Where the Wild Things Are (2009)

Ik heb het boek niet gelezen toen ik klein was maar sommige mensen in mijn omgeving zaten echt op deze film te wachten. Het camerawerk vind ik erg mooi gedaan maar de film op zich vind ik uiterst teleurstellend. Ik had er veel meer van verwacht. Het is te kinderachtig. Normaal houd ik wel van kinderfilms/ fantasiefilms maar er zat simpelweg geen verhaal in. Jammer. Niet meer dan 2,5 sterren. Wel grappig is dat de mensen die daardwerkelijk de film gezien hebben niet echt hoge cijfers geven.

Creature design is erg gaaf, de wereld waarin max leeft is daarnaast (ookal lijkt het gewoon op de normale wereld) erg mooi gedaan, het geeft goed het gevoel ergens anders te zijn.

Het verhaal zelf heeft niet zo veel om het lijf, maar toch heel aandoenlijk en daardoor leuk zat. Er had wel een stuk meer in gezeten, iets meer spektakel tussen de 'fun' stukjes door, want hier bleef het allemaal wat passief.

Half uur langer was dus zeker niet erg geweest.

Dat jochie speelt ook erg aardig, soms werd ik een beetje ziek van dat geschreeuw maar voor zijn leeftijd heb ik wel eens stukken slechter gezien.

Gewoon een erg tof avontuur die voor zowel jong als oud goed te doen is 3.5*

Leuk. Iets heel anders dan Jonze's vorige twee films, deze Where the Wild Things Are. Enige overeenkomst is dat Jonze ons als kijker toch weer naar ''iets anders'' weet te sturen, terwijl het zich allemaal gewoon in de normale wereld afspeelt.

Deze verfilming van Sendak's kinderboek is naar mijn mening geen kinderfilm. Geen luchtig sfeertje en geen vrolijke muziek, maar bijvoorbeeld wél relatieperikelen en andere problemen van de moeder die in haar ruzie met Max doorslaat (en terecht), waardoor Max iets voor hemzelf opzoekt; 'The Wild Things'. Toch zal er genoeg te genieten vallen voor kinderen, Max is er natuurlijk zelf één, die met z'n stoere praatjes en verzinsels op de makkelijkste manier 'The Wild Things' in weet te palmen. Voor Max een groot avontuur, al stelt het als verhaal voor de rest weinig voor.

Toch valt er genoeg te beleven, ook voor ons als kijker. Als je je een beetje in Max z'n wereldje kan verplaatsen in ieder geval. Het moddergevecht vond ik het hoogtepunt uit de film, erg grappig. Vooral hoe die geit omgebeukt wordt. En ja, voor de rest; Max komt, speelt wat spelletjes met z'n grote vrienden, zorgt voor wat problemen, beleefd z'n avontuur als ''koning'' en gaat. Dat is het wel zo'n beetje. Leuke belevenis, vermakelijk en Jonze weet er weer iets érg aparts van te maken, maar bijzonder vond ik het niet echt.

De stemmen zijn erg goed gedaan, met Gandolfini als hoogtepunt. Max Records speelt aardig, al kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die zich aan hem gaan ergeren. 'The Wild Things' zien er leuk uit allemaal, muziek is prima en Jonze creëert een vermakelijk wereldje over de grote zeëen die alleen Max kent.

Aardige, maar trage kinderfilm.

'Where The Wild Things Are' vond ik als prentenboek altijd erg leuk, en ik was natuurlijk erg blij toen ze besloten er een filmversie van te maken. Wat dat betreft voelt Spike Jonze's versie precies hetzelfde als het boekje; niet al te zonnig, maar wel kinds.

En dat is toch wel de overtoon van de film. Max is simpelweg een jongetje dat zich niet begrepen en alleen voelt, iets waar iedereen zich wel in kan herkennen op een gegeven moment in je leven. Max is echter de uiterste versie daarvan, en zijn geschreeuw en soms doorgeslagen reacties zijn herkenbaar, maar niet erg charmant. Bewonderingswaardig is echter wel hoe de Wild Things zich precies als kinderen gedragen. De wereld waarin Max binnenstapt is herkenbaar voor ieder die zich kindszijn nog kan herinneren of die met kinderen omgaat. Op zich wel mooi om te zien, maar anderhalf uur is dan wel een beetje te veel als je geen echte kindliefhebber bent. Nee, er was een reden dat het originele verhaal zo kort was en dus voelt de film als een langzame, uitgerekte versie van een kort avontuur. De film heeft sterke en zwakke punten en daarmee kom je op een

3,0

Bijzonder sprookje.

Gefilmd door de schitterende 'Sponze'.

Niet het doorsnee kinderfilmpje, want meer geschikt voor volwassenen. Weinig sentiment, maar wel boeiend en vermakelijk. I.i.g. de regisseur zijn minste, helaas.

Een vreemde keuze is Gandolfini. Zeker voor de Amerikanen, want hij ìs Soprano. Een nog vreemdere keuze zijn de moderne Muppets met CGI-trekjes.

Maar goed, we hebben er weer een nieuwe Culkin bij, en e.e.a. is best vermakelijk. Niet voor kinderen dus, al kun je je afvragen of de marketingmachine het daarmee eens is. Jonze vast wel.

En nu snel weer iets van de Beastie Boys graag. Heb er zin in.

Goed.

Jongetje heeft problemen en vlucht weg in een fantasiewereld met daarin allerlei afspiegelingen van z'n gevoelens en de gebeurtenissen in de "echte wereld". Een interessante blik in het hoofd van een kind. Leuke wereld, leuke wezens en een hier en daar een interessante of grappige scene. Niet fantastisch, wel erg de moeite waard.

Jammer dat veel mensen dit afdoen als een kinderfilmpje met een saai verhaal. De allerkleinsten hebben misschien genoeg aan de grote knuffels, maar ik vind dit eerder een volwassen arthouse film dan een kinderfilm.

Erg goed en mooi gemaakte productie. Maar naar mijn mening geen kinderfilm. Het verhaal is somber en erg langzaam. Het blijft voor mijzelf net voldoende boeien. Ik kan mij voorstelling dat de jonge kijker hier weinig plezier aan zal beleven.

Ben persoonlijk geen enorme fan van dit soort fantasieverhaaltjes maar toch genoten van deze Where The Wild Things Are. Een bijzonder lieve prent waarbij de magie me evenwel niet helemaal te pakken kreeg waardoor ik blijf steken op (een mooie) 3*.

Visueel bij momenten nochtans erg sterk in mijn ogen, met veel hand-held shots badend in magic hour-licht en ook die grote knuffelberen zien er geweldig snoezig uit. Heel goed idee overigens om Gandolfini en Whitaker in te schakelen voor de stemmen van die loebassen! Ook hoofdrolspeler Max Records overtuigt als soms pisnijdig maar gevoelig baasje.

Het probleem ligt echter wat bij het verhaal: zoals aangegeven zijn de ontwikkelingen redelijk saai en Where The Wild Things Are moet het wat mij betreft dan ook vooral hebben van de aaibaarheid. Prachtig slot wel: geen nodeloos gerek, gewoon een ontroerend moment waarbij zoon en moeder elkaar terug hebben gevonden. De manier waarop Catherine Keener op het einde haar ogen sluit deed m'n adem toch stokken, mede omwille van de begeleidende melancholische muziek. Vond de soundtrack trouwens over het geheel best geslaagd.

Prima filmpje.

Heerlijk, deze aanpak van Jonze. Nihilistisch, eerlijk filmpje dat mij zeer overtuigde met zijn design van de tastbare monsters. Jonze begrijpt hoe cgi ten goede van deze film te gebruiken. Zo zie ik het graag. Bijzonder ook de akoestische score doorheen de film die samen met de losse en karakteristieke regie voor een zeer mooi post modern sprookje zorgt. Een ode aan de jeugd.

4*

Prachtige poster, film iets minder.

Vooral de monsters vond ik lelijk. Carol valt wel nog mee, lijkt dan ook een beetje op Totoro en die kat uit Alice in Wonderland. Gandolfini's accentje zorgde ook best voor een meerwaarde.

Verhaalstructuur is wel een beetje brak; iets te veel herhaling, iets te kinderachtig, wat ergens wel bij de film past, maar de formule schemerde toch net iets te veel door naar mijn goesting. Vooral Jonze moet beter kunnen, al is het 'slechts' een kinderfilm.

Wel sterk hoe Jonze muziek gebruikt, wat de film steeds weer voorziet van een kinderlijk naïef sfeertje. Af en toe ook visueel indrukwekkend, vooral opvallend beweeglijke camera bij momenten. Oorlogsscène was dan ook een waar genot.

Zeker een leuke film, jammer van de schoonheidsfoutjes. Was trouwens ook de eerste keer dat ik alleen, met vriendin, in de cinemazaal zat.

3,5*

Wow wat een laag cijfer hier...

Mooi gemaakte volwassen kinderfilm waarin het kind van dienst eens geen snoezepoes is, maar een compleet persoon vol nukken en gebreken. Zijn avonturen zijn weinig verheffend, maar vermakelijk, en het einde ontroerde me toch wel. Aparte art direction/design en verder de beste soundtrack in tijden.

3,5*.

Heerlijke film.

Magisch tripje door een land vol grote, wilde en wat enge monsters. De link met Totoro is enigszins begrijpelijk, hoewel die 100% zachtaardig is, terwijl deze monsters toch echt valser zijn. Films zijn verder ook absoluut niet te vergelijken.

Jonze flikt het toch maar weer. De Monsters zijn geniaal vormgegeven. Perfecte mix tussen pak en CG, die ervoor zorgt dat ze gek "echt" lijken terwijl het toch ook duidelijk mensen in pakken zijn.

Verder lekker tempo en heerlijk freewheelend. Geen strikte narratief, geforceerd moraaltje of happy brol die het weer tot een pure kinderfilm maakt. En toch genoeg raakvlakken voor kinderen om niet verveeld te raken.

4.5*, dik van genoten, magisch uitstapje. En een uitgebreide review natuurlijk.

Zie al een paar keer voorbij komen dat het ontbreken van een verhaal als een gemis wordt ervaren. Maar in dit sprookje is Max de baas of, in dit geval, koning. En Max is een kind en daarom super egoïstisch, volstrekt arbitrair en ogenschijnlijk onredelijk boos . Het mag daarom ook niet echt een verrassing zijn dat elke vorm van een logische verhaallijn ontbreekt. Als er een fort moet worden gebouwd, wordt er een fort gebouwd. Als het tijd is voor een moddergevecht, wordt er een moddergevecht gehouden. Dat hierbij het idee en de uitwerking daarvan leuker is dan het uiteindelijke resultaat is zeer herkenbaar van vroeger.

Ouder worden is echter onontkoombaar en hoe fijn het ook is om hutten te vernietigen als er iets naars gebeurd, ook in de monsterwereld wordt Max geconfronteerd met aandacht die gedeeld/verdeeld moet worden en stervende zonnen. Had van tevoren verwacht dat hierbij steeds geswitcht zou worden tussen de wereld van Max en de echte wereld. Dit zou waarschijnlijk ook een stuk minder kritiek opleveren ten aanzien van het ontbrekende verhaal. Goede keus van Jonze om dit niet te doen en alles te laten afspelen in de wereld van Max. Stuk interessanter en authentieker. Levert ook erg leuke dialogen op:

K.W.: So obviously, you have no home or family?

Max: I have one of those but...

K.W.: Did you ate them all?

Max: No!! No, I just bit one of them, that's all...

Als er aan het einde van het verhaal toch geen alwetende koning blijkt te zijn, is het ontroerend om te zien hoe Max hier zijn berusting in kan vinden en daarmee een stukje ouder is geworden. Dat de film er visueel erg mooi uitziet is ook al meerdere keren gezegd en kan ik alleen maar beamen.

4*

Een waar genot, deze film. Ik twijfelde eerst of ik wel zou gaan kijken, maar Onderhonds lovende recensie heeft me over de streep getrokken, en gelukkig Ik ken het boek natuurlijk al jaren (typisch zo een van die boekjes die bij het herlezen plotseling een aantal dimensies extra blijken te hebben trouwens, heb het vroeger altijd vrij letterlijk opgevat).

Eén groot probleem heb ik met de film: het allerbeste stuk in het boek is hoe Max' kamer in vier stappen verandert in een bos, die tekeningen behoren tot het allermooiste dat ik ken en ik ben altijd zot geweest van het idee - in de film hiervan geen sprake... Enorm zonde!

Maar het goede nieuws, al meermaals herhaald hier: de film is absoluut heerlijk, de monsters zien er om ter best uit en ik heb nog maar zelden zo'n realistische personages in een film weten neerzetten (al zijn het dan kinderen) - elke reactie is gewoon perfect, het duurde dan ook maar een halve minuut voor ik mee was in de hele kinderlijke logica. Nu al een van de beste films van het jaar!

Tegenvaller na alle ophef (reclame) die er over deze film is gemaakt.

Bij vlagen zelfs saai en hard zoeken naar de moraal van het verhaal. Wilde beesten die de fantasieën van een kind personificeren? Mwah, matig geslaag. De songs zijn wel goed gekozen. En toch wil je op ieder moment wel weten hoe het verhaal afloopt maar of het eind nu een climax of anti-climax is.... ...."vaag" is uiteindelijk de term die mij van deze quasi-literaire rolprent bijblijft.

Ik had al een hoop positieve dingen over deze film gehoord, en ik besloot hem nou toch maar eens te zien. Vooral het concept spreekt me erg aan, omdat ik zelf ook ontzettend veel fantasie had vroeger. Nou nog steeds wel, maar vroeger kon ik mezelf helemaal verliezen in de fantasie.

Max zijn avontuur was dan ook erg herkenbaar. Nou had ik gelukkig niet zulke anger issues als Max en ik kon het prima vinden met mijn ma en mijn zus vroeger. Toch wordt er in het begin een overtuigend beeld geschetst van het gezinsleven waar Max deel van uit maakt. Hoewel de reactie van Max op zijn moeder misschien heftig lijkt, is het natuurlijk een momentopname en het gaat erom dat Max een excuus nodig heeft om zichzelf te verliezen in een fantasiewereld waarin hij koning is.

Of deze fantasiewereld echt is of niet laat ik in het midden zoals de film dat ook doet, al neigt het wel meer naar het standpunt dat Max het zelf verzint. Vanuit dat perspectief kan je ook prima zien wat de monsters die hij tegenkomt in de fantasiewereld representeren: emoties en karaktereigenschappen van Max. Het is net zoals dat je als klein kind denkbeeldige vrienden kan verzinnen die bepaalde karaktereigenschappen van je overnemen, of dat denkbeeldige vriendje nou een mens, monster of een dier is. Zoals deze denkbeeldige vrienden zich in deze film manifesteren als de Wild Things vond ik heel overtuigend gedaan en bracht me tot zekere hoogte terug naar mijn kindertijd. De monsters zijn dan ook prachtig tot leven gewekt met een combinatie van pakken, animatronics en, heel slim, CG voor de gezichtsuitdrukkingen. Ik merk de laatste tijd aan films als District 9, Avatar en nu ook Where The Wild Things Are hoe overtuigend CG tegenwoordig kan zijn als het gaat om het weergeven van emoties en karakter. Maar ik ben wel blij dat ze niet all the way zijn gegaan met CG, want zoals Spike Jonze het besloot om het te doen is wat mij betreft zeer geslaagd.

De monsters komen zo echt to leven, net als de fantasiewereld wat eigenlijk toch niet echt een fantasiewereld is. Australië wordt door middel van de aanwezigheid van de monsters vanzelf omgetoverd tot een fantasiewereld, wat ik zeker een topidee vind. Het brengt een zekere mate van realiteit in de film, terwijl de natuur alsnog prachtig is. De manier waarop er gefilmd is precies goed, niet overdone en nog steeds heel mooi. Als kijker accepteerde ik volledig wat ik te zien kreeg, en dat vind ik altijd knap bij fantasyfilms, alleen de beste krijgen dat voor elkaar. Wat ik overigens een groot pluspunt vond was de humor in deze film, ik heb me met de geintjes alleen al prima vermaakt. Soms slapstick, soms gewoon erg leuke grappen die vaak voortkomen uit willekeurige korte gesprekken tussen de monsters tussendoor, die er van lijken te houden om elkaar te overtreffen in het maken van geintjes. De soundtrack ondersteunde de film trouwens ook erg goed.

Max Records speelt het jochie (dat toevallig ook Max heet) met volle overtuiging. Zijn aanwezigheid in de film maakte me dankbaar dat het geen animatiefilm is geworden. Kindacteurs zijn altijd tricky, zelfs al gaat het om iets "simpels" als het spelen van een klein kind. Daarin kunnen kindacteurs algauw te ver gaan en irriteren, maar niet Max Records. Zijn interacties met de monsters zijn geweldig om te zien, heel naturel en je krijgt nooit het idee dat hij veel te volwassen acteert voor zijn leeftijd (Dakota Fanning, anyone?) of dat hij het "kind zijn" forceert (wat je helaas heel vaak ziet bij kindacteurs) en al gauw gaat overdrijven. De monsters, hoewel ze allemaal zijn gebaseerd op karaktereigenschappen van Max en die van mensen uit zijn omgeving, krijgen allemaal hun momenten om echt tot leven te komen en meer te zijn dan eendimensionale personages. Het lukt niet bij ieder monster even goed, daarvoor zijn er teveel en is de film te kort. Maar vooral KW en Carol wisten me te raken, waar het kindse jaloezie van Carol en hoe zijn woedeuitbarstingen de groep dreigde te verdelen was als een spiegel voor de kleine Max. De voice-acting hielp hier ook gigantisch bij, het vergt heel veel talent om zoveel uit je personage te halen in zo weinig speeltijd, zelfs of misschien wel juist als het om voice-acting gaat.

Where The Wild Things Are is meer dan een simpel kinderverhaal. Kinderen kunnen ervan leren dat de volwassen wereld erg gecompliceerd kan zijn, en dat de hele wereld niet om hen draait. Volwassenen kunnen heerlijk meegaan in de fantasy en genieten van de parallellen tussen die wereld en de werkelijkheid, iets wat ze zelf wellicht vroeger ook hebben meegemaakt. Ik spreek misschien voor mezelf hier, aangezien er een heleboel mensen zijn die de film saai vinden. Dat is erg jammer, want er valt een hoop te ontdekken in dit ogenschijnlijk simpele maar erg creatief en overtuigend tot leven gebrachte verhaal.

Ik had vooraf niet veel van deze film verwacht, vooral om de reden dat het soort film mij niet aanspreekt. Toch net maar aangezet, want ja.. op een of andere manier wil ik toch zo veel mogelijk op de hoogte te zijn van de laatste films

Het begin was voor mij wel even doorbijten, maar halverwege heb ik er toch nog wel van kunnen genieten. De monsters komen echt tot leven, ziet er erg mooi uit. Ook de landschappen komen prachtig in beeld. Visueel uitstekend dus. Audio is ook meer dan goed, met een speelse/avontuurlijke soundtrack.

Het leukste persoonlijk vond ik de komische noot. Af en toe moest ik erg lachen om de karakter eigenschappen van de monsters en de gebeurtenissen die ze meemaken.

Where the wild things are is zowel voor kinderen als voor volwassenen. Al zal het bij de laatste groep niet altijd in goede aarde vallen. Maarja dat weet je vantevoren als je zoiets gaat kijken als dit.

Prima filmpje, alleen is het toch allemaal niet mijn smaak.

3.0 *

Wat een heerlijke film.

Maakte me wel zorgen of het de magie van de trailer kon waar maken bijna 2 uur, hoorde al woorden als saai en pakt je niet. Het pakte me enorm en vond het echt extreem lekker lopen de film, kon me helemaal in dat jongetje verplaatsen. Briljant gespeeld overigens, komt nergens te wijs over en lijkt gewoon een echt jongetje Zoals ik alweer een aardig tijdje geleden ook was, heerlijk toch. Ook erg blij dat het gewoon de hele film bijna in zijn eigen wereld afspeelt, en het ook in het midden blijft of die er ook echt is geweest. Ontroerde me ook echt op het einde.

Jonze bewijst zich weer eens, je moet het toch ook waarderen dat die met zo een budget toch gewoon trouw blijft aan eigen stijl. Kreeg dan ook veel gezeik las ik, maar bleek het toch uiteindelijk goed te doen in te US gelukkig en terecht!

4.5 sterren, magische film!

Where the Wild Things Are gisteren gezien en het is een zeer bijzondere film. Ik was erg gecharmeerd door de geweldige veelzijdigheid van de sociale- en ervaringswereld van het jochie. Met een zeer precies gevoel wordt op unieke wijze meermaals een intense herkenning op het scherm gecreeerd. Onnavolgbaar in haar simpliciteit en geweldige verhaal. Klein meesterwerkje!

Interessant kinderavontuur van Jonze, dat eigenlijk vooral slaagt door de toon die in de film wordt aangeslagen. Het eerste kwartiertje is eigenlijk best wel heftig, waar door een klein aantal scènes snel duidelijk wordt dat het niet helemaal goed wordt met Max. Wanneer dan zijn grote avontuur met de monsters begint, lijkt al het drama even verdwenen te zijn, maar Max zijn problemen, zijn gevoelens en zijn relatie met zijn moeder en zus schijnen toch steeds door. Echter zonder te overheersen.

De monsters zijn inderdaad prachtig vormgegeven. Vooral ook heel levensecht, ik kan me niet herinneren dat ik eerder oprecht emotie voelde voor het lot van een dergelijk beest. Ik vond het verder misschien net niet bijzonder genoeg voor een hoge beoordeling, maar het is toch zeker wel een fijne film. En dan ook nog een compliment dat dat de film precies op het juiste moment stopt.

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar viel me zeker niet tegen!

Een vermakelijke film die geen moment verveeld maar ook geen moment echt heel pakkend is. Het verhaal is leuk, ben totaal niet bekend met het boek. Het is grappig en ontroerend, en zeker voor kinderen erg leuk. En de monsters zijn ook nog eens erg mooi gedaan. En met de stemmen erbij is het een perfecte combi. Ook het vermelden waard is is de jonge Max Records die erg sterk speelde voor een 12-jarige.

3.5*

Verrukkelijke, gevoelige en ontroerende film. Oke, in het middendeel, tussen de ruziende reuzen, zakt-ie wat in, maar voor het overgrote deel is het een waar genot. Alleen al om naar te kijken, maar ook om je mee te laten voeren met een ontwapenende, verwarrende en kwetsbare kinderfantasie. Een fantasie die soms om naar te verlangen is, maar ook teleurstellingen kent.

2010 moet wel een heel sterk filmjaar worden, wil dit mijn jaarlijstje niet gaan halen.

Vrij unieke kinderfilm dit. Als het al een kinderfilm is. Films met jonge protagonisten die in een al dan niet in hun fantasie bestaande wereld terechtkomen zijn al zou oud als minstens Alice in Wonderland, maar buiten dat om is dit echt andere koek. Het is ook meer Totoro dan Alice, maar dergelijke vergelijkingen helpen niet echt.

De fantasiewerelden van veel van dergelijke verhalen zijn vaak spiegels van de leefomgeving van de hoofdpersoon (het meest duidelijk in The Wizard of Oz en Coraline), maar de monsters hier vormen een spiegel van Max zelf. Het zijn allemaal eigenlijk kleine kinderen, die "Ik eet je op!" roepen op momenten dat kinderen "Ik wil nooit meer met je spelen!" schreeuwen. Jonze lijkt haast gekozen te hebben voor een psychoanalyse van een gemiddeld kind en hij is soms akelig accuraat. Kinderfilms hebben toch altijd wel iets warms en onschuldigs. Er zitten warme scènes in en de film slipt nooit in het territorium van echte gruwel, maar onschuldig is de film ook niet. Het is zo anti-Disney als een kinderfilm kan zijn. Ik weet niet of ik dit werkelijk een werk voor volwassenen zou noemen, maar ik zie wel in hoe men aan dit idee komt.

Vooral opvallend dat er ook nauwelijks een oplossing voor de problemen in de monsterwereld gevonden worden. Op het einde staan ze wel gebroederlijk op het strand, maar we weten dat ze net zo goed morgen weer aan het vechten kunnen zijn. Het past echter in het doel van de film. Jonze is te realistisch geweest in het voorgaande om te suggereren dat persoonlijke problemen ooit volledig opgelost worden. De personages zijn iets wijzer geworden, maar niet compleet verandert. Dit geldt dus ook voor Max. Nogal een gedurfde aanpak van het verhaal wat mij betreft.

Verder is het best een arty film voor zoiets als dit. Een erg losse, maar tegelijkertijd gecontroleerde filmstijl. Gewoonlijk gaat men bij fantasiewerelden, zeker in kinderfilms, voor een kleurrijk uiterlijk, maar Jonze gaat juist voor donkerdere tinten, met veel bruin en voornamelijk ook natuurlijk licht. Het ziet er fantastisch uit, een van de visueel sterkste en uniekste die ik de afgelopen tijd zag (opletten, dames en heren van de Oscars!). De muziek is even apart gekozen, maar werkt evengoed. Ik heb niet vaak dat ik na het zien van een film die soundtrack op cd wil kopen, maar dit is een uitzondering. De kostuums zijn ook prachtig natuurlijk. Dat we niet goed kunnen zien waar CGI en de echte wereld in elkaar overlopen is ook een goed teken.

De avonturen en gebeurtenissen zijn ook leuk om te volgen, al worden er naar mijn gevoel wel iets teveel bomen omgeduwt en zijn er iets teveel momenten waarop de monsters ruw met elkaar vechten of gewoon wat rondrennen. Gelukkig staan daar veel magische momenten tegenover. Zo'n pile-scène had ongeloofelijk fout kunnen zijn, maar is nu warm en benadert perfect een gevoel van vriendschip. Kudos ook voor de openingsscènes buiten de monsterwereld. Die zijn eigenlijk niet minder creatief en raak dan die van het land der Wilde Dingen. Gewoonlijk wil je in een film als deze toch graag de scènes van de echte wereld aan de kant zetten en zo snel mogelijk naar Wonderland vertrekken. Jonze heeft dat niet nodig.

En zo creërde Jonze zijn derde film, die wederom totaal uniek is. Hij behoort nu zeker tot de absolute groten van zijn generatie. Where the Wild Things Are heeft nu nog een onduidelijk publiek, maar ik heb het gevoel dat als de jaren verstrijken er steeds meer een plaats voor deze film zal komen.
4 dikke sterren, met mogelijk een halfje extra in het verschiet.

P.S.: Heeft Mark Ruffalo hier de meest vreemd gekozen cameo ooit? Waarom in Godsnaam een bekend acteur kiezen voor zo'n nietszeggend rolletje?

Briljante verfilming van een briljant boek.

Het verhaaltje is leuk (waarschijnlijk ook voor kinderen) en de manier waarop de problemen van Max in zijn fantasien meegenomen worden geeft het echt een extra dimensie. De monsters zien er prachtig uit en hebben ook allemaal een eigen karakter met hun eigen problemen (die duidelijk verband hebben met de 'echte' omgeving van Max). Gelukkig nu eens niet de cliché-karakters die ze hadden gekregen als dit een Disney-film was geweest, Jonze maakt er echt iets origineels van.

Veel beter dan dit kun je niet in het hoofd van een kind van deze leeftijd kruipen, denk ik. Max is soms schattig, maar soms ook een egoistisch rotjoch. Hij zit in de fase waarin hij moet leren dat hij niet alleen is op de wereld. Het is een fase waar elk kind doorheen gaat.

Het enige minpuntje vond ik het afscheid van Max bij de monsters, dit was wel iets te sentimenteel. Het einde daarentegen (laatste shot) is fantastisch.

Ook de muziek was trouwens heel mooi, ik ga zeker de soundtrack luisteren.

Geweldige film.

Er zit eigenlijk alles in, een film die je kan zien als je een jaar of 6 bent (voor de lollige beesten en het avontuur), een jaar of 12 bent (en je de problemen van Max een beetje vat), maar toch vooral ook voor de volwassen kijker (wanneer je ook daadwerkelijk betekenis kan geven aan de gebeurtenissen en de parallellen). Uniek in zijn soort.

Inderdaad, de vergelijking met Totoro is snel gemaakt, ook daar gaan kinderen om met problematische situaties dmv een verregaande fantasie en grote beesten, maar uiteindelijk is het een hele andere film. Een verrassend emotionele film ook, met prachtige designs van de beesten, de omgeving en de bouwsels, een soundtrack die echt tot in de perfectie aansluit, humor, een jonge acteur die volledig tot bloei komt en leeftijdsgenoten op het acteervlak ver achter zit laat, goeie voice-acting. Zelfs de speelduur is perfect, had niet korter mogen duren, en veel langer had denk ik de sleet er in gebracht.

Dat mensen dit niks vinden omdat 'er niks gebeurt', onbegrijpelijk hoor. Je leeft mee met een gecreeerde wereld, de beesten veren mee met Max' problemen, aanbidden hem zoals hij wil. Dat er dan niet continu gevlogen, gerend en avonturen beleefd worden aan een stuk wil toch niet zeggen dat er niks gebeurt.

Unieke film, misschien voor de allerkleinsten iets te saai en te eng, maar voor de rest een film die iedereen aan kan spreken.

Dikke 4*

Heerlijke film, mooi de groei die Max maakt en de herkenning die hij heeft van zichzelf in Carol.

En prachtig hoe snel je aan de monsters went.

Wij hebben met het hele gezin gekeken en genoten, al vind ik het niet echt een kinderfilm.

Een van de ontroerendste films die ik de afgelopen tijd heb gezien.

Wellicht heeft het te maken met mijn persoonlijke situatie op dit moment en het daaraangekoppelde gevoel dat er bij hoort, maar dit portret wist mij diep te raken!

Voor mensen die weten dat zij de wijsheid in pacht hebben en alles klopt wat ze denken, terwijl niemand ze geloven wil....... is dit een aanrader!

4 sterren

Where the Wild Things Are

Vanaf de eerste secondes dat de film begonnen is weet je dat dit geen alledaagse film is. Je ziet Max en vraagt je af of hij misschien zijn Ritalin vergeten is. Dan kom je er achter dat hij toch wel een beetje een getroebleerd jongetje is. Je merkt dat de scheiding tussen zijn beide ouders hem zwaar valt, en dat hij een heel eenzaam jongetje is. Ik kon ook niet anders dan medelijden met hem hebben.

Na wat aanvaringen met familie leden loopt het uit de hand en vlucht hij. Vol met woede over het onrecht wat hem aangedaan is, vooral door zijn moeder, die in zijn ogen de schuld is van alles. Hij vlucht en blijft maar rennen en varen tot hij op een eiland terecht komt met allemaal enorme poppen.

Wat ik zo leuk vind aan animatie en stemrollen is het uitvinden welke acteur de rol inspreekt. James Gandolfini wist ik al, maar wist toch nog twee andere bekende te ontdekken. Alleen Forest Whitaker was een verassing voor me.

De gebeurtenissen op het eiland en de individuele kenmerken van de wezens zijn een parallel naar Max echte leven. En krijgt hij een levensles die hem een stuk wijzer maakt.

Hoewel Where the Wild Things Are een kinderfilm is , wordt het nergens echt kinderachtig, sommige scene zijn zelfs een beetje eng voor de jongste onder ons.Ik vond het een fijne kijkervaring, en zal hem zeker kopen om met mijn dochter te kijken oven een paar jaar.

3.5

Deze gisteren gaan zien.

Vreemde film met vreemde pesonages is het minste wat je er van kunt zeggen, hoewel ik me wel aardig vermaakt heb.

Verfilming van kinderprentenboek, met nauwelijks meer dan 120 woorden tekst, uitgerekt tot een film van anderhalf uur.

Hoofdpersonage is een jongetje, dat zich onbegrepen voelt bij moeder en oudere zus en vlucht in een droomwereld, waar hij op een eiland vol vreemde wilde creaturen terecht komt.

Deze beesten vertegenwoordigen allen een bepaalde eigenschap of gemoedstoestand van de jongen.

Die beesten zijn erg goed geslaagd, evenals verbeeldingskracht van de regisseur. Echter loopt het verhaal met horten en stoten en lijkt het ook nauwelijks ergens naar toe te lijden, dan plotseling besluit de jongen dat hij terug naar huis wil. Klaar, einde. De bioscoopbezoeker met een onbevredigend gevoel achterlatend.

Film mikt niet echt op een doelgroep, maar lijkt meer droomproject van regisseur Jonze, die vooral een film voor zich zelf heeft gemaakt en niet zo zeer voor de kijker.

Niet slecht, maar helaas ook maar half geslaagd.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.