Where the Wild Things Are (2009)

Ook over de soundtrack ben ik niet te spreken. Ik heb de film inmiddels proberen af te kijken. Dit is niet gelukt (en mijn mening over de film zal ook wel niet meer bijdraaien). Ook al zullen mensen nu zeggen dat ik de film niet kan beoordelen omdat ik de film niet heb afgezien. Soms heb je aan een uur kijken voldoende. Ook de stem van Soprano begon me snel te vervelen. Past totaal niet bij het dat beest. Niet aan mij besteed deze film.

Ik blijf bij 1 ster!

Nu mag je zeker niemand beoordelen op een rol die gespeeld wordt, maar toch moet ik het doen. De hoofdrol werd mogelijk zeer goed gespeeld, maar de rol die hij te spelen kreeg was superirritant. Een tering verwend nacistisch antisociaal egocentrisch joch met 'problemen' en ipv dat hij gecorrigeerd wordt, wordt hij giga bevestigd. Enfin.... dat dus de hele film. In welke setting deed er niet toe. Een enorm sjacherijnig smoelwerk de gehele film. Geen humor. Nergens ontroerend. Nergens vertederend. Gadverdamme. Van mij had ie een schop onder z'n hol gekregen. Nou ja... veel plezier iedereen.

Een halfje vind ik nog teveel!

Een pareltje, deze film. Het uitgangspunt is een jongen die zonder vader opgroeit (scheiding, overleden?) en mede daardoor de nodige aandacht tekort komt. Gezegd moet worden dat ik in mijn omgeving kinderen ken die net zo tekeer kunnen gaan, terwijl beide ouders bij elkaar zijn, terwijl er ook genoeg kinderen met gescheiden ouders zijn die niet gaan raaskallen.

Anyway, na een ruzie vlucht hoofdpersoon Max (in zijn fantasie?) naar een eiland met monsters die mij ook aanvankelijk aan Totoro deden denken, maar veel minder onschuldig zijn. In zekere zin zijn de monsters net als Max, maar dat zorgt ook voor de nodige problemen, die Max eigenlijk een spiegel voorhouden. De moraal is duidelijk, maar wordt niet in je gezicht gesmeten. In tegendeel, uiteindelijk is de manier waarop ieders kwetsbaarheid, en schreeuw om liefde en aandacht wordt uitgebeeld behoorlijk ontroerend. Althans zo werkte het voor mij.

Het design van de monsters is werkelijk prachtig. Voor een groot gedeelte gedaan door middel van pakken, wat veel meer een gevoel van echtheid geeft dan de motion capture producten die vanaf Lord of the Rings menig film bevolken. Maar los van de monsters is er genoeg te genieten, want al vanaf het eerste boottochtje ziet de omgeving er schitterend uit. Mooie muziek ook, ik zou het zelf niet snel op zetten, maar het paste goed bij de dromerige sfeer van verhaal en beelden.

Echt een mooie vertederende film, die veel meer diepgang vertoont dan de gemiddelde kinderfilm en anderhalf uur lang laat wegdromen. 4,5*.

"That was my favorite arm!" Prachtige hoofdrolspeler, superbe wild things met soms zeer effectieve stemmen (vooral die van Chris Cooper als de twijfelende Douglas), en het hart op de juiste plaats. Spijtig genoeg bevat Max' verblijf op het eiland wel èrg weinig plot en betrapte ik mezelf er af en toe op dat ik op mijn horloge zat te kijken. Het afscheid van de titelpersonages op het einde was onverwacht emotioneel en getuigt ervan hoe knap de wezens (en dan vooral hun gezichten) zijn vormgegeven en hoezeer ze daarbij echt tot leven zijn gekomen, ook al kon ik ze niet alle zeven even duidelijk als aparte persoonlijkheden van elkaar onderscheiden. Al met al toch wel een heel aparte en eigenlijk zeer indrukwekkende film.

Magisch.

Jonze heeft me eigenlijk nog nooit teleurgesteld, en na nu al zijn films gezien te hebben kan ik hem wel tot één van mijn favorieten benoemen. Where the Wild Things Are is een uiterst schattige film, die je meesleurt in een magische trip. Lang geleden dat een film mijn nostalgie zo heeft weten te prikkelen. Werkelijk waar een film om bij weg te dromen.

De film zit verder erg knap in elkaar. Visueel is het erg mooi, en de koddige soundtrack sluit perfect aan bij de film. Wat echter het meest opvalt, zijn natuurlijk de monsters, die fantastisch vormgegeven zijn. Bijna niet van echt te onderscheiden. Dat de film niet echt een verhaal volgt zal mij verder een worst wezen, want vervelen was er voor mij absoluut niet bij.

Al bij al een geniale film van Jonze. Eentje die me ontroerde, en dat heb ik niet vaak meer tegenwoordig. 4,5*.

Mooi idee, subtiel maar niet helemaal goed uitgewerkt en dan ook nog met een hysterische soundtrack komen aanzetten. Zelden zulke vervelende gestoorde slechte irritante muziek in een film gehoord! De humor is ook niet al te best (op een enkele geslaagde grap na) en de dialogen zijn saai. De laatste 20 a 30 min redden de film gelukkig nog een beetje en natuurlijk de moraal van het verhaal is mooi bedacht. Maar verder is dit echt geen speciale film! Ik vind het maar saai met veel nietszeggende scènes. Ja, de kostuums zijn mooi gemaakt, maar daar ga ik echt geen extra punten voor geven!

Een film als Bridge to Terabithia (2007) vind ik een stuk mooier en indrukwekkender dan deze!

Matig!

Prachtige film over opgroeien, vriendschap, een leider zijn en het nooit willen opgroeien. Dat laatste lukt niet. Max zou op de een of andere manier toch volwassen moeten worden. Max eenzaamheid wordt erg goed weergegeven in het begin als hij met zijn hond speelt en in zijn eentje in de sneeuw speelt. De komst van een man in zijn leven laat hem min of meer ontsporen waarin hij naar een fantasie wereld afrijst. Deze wereld is prachtig weergegeven. De creaturen zien er fenomenaal uit. Ook fantastisch gekozen om dit practical te doen. De fotografie is prachtig en de muziek is ook schitterend. Jonze regisseert een prachtig jeugd verhaal met erg goede acteurs in een erg volwassen setting.

Mjah, best wel een sympathieke film over een jochie met een rijke fantasie die in een gave droomwereld terecht komt. Vond die oversized Sesamstraat-achtige creaturen er stuk voor stuk tof uit zien. Het plot bevat wat wijze lessen die te maken hebben met opgroeien en gelukkig wordt dat subtiel gehouden.

Dit is toch prachtig?

Een stukje magie in elk shot. Nostalgie opwekkend. Zelfs ontroerend. En dat met een stel fantastisch vormgegeven pluche beesten. Het verhaal stelt niet zoveel voor en de boodschap zal mij een worst wezen. Dit is natuurlijk enkel en alleen een audiovisueel feestje. Lang geleden dat ik zoiets moois heb mogen aanschouwen.

Nou had ik hier al best wel wat van verwacht, omdat Jonze toch altijd iets speciaals brengt, maar dit overtrof al mijn verwachtingen.

4,5*.

Kon hier uiteindelijk veel minder mee dan ik had gedacht en gehoopt. Vooropgesteld; de monsters zijn leuk vormgegeven en vooral de effecten zijn goed. De stijl en sfeer die Jonze hier neerzet is sowieso prima, het is een soort interessante mix van een kinderfilm en een arthouse drama. De film opent sterk en je blijft je afvragen - als je deze film ingaat zonder enige voorkennis, zoals ik - waar de film heen zal gaan en dat maakt het zeer intrigerend. Eenmaal bij de monsters zakt de boel nogal in, er gebeurt vervolgens niets boeiends meer. We kijken naar wat rondlopende, kibbelende, bouwende en springende monsters met stemmen van bekende acteurs. Meer is het eigenlijk niet. Tegen het einde komt de film met een paar sterke scènes, maar van 't geheel werd ik niet echt warm, jammer genoeg.

3 sterren.

Nee.

Ik snap dat sommige mensen deze film prachtig vinden. Visuals zitten erg goed in en de monsters waren ook wel een leuk gezicht. Ook de locaties (als die er waren) anders zeg ik gewoon de beelden waren allemaal in orde.

Maar ik heb me de hele film door zitten ergeren aan dat ventje, Records. Wat een ongelooflijk irritant kind is dat hier. Had een intens meelij met de beesten met wat hij die figuren aandeed. Kon het niet aanzien en ik weet al zeker dat ik dit niet meer ga kijken.

Ik vind deze film ontzettend mooi. De beelden, het verhaal, de muziek, de kostuums. Ik was bang dat ik het erg kinderachtig zou vinden, maar het viel mij mee. De humor en de personages vind ik leuk, en ik vind het goed gespeeld. Om eerlijk te zijn heb ik tijdens het kijken niet erg nagedacht over de boodschap. Ik was vooral onder de indruk van de prachtige uitwerking. Het boek heb ik niet gelezen, dus ik kan niks vergelijken. In ieder geval, een 9. 4,5*

Schitterende film. In de vorige twee films was Jones vooral quirky en speels. In deze heeft hij zo maar de ambitie om het op een na bekendste kinderboek in de VS ooit te verfilmen. En daar heb je veel lef voor nodig want in de VS is dit al decennialang een fenomeen. Jonze brengt zelfs extra laagjes aan die er in het boek minder zijn en Where The Wild Things Are is vooral een fenomenale film geworden over de pijn van het opgroeien. zonder te vol te zitten met plot. Iets waar deze jongen (die op zijn laatste basisschooldag vreselijk moest huilen omdat ik wist dat er iets voorbij was was nooit meer terugkwam) zich maar al te goed in weet te herkennen. Van degene die ik zag (en dat zijn de vier lange fictiefilms die hij maakte) is dit Spike Jonze beste film.

Help! Ik zie het niet. Ik snap het niet waarom de meesten lovend zijn over deze film. Ik zie eveneens weinig gelaagdheid. Alleen heeft Max al gauw ondervonden dat koninkje spelen niet zo evident is en dat het niet eenvoudig is om al je "onderdanen" in hetzelfde gareel te krijgen. Wat je ook doet, er is altijd wel iemand die zich verongelijkt voelt. Elke emotie, elk gevoel is een complex gebeuren waar je als individu moet leren mee omgaan. Het hoort bij de ontwikkeling van een kind om dat te managen.

De focus op het geruzie en gekissebis tussen de monsters komt dan ook sterk naar voren. Te veel zelfs voor mij waardoor ik er halfweg de film wel genoeg van had. Inhoudelijk kon ik er me dan ook niet in vinden. Veel geblaat, weinig wol, zoiets.

Aan wol geen gebrek overigens wat betreft de dubbele meters aan monsters. Het decor van het Australische landschap met de zon, de zee en de woestijn had wel iets idyllisch. Maar de monsters zelf, mja, zo indrukwekkend vond ik die niet. Ik ergerde me er zelfs aan met hun stompzinnige gebral en die kleine Max hielp ook al niet...

Als de regisseur van Being John Malkovich en Adaptation een film maakt van een kinderboek (Max en de maximonsters uit 1963) dat in slechts tien zinnen met in totaal 338 woorden wordt verteld dan weet je dat het iets bijzonders kan worden! En dat klopt er is iets magisch aan deze film over de verwarrende, onhandige, baldadige, pijnlijke met soms verdriet of blijdschap van de kindertijd. Zeer mooi gemaakt met monsters uit Jim Hensons Creature Shop en een ge(s)laagde visuele stijl. Goed gespeeld, subliem vormgegeven, ontroerend en meeslepend. Dus ja ik sluit me aan bij de vele positieve reacties voor deze film