stropdas. Het is echter vooral zijn arrogante hooghartige houding, die van hem een super onsympathiek personage maken. Daar staat tegenover de sympathiek ogende Steve Wiebe, een huisvader, die zijn eigenwaarde probeert op te krikken door de beste te willen worden in het Donkey Kong spel.

De tegenstrijdigheden tussen de twee worden volop benut door de makers. Daarnaast is de film aan de ene kant soms erg humoristisch, maar aan de andere kant ook best triest, omdat je echt goed ziet hoe verslaafd iemand aan een game kan zijn. Het moment dat Mitchell met zijn vrouw achter Wiebe langsloopt, terwijl die zit te gamen is trouwens geweldig. Die blik is van hem op dat moment echt onbetaalbaar!

Ja erg leuk filmpje wat mij betreft en natuurlijk erg leuk dat Wiebe op het eind alsnog het record pakt. Zo moest het ook zijn.

Door zijn gedrag, dacht ik trouwens dat Mitchell het spel niet meer zo goed beheerstte, omdat zijn record al zo oud was en hij ook de uitdaging niet aan lijkt te durven. Dat heb ik echter mis, want in 2010 pakt Mitchell het wereldrecord weer terug. Maar….. Eind 2010 verbetert Wiebe dit record weer en tot op heden is hij de wereldrecordhouder. Googlen kan soms leuke informatie opleveren, zo blijkt maar weer.

4,0*

Bizarre kijk in de verrassend aggressieve wereld van de retro gaming.

Een waar underdog-verhaal dat me vanaf het begin aan het hart ging. Het is raar om te zien tegen welke obstakels Wiebe aanloopt, en de pure arrogantie van Mitchell haalde het bloed onder mijn nagels gedaan. Ik zweer het, ik dacht dat zijn onscreen naam God zou zijn. Het wordt uiteindelijk een ware achtbaanrit van emoties, iets wat ik niet snel had verwacht vanwege het onschuldig ogende onderwerp.

Het leek me af en toe inderdaad ietwat in scène gezet richting het einde, maar ik geloof toch dat dit een natuurgetrouwe documentaire was. Het einde is dan ook erg bevredigend, hoewel dit ook al weer gedateerd blijkt te zijn. Maar voor een documentaire is het de perfecte afsluiter.

Ik ben altijd wel te porren voor een flinke dosis nerd-factor in films, en The King of Kong voorziet daarin natuurlijk uitstekend. Het speelt zich dan ook grotendeels af tussen wereldvreemde nerds die veel teveel tijd doorbrengen achter arcade-kasten. Een feest der herkenning voor eenieder die de golden age of gaming ook enigszins bewust mee heeft gemaakt. Wat deze film zo vermakelijk maakt is dat het aloude thema van een David versus een Goliath in een film wordt gestopt waarin gamen tot een bloedserieuze, epische volkssport wordt verheven. Maar zonder dat het op een denigrerende of lacherige manier gebeurt. Het is meer dan suffe gamers uitlachen, elk karakter krijgt het respect dat hij of zij verdient. Natuurlijk is hun wereldvreemde gedrag hilarisch, maar uiteindelijk zijn ze boven alles ook aandoenlijk in hun gedragingen. Deze film is nerd-waardig en een terechte culthit a la Napoleon Dynamite.

Mooi om te zien wat er wel niet allemaal bij het gamen komt kijken. Vooral de concurrentie tussen de gamers werd mooi in beeld gebracht.

Goed.

Vermakelijke documentaire wordt met opzet best wel dramatisch in beeld gebracht en het is toch wel duidelijk te zien dat sommige dingen gewoon gescript zijn.

Maar desondanks niet minder leuk.

3,5 Sterren.

Ietsje te perfect en iets te duidelijke rollen voor de verschillende personages. Dat doet mij vermoeden dat het een beetje gescript en gemanipuleerd is hier en daar en dat niemand het erg vond, want wat is er nu mooier om voor je spelletje aandacht te krijgen dan een grote strijd der giganten? Volgens mij hebben de makers het op een akkoordje gegooid met de baas van Twin Galaxy en is dit vooral de film die hij wilde zien.

Erg vermakelijk verder. Maar de enorme roem van deze documentaire maakt hij niet helemaal waar wat mij betreft. Vooral door het bovenstaande, niet omdat ik dat moreel verwerpelijk vind, maar vooral omdat het uiteindelijk een gewone sportfilm is geworden, met wat andere en soms best geinige karakters, dat wel.

3.0*

edit>> Lees nu het quotje van IMDB van Donkerwoud, sta er niet van te kijken.

Erg mooie docu!
Van te voren dacht ik dat het een documentaire zou worden die zich puur op het spel Donkey Kong zou richten, maar uiteindelijk ging het bij deze documentaire meer om de strijd tussen Billy Mitchell (+aanhang) en Steve Wiebe dan om het spel zelf. In het begin vond ik de documentaire wat rommelig en kon ik alles niet echt goed bijhouden, maar later in de documentaire veranderde dat.

Het is erg leuk om te zien hoe Billy Mitchell + aanhang er alles om doen om het Steve Wiebe zo moeilijk mogelijk maken. Ze spelen een vies spelletje, waarbij ze Steve Wiebe bijvoorbeeld gaan afleiden, de druk gaan verhogen ("If anybody wants to see, there's a Donkey Kong kill screen coming up!" ) of zelfs redenen gaan zoeken om z'n records af te keuren.
Dit is allemaal vrij komisch in beeld gebracht, maar ik kon me er na een tijdje ook wel boos om maken omdat ik het erg sneu begon te vinden voor Steve Wiebe die gewoon z'n best doet om op een eerlijke manier de high-score te verbreken.

Het is een documentaire waarin humor en drama samen gaan, wat gebracht wordt door twee geweldige hoofdpersonen! Helaas lees ik hier en daar dat de documentaire deels afwijkt van de werkelijkheid waardoor ik er een halve ster vanaf heb gehaald. Maar dan nog houdt deze documentaire een beoordeling van 3,5* over!

Wat denken jullie trouwens van de videoband die Mitchell opstuurde toen Steve Wiebe zijn record verbrak? Was deze nep of heeft hij de miljoen daadwerkelijk gehaald? In eerste instantie dacht ik dat deze nep was, aangezien er telkens ruis doorheen kwam zoals ze in de docu ook al vertelden. Maar aangezien ze hier verder in de docu niet meer op terug komen vermoed ik dat er op de originele tape geen ruis zit en het dus wel gewoon echt was.

I wanted the pretty girls to come up and say, "Hi, I see that you're good at Centipede."

Ik ben altijd wel een fan geweest van old-school gaming. Ik ben er zelf jammer genoeg te jong voor om de volle glorie van arcadekasten te hebben meegemaakt maar in de loopt der jaren is die schade wel voor een groot deel ingelopen. The King of Kong was een documentaire die me dan ook meteen aansprak vanwege twee redenen: Donkey Kong blijft één van de vermakelijkste games in het genre en de rivaliteit tussen de Mitchell en Wiebe zou wel eens lekkere vonken kunnen geven.

En dat is het ook geworden. Het blijft dan ook enorm jammer dat dit geen 'correcte' documentaire is geworden doordat Seth Gordon allerlei zaken heeft gemanipuleerd in de montage. Geen idee of dit bij andere documentaires ook zo het geval is, ik hoop in ieder geval van niet, maar het is toch een serieuze demper op de vreugde wanneer blijkt dat Wiebe en Mitchell eigenlijk goed overeen kwamen en dat er schijnbaar nog een recordhouder was maar dat die gewoon uit heel de documentaire is gefilterd. Waarom deed Gordon dat? Omdat het nu een stuk amusanter is geworden maar zoals gezegd, dat blijft toch een demper. Vooral ook omdat de documentaire op zich wel erg leuk is. In het begin heb je nog een beetje sympathie voor Mitchell maar gaandeweg zie je hem echt evolueren naar douchebag pur sang. Dan komt Wiebe op de proppen, de family man, en begint de competitie. In het begin is het allemaal nog vrij ludiek om te zien hoe er alles aan gedaan wordt om Wiebe zijn record afgekeurd te krijgen maar op den duur was het toch vooral erg sneu om te kijken. Vooral ook wanneer Mitchell zijn video inzending al na 10 minuten wordt goedgekeurd terwijl Wiebe zijn arcademachine compleet wordt gedemonteerd... Ik was dan ook verheugd om te zien dat Wiebe uiteindelijk het record toch versloeg. Al blijkt het ondertussen alweer een aantal keer gebroken te zijn door Mitchell, door Wiebe zelf en door Hank Chien die nu als kampioen staat.

Om eerlijk te zijn, eigenlijk krijg je al wel halverwege het gevoel dat het allemaal wat in scène is gezet. Vooral qua personages is dit soms lachwekkend karikaturaal. Billy Mitchell staat natuurlijk op kop met zijn USA das (man, wat een arrogante zak eigenlijk) maar ook zijn hulpjes in de vorm van Steve Sanders en Brian Kuh lijken echt te gemaakt te zijn voor woorden. Het is vooral lachwekkend om te zien hoe Kuh heel de arcade rondloopt en tegen iedereen begint te lullen dat er een Kill screen gaat komen. Ook die scheidsrechter, Walter Day geloof ik, is een figuur om nooit meer te vergeten. Ondertussen ook bezig met zijn eigen muziekalbum blijkbaar. Steve Wiebe lijkt dan de normaalste van de hoop te zijn maar hier en daar scheelt er toch ook iets aan heb ik de indruk. Voor de rest is dit vooral bij vlagen hilarisch vanwege de lading one-liners die er aan te pas komen. Vooral Mitchell is hier een held in maar de anderen moeten er zeker en vast niet voor onderdoen.

Ik weet nog altijd niet goed wat ik met mijn score moet doen. Toen ik de documentaire juist had gezien wou ik er 4* aan kwijt maar na het lezen dat er zoveel montage mee is gemoeid wou ik met een half verlagen maar er over terugdenkend betwijfel ik of het origineel dan inderdaad wel zo vermakelijk zou zijn. Ik denk dat ik het maar op 4* ga houden.

4*

Tijdens het kijken kan ik me nauwelijks voorstellen dat dit echt is, de personages in deze documentaire zijn stuk voor stuk karikaturen. De walgelijke Billy Mitchell (nickname USA), alleen de naam al, spant wat alles betreft de kroon maar ook zijn slaafse volgelingen zijn interessant. Zitten aardige dialogen in, maar ook ontzettend veel herhalingen van standpunten.

Dat documentairemakers de boel scripten en manipuleren om het wat sappiger te maken, vooruit, maar als dat iets te opzichtig gebeurt, gaat de lol er natuurlijk wel af. Voor een deel dan, want je hebt toch te doen met arme Wiebe en zijn missie om erkenning. Het zal ook wel een sympathieke kerel zijn, net zoals zijn nemesis een onuitstaanbare kwal is. Een apart wereldje, al gunt Gordon ons maar een oppervlakkig kijkje en doet hij niet veel meer dan het maken van zomaar een sportdrama in Donkey Kong sferen. Beetje plat entertainment en iets te doorzichtig, al is het met deze speelduur ook geen vervelende zit.

Hier valt veel over te zeggen maar ik heb geen idee hoe eraan te beginnen laat ik het houden op: Dit heeft al mijn verwachtingen overtroffen, voor iemand die zelf niet echt is opgegroeid met deze games (nét iets te jong voor) en de laatste jaren minder en minder gamed was dit echt een onverwachts pareltje. Je valt van de ene emotie in de andere, je vergeet (ik alvast toch) al snel dat het allemaal gaat om één of ander stom spelletje, tot er momenten komen waarop het wel ineens terug duidelijk wordt dat je naar volwassen normaal begaafden mensen zit te kijken die hun job opgeven om in een arcadehal te gaan rond roepen dat we een mogelijk kill screen krijgen van Donkey Kong. Wat een ongelooflijke karikaturen liepen daar rond, pijnlijk vaak dat het de bittere realiteit bleek te zijn. Zowel meneer Kuh en meneer Mitchell behoren tot de meest kwaadaardige personen die ik ooit heb mogen aanschouwen, de zieligheid, de kinderachtigheid het ongelooflijke non-talent voor het aanvaarden van een verlies, etc etc deze puike heren bezitten het allemaal. Nu is Wiebe ook niet zonder zonden, als je bloedeigen kind klaar is met zijn grote boodschap en vraagt om hem te verschonen, dan doe je dat, zelfs al zou je in de virtuele wereld volop aan je E-penis aan het werken zijn, als je kind het uitschreeuwt en bijna smeekt om te stoppen met Donkey Kong dan zou ik dat toch op zijn minst ernstig overwegen, maar goed voor deze mensen bestaat (zeker als ze aan het gamen zijn) maar één ding: Donkey Kong en andere arcadegames. Toch kan je bijna niet anders dan op tal van momenten juichen voor Wiebe, oh wat gun je die man zijn record, wat voel je zijn pijn wanneer hij in tranen zit nadat een dubieuze videotape hem wereldrecordhouder af maakt en wat koester je een afkeer voor al de mensen die hem proberen tegen te werken. Zelden zo veel momenten gezien in één film waarvan je niet weet of je ze nu dieptriest of dolkomisch moet vinden. De meeste momenten hadden gewoon beide emoties in zich.

Absoluut 5* en kans om in mijn top tien te verschijnen.