À l'Intérieur (2007)

Ik geloof best dat er zulke domme agenten bestaan. Hoe vaak lees of zie je iets waarvan jezelf denkt, hoe kan je nou zo dom zijn, maar het gebeurt dus wel.

Ja maar ik denk dat wanneer de agentjes normaal doen, het geweld niet nodig zou geweest

Ja, agenten worden niet genomen voor hun intelligentie. Maar om het licht te gaan maken tijdens zo'n bloedfestijn gaat wel heel ver.

In de eerste instantie vonden mensen de plot van de film ook maar ongeloofwaardig en te vergezocht, maar dit soort dingen gebeuren dus dagelijks. Ok, dagelijks is wat overdreven misschien, maar je kan de krantenknipsels er op na lezen. Dus ja, ik kijk tegenwoordig (bijna) nergens meer van op. Ook niet van zo'n raar agentje. Is ook vast wel eens in het echt gebeurd.

De Ugly Betty-acteur (Michael Brea) die zijn moeder onthoofde zegt dat hij de demon in haar heeft verdreven ... Ik heb het werk van God gedaan door mijn moeder te vermoorden. Om maar even met een klein voorbeeldje te komen.

Als je normaal bent wordt je geen agent.

Erg ziek als ik het zo lees, alleen zulke domme agenten kunnen ze maar beter op de Police Academy laten

Maar dat heeft meer met psychische problemen te maken. En dit gebeurt wel vaker. Zelfs bij Ugly Betty acteurs. Maarja wie weet misschien had hij wel gelijk.

Filmpje: Domme agent tasert zichzelf | Filmpjes - filmpjes.blog.nl

Motoragent wordt geschept op de Snelweg - Auto's & Voertuigen - 123video

Stelletje sukkels zijn het.

Een ongelukje is natuurlijk wat anders dan pure Dikke & Dunne slapstick zoals in deze film.

Nou, dan noem ik geen ongelukje meer hoor. Dat zijn gewoon onvervalste stommiteiten.

Dat met die motoragent bijvoorbeeld.. Als ik dat in een film zou zien, dan kreeg die film resoluut een 0,5, want ik zou dat echt te ongeloofwaardig vinden. (maar nu weet ik beter)

Vind ik wat anders dan een arrestant voor een lullig diefstalletje meenemen een huis in waar je schietpartijen hoort.

Dat is niet eens dom, dat gaat voorbij alle dommigheden op deze aardbol. Die agent op de snelweg is gewoon dom(onervaren?) en weet blijkbaar niet dat hij niet midden op de weg moet staan.

En een youtube filmpje zegt natuurlijk niets over de agent uit deze film he?

Was alweer een tijdje geleden dat ik deze had gezien dus was het tijd voor een tweede kijkbeurt. Zoals verwacht is Á l'Intérieur nog steeds mijn favoriete horror uit Frankrijk. Ik heb mijn stem zelfs op kunnen waarderen!

Het trieste intro en het leventje van Sarah erna laten je meteen voelen dat dit geen makkelijke film wordt. Ze is depressief en heeft niet veel behoefte aan sociaal contact. Helaas staat er diezelfde avond een onbekende vrouw voor de deur met slechte bedoelingen. Wat wil je ook als je op 666 woont. De spanningsopbouw in deze film is briljant. Je ziet in het begin alleen de schaduw van de dader en de muziek die begint te spelen maakt de situatie zenuwslopend. De scene waarin de vrouw in de schaduw schuilt wanneer Sarah op de bank zit is enorm creepy. Visueel zit het wel goed met mooie shots en licht/donkercontrasten.

Bijna meteen na de kennismaking met de dader krijg je haar volle tronie in beeld. Daarom is het extra knap dat de film nog zo spannend blijft. Dat is wel eens anders wanneer het mysterieuze van een psychopaat er af is. Daarom complimenten voor het acteerwerk van Dalle die een intens gestoorde bitch neerzet. Ze heeft er ook wel een geschikte kop voor moet ik zeggen. Lekker geschift ook wanneer ze opeens bij het bed staat van Sarah, ze lijkt overal zomaar te kunnen komen. Ook Paradis vond ik het goed doen, ik voelde op een gegeven moment best met haar mee.

Dat komt vooral omdat dit één van de weinige horrors is waar de gore zo overtuigend is gebracht dat je het bijna kunt voelen. Ik zat meerdere malen met gespannen spieren het bloedbad te aanschouwen. Bij de scene met de schaar in het hoofd kon ik de koppijn bijna voelen. Zelden heb ik zulke realistische wonden gezien en alle wonden komen gewoon vol op je scherm. Ik heb echt zitten genieten en de make-up verbloemt ook een beetje dat de kills op zich niet zo bijzonder zijn. Neemt niet weg dat de laatste actie echter behoorlijk ziek is.

Er zitten wel een paar acties in de film waar ik m'n twijfels bij heb, zoals het gedoe met de politie. Maar dat stoorde verder niet. Deze film heeft eigenlijk alles wat ik in een horror wil. Een voortdurende knellende sfeer en spanning, sfeervolle muziek, een bloedbad waar je U tegen zegt, een erg fijne speelduur en een gestoorde psychopaat. De film had waarschijnlijk de volle mep gekregen als het verhaal me nog wist te verrassen met een speciale wending. Topper!

Nou vooruit, had een filmavondje voor collega's georganiseerd vanavond en ze zijn niet zo bekend met de wereldwijde cinema. Had dus na Martyrs de vorige keer zin om nog 2 Franse horrors te laten zien. Haute Tension was als eerste aan de beurt en deze film als tweede.

Moet zeggen dat de tweede beurt me een stuk beter beviel. Eigenlijk trok ik alles wel, behalve nog steeds die achterlijke agenten. Ze waren nog dommer dan in mijn herinnering. Echt jammer, dat scheelt toch een slok op de borrel als het er niet in zou zitten op die domme manier.

Voor de rest een lekker ranzige horror! Verhoging van 2,5 naar 3 sterren.

Hier is mijn ideale versie van deze film. Het eerste half uur wordt behouden tot wat het is, tot en met de scène waarin de vrouwelijke schurk voor het raam staat. Dan komt de politie, net als in de film. De vrouw wordt gearresteerd en vervolgens in een gesticht gestopt. Einde! Dat wordt niet echt een bijster boeiende film verder, maar het is goed genoeg als parodie op slashers en de vreselijke nonsens die na de raamscène volgde zou me bespaart blijven.

Wat volgt is namelijk de ene vreselijke kezue na de andere. Kwam de film aanvankelijk zeer realistisch op de over, besluiten de regisseurs vervolgens maar los te gaan met standaard slasherwerk, opgeleukt met zogenaamd stijlvolle keuzes die de boel extra om zeep helpen. Dat ik niet bepaald gecharmeerd ben van het slashergenre is bekend en ik denk dat ik de aantrekkingskracht er nooit van zal begrijpen. Wat is er boeiend aan gore? Deze film heeft er geen gebrek aan en ik moet toegeven dat tijdens de scène waarin de buik van de hoofdpersoon open gesneden werd ik het best moeilijk had, maar dat vind ik geen prestatie, maar goedkope horror. De nare, bruinrode kleuren zorgen voor de juiste sfeer, maar zijn zo onorigineel als de pest. En het moge duidelijk zijn dat er bijzonder weinig manieren zijn om mensen neer te steken, waardoor deze film voor de gebruikelijke steken in het oog, in het voorhoofd, in de nek en uiteraard de edele delen gaat. Hoe vaak is het leuk om zoiets te zien? Ik zag slechts een handvol slashers en had het gevoel het allemaal al oneindig vaak gezien te hebben. Origineler dan een schaar en galsscherven worden de wapens ook niet, dus daar moet À l'Interieur het ook al niet van hebben.

De hele lading afrekeningen vond ik vooral vervelend om te kijken. Ook doordat er gebruik gemaakt wordt van een van de elementen waar ik het meest een hekel aan heb in dit type films: het introduceren van personages alleen maar om ze af te maken. Ik wordt er soms een beetje cynisch van. Uiteraard is iedereen oliedom in deze film. Horrorfans geven de personages uit het genre graag een vrijbrief waarin ze zich onlogisch en stompzinnig mogen gedragen, maar waarom? Is het niet interessanter om een film te hebben waarbij de hoofdpersonen meer een waardige tegenstander zijn van de schurk? Waarin logische keuzes tot hun ondergang leiden? Kortom: waarin het niet overduidelijk is dat we naar een geschreven film kijken? Dat luie scenariowerk staat me tegen. Die politieagenten hier zijn te stompzinnig voor woorden.

Het ergste aan deze film is echter nog wel de stijl- en toonwisseling. Dat is echt rampzalig. Leuk om te spelen met filmconventies, maar je moet het wel kunnen natuurlijk. De film begint realistisch en het had zo uit kunnen lopen in een Frans arthousedrama (zei het een vrij suf drama). Dan volgt het suspensegedeelte, verreweg het beste aan de film (het moment waarin we slechts vaag de vrouw in een deurpost zien is een mooi staaltje paranoiacinema). Vervolgens gaat het mis doordat de regisseurs niet kunnen kiezen tussen pure, brute slashermomenten, wat avantgarde-geïnspireerde stukken (de beeldtruukjes om het psychopatische van de schurk weer te geven), meer poëtische momenten (de crimineel met het schaar in zijn hoofd), flitsende actie (de manier waarop bijvoorbeeld met een schaar gegooid wordt), avonturenfilms (de muziek en houding als de hoofdpersoon met een staaf met daaraan vast een glasscherf besluit de confrontatie met de schurk aan te gaan) en, geloof het of niet, slapstick. Dit heeft extra uitleg nodig, want ik vond de zombie-agent overkomen als slapstick, al is het duidelijk niet zo bedoelt. Het beetje goodwill dat ik nog over had voor de film verloor ik hier compleet. Ik moest hard nadenken of ik überhaupt wel ooit eens een meer misplaatste, idiote en gewoonweg slechte scène heb gezien als toen die zombie-agent aanviel. Het is onbedoelt grappig, compleet verkeerd getimed (serieus, er was echt geen reden waarom de hoofdpersoon nog niet de schurk gedood zou hebben op dat moment) en gewoon triest om naar te kijken. Ook wil ik een vermelding maken van het afzichtelijke gebruik van het CGI (die foetus is te triest voor woorden).

Ik ben dus geen liefhebber van slashers, met uitzondering van een paar bijzonder sfeervolle werkjes als Suspiria of The Texas Chainsaw Massacre (het origineel). À l'Interieur vind ik een van de zwakste films uit het genre. Het is misschien een van de ziekste films in zijn soort, maar wat koop je voor ziekheid als het zo erbarmelijk uitgewerkt wordt? Mijn score van 1,5* is mild, omdat het eerste half uur wel werkte, al kreeg ik tijdens het schrijven toch het gevoel om naar lager te gaan.

Wat een ergerniswekkende film zeg! Toppunt van kunstmatig opwekken van spanning.

Echt, geen enkel personage was geloofwaardig. Mensen zo onnatuurlijk laten spelen Is een kunst op zich.

Vond deze hele film echt nergens op slaan had zo in de Grindhouse serie gekund....

Vraagje; waar is deze film (behalve bij Amazon) te krijgen??

http://www.play.com bijvoorbeeld.

Thanks Montorsi, maar zijn er ook sites waar ze meer dan creditcards (bij voorkeur gewoon ideal o.i.d.) aannemen?

Bvd.

Probeer www.cdwow.nl eens.

Donoswaldo heeft hem te ruil aangeboden .

Dus dan kijk je toch even in zijn topic.

Maar ik heb hem al weggegeven..

Is die UK DVD de unrated version? In de UK zijn films vaak geknipt.

En ik was daar heel blij mee!

In extreem gecensureerde vorm dan toch zeker

'The One Ring' verwoordde het hieronder uitstekend vind ik; het begin was redelijk hoopvol maar het ging al snel bergafwaarts. Zonde.

TOR houdt dan ook niet van Slashers....

De film begint uitstekend. Als de vrouw komt aanbellen en daarna in het duister blijft staan zorgt dat voor enkele spannende en geheimzinnige momenten. Dat is dan ook meteen het beste van de film. Daarna verdwijnt helaas het realisme, wat op zich niet eens erg hoeft te zijn, maar even later verdwijnt ook nog eens alle geloofwaardigheid. Ik ga hier niet elke scène beschrijven, dat is al lang door anderen gedaan, maar er zijn gewoon veel te veel dingen die me storen in dit filmpje. De moeder van het meisje komt het huis binnengewandeld en ziet 2 vreemde mensen in huis. Even later wordt ze doodgestoken door haar eigen dochter terwijl je zou denken dat die toch wel de stem van haar moeder zou moeten herkennen. Maar goed, dat leverde tenminste nog een fijne scène op. Meer moeite heb ik met de agenten die wel bijzonder achterlijk handelen. Eerst gaan er twee agenten naar binnen die na een minuutje al dood op de vloer liggen. Je zou denken dat de andere agent die nog in de auto zit meteen versterking roept, maar neen. In plaats daarvan gaat hij samen met een gearresteerd Algerijns boefje dat ook nog eens geboeid is het huis binnen. Ze vinden de dode agenten, ze vinden het slachtoffer, en nog steeds maakt hij die jongen niet los, wat is me dat voor een debiel gedoe? Het kan nog dommer, als het licht uitvalt gaat de agent met het geboeide boefje op zoek naar de stoppenkast in plaats van het slachtoffer eerst in veiligheid te brengen. Natuurlijk worden ze allebei al snel uitgeschakeld. Clichés worden hier ook niet geschuwd, zo krijgt het slachtoffer meermaals de kans om de moordenaar te doden, wat ze uiteraard niet doet. Je vraagt je ook af hoe moeilijk het kan zijn om er eens eindelijk een einde aan te maken. Ik bedoel maar, je hebt de hele nacht op je kop laten schijten en iedereen om je heen is dood, de o zo boze gemene vrouw is zwaargewond, haar hele gezicht is verbrand. Dan moet je toch wel ongelooflijk woedend zijn (vooral als je toch al zo een chagrijnige kop hebt als dat zwangere vrouwtje), zo woedend dat je die trut toch gewoon afmaakt als je de kans hebt, maar neen nog steeds niet. Het echte dieptepunt wordt pas bereikt als de dood gewaande agent ineens weer is opgestaan, in een soort zombie is veranderd en alweer aan de stoppenkast staat te prullen. En dan valt die ook nog eens de verkeerde vrouw aan. Hoe verzin je het? Ook wel vreemd dat een volledig verbrand gezicht dat aan flarden hangt blijkbaar geen pijn doet.
Het motief van de dader kwam bij mij niet als een verrassing, zie je al van ver aankomen.
Schokkend vond ik de film ook niet, daarvoor is het allemaal veel te nep. Een beetje een buik openknippen met een schaar om te shockeren. Bwa, het deed me hier niet veel, kwam nogal wat nep over. Ook de vele liters bloed die er vloeien maken het zeker niet schokkender. Ik moet me ook een beetje kunnen inleven in de personages om iets schokkend te vinden, en dat kon ik hier absoluut niet.
À l'Intérieur is maar een tegenvallende film.

Tsja, zo kun je alles wel wegrelativeren.. beetje bloed, beetje openknippen, beetje dat Noem mij maar eens een film waarin deze hoeveelheid brute gore wordt getoond en ook nog eens de spanning en het tempo er continue bovenop zit? Kan ik ook eens wat wegrelativeren