Where the Wild Things Are (2009)

Een mooie en ontroerende film die iets te volwassen is om voor kinderen interessant te zijn.

Het thema (vluchten naar een andere wereld) is dan wel vaker aangehaald door films met kinderen als doelgroep, maar ik vond de sfeer hier toch wel wat duister en deprimerend voor de jongste kijkers.

Prima film, als je een beetje fantasie hebt

3.5*

Grote verschillen in beoordeling hier. Bij mij wist de magie van Where The Wild Things Are wel post te vatten.

Het begint als een redelijk conventioneel stukje film over een hechte doch tumultueuze band tussen moeder en zoon. In tegenstelling tot sommigen hier vond ik deze introductie wat minder boeiend dan hetgeen wat volgt, een noodzakelijk kwaad.

Gelukkig belandt Max al snel in zijn prachtig vormgegeven fantasiewereld, die afwisselend erg duister of erg gemoedelijk kan zijn. De 'monsters' zijn zeer knap vormgegeven door een geslaagde combinatie van CGI en acteurs in pakken. Door die pakken bewegen de beesten zich een beetje als de Teletubbies of Pino uit Sesamstraat. Het ziet er in ieder geval aandoenlijk uit. Ik ben benieuwd of Jonze hiermee een nieuwe trend zal zetten.

De soundtrack vond ik zelf erg verfrissend, totaal anders dan wat je je doorgaans voorstelt bij filmmuziek. Vrolijke, dromerige indiepop die het prima zal doen in de hitlijsten, maar ook hier goed tot zijn recht komt. Qua muzikale stijl wel erg tijdsgebonden denk ik, dus hoe men hier tien of twintig jaar later over zal oordelen durf ik niet te zeggen. Maar wat maakt dat uit, genieten van de film doen we nu.

Visueel is Jonze ook lekker bezig. De kleuren spatten vaak van het beeld af, maar ook de donkere scènes zijn sterk geschoten, bijvoorbeeld de scène waarin Max voor het eerst de 'monsters' tegenkomt. De camera is vaak erg beweeglijk, iets dat ik niet zo snel zou zoeken bij een film als deze. Het werkt in ieder geval uitstekend. De schijnbaar onuitputtelijke energie van Max en zijn vrienden vindt in de cameraman zijn gelijke. Het moddergevecht is een cinematografisch hoogstandje.

Where The Wild Things weet mooi de balans te vinden tussen jong en oud. De relatieperikelen tussen de monsters zijn misschien weinig subtiel en vallen iets teveel in herhaling, maar storend is het niet echt. Gelukkig is de film gevrijwaard van een dik opgelegde moraal of pedagogische verantwoording.

Ik ben aangenaam verrast! Het verhaal was super, natuurlijk bestaan er wel meerdere films waar de fantasie van kinderen wordt verfilmd maar toch was het leuk. Mooie beelden, zowel in als uit de fantasiewereld. Acteerwerk kon niet beter, de beesten vond ik ook super leuk om naar te kijken. De drama en emotionele gevoelens zitten er wel dik op, maar sprak mij erg aan en het raakte.

Deze ga ik zeker nog een keer kijken, misschien veranderd dan mijn normering wel, maar deze kan ik niks meer dan 4,5 sterren geven! Ik heb zwaar genoten.

Hele mooie, haast ontroerende film. Kleine Max speelt erg goed, en ook de wezens worden mooi neergezet. Vond het wel jammer dat er niet zo veel humor in zat, de monsters waren eerder zielig. De soundtrack is overigens ook erg passend, die moet ik maar is zien te bemachtigen.

dikke 3,5*

Ik wist van tevoren dat het redelijk een kinderfilm zou zijn, dus ik liet me maar betoveren en ging me niet ergeren aan de kinderachtige dingen die zich eventueel zouden kunnen bevinden in de film. Gelukkig viel dit reuze mee, al zijn veel handelingen van Max met zijn nieuwe vrienden natuurlijk niet van een echt volwassen niveau

Anyway, ik heb erg genoten van de film, de muziek is prachtig, alle wezens zien er zeer realistisch uit en ik had ook echt het gevoel dat ik een band met ze kreeg. De omgevingen zagen er ook prima uit en het kleine jochie dat de hoofdrol speelt is geknipt voor deze rol.

Heb eigenlijk weinig op of aanmerkingen aan deze film. Ik baal wel een beetje dat ik deze film niet heb gezien toen ik jong was, er zitten teveel leuke momenten in en Carol en zijn click vond ik ook wat magisch hebben. Heb me geen moment verveeld!

4*

Pfff, wat een saaaaaaie film. Hetzelfde soort verhaal werd veel beter gebracht in "The Fall". Als kinderfilm doet hij het niet : daarvoor is het allemaal visueel te lelijk en te weinig tot de verbeelding sprekend. Dan nog is Jonzes symboliek te ingewikkeld. Als film voor volwassenen is hij dan weer te inhoudsloos, te gekunsteld en soms te kinderachtig.

Wat ik dan wel leuk vond was de manier waarop Max naar de dingen rondom hem kijkt : van tijd en ruimte heeft hij nog geen benul, en ook logica is nog totaal ontbrekend in zijn denkwereld. Dit wordt soms met veel empathie gebracht. En tot slot dat rustig nummertje in de eindcredits , "Hideaway". Hoe mooi !

Dit is helaas niet de film die me doet verlangen naar mijn zorgeloze kinderjaren.

Een speelse en ontroerende film. De monsters zijn allemaal geweldig vormgegeven en beschikken 'hoe groot ze ook mogen zijn' nog over dezelfde nukken als kleine kinderen die prat kunnen gaan op het voeren van welles - nietes discussies en gevoelige aandachtsensoren hebben als er iemand anders voorgetrokken dreigt te worden.

De speelscenes zijn lekker wild en uitbundig, de landschappen zijn afwisselend van aard waardoor het eiland soms een continent lijkt te zijn en de eindscene waarin moeder haar zoon omarmt voelt warm en oprecht lief aan.

De scene waarin Carol zijn droomwereld schetst in de grot is ook prachtig. Spike Jonze kiest gelukkig ook niet voor een zwart - wit benadering ten opzichte van ruzie maken. De ruzies tussen de monsters worden niet zomaar even opgelost door 'de koning'.

Een fantasierijk gebeuren dat op visueel vlak altijd weet te verwonderen! 4,5*

Mwah, niet al te ernstig onder de indruk.

Vond het toch wat te kinderachtig (irritant) allemaal. Te veel dooie punten, verveling die toeslaat en dat in anderhalf uur (10 min aftiteling). Muziek is verder ook verre van geweldig. Had van Jonze toch wel wat meer verwacht, had hem liever niet zo'n soort boekverfilming zien aannemen.

Omdat het nou ook weer geen waar gedrocht is (die arm rip-off en inside the belly waren wel gaaf), kom ik nog wel tot 2*

Aparte film die boeiend blijft, ik weet alleen niet goed wat ik er van moet denken. Het is zeker geen kinderfilm, kinderen zullen er niks van snappen.

De soundtrack was heel goed en de (voice)acteurs ook. Toch krijg ik een beetje een raar gevoel bij deze film. Misschien komt dat omdat hij verre weg van standaard is. Efin een film die je 1 keer moet zien en daarna is het goed geweest. Ik vind het moeilijk te beoordelen dus ga ik in het positieve midden zitten en geef 3 sterren

Deze film vandaag in de bios gezien, en ook al verwachte ik er weinig van is hij toch nog 100% meegevallen!

We gaan echt de fantasieën van het jongetje in maar ook daar zit het vol met emotie en misverstanden die zowel bij kinderen als volwassenen blijven gebeuren, was hier erg van onder de indruk en ook had ieder personage een goed uitgewerkte rol en was hier niemand overbodig!

Probleem met films zoals deze is vaak dat ze te zoetsappig worden en weinig diepgang kennen, en oja! niet te vergeten de als maar terug kerende stereo types, bah!

Deze film had dat voor mij gevoel dus helemaal niet, en het jongetje wat de hoofdrol heeft deed me een beetje terug denken aan me zelf vroeger, nog vol fantasie en emoties die ik geen plaats kon geven, heerlijke film!

Het einde was misschien een klein beetje voorspelbaar, maar het gevoel wat ik kreeg bij deze film vind ik dit keer toch echt wel een voorsprong daar op hebben, 4 sterren!

Ik vond het echt een unieke film! leuk en spannend tegelijk.

meer graag van dit kaliber..

4 sterren!

Zeer geslaagde film.

Dit is niet een normale kinderfilm a la Walt Disney, maar we stappen daadwerkelijk de innerlijke kinderwereld binnen.
Die is niet altijd even fraai.

Het is niet zo moeilijk om te snappen dat al die monsters delen van het jongetje zelf zijn. Zijn goede en slechte kanten, gemeen en leuk, negatief en warm, stil en luidruchtig, agressief en timide.
.
Natuurlijk is HIJ daar koning, want die onderdanen zijn delen van hemzelf, die hebben leiding nodig! Hij moet ermee leren omgaan, en dat gaat niet altijd even makkelijk.

Dit is het verhaal van iedere mens die zichzelf moet leren kennen, wat zich voor het eerst manifesteerd als je kind bent, dan zijn die delen ook het puurst.

De "monsters" voelen echt aan, evenals Max, je kunt met ze meevoelen.

Uiteindelijk keert hij terug en omhelst zijn moeder, als een kind wat snel een stuk wijzer is geworden. Dit voelt niet gekunsteld aan, maar echt.

Een klein meesterwerkje.

Ubercute deze film. Geweldige introductie van die beesten die er allemaal zeer tof uitzien, erg lollig dat spelletjes en dergelijke ook. Visueel stelde de film in het begin wat teleur (vooral qua kleurgebruik) maar er werden af en toe prachtige dingen getoverd op dat eilandje met daarbij beholpen door een mooie dromerige soundtrack. Het verhaaltje verloor echter na een uurtje z'n magie en dan ziet je uiteindelijk te hopen op iets wat niet komt. Maar toch, een aangename kijkervaring en kan bij herziening eventueel omhoog. 3,5*

Fijne film over een kind dat worstelt met zijn problemen en daar niet mee overweg kan - zijn moeder die andere mannen ontmoet, het idee hebben te weinig aandacht te krijgen, etc.

Een (pure) kinderfilm wil ik dit toch niet noemen; de scenes die erom doen voor een kind zijn 1) het ophopen van de beesten, alwaar ze gaan slapen - heerlijk fantasierijk - een scene om meerdere malen te zien 2) het moddergevecht 3) enkele korte overige scenes met de poppen. Het psychische gedeelte gaat het kind natuurlijk voorbij. Toch kan de hele sfeer rondom de film intrigerend zijn voor een kind; de aanhoudende druk/vijandelijkheid van de beesten, het uiterlijk/vormgeving van de beesten zelf.

Een verhaal dat tegelijkertijd luchtig is, omdat het niet echt een zwaar verhaal bevat.

Max Records kan acteren, doet het zeer goed, maar - het zal de rol zelf zijn - komt ook vaak erg irritant over. Een mannelijke versie van Ellen Page, zeg maar.

Een ruime 3,5*. Misschien bij herziening wel hoger, visueel was het een plaatje en fantasie kan me niet rijk genoeg zijn.

Hele interessante film over de fantasie van een kereltje waarin je je best makkelijk kan herkennen.

Ik in ieder geval wel. Veel fantasie, dagenlang op je kamer spelen, buiten spelen.. En natuurlijk een oudere zus. Op een gegeven moment komt de dag dat je zus met haar vriendinnen gaat spelen en jij blijft alleen achter. Je voelt je opeens wat eenzamer. Vervolgens uit je je frustaties naar je moeder toe, tot een punt waar jij echt zelf gelooft dat jouw onrecht is toegedaan (als je later terugdenkt blijkt maar eens hoe fout je het had: net als Max in deze film uiteraard). Vervolgens dan keihard wegrennen. Enige verschil was dat ik na een kwartiertje altijd wel met de staart tussen de benen terug kwam (iets wat nog leuk is verwerkt in het pakje van Max).

Jonze grijpt zo'n situatie juist aan om een hele nieuwe fantasiewereld te creeëren. Op het eerste gezicht lijkt alles vlot te lopen. Maar Max leert wat belangrijke lessen. Je kunt nooit iedereen te vriend houden. Er zijn altijd wel essentiële verschillen tussen mensen. Maar belangrijker, er zijn ook grote overeenkomsten (de pile waarin ze slapen). Sterker nog, de karakters uit de fictieve wereld vormen allemaal een deel van Max. Zo is Max ook zeker een stier, stilletjes op de achtergrond (terwijl z'n zus alle aandacht krijgt). Maar uiteraard is Max ook de brutale leeuw, lekker tegen de schenen schoppen en doen wat je wilt. En ook is vooral de geit te herkennen: niet worden begrepen door de omgeving (m.n. zijn moeder). Zo is geen enkele persoon te beschrijven in een handvol karaktereigenschappen. Dat lijkt een beetje de belangrijkste les te zijn. Probeer niet aan je voorbeelden te voldoen, want dit zal nooit lukken. Max wilde de perfecte koning worden, alleen bleek dit gewoon onmogelijk. Uit de geschiedenis bleek dat eigenlijk geen van de beesten een perfecte koning was (allemaal opgegeten ).

Uiteindelijk is het dus doel hoe je eigenlijk je eigen karaktereigenschappen (in de vorm van de beestjes) een eigen plek geeft en ook zeker luistert ernaar.

Visueel vond ik het erg prettig om naar te kijken. Vooral de scenes waar Max door de natuur rent, brede glimlach en de zonnestralen schijnen de camera in. Op de achtergrond zie je z'n grote vrienden precies hetzelfde doen. Ideaal.

Echter, het allersterkste van de film vind ik echt de muziek. De lekkere folk/indie past echt perfect bij de sfeer. Ik zou bijna zeggen dat de muziek op sommige momenten belangrijker is dan de film. Stiekem komt dit ook omdat er niet altijd teveel gebeurd in de fantasy world, maar ook vooral omdat de Scandinavisch-achtige folk het gevoel van de film perfect weergeeft.

Vooralsnog een 3.5, misschien na herziening een stijging.

Wat een vreemde film!

Het jongetje kon ik van begin af aan niet uitstaan...

Toen ik de monsters zag dacht ik 'wat een crappy CGI'...

Het verhaal is vrij eenvoudig...

Het middelste deel lijkt zelfs nergens over te gaan...

Maar toch... toch wist deze film mij diep te raken! En dat is best bizar voor een film die je eerst helemaal niet aanspreekt.

Ja... een vreemde film, maar wel lekker!

3,5 *

Mooi! Een ode aan de kinderfantasie...

4*

Vreemd genoeg staat Where The Wild Things Are bij mijn plaatselijke videotheek weggestopt in de sectie 'Actie'?! (net als Pan's Labyrinth, een min of meer vergelijkbare film die daar net zo hard niet thuishoort); persoonlijk zou ik 'm echter liever onder het kopje 'Hartverwarmend' willen plaatsen - jawel, met hoofdletter. Het zal wel aan mij liggen, maar ik, groot kind dat ik ben, kon het maar amper drooghouden onder het kijken van deze film. Sterker nog, hoe meer deze prent vorderde, hoe meer ik het jammer vond dat ik al zowaar negentien jaartjes oud ben, wat betekent dat ik niet meer met harige monsters mag knuffelen, of oorlogje mag spelen, of in een bootje weg mag varen naar een of ander vreemd eiland, zoals alle kleine kinderen, of ze nu Max of Laura heten, wel nog mogen. Natuurlijk, ook het volwassenenleven heeft zo zijn voordelen, maar geen seks en drank die opkan tegen kinderlijke fantasie, dat blijkt maar weer eens. Spike Jonz, je bent echt een klootzak dat je me zoiets in het gezicht moet wrijven. Blegh, rotvolwassenenleven...

4,0*

Where the Wild thing's Are. (Blu-Ray)

Na lang overwegen toch maar de blu-ray besteld in plaats van de normale dvd, die weliswaar een mooiere cover heeft. Desalniettemin, subliem beeld en geluid. Bovendien bevat de blu-ray een aantal leuke exclusieve extra's.

Het is weliswaar een herziening, maar mijn score blijft staan, als een huis. Niet als een klein vakantiehuisje op Texel, maar als een belachelijk grote penthouse in hartje London.

Ieder kind heeft ze wel eens gezien, de harige knuffelbare monstertjes van Maurice Zendak, ik dus ook, al was de herinnering enigzins verwaterd in de loop der jaren. Maar dankzij de uitstekende regie van Jonze dit sprookje kunnen herbeleven.

Where the Wild thing's Are is een film voor iedereen, nou ... niet iedereen. Al begrijp ik de lage score niet zo. Misschien komt het door het feit dat Where the Wild thing's Are niet alleen maar aardappels biedt, maar ook groente en vlees. Ja, heel leuk zoon metafoor boogeyman, maar wat bedoel je in godsnaam. Ik doel op het feit dat de lead actor een jongetje is, waardoor dit o.a aangenaam is voor de 9-10 jarigen, alleen wordt het niet overdreven kinderlijk gebracht waardoor elke andere doelgroep hier ook van kan genieten.

Bovendien zit de film vol humor, sentiment, geluk en verdriet, soms wat dik aangezet, maar irriteren doet het nooit. Verder is de film bij vlagen erg duister en apart, vandaar misschien ook de 9+ kijkwijzer, maar ook die elementen houden het fris.

Where the Wild thing's Are is mede door de subtiele humor en vlotte editting en sounddesign erg aangenaam, en vliegt voorbij zonder dat het allemaal te luchtig wordt.

Het verhaaltje is op zich niet bijster origineel, maar voelt door de frisse aanpak van Jonze niet als een herhaling van.

4.5*

Ik hou wel van deze fantasyfilms die nog wat sprookjesachtig in zich hebben. Denk maar aan Pan's labyrint, Narnia, Coraline, The fall, Golden compass en El orfanato. Hier is het avontuur iets minder met de verrassingseffecten van telkens nieuwe figuren of omgevingen. Wel een mooi uitgewerkte wereld met vaste figuren die mooi gemaakt zijn. De combinatie van de pakken met CGI lukt zeker. Misschien een minpunt is die jongen. Van mij moet dat geen melige doorsneejongen zijn, maar deze was echt wel irritant met momenten. Ergens was dat blijkbaar wel de bedoeling en kwam het ook in uiting bij de monsters.

Het minste wat je kan zeggen is dat het wel origineel is, los van het feit dat dit een oud boek is natuurlijk. Maar de film valt zeker wel op tussen genregenoten. Wie hier van houdt, moet deze zeker zien.

Wisselend.

Begint heel standaard maar weet na een halfuurtje toch wel interessant te worden. Ik vond de Monsters erg leuk uitgewerkt, de muziek was mooi en visueel zag alles er netjes uit. Het concept is niets meer dan een hartverwarmend en spannend filmpje, en dat is na een uur ook echt te merken. Er gebeurd dan niets meer en alle inspiratie was blijkbaar op, want er volgt vanaf dan tot het einde alleen maar zielige scenes. Ook weer typisch Amerikaanse uitwerking natuurlijk. Vond de voice-acting ook wisselend. Ira was bijvoorbeeld erg leuk, maar vond KW een pak minder.

Uiteindelijk wel leuk voor een keertje en een deel van de film heeft toch wel iets magisch. Maar qua verhaal en plot toch wat zwakjes.

* 3,0

Best een leuke fantasie film dit.

De vergelijking met Totoro wordt hier al enkele keren gemaakt en dat is ook logisch gezien het uiterlijk van de wezens in deze film. Daar houdt de vergelijking ook wel op. Ik vond het trouwens ook een film die mij af en toe deed terugdenken aan The Neverending Story.

Ik had vrij weinig verwachtingen omtrent deze film, maar het viel mij reuze mee. Dat de film enigszins werkt, komt vooral ook doordat de wezens in de film grotendeels niet van CGI zijn, maar gewoon mensen in pakken zijn, iets wat de sfeer ten goede komt. Wat heet, de film is uitermate sfeervol.

Jammer is wel dat ik het hoofdrolspelers bij vlagen nogal irritant vond, iets wat het meeleven met hem uiteindelijk niet ten goede kwam. Hierdoor kwamen de emoties die film op het einde probeert op te roepen, bij mij in ieder geval niet naar boven.

Ondanks het minpunt heb ik me zeker vermaakt met deze vlotte fantasiefilm, die ook voor volwassenen prima te genieten is. Uiteindelijk krijgt de film toch een makkelijke voldoende van me.

3,0*

Erg mooie film, waar mijn ouders vroeger het boekje van voorlazen.

Verhaaltje is heel simpel, maar daardoor heel diepzinnig. Ik zie het eiland van de monsters eigenlijk als de persoonlijkheid van Max. Met de emotionele instabiliteit als beste vriend van Max (Carol), aangezien Max zelf ook emotioneel instabiel is. Welke persoonlijkheidskenmerken ik aan de andere wezens zou moeten toekennen zou ik niet 100% weten, misschien een herziening.

Maar goed, de wezens zien er heel kinderachtig, maar daardoor ook heel leuk uit, pas heel goed bij de sfeer. De voice-actors zijn heel goed gecast, met name de stem van James Gandolfini, die heel vriendelijk maar ook heel woest kan klinken (kijk maar naar zijn personage in The Soprano's). De hoofdrolspeler, Max Record, speelt erg sterk, één van de beste 'echt' jonge acteurs van dit moment.

Vond de omgeving prachtig, niet heel kleurrijk, maar juist af en toe sober, af en toe dor maar af en toe ook erg vrolijk. Het hele nest wat Max en de Wezens bouwen is op 't detail toe prachtig uitgewerkt. En dit weergegeven met prachtige fotografie.

Verder veel humor die mij erg lag, soms zwartgallig en soms lekker simpel. Om een kind te zien spreken over hersenen uit iemands hoofd halen vond ik erg geestig. Max was gelukkig niet het doorsnee jochie, maar een erg gecompliceerde persoonlijkheid, wat prachtig en met een hoop humor is weergegeven.

Ik geef 4,5*

Een redelijke avontuur/familie film...

Leuk voor kinderen, niet voor volwassen...

Prima acteerwerk...

Zeker bijzonder beeldend en fantasie werkje...

Geen saaie film...

Leuke film. In eerste instantie werkt vooral de hoge mate van realisme erg sterk. Realisme?, bedoelt ie niet geloofwaardigheid? Nee, ik bedoel realisme. We weten aan het eind nog steeds niet zeker of het nu echt gebeurd is of dat het zijn fantasie was, Jonze laat dit wijselijk in het midden. Het realisme zit hem in de zelfbedachte verhalen en avontuurtjes. Vond de fantasierijke gedachtegang van een 9 jarig kind, die escapisme nodig heeft tegen de eenzaamheid, zeer overtuigend.

Waar Jonze grandioos in slaagt is ons aan de hand meenemen en dit escapisme ook aan de kijker over brengen. De kleine avontuurtjes zijn vermakelijk, de film is best grappig, het ziet er allemaal mooi uit, soundtrack is zeer geslaagd en de creatures zijn erg leuk. 'Where the Wild Things Are' vervalt niet in te veel cliches die het fantasy-genre wel eens heeft. Het blijft een behoorlijk volwassen aanpak, die leuk is voor oud en misschien ook wel voor klein. Af en toe is het ook wel wat afstandelijk en vond de voice-acting niet zo sterk. Maar het weegt nauwelijks op tegen de positieve punten. 4 sterren.

Bijzonder.

Ik wist niet of de pakken nou echt waren. Max kon ze aanraken en vastpakken dus ik zou zeggen dat er wel iets van een kostuum is gemaakt. Ik las bij maerk dat deze figuren half CGI en half pak zouden zijn, ik ben benieuwd of dat ook zo is.

Max speelt erg goed.

Vooral het begin vond ik sterk. Die scènes met de iglo maar ook die in het huis waren verassend sterk. Elk beeld sprong eruit en het had iets unieks.
De overgang naar het eiland zit smooth in elkaar.

Aangekomen bij de beestenboel moest ik er wel even inkomen. Ik was bang dat het een kinderfeestje zou worden maar de dialogen worden ondersteund door zeer realistische gezichtsuitdrukkingen. Ook hier ben ik wel benieuwd hoe de makers dat gefixt hebben.


Origineel. De zaak wordt niet overbodig gedramatiseerd en het geheel is mooi uitgewerkt.

Bijzondere film waarin een jongetje, na een ruzie met zijn moeder, van huis wegloopt en in een fantasie-wereld terecht komt. Moeilijk met iets anders te vergelijken, zowel het verhaal als de visuele aanpak. De harige monsters lijken zo weg te zijn gelopen uit Sesamstraat, maar zien er wel mooi uit. De film begint goed, maar eenmaal in de fantasiewereld wordt het verhaal nogal langdradig. Maar toch nog 3.0 sterren voor de originaliteit.

Een verademing tussen alle aanstellerige kinderfilms die je zo links en rechts tegenkomt. Voor zover je dit als zodanig kunt typeren. Jonze pakt het heel wat intiemer aan met weliswaar een vrolijke noot, maar ook een ondertoon die wat verder gaat dan het zoveelste avontuurtje met kinderlijke onschuld. Uit de opmaat blijkt dat Max het wel lastig heeft, maar helemaal zonder blaam is ie nu ook weer niet.

Sowieso al een bewonderenswaardige insteek, die ook nog eens sereen en subtiel wordt uitgewerkt wanneer de fantasie de film overneemt en Max zichzelf letterlijk en figuurlijk tegenkomt. Natuurlijk af en toe een dolle boel daar op het eiland (zie ze springen en gooien), maar er sluimert steeds een emotionele spanning tussen de monsters onderling en jegens hun pas gekroonde koning.

Prachtig opgemaakte Wild Things, allen behept met zo hun eigen menselijke nukken. Het maakt ze tot volkomen acceptabele en herkenbare wezens die nergens overdrijven. Idem voor de lichtvoetige soundtrack. Jonze weet er uiteindelijk een happy end aan te breien, maar wel zonder definitief af te rekenen met dat donkere, sombere accent. Het maakt z'n toch al hartelijke film er nóg wat oprechter op.

Deze ook te pakken gekregen en 'k vond het niet mis, maar toch maar goed voor een keertje. 'k had toch de indruk dat de film niet meer echt bij m'n doelgroep behoorde. De film bracht wel een mooie boodschap.

De monsters zagen er wel erg goed uit. Bv de ogen knipperden niet gewoon, ze bewogen ook naar links en rechts, erg realistisch. Ook de sets zagen er erg indrukwekkend en mooi uit (dat fort).

Op de dvd had 'k wel liever nog een documentaire gezien over de monsters (een making-of), maar jammer genoeg vonden ze een blaffende en rennende hond interessanter.

Goh, 'k vond het geen slechte film, maar toch ben 'k niet direct van m'n sokken geblazen, misschien is de film eerder geschikt voor tieners. Goed voor een keertje.

Erg bijzondere film, een one of a kind! 4*

Ondanks er de hele film een negatieve sfeer hangt vond ik het toch een erg leuke film om te zien! De locaties waren goed uitgezocht en erg mooi in beeld gebracht, en de special effects (zoals dat grote houten nest die ze gebouwd hadden) oogden erg realistisch. Verder vond ik de soundtrack erg mooi en goed uitgezocht, en acteerde het jongetje uitstekend! Ook was zijn karakter ver uitgediept, waardoor het een interessant personage was.

Het enige nadeel van deze film was dat de beesten te veel eruit zagen als mensen in pakken, wat me in het begin nogal stoorde. Omdat het zo overduidelijk mensen in pakken zijn is het moeilijk om er beesten in te zien. Ook vind ik het echt jammer dat de film zo kort aan voelt! Van mij had de film wel een half uur langer mogen zijn!

Het was een film waarbij je lekker weg kon dromen in de fantasie van Maurice Sendak! Mede doordat de film zo origineel en bijzonder was, krijgt deze van mij 4*!