À l'Intérieur (2007)

. deze film.

Inderdaad wel lekker luguber, ziet er goed uit en duurt lekker kort.

Wel erg storende zaken in het plot het volkomen ongeloofwaardig toevallige moment dat ze haar eigen moeder neersteekt, de agent die zonder back-up niet eens zijn kleine crimineeltje even losmaakt in een huis dat vol ligt met afgeslachte lijken. .
En dat zijn nog maar kleine bijzaken. Het hele hoe en waarom van de film is al helemaal een raadsel. Maar ja, moet je niet zo veel op letten waarschijnlijk.

Wel tof hoe je die baby steeds ziet reageren.

Verder nog even een applausje voor de soundtrack. Ik klaag nog wel eens dat het een vergeten aspect is in vele films, maar 2008 heeft mij al redelijk blij gestemd. Ook hier weer zeer kundig gebruik om de sfeer te verhogen.

Langere review

4.5* lekkere rode sterren.

Die Fransen weten hoe het hoort!

Samen met Frontière(s) de horror film waar ik op zat te wachten. Eerdere deze week maar even 30 days of Night en The Mist gekeken om in de horror stemming te komen, twee erg fijne films. Maar toch weten de Fransen weer eens hoe het echt moet. Heerlijke fucked up film met een rustige opbouw naar een slachtpartij van jewelste. En de soundtrack, sweeeeeeeet!

Wat is horror toch een fijn genre eigenlijk. Ik heb er een hele tijd maar weinig mee gehad. Maar sinds een paar jaar ben ik toch wel een beetje een gore/horror liefhebber aan het worden.

Past indd, in het rijtje Haute Tension, Ils, Calvaire. Dus weg blijven als je deze films niet leuk vondt. En als je zo eentje bent die het enger vind als er niks te zien is maar het wordt gesuggereerd

4.5*

Maf trouwens dat elke goede Franse horror regisseur(s) meteen word(en) gekaapt door de US. Gens, Moreau/Palud, Aja en deze twee mogen Hellraiser maken (wat ik overigens HELEMAAL niet erg vind!)

Oke dan ik zie ze helaas niet vaak maar dit is echt een gewedlige horrorfilm. Samen met The Thing en Haute Tension zelfs de beste die ik ooit zag. Waar deze films zich onderscheiden van menig ander horrorfilm blijft voor mij toch op uiterlijk en sfeer. Ook deze films barst weer van de beklemmende en spannende scenes en de film ziet er ook fantastisch uit. De eerste scene is ook al meteen geniaal verzonnen. In tegenstelling vond ik het met de oerdomme acties in deze film dan ook nog wel meevallen zodat ik me daar ook niet aan stoorde. Ook de twist had ik absoluut niet zien aankomen. Tot slot dan ook nog een zeer eenvoudige doch zeer effectiefde soundtrack en je krijgt gewoon een topfilm. Overigens had einde van mij wel iets minder extreem gemogen. Kon het nauwelijks aanzien.

Kleine 4,5 ster

Wat een zieke,bloederige film is dit zeg.
Geweldig.
Vanaf het moment dat die vrouw Sarah begint te stalken zit de spanning en sfeer er meteen goed in.Ik zat echt met open mond te kijken zo was ik onder de indruk.Dit is hoe horrorfilms gemaakt moeten worden.vooral die scene met die schaar in die man zijn kruis,dat voel je als man zijnde gewoon mee,dat moet haast wel oei.Het plot had ik wel al vrij snel doordat die vrouw bij dat ongeluk betrokken was en daarbij haar baby verloor en dus de baby van Sarah wou .
Maar op het einde komt nog een keer zo'n grote twist in het verhaal,wat al mijn verwachtingen te boven deed(iedereen die de film heeft gezien weet denk ik wel waar ik het over heb).Zo af en toe was het wel een beetje ongeloofwaardig vond ikvrouwen die zwanger zijn en auto rijden mogen geen eens een gordel dragen en die baby had ook allang dood moeten zijn met alle stress en al dat bloed wat sarah verloren was.maar dat mocht de pret niet drukken.Verder goed geacteerd,mooi camerawerk,wat op mij een beetje een dromerige indruk maakte,en de soundtrack is inderdaad ook geweldig.

4.5* sterren voor deze,naar mijn mening,natte droom van elke horrorliefhebber.

Om maar te beginnen, ik ben geen grote horror fan. Dit ligt voor een groot deel aan mezelf denk ik, want ik weet er steeds weer uit te pikken die qua sfeer aardig nietszeggend zijn, dan houd het voor mij al snel op.

Nee neem dan een Saw 1 of een hellraiser 1-3 reeks, om even zomaar wat op te noemen, die films wisten me wel te pakken. Met name een Hellraiser, die onderhand dicht tegen een duister sprookje aanzit qua sfeer. Kortom sfeer is voor mij belangrijk.

Veel had ik over [Rec] gehoord, en de spanningsrollercoaster was me goed bevallen. Ook dit was zo'n film, waar ik samen met Frontieres veel over gehoord had, dus ik was benieuwd...

Gelijk met de deur in huis, de film had de perfecte sfeer. Elk shot had zn eigen toon en ook als er niks gebeurde, hing er een soort sombere deken over de film heen. Dat is dan gelijk de kracht, want het duurde best een tijd voor de film echt veel spannender werd, maar de manier van filmen en de soundrack zorgden voor een beklemmende sfeer.

De piepjes en kraakjes van de soundtrack waren wel erg apart en heb ik nog niet eerder zo gehoord. Erg spanningverhogend wel, met name in de badkamer.

Qua acteerwerk viel de Femme Fatale mij het meest op. Super hoe de film gebruik maaktte van alle donkere hoekjes, om de suggestie te wekken, dat ze overal kon zijn. Als ze er dan echt was, dan was het ook een freaky verschijning. Wat me nog meer opviel was, dat Dalle een motivatie meekreeg. Vaker niet dan wel, krijg je een bad guy als lege hoes, die zomaar iets doet om de meest onbenullige dingen. Bij haar ging je bijna begrip tonen voor de situatie. Erg sterk.

Het bloedbad komt dan onvermijdelijk toch, maar ook hier zit een zekere toon in. Het is niet 'zomaar' in beeld gebracht, maar gore word bijna verheven tot een soort kunst.

De eindscenes zijn daar wel het ultieme voorbeeld van. Best ziek, maar t word met een zekere rust gedaan en ik zou zelfs durven zeggen dat er emotie in gelegd word.

Ja, erg 'mooi' deze film. Meer van dit soort films, dan word het nog een beetje wat tussen mij en het genre.

4.5*

Dat de Franse genrefilm in de lift zit hoeft niet meer gezegd. Hedendaagse klassiekers als Haute Tension en Ils hebben al bewezen dat de Fransen een meer dan fatsoenlijke bijdrage hebben geleverd aan een genre waarvoor ze nota bene zelf de fundamenten hebben gelegd met Le Théâtre du Grand-Guignol. Vandaag, meer dan een eeuw later, is er À L’Intérieur, de nieuwste horrorsensatie die in 2007 reeds furore maakte op het filmfestival van Cannes.

In À L’Intérieur geraakt de zwangere Sarah met haar vriend betrokken in een heftig auto-ongeval waarvan zij als enige overlevende achterblijft. Enkele maanden later, nog steeds zwaar onder de indruk van haar verlies, is ze genoodzaakt kerstmis alleen thuis te vieren wegens de aanhoudende rellen in Parijs die de straten onveilig maken. Genoeg stress voor een zwangere vrouw? Fout, want dit is slechts het begin van een helse nachtmerrie vol fysieke terreur, vlijmscherpe steekwapens en onvervalste splatter.

Oorspronkelijk had schrijver en co-regisseur Bustillo voor de rol van de slechterik een op placenta’s verlekkerde maniak in gedachten. Wegens te conventioneel (?) heeft hij er maar een vrouw van gemaakt die in eerder genoemd auto-ongeluk haar kind verloor en nu komt halen waar ze recht op heeft. Een twijfelachtige keuze met als resultaat dat er nu een soort dubbele bodem in het verhaal zit waarvan je je terecht kan afvragen of die wel iets toevoegt aan het geheel. Bovendien is er tussen de twee vrouwen geen greintje chemie, waardoor dynamiek en spanning volledig gefnuikt worden.
Helaas blijft het nu slechts dromen van wat voor geweldig materiaal die andere denkpiste zou opgeleverd hebben…

Maar À L’Intérieur wil vooral de hardste horrorfilm zijn to date. Of het regisseursduo daarin geslaagd is, is dan weer iets anders, want de weinig creatieve kills en de tot vervelens toe herhaalde formule waarmee de potentiële redders aan hun eind komen zijn op z’n minst ongeïnspireerd te noemen. Thematisch benadert deze prent dan wel de morele grens, de uitvoering van het bloedvergieten laat soms te wensen over. Zo zie je dat À L’Intérieur te sterk lijdt onder een combinatie van verhullende montage en schabouwelijke CGI. En wat is dat toch met die digitale effecten? Het lijkt wel of de filmmakers hun opus met opzet de nek willen omwringen door er wat intermezzo’s van een digitale foetus tussen te gooien. Foei!

En toch. Al wat fout loopt in het eerste uur, wordt zonder pardon rechtgezet in een hysterisch laatste kwartier waarin werkelijk alle registers worden opengetrokken. De langverwachte confrontatie tussen jager en prooi serveert eindelijk de broodnodige mix van stromend bloed, gapende wonden en ziekelijke moederliefde; een bocht van 180 graden die geen minuut te laat komt. Dat het FX-arsenaal hierbij het digitale juk van zich afwerpt en weer ruikt naar échte ambacht, is voor gorehounds een waar godsgeschenk. Kortom, de makers weten op de valreep nog net genoeg te prikkelen om À L’Intérieur van de totale ondergang te redden, al is het meeste kwaad reeds geschied en rest er niets meer dan het ondankbare predikaat “middelmaat”.

Volslagen gestoord, maar daarom uiterst geschikt voor de Night of Terror. Vond het geweldig op het randje.

ED-WARD SICCOR-HANDS!!!

4*

Ik kan me levendig voorstellen dat À l’Intérieur voor velen de ultieme horrorfilm is. Een flinke dosis spanning gecombineerd met een grote hoeveelheid gore – zonder daarbij het audiovisuele uit het oog te verliezen.

Ikzelf hou niet zo van gore. Niet omdat ik de aanblik ervan niet kan verdragen, als wel omdat ik er nooit iets bij voel. Ook hier is dat het geval: ik vind het niet grappig, ik vind het niet smerig, ik vind het… niets. Gelukkig moet deze film het niet alleen van de gore hebben, maar ook van de spanning. Iets wat ik dan weer wel enorm op prijs stel. Toch kan het veel spannender dan hier het geval is. Vooral de scènes waarin la femme duidelijk in beeld is, zijn totaal niet indrukwekkend. De kracht zit in scènes waarin ze helemaal niet of slechts als schim zichtbaar is – vooral in combinatie met de intense elektronische muziek. Van de rustige muziek was ik een stuk minder gecharmeerd, maar vervelend wordt het gelukkig ook niet.

Verder heeft de film een aantal erg leuke scènes: aansteker vs. spuitbus, agent die als zombie herrijst, eindshot van la femme met baby in schommelstoel. Beetje jammer alleen dat de climax zo enorm tegenviel.

Ook erg jammer dat het regisseursduo besloten heeft la femme van een drijfveer te voorzien. Ik kreeg bijna een hartaanval toen de clou bekend werd gemaakt. Te triest voor woorden. Mensen die geloofwaardigheid vereisen kunnen deze film beter links laten liggen.

Bruut machtsvertoon!

De Fransen hebben zoveel meer gevoel voor timing dan de meeste van hun collega horror - regisseurs. Zo `n moment dat er iemand buiten staat in nevelen gehuld en met zichtbaar kwade bedoelingen doet mij veel meer dan gelijk met de deur in huis vallen. Verwondering is het sleutelwoord. De makers hebben goed begrepen dat het neerzetten van een onbehaaglijke sfeer, trouwens weer een Franse film die zich afspeelt in en rondom een huis, een is. Een tweede punt is om van de verwondering te profiteren. De regisseurs lopen niet voorop, maar lopen hand in hand naast de kijkers. Ze probeert niet gelijk naar binnen te komen, waardoor je als kijker langer bij de keel gegrepen wordt. Je krijgt de kans om je af te vragen wie die schaduw voor het raam nou is. Als het eenmaal zover is dat je dit weet slagen de makers er in om alle remmen los te gooien en niet te kiezen voor behoudzucht.

Zo ongeloofwaardig als wat trouwens, een vrouw die meer dan een handjevol mensen om weet te leggen en vervolgens ( te lang ) haar meerdere moet erkennen in een deur. Toch, kunnen dit soort punten de gruwel en de pret niet bederven. Een rustige, sfeervolle opbouw, veel nervositeit vaak uitgedrukt aan de hand van visueel hoogstaand materiaal, veel oog voor prachtige beeldcomposities en een bevreemdende en later steeds meer dreunende soundtrack. Beatrice Dalle is geweldig als een oppermachtige, godsgruwelijke en meedogenloze killer. Zoveel onmenselijke situaties zorgden er zelfs voor dat het drama zijn doel niet miste. Gaafste moment viel mij pas bij mijn 2de kijkbeurt op, Dalle die in de deuropening in het donker haar prooi rustig observeert. Brrrr. Zoiets kruipt onder mijn huid door. Merci beaucoup Frankrijk! 4,5*

Ben absoluut geen horror liefhebber maar het kan me bij tijd en wijlen wel bekoren. Gezien de recensies werd mijn interesse gewekt dus dacht ik 'ok laten we het weer eens proberen'.

Wat een grote fout was dat!!!!

Heb me in geen tijden zo gruwelijk boos gemaakt over de makers van een film. Gezien het plot weten ze i.i.g. al dat ze het vrouwelijke publiek al kunnen vergeten. Noem me een moraalridder en ben zooooo tegen censuur maar deze film mag van mij per direct uit de filmgeschiedenis worden verwijderd.

Zelfs als man zijnde had ik een gevoel van 'dit kan eigenlijk niet' , laat staan als vrouw zijnde.

Heel de film was over the top al mag ik 1 klein lichtpuntje benoemen: Komt er ooit een KO met uberbitches in een film dan mag Béatrice Dalle deze winnen.

Al met al ben ik verrast door mijn moraal. Eigenlijk nooit eerder gehad en baal hier enigszins ook van maar het moet maar zo zijn.

0,5*

Wow... is zowat het enige dat er nu uitkomt.

Zo van: Wooow!

Het idiote verhaal ten spijt is dit een prima horror. De hoeveelheid gore zal niet iedereen bekoren, maar ondanks eerder genoemde minpunt blijft hier meer dan voldoende over voor de liefhebbers. De film is bij vlagen intens en eng. Goed.

Redelijke onzin.

Het eerste wat opvalt is het audiovisuele kracht met het prachtige compositie. Vooral in het begin van de film zijn er paar erg mooie shots te bespeuren.

Het verhaal kan op zich door de beugel, aangezien het predicaat cliché in de horrorgenre niet van belang lijkt te zijn. Al kan je na een kwartier de film blind mee praten. Geldt tevens voor het twist.

De groezeligheid kan ik met gemak appreciëren, alhoewel het continu opeenstapeling van altoosdurende ongein behoorlijk onprettig begon te worden.

Verder zijn de acteerprestaties niet geheel solide. Waar de twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters overtuigen lijkt die hele politie bende van de straat opgeraapt.

Heb me niet verveelt, echter ook niet echt vermaakt. 2,5* kan ik er wel aan kwijt. En dat is vooral te danken aan een paar mooie shot.

Ziek, zieker, À l'Intérieur. Het duurde even voordat ik in de film kwam maar vanaf het moment dat de gestoorde vrouw ten tonele verschijnt begint de pret. De gore is echt erg goed en vooral ongelofelijk lomp. Deze film is niet echt aan te raden voor zwangere vrouwen.

Het is vooral zo gruwelijk omdat de gore erg realistisch is. Daarom dubbel zo jammer van die ongeloofwaardigheden. De agenten zijn namelijk nogal achterlijk maar vooral de zombie agent sloeg helemaal nergens op. Nogal een smet op de film. Gelukkig heeft het dan weer geen plottwist die de hele film onderuit haalt. De uitleg over het hoe en waarom hadden ze ook wel achterwege kunnen laten, nogal voorspelbaar.

Verder mooi gefilmd en een erg sterke soundtrack. Toch blijft die onzin knagen. Daarom niet meer dan een 3,5*.

Even inpikkend op bovenstaande discussie, ik denk dat het veel uitmaakt waar en met wie je de film ziet. Ik heb hem gisterennacht, helemaal alleen, als ontspanning na het studeren gekeken en trok toch ook wel even serieuze ogen toen die flik uit de dood opstond. Pas iets later zag ik er de doldwaze humor van in. Moest ik deze film samen met vrienden en een bijhorende bak bier hebben gezien, had ik waarschijnlijk veel sneller & harder gelachen. Dit even geheel terzijde.

À l'intérieur is een goede horrorfilm, er wordt goed gebruik gemaakt van zowel het visuele, auditieve als het ruimtelijke. Ik houd er wel van als een film zich afspeelt binnen een begrensde, kleine, ruimte (in dit geval het huis). Net als in The Strangers/ Ils schuilde de ware horror er voor mij in dat iemand zomaar een ander zijn leefwereld binnentreed. In dit geval heeft het nog ergens een reden en dit vond ik een beetje jammer. De regisseurs houden te lang vast aan dit narratief, waardoor de 'twist' ten eerste allesbehalve verrassend (de rivaliteit tussen beide dames wordt namelijk al heel de film zeer zwart-wit afgebeeld.) en ten tweede eigenlijk volledig overbodig is (waarom nog is helemaal uitleggen?)

Dit was mijn derde horrorfilm deze week (maandag: Calvaire & eveneens gisterennacht: Haute Tension). Ik heb van alledrie genoten, met Calvaire toch als uitschieter. Waar ik echter heel hard van verschoten ben is dat mijn Frans nog op niveau is. Ik heb namelijk alle 3 de films gezien zonder ondertiteling en heb eigenlijk geen problemen gehad om te kunnen volgen. Maar bon, terug over deze film: ongetwijfeld één van de goorste dat ik tot nu toe heb gezien...

4*

Heerlijke horror.

Ideale film om te kijken wanneer je alleen thuis bent, zo spannend zie ik ze niet vaak. De scene's wanneer de vrouw voor het raam staat met de sigaret en wanneer de vrouw binnen is en achter haar langs sluipt zijn fenomenaal! Buiten dat zit er keiharde realistische gore in die de impact van de fim behoorlijk vergroot.

De film ziet er ook erg verzorgt uit en behoort zeker tot mijn favoriete horrors. Het einde was wat apart, maar ik stoorde me er zeker niet aan. Nu hopen dat deze film een plaatsje in de top 250 veroverd. 4* dik.

Horror, het zal nooit mijn genre worden. Ook in A L'interieur zijn er momenten dat ik me zat te ergeren en nemen verschillende personages de meest onbegrijpelijke beslissingen. Een klein voorbeeld hiervan: Agent zit in auto en hoort in het huis pistoolschoten. In plaats van meteen versterkingen in te roepen gaat hij op eigen houtje naar binnen en bindt en passant ook nog even een verdachte aan zich vast.

Maargoed, als ik dan toch horror zie wil ik ook écht Horror zien. En dat zit wel goed in A L'Interieur. Het begint rustig maar mondt snel uit in één en al gekkigheid met bizarre taferelen, een heerlijk geschifte killer en héél véél bloed. Met een vette soundtrack die de spanning nog een stukje extra verhoogt.
Hierdoor heb ik uiteindelijk toch erg genoten van deze film, die wat mij betreft 1 van meest geslaagde horrors van de laatste jaren is.

LOL!

Fijn horrorland dat Frankrijk.

Sfeergegarandeerd meestal en A l'interieur is geen uitzondering. Heerlijk onderhuids beklemmend sfeertje met een sick twisted storyline. Komt voornamelijk ook omdat het dichterbij de realiteit staat dan de doorsnee horror.

Ook is er niet bezuinigd op het aantal gore en splattering momenten, ook erg fijne kills af en toe. Ook de opbouw is erg fijn; de overloop van suspense naar creepy en van creepy naar total horror is geniaal gedaan.

Ook visueel best wel aangenaam en voeg daarbi jde perfect gekozen speelduur en je hebt eigenlijk de ideale horrorfilm.

Wat een film! lang geleden dat ik nog zo 'geshocked' in de zetel zat na een film (moet geleden zijn van, jawel, Irreversible). De kracht van deze film ligt volgens mij in de 'puurheid' van de film.

Dit is horror zoals het moet zijn: hard, rauw, ruw en donker...

Er is tijdens de film geen enkele scene die iets positiefs uitstraalt. Er wordt anderhalf uur lang ingehakt op de kijker om deze dan tijdens de aftiteling verweesd achter te laten.(De enorm mooie en donkere soundtrack loopt trouwens gewoon door tijdens de aftiteling. Dit is, hoe raar het ook mag klinken, een enorm pluspunt. Er is niets zo vervelend als een flauw punkrocknummer dat begint bij de aftiteling en de sfeer meteen helemaal 'verpest').

Persoonlijk vind ik deze film toch nog net dat ietsje meer sfeer uitstralen dan jongere broer 'Martyrs' (die mss dan weer wel net dat

ietsje verrassender is: moeilijk kiezen dus )

Wat een tegenstrijdigheid:

Dit is GEEN fijne film om naar te kijken...

en van de andere kant... het is pas achteraf dat je beseft, wat voor een GOEDE film je hebt gezien...

Horror pur sang (jawel woordspeling )

4,5*

Vond dit best een verfrissend filmpje, al is dat woord natuurlijk niet erg toepasselijk. Al voordat er liters bloed vloeien zit er veel spanning in de film. De gore die daarna volgt is lekker ziek en mooi in beeld gebracht. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar dat mag je ook niet echt verwachten. Vond het wel erg ongeloofwaardig af en toe. Dat kun je natuurlijk door de vingers zien, maar ik vond het behoorlijk storend. Die psycho overleeft werkelijk alles en is iedereen steeds te slim af. En die zombierevival scene van die politie-agent, kom op zeg... Muziek was ook erg goed trouwens.

3.5*

Ik moet Flylo gelijk geven hier. Martyrs is op het begin nog niet half zo bloederig als deze film doorheen de hele speelduur, en het tweede deel vond ik absoluut niet stomPzinnig. Daar gaat het over het telkens opnieuw herhalen van een foltermanier en hoe mensen daaraan onderdoorgaan, wat ik allesbehalve b-filmmateriaal vind.

Maar genoeg daarover.

Deze beviel me eigenlijk ook nog wel. Ik vond Martyrs tig maal beter, maar hey, ik hou wel van wat overdreven gore en compleet ongeloofwaardige verhaallijnen al vond ik die domme zombie wel vreselijk en het acteerwerk was goed, zéér goede villain in Dalle en er hing een zeer zwaar en grimmig sfeertje wat ik wel kon apprecieren.

Psychologisch breekt deze film geen potten, maar toch kon ik meeleven met het hoofdpersonage.

3* uiteindelijk; niet de superhorrorprent die ik had verwacht, maar zeker leuk kijkvoer, en door zijn korte speelduur zeer aangenaam.

Hier nog iemand die het rijtje contemporaire Franse horror is afgegaan. Uitstekend werk dit, spannende start en een onwaarschijnlijk gore finish. Engbek van dienst Dalle boezemt meer angst in dan welke slasher ook, maar blijft menselijk en zelfs breekbaar.

3,5*.

Wat een enorme overtuiging in deze film. Toen die man die schaar recht in zijn ballen kreeg greep ik spontaan naar dezelfde plek. Of waar het hand met de schaar in de muur vast zit, pijnlijke situatie.

Eigenlijk ook de enige horrorfilm (samen met The Shining) die aandacht besteed aan een goed verhaal. Zeer goede plottwist.

Sterke kant van A L'Interieur is dat het horror zo schitterend vermengt met drama. Constant bang voor de toekomst van het kind, haar ouders geven in dezelfde horror het leven (waarbij haar moeder dan door haar vermoord werd, enorm emotionele scène), zelfmoordpoging, keizersnede. Hoe de situaties waarin het kind zelf zat zijn scènes die me lang zullen bijblijven. Erg intens, cinematografisch top. Zoals heel de films op die 2 vlakken uitblinkt.

Verder enorm veel suspense zoals ik het graag heb. Zat op het puntje van mijn stoel

4,5*

Bizarre film!

Maar wel een perfecte om eens lekker alleen op een groot scherm in een donkere kamer te kijken, wat ik dan ook gedaan heb. Ik dacht dat ik al wel wat bloederige films gezien had, maar deze kan ook makkelijk mee met de toppers.

Bij vlagen een erg spannend filmpje, vooral tot het moment dat de vrouw nog in huis kwam. Dan ook een paar erg pijnlijke scenes zoals de schaar in de ballen ouch dat voel je echt wel. Verder zit er een hoop spanning in en zat ik op sommige momenten echt te wachten tot ik weer zou schrikken.

Soms gebeurde er wat onlogische zaken zoals de moeder, die door haar dochter wel erg knullig neergestoken wordt, en zo zijn er nog wel een paar puntjes.

Over het geheel gezien is dit echte een erg sterke horrorfilm, met een goede combinatie van suspense, gore en wreedheid.

4,0*

Wat een buttfilm.

Opzich begint deze À l'Intérieur best aardig. De spanning wordt mooi opgebouwd, mevrouw is alleen thuis, het is donker en... we krijgen bezoek. Best wel geslaagd tot dan toe eigenlijk, totdat we ''de vrouw'' duidelijk te zien krijgen. Dan is het eigenlijk wel gedaan met de spanning.

Bij horror- en/of thrillers is het naar mijn mening toch erg belangrijk dat de moordenaar (bad-guy/girl) niet - duidelijk - te zien is. Dat is in deze film eerst ook zo. Spannende scénes wanneer de vrouw voor het raam staat en er een barst in ramt. Daarna ook weer een prima scéne, wanneer ze achter Sarah staat en niet duidelijk te zien is in het donker. Njah, na deze scénes was het voor mij eigenlijk al over met de spanning, misschien op het einde nog een beetje.

Voor de rest vond ik dit echt een rukfilm eerste klas. Beroerd plot, erg slechte uitwerking. Uiteraard zo voorspelbaar als ik weet niet wat. Voor mij in ieder geval al snel duidelijk dat ''de vrouw'' Sarah haar baby wou, omdat ze haar eigen was verloren in het ongeluk, tsjah... wat anders? Daarnaast is deze film eigenlijk te stompzinnig voor woorden, ik bedoel; Waarom probeert Sarah niet uit het raam in de badkamer te ontsnappen? Waarom houdt ze dat raam anders niet in de gaten voor politie (van wie ze weet dat ze nog langskomen) om vervolgens eens goed te schreeuwen? Waarom schreeuwt ze überhaupt alleen maar als er niemand is? Sowieso al enorm fout gedoe in het begin van die politie; ''Ja, die vrouw is weg, ze komt vanavond niet meer langs, we sturen anders nog wel eens een auto om te checken of alles goed is later in de nacht''. Tsjongejonge... en wanneer die agenten er zijn begint het pas écht triest te worden. Ten eerste hoort de laatst overgebleven agent in de auto dat er geschoten wordt in het huis, dan moet je de centrale hier wel even over informeren enorme idioot! En dan... een vrouwtje vermoordt drie (gewapende!) agenten en nog wat andere personen... met een schaar, owh my god, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Sowieso zijn alle bijpersonen in de film gewoon belachelijk (dom). Wanneer Sarah naar onderen kruipt wil ze haarzelf uiteraard gaan verdedigen tegen deze vrouw, er liggen wat pistolen en zelfs nog een wapen wat wel op één of ander kanon lijkt, maar wat pakt ze? Tsjah. Owh jah, eerder had ze immers al eens een pistool gekregen van die agent (zonder uitleg hoe zo'n ding ook maar werkt, maar oké), maar toen besloot ze even te gaan slapen en gooide ze dat pistool maar wat dom naast haar neer. Dit, terwijl de agent eerst ook nog eens bij haar weggaat om de stroom te repareren, waarom? Slaat natuulijk nergens op om haar zo alleen achter te laten. Ik weet het allemaal niet meer hoor, maar dit is wel erg slecht.

Van de geloofwaardigheid moet deze film het dus echt niet hebben en dan ben ik naast de bovenstaande punten vast nog veel vergeten. Het is eigenlijk teveel om op te noemen. Owh jah, Sarah die de stem van haar moeder niet herkent (oké, das tot daar aantoe), maar haar ook nog even doodleuk een priem in haar nek steekt. What the fuck!? Owh, nog eentje; waarom breekt ze die spiegel zo belachlijk dom om vervolgens een scherf als wapen te gebruiken. Bind daar eens even snel wat kleren omheen, anders snijdt je jezelf nog. Hoe meer ik hier over nadenk, hoe slechter het wordt, vreselijk. De laaste scénes zijn gewoon écht vreselijk, dat trek ik dus niet. Een normale uitwerking van een simpel en voorspelbaar rotplot krijg ik al niet en dan ook nog eens zo'n totaal onnodige, zieke scéne waar ''de vrouw'' de baby uit de buik van Sarah snijdt? Asjeblieft zeg. Ik vraag me nu af waarom de schrijver- en regisseur(s) deze film nou willen maken en op de markt willen brengen. Om naam te maken dankzij de beruchte laatste scéne? Voor de rest is dit gewoon troep eerste klas. Zoveel fouten, zo voorspelbaar en dan zelfs nog een totaal mislukte poging om het publiek te laten lachen; Die zombie-agent op het eind, die ineens weer herrijst. Ach ja, velen kunnen er natuurlijk van genieten, dat moge dankzij de score hier wel duidelijk zijn en dat vind ik ook heel erg mooi voor die vele mensen, al kan ik er niet bij dat ''dit'' zo goed bevonden wordt, maar oké.

Buiten al het stompzinnige om begint de film spannend en zijn de effecten prima. Ook de muziek is aardig verzorgd, dus ik ga deze film (voor nu) hoger beoordelen dan landgenoot Martyrs. Ben benieuwd of ik het nog eens écht eens wordt met die Fransen en hun horror. Wie weet geef ik ze nog wel eens een kans. Dit vond ik in ieder geval dikke bagger. Twee (erg) magere sterren voor dit zwaar overgewaardeerde filmpje.

Ik denk dat je niet teveel op logica moet letten, al geef ik je helemaal gelijk wat betreft dom handelen van de politie, je vergeet nog te melden dat het dom is om dat Algerijnse (?) schoffie de hele tijd geboeid te houden Maar als ze nou wel slim waren geweest, had Femme Fatale natuurlijk niet zo intens kunnen doorgaan als een geflipt ijskonijn op cocaïne. Wat een wijf..

A l'interieur vind ik een goed voorbeeld van de 'moderne horrors'. Het brute geweld wordt je rauw in je gezicht gesmeten. Oké het is niet echt een verrassende ontknoping, maar de spanning is te snijden en de kijker wordt amper rust gegund. Dat is weer eens wat anders dan de duffe (Amerikaanse) slashers en remakes waarmee je zo lang bent overspoeld.

De film begint redelijk eng als de killer nog een vaag gestalte is. Maar dan volgt een uitbarsting van geweld met pijnlijke voorwerpen. Waar de film in slaagt is dat je wéét dat er ellende komt, maar dat het toch onverwachts (en shockerend) overkomt. Vooral de politieman die point blank wordt afgeschoten, haar baas met de schaar in zn been en zn zak wtf....en de spuitbus natuurlijk..
Waar ik bij films als Guinea Pigs en Grotesque e.d. in slaap val, is A l'interieur wel boeiend omdat de effecten gepaard gaan met een flinke portie spanning.

Muziek is ook goed gekozen, niet teveel aanwezig, alleen op de juiste momenten. En dat de vrouw zwanger is zorgt ook wel voor een taboetje dat overboord wordt gegooid. Kan me voorstellen dat mensen hier niet tegen kunnen.

Van enige 'diepgang' moet je het natuurlijk niet hebben. Wat dat betreft vind ik Martyrs wel stukken beter en aangrijpender. Maar voor een avondje realistische effecten (ook dankzij de makeup!) is het ideaal. De vele ongeloofwaardigheden neem ik bij uitzondering graag op de koop toe.

Bijna alles aan deze film hangt vast aan clichés. Ik denk zo'n 85% van de film is zelf in te vullen en totaal voorspelbaar. Het plot van deze film is veel te slecht en kan absoluut niet op eigen benen staan. Vandaar dat er maar een hele emmer special effects en nog veel meer emmers bloed tegenaan zijn gegooid om er nog wat van te bakken. Dit is voor een groot gedeelte mislukt vind ik.

Om een paar voorbeelden te noemen die de ongeloofwaardigheid van deze film laten zien: ze krijgt na 20 minuten al een schaar in haar bek gerost. Geen half werk, zou je denken. Maar het resulteert alleen in een lelijk wondje, maar haar parelwitte gebitje blijft stralend overeind, terwijl daar toch nog een overdreven grote tapijtschaar ingeknald is. Tweede punt (ik ga het niet blijven opsommen, maar enkele punten die ik echt te erg vond), dat ze haar moeder neerspiest was zo ongelofelijk voorspelbaar, haast om te huilen. Dan de politiemannen die neergezet worden als een stelletje debielen die na 5 minuten allemaal dood op de vloer liggen. Wat een onzin. En die eerste politieploeg die gewoon weggaat na een paar minuten als ze niemand kunnen vinden. 'Ga maar rustig slapen, we sturen vannacht nog wel iemand langs'. Lol. En wat ik nog het meest kwalijke vond, was het feit dat de vrouw op een gegeven moment zo rood als een tros tomaten was, terwijl ze in totaal echt 3 keer met een schaar is bewerkt en dat was het. En dan plots is ze doordrenkt van bloed, haar hele t-shirt bezit letterlijk geen witte vlek meer. Nou nou.

Nee, dit was echt drie keer niks. En bovendien, onthoud goed dat je er na een steekvlam van een deobus er pas na een paar dagen zo verrot gaat uitzien als de dame in de film na 10 seconden. Ook een beetje onzorgvuldig.

En last, but not least: Die zombie!!! Hahahahaha.

Net als Haute Tension een nagelbijter van jewelse, deze gaat zelfs nog een graadje verder. Zoiezo zijn Franse horrors altijd een verrasing! Zou het haast een genre opzich noemen als je het vergelijkt met die voorspelbare, omgeinspireerde Amerikaanse troep dat ieder jaar met hondertallen uit de lucht komt vallen. Deze film was weer erg stijlvol en controversieel, de maker zoekt ook duidelijk de grenzen op en balanceert vaak maar net op het randje. Bij vlagen zelfs weerzinwekkend en het is echt lang geleden dat ik dat van een film kon zeggen. MIsschien ook wel een beetje makkelijk scoren zo met een zwangere vrouw in de hoofdrol, maar het werkte wel. Simpel maar treffend verhaaltje ook, jammer dat ze de vrouw's motieven zo nodig uit de doeken moesten doen, het was toch een stuk treffender geweest als ze dat aan de fantasie van de kijker over hadden gelaten. Hoewel ik moet zeggen dat de ontknoping nog als een grote verrasing kwam hoor. Wat ik wel een minpunt vond was dat het af en toe wel erg over-de-top en flink ongeloofwaardig was. Ik bedoel komop zeg: alsof die vrouw in haar eentje, zonder moeite al die mensen (inclusief een corps agenten) om weet te leggen. De acties van Sarah waren negen van de tien keer ook flink dom te noemen, ze maakte het zichzelf op een gegeven moment ook wel erg moeilijk ook, die baby had ook allang dood moeten zijn met al die stress en dat bloedverlies. En als je denkt dat je alles hebt gehad was er nog dat moment met die zombie die dat (onsterfelijke) mens aanviel. Extreem cool in beeld gebracht hoor met dito muziek, maar serieus, WTF!! Hoe verzin je zoiets? Afin laat ik de film hier vooral niet op af gaan rekenen, heb ik bij HT immers ook niet gedaan destijds, het is dan weliswaar vrij serieus bedoeld en dus ook zeker geen slasher maar ik heb er verder gewoon optimaal van genoten en daar gaat het toch om bij dit soort werkjes, ik stel doorgaans ook nooit zulke hoge eisen aan horrorfilms. Daar komt ie die dus maar weer mooi mee weg. Die eindscene waar die psychobitch de baby uit Sarah's buik sneed was toch wel erg ziek te noemen, dat moment kwam kwa extreemheid zelfs een beetje in de buurt bij de brandblusser scene uit Irreversible. Verder nog een pluim voor de ijzingwekkende sfeer, zenuwslopende score en coole (*uhum* scene met sigaret *uhum*) montage. Tevens (net als bij HT) was dit weer een mooi ode aan een tal van klassiekers: Halloween, Black Christmas, When a Stranger Calls ze flitste allemaal door mijn gedachte heen tijdens het kijken. Een waar walhalla voor de kenners onder ons dus...

4 sterren

Tegenvaller. Zeker ook omdat ik met torenhoge verwachtingen naar deze film ging kijken. Over "À l'Intérieur" heb ik meermalen gelezen dat dit een echte bloedbad-film is. Ik moet hen dan ook gelijk geven, de gore is zeker aanwezig maar van deze film had ik eerst en vooral ook zeker en vast een dramatische ondertoon verwacht. Ik had eerder verwacht dat deze film zich wat meer ging richten op dramatiek, zeker als je weet dat deze film zichzelf nog vrij serieus neemt. Het zou toch vreemd aanvoelen moest dat niet de bedoeling geweest zijn van de regisseur(s). Wat nu nog overblijft is een simplistische slasher.

Deze slasher zit echter vol van ongeloofwaardige gebeurtenissen, waardoor deze film bij momenten niet meer reëel aanvoelt. Hierdoor valt het medeleven en ook de spanning soms wel eens weg. Om nog niet te spreken van het einde, waar de regisseur compleet uit de bocht vliegt. Of is het hiermee de bedoeling geweest dat hij/zij een Cult-achtig tikje aan deze film wilde geven? Ik geloof van niet, maar moest dat toch het geval zijn, zou het zo verkeerd als wat zijn. Hoe dan ook, met het script is heel wat de hand...

Gelukkig is er nog iets wat "À l'Intérieur" typeert en zijn waarde nog een flink stuk naar boven haalt. Dit is de angstige en de spannende sfeer die ervoor zorgt dat wanneer medeleven even op zijn plaats valt, de kijker toch kan griezelen en bibberen. Nog een kleine voldoende.