À l'Intérieur (2007)

Dat is het probleem met Amerikaanse cinema in het algemeen. In de niet aflatende zoektocht naar steeds creatievere shots, gaat een hoop emotie verloren. De krankzinnige close-up's en snel gemonteerde beelden van Gangster's Squad zijn 10 stappen terug in filmevolutie t.o.v. de beschouwende POV's waarmee in The Godfather een moord werd vastgelegd.

Dat, en het feit dat Amerikanen bang lijken te zijn het publiek al te veel nare emoties te laten ervaren. Telkens is er weer die neiging het komische op te zoeken, zodat de kijker de horror kan relaliveren en zich er in een lachsalvo van kan distantiëren, wegvluchten zelfs. De Fransen zijn veel genadelozer.

Btw, Beatrice Dalle, wat een uitstraling!

YouTube - Premier Casting - Béatrice Dalle

Voor liefhebbers van veel bloed, zeker aan te raden, maar na het zien van Martyrs en Haute Tension valt deze toch een beetje tegen...een beetje overdone naar mijn mening. Ik had de verwachting dat het een soort film ging zijn met de sfeer van The Strangers, maar het werd idd een soort slasher op een gegeven moment....de lugubere scènes zorgen toch voor 3 sterren.

Ik had me schrap gezet voor iets heftigs. Nou gaat het hier ook niet bepaald zacht aan toe maar het kwam meer op me over van ''kijk eens hoe wreed we zijn''. Het enige waar À l'intérieur zijn kracht moet halen zijn de niet-alledaagse kills met een schaar of een naald. Dat de woman in black haar baby heeft verloren, helemaal ontspoord is en het terug wil pakken van het hoofdpersonage kan ik nog best begrijpen. Lekker doorgedraaid en niet meer voor reden vatbaar. Uitwerking me echter behoorlijk tegen en op een gegeven moment zie je het allemaal wel aankomen. Bij Braindead is het in ieder geval nog grappig maar hier begon het vervelend te worden.
Details waren ook niet geheel naar mijn smaak:
- Met een mes in iemands buik steken terwijl ze slaapt (zou je haar niet op z'n minst vastbinden?).
- Sarah lag met haar hoofd tegen de deur aan dus toen haar moeder thuiskwam had ze dat makkelijk kunnen horen. Was het niet het thuiskomen, was het wel haar stem (ze vroeg aan Jean-Pearre wat die onbekende dame in haar huis deed en waar haar dochter was). Toch besluit ze om een pin in haar nek te steken.
- Wanneer de agenten haar verplaatst hebben naar de slaapkamer en ze weer bezoek krijgt van de vrouw laat ze zomaar het pistool liggen. Ze gebruikt liever hetzelfde ligubere wapen als haar tegenstander en is merkwaardig wèl creatief genoeg om een uitschuifbare buis aan een keukenmes te monteren.
- De agent heeft een verdachte in zijn auto zitten die wellicht met molotov cocktails had gegooid. Omdat hij hem niet wil laten ontsnappen bind hij hem aan zichzelf vast en geeft hij hem een wapen. Vervolgens lopen ze te klungelen door heel het huis, op zoek naar de lichtschakelaar. Dit is een wel erg vreemd protocol.
- Verschillende malen een sigaret aansteken. Ietwat overdreven 'cool' en het paste er niet echt tussen.


Tegenvaller dus.

Ik heb À l'Intérieur nu 4 jaar terug gekeken volgens mijn Moviemeter log. De film heeft destijds een gigantische indruk op me gemaakt (4,5* en een film die ik niet snel meer zou vergeten) en ik heb de film sindsdien nooit meer durven te herzien, bang voor een mindere 2e ervaring. Dat heb je toch wel soms bij films die heel goed zijn in je herinneringen.

Maar gisteravond heb ik me er toch aan gewaagd. Ondanks een paar sterke momenten was het toch weer even inkomen tijdens de eerste helft van de film. De scene's met de vrouw buiten in de regen, glurend door het raam blijven subliem. Maar de echte ellende moet dan nog beginnen. Dat zie je vooral in het tweede gedeelte van de film, waar alle remmen los gaan en waar je toch wel een vrij heftig, extreem bloedbad ziet, waar ook nog eens veel suspense bij zit. À l'Intérieur is nog altijd het meesterwerk dat in mijn hoofd zat, gelukkig maar. Een smet is wel dat de film helemaal op het einde wat onrealistisch ontspoort. Na secondelang je gezicht zwaar verbrand te hebben zou je niet veel meer van iemand kunnen verwachten lijkt me. Maar dan nog weet ze door te moorden en een buik open te snijden (vrij lugubere scene overigens, dat eindshot met het dode lichaam blijft ook wel weer freaky, maar erg sterk) en haar ding te doen. Ook wordt er te makkelijk met de politie afgerekend, waar je toch wel wat meer van zou mogen verwachten.

Maar buiten dat is À l'Intérieur een fantastische film, dat een sfeer weet te creëren en een walging op weet te wekken wat maar weinig horrorfilms lukt. Ook mede dankzij een briljante Béatrice Dalle, die haar rol geweldig neer zet.

4* (was 4,5*)

"Het gaat een beetje over stalken"
Dat is wat mijn lieftallige vriendin zei toen ik vroeg waar de film over ging.
Nou,als dit een "beetje over stalken gaat"..
Stalken is niet een zwangere vrouw met een schaar in haar buik steken
Wat een heftige film zeg! Ik had me hier even niet op voorbereid.
Ontzettend beklemmende en zieke film, maar oh zo goed.
De toon word aan het begin al gelijk goed neergezet met het auto-ongeluk,geen tijd verspild en meteen duidelijk gemaakt hoe de sfeer zal zijn.Bedroefd,depressief,angstig,beklemmend, goed intro:)

De film verliest nergens zijn vaart, je word constant aan het beeld gekluisterd, althans dat was mijn ervaring.
Ik vond het met name erg goed gedaanhoe de stalker werd geintroduceerd. Rustig buiten in de tuin staand, nietszeggend,maar wel angst inboezemend.
Vanaf het punt dat de stalker bekend is, word de film eigenlijk alleen maar heftiger.
De wijze hoe de stalker is neergezet is erg sterk, het is echt een compleet verknipte vrouw, die alles op alles zet om " haar" baby te gaan halen. De moorden die plaatsvinden zijn erg ingenieus en voornamelijk grof te noemen,in mijn beleving.
Ik heb eigenlijk vrij weinig aan te merken op deze film. het acteerwerk is in orde, verassingselementen zijn in orde,de onderhuuidse spanning word er goed ingehouden en de plottwist aan het einde zag ik zelf niet aankomen.
Ik vond ook dat de soundtrack dik in orde is, vooral tijdens de kills erg strak gedaan.

Erg genoten van deze film.
Nu laat ik hem even bezinken om te kijken of hij een top 10 notering waard is.
Ik verwacht van wel.
Gotta love franse horror

Na enkele jaren op de planning, eindelijk toch eens gezien. Achteraf moet ik bekennen dat ik deze film eerder had moeten kijken. Hoewel weinig verhaal, toch een beklemmend sfeertje, juist omdat het een ieder zou kunnen overkomen dat er een wildvreemde aanbelt.

Qua gore is dit een film die scoort. Er is niet bezuinigd op bloed en dergelijke, en de enige 'heftige' scene wordt afgewisseld voor een volgende die al net zo bloederig is. Ondanks de setting (vrijwel de gehele film 1 locatie) is de film ook nog redelijk spannend.

A L'Interérieur is een film die ik persoonlijk erg gehypet vind. Van vele mensen op internet en in mijn omgeving moest ik geloven dat A L'Interérieur een van de beste Franse horror films in de geschiedenis is. Sowieso de beste "home invasion" film. Ik heb totaal iets anders ervaren. De Fransen hebben een hele "unieke" visie op horror en dit laten ze expliciet zien. Ik vond het op een aantal momenten elementen hebben van zogenaamde "martelporno". Dit is niet de eerste film waar dit te zien is, ook onder andere de film Martyrs. Ik heb weinig met dit soort films. Het is allemaal veel te overdreven en goor en dient absoluut geen doel. In A L'Interérieur is de reden die gegeven wordt, voor het tormenteren van mensen, heel erg zwak. Aan het einde van de film wordt die reden gegeven maar het is te belachelijk voor woorden en geen rechtvaardiging voor wraak. De film heeft een sterk begin en het is jammer om te zien dat er snel een totaal andere koers wordt genomen. Het begint meer op een "slasher" te lijken.

Alysson Paradis speelt een interessante rol en weet vooral in het begin een bijzonder typ neer te zetten. Ze speelt met overtuiging en je krijgt snel sympathie met het karakter die ze speelt. Béatrice Dalle speelt ook een bijzondere rol: een stalker. Net zoals bij Paradis speelt ze in het begin een interessant personage, een die in het duister gehuld is. Helaas verandert ze snel in een soort van slager en is het stalker gehalte nihil. Vanaf dan kijk je dus naar een "slasher".

A l'Interieur is een film die erg gehypet is en zeker niet de hoge cijfers waard zijn die gegeven zijn. Het is voornamelijk zelfs een onsmakelijk film die plottechnisch gezien een zeef is. Ik heb me persoonlijk geërgerd aan het feit dat een aantal personages oliedom waren. De werkgever van Sarah bijvoorbeeld is een idioot. Zo gauw als hij de stalkster ziet in het pikdonkere huis van Sarah neemt hij direct aan dat zij wel de moeder moet zijn van Sarah. Dit is alleen al belachelijk om het feit dat ze er zelfs niet eens veel ouder uitziet dan Sarah. Hij verdient het dan ook om te sterven. Ik heb erg weinig geduld voor domme personages. De drie agenten die het huis bestormen hebben het niveau van padvinders. Totaal geen professionaliteit en ze laten zich gewillig leiden naar het slachthuis. Het is een film voor mij die een aantal irritatiepunten heeft en in deze film heb ik mij er aan gestoord. Waarschijnlijk door het gebrek aan een emotioneel verhaal, plottechnische gebreken en de "mindless gore". Niet echt mijn "cup of tea".

3*

Sterke film, het ziet er allemaal zeer strak uit, de geluiden zijn onheilspellend en raak. Na de opening wordt de spanning langzaam maar zeker weer opgebouwd.

Dit smaakt naar meer horror al zullen de meeste films in het genre niet zo stijlvol zijn als dit exemplaar.

Dit is toch wel de crème de la crème als je van bloederige horrorfilms houdt.

Ik heb veel horrorfilms gezien. De meeste horrorfilms hebben een oppervlakkig plot,

en daar is deze film geen uitzondering in. Ik heb ook nog nooit een 4 of hoger gestemd

op een pure horrorfilm. Maar daar ga ik vandaag een uitzondering in maken.

Prima camerawerk, redelijk acteerwerk, redelijke spanning, maar vooral een meer dan uitstekende gore. *4.0

Heerlijk horrortussendoortje.

Na gelukkig een lekker korte introductie, ontpopt de film zich tot een kort, maar zeer intens bloedbad. Gelukkig geen uitleg of aandacht naar het hoe of wat, maar gewoon 83 minuten lang complete terror die weinig origineel is, maar wel erg stijlvol is uitgewerkt.

Toch is het wat mij betreft niet gewoon de zoveelste lompe slachtfilm. Namelijk een zeer aardig sfeertje, paar mooie plaatjes maar vooral de soundtrack is niks minder dan geniaal. Vooral die heerlijke distorted sound effects als er iemand geslacht werd . Geeft echt zo'n fucked up gevoel. Verder zullen de gore liefhebbers hier absoluut niet ontevreden mee zijn, geweldig ranzig af en toe.

Kostelijk vermaakt met deze Franse horror. 4* wellicht verhoging in de toekomst.

Bloody hell, gore horror zoals die bedoeld is.

Grof,bruut.genadeloos.

Meer valt er niet te melden.

Dikke 3,5*

Komt heerlijk snel op gang. Weinig inhoud qua verhaal, maar de intensiteit van de gruwelijke gebeurtenissen maken alles goed. Niet voor tere zieltjes.

Oei. Zoveel goede berichten, zo'n hoge score... en dan zit je 80 minuten te kijken naar twee dames die uit alle delen van hun lichaam bloed weten te spuiten (wat ook verschrikkelijk nep uitziet) en die allerlei voorwerpen in elkaars lichaam weten te steken, en uiteraard dit allemaal met gemak kunnen hebben. Ik had hele hoge verwachtingen van deze "horror", maar het is niets meer dan een B-film in het slasher/gore genre. Veel volstrekt ongeloofwaardige onzin als "verhaal" die het letterlijke steekspel tussen de dames aan elkaar breit. Alleen de scene met die brandende spuitbus was leuk bedacht. Hoe is het toch mogelijk dat een B-film zo hoog scoort??? Laat de remake door Balagueró toch maar komen, slechter kan niet. 1*

In het begin had ik twijfels over de hoeveelheid horror, maar halverwege de film was ik al snel overtuigd! Niet voor niets is deze uiteindelijk opgenomen in een lijst met de meest verontrustende films aller tijden.

De film kreeg behoorlijk veel kritiek te verduren. Aan een grote hoeveelheid bloed is er geen gebrek, maar echt spannend wordt het niet. Ook het script is te slap voor woorden. Toch kan ik niet zeggen dat ik hem slecht vond, en is hij voor de liefhebbers van gore zeker weggelegd.

Deze brute productie onder leiding van Bustillo en Maury won 9 prijzen, en werd 5 keer genomineerd. Sinds begin dit jaar wordt er gesproken over een Spaanse remake. Deze zou door Miguel Ángel Vivas worden geregisseerd. Rachel Nichols speelt naar alle waarschijnlijkheid de hoofdrol. Als je van plan bent om naar de originele versie te kijken, hou dan even goed rekening met het feit dat de bevalling niet bepaald op een natuurlijke manier verloopt!

3,0 *

Vanaf het eerste shot (in de buik van de protagonist) zitten we gelijk in uncanny valley, door het aangezicht van haar ongeboren baby, vormgegeven door de CG van tien jaar geleden. Deze zwangere vrouw en haar vriend raken betrokken bij een auto-ongeluk. Zij overleeft het ongeluk, haar vriend komt om het leven. Niet lang daarna wordt zij gestalkt door een onbekende vrouw, die niet het beste met haar voor heeft. Zo luidt de synopsis, en de voedingsbodem voor een beste bak ellende. Helaas keert uncanny baby nog wel een paar maal terug, gedurende de film. Gelukkig zijn veel van de andere effecten praktisch van aard.

À l'Intérieur (Inside) wordt net als Martyrs en Haute Tension vaak geplaatst in de stroming van de new French extremity. Hoe veelzeggend zo’n labeltje is, is natuurlijk voer voor discussie, maar het geeft je wellicht wel een idee in welke hoek we dit debuut van regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury (Livide (2011)) kunnen plaatsen. Overigens verschijnt van hun hand vanaf 2 november Leatherface (2017) in de bioscoop. Geen hele gekke keus, aangezien ze ruimschoots hun sporen in het genre hebben verdiend.

Wat de film zelf betreft, zowel Alysson Paradis als de zwangere Sarah en Béatrice Dalle als ‘la femme’ spelen hun rol met verve. En het gaat er bloederig aan toe. De film heeft wellicht meer raakvlakken met home invasion en met body-horror dan slashers, als je de mate van intimiteit in ogenschouw neemt, waarmee het menselijk lichaam het hier te verduren krijgt. Nochtans is À l'Intérieur geen film voor wie niet tegen bloed en verminkte lichaamsdelen kan.

De CG is af en toe wat storend, op het einde vliegt de film toch enigszins uit de bocht en ik had liever een iets betere score gehad. Maar de praktische effecten maken een hoop goed, en het blijft knap wat ze hier met een microbudget van 1,7 miljoen euro hebben weten te doen. Tevens is het met een speelduur van nog geen 82 minuten, ook geen ramp als je in het Woland kamp valt, en er niet zo weg van bent.

3,5*

Eindelijk toegekomen aan Bustillo & Maury hun zogenaamde meesterwerk. Ik vind het een moeilijke om nu te zeggen "dit is hun beste film". Ook Livide en Leatherface vond ik heel goed. Ze zijn ook niet helemaal vergelijkbaar, zeker in Livide vind ik dat er meer sfeer hing. Hier is meer gore te zien en er is ook een creepy fase die me aan Hush deed denken. Natuurlijk is deze film eerder uitgebracht en wordt het op een iets andere manier gebracht.

Het verhaal is natuurlijk heel eenvoudig maar hoe ziekelijk moet je zijn als vrouw om dit te gaan doen. De motieven zijn duidelijk maar hoe gek kan je zijn. Ik moet wel zeggen dat ik me hier alleraardigst mee vermaakt heb en dat films zoals Saw en Hostel hier qua gore lang niet tegenop kunnen. Moest ik dit zien toen ik 8-10 jaar was had ik gegarandeerd nachtmerries.

Na deze film vind ik toch wel dat dit regisseursduo absoluut bij de top behoort van de recente horror. Het mag dan wel vrij extreem zijn en niet voor tere zielen, als je ertegen kan absoluut een must-see.

Op het moment dat je je moet gaan afvragen wat horror is, nadat je bijvoorbeeld 'Frailty' hebt gezien, of Mother! met Jennifer Lawrence. Kijk dan l' interieur.

Dit is de status quo in horror.

Dit is een splatterpunk gorefest zonder trashiness of exploitatief gedrag en een ware beproeving voor je zenuwen. Compromiloos hard en verschrikkelijk dreigend, scheurt deze film meerdere malen je huiskamer binnen van 0 tot 100km in 2 seconden. Met een kleine cast en een enkele locatie lukt het Bustillo & Maury met verve om dit simpele verhaaltje ontzettend effectief neer te zetten. En laat je

daarna uitgeput en hunkerend achter.

Beatrice Dalle was de erotische spil in de film 37° 2 le matin (Betty Blue) al zou je dat in huidige foto's van de actrice niet echt aangeven dat ze een model en sekssymbool was. Meer dan 20 jaar blijft ze iets mysterieus hebben, al is het nu als psychopathische moordenares. De film is relatief kort en windt er ook geen doekjes om. Direct sfeer en horror, geen romantiek of flauwe humor.

De toon is al snel gezet als de zwangere Sarah in haar zetel zit en je achter haar in het deurgat de silhouet van de indringster ziet om dan weer te verdwijnen. En eens het spel losbreekt, weet de maker goed dat de doos nu open is en je niet meer met verrassingen moet komen, maar met harde horror. Zelfs dan voel je voor een stuk wat er gaat komen en toch blijft het spannend. Horror zonder franjes die niet voor gevoelige kijkers is.

À l'Intérieur

Expliciete en zeer donkere horrorfilm. De Fransen weten wel hoe ze dit soort horrorfilms moeten aanpakken, en À l'Intérieur is geen film voor tere zieltjes. Paradis en Dalle zijn geweldig op dreef, en vooral Dalle weet een geweldige psychopaat neer te zetten. De personages doen soms de domste dingen, en vooral tegen het einde vliegt de film een beetje uit de bocht (de ‘zombie politieagent’). Maar de actrices en de donkere en sfeervolle cinematografie zorgen ervoor dat je wilt blijven kijken hoe het afloopt. Met heel veel bloed en sterke (en minder sterke) special effects.

“Kill me. You already have.”

Door alle goede berichten over deze film maar eens aangezet. Ik wou hem al een langere tijd zien maar het kwam er constant niet van, en nu hij dan wederom met de horrordraft voorbij kwam kon ik hem toch niet laten liggen dus: opgezocht en meteen aangezet. Met toren hoge verwachtingen waren we deze film in gegaan en dat is nooit goed eigenlijk, vaak moet je zo’n film op je af laten komen maar goed, de vele goede berichten over deze film waren toch een pluspunt om hem aan te zetten.

Het begint er leuk, een introductie met de hardheid van de film is aanwezig (zo werd er goed ingezoomd op het auto ongeluk) en dan starten we vooral vrij rustig, de inbreng van de hoofdpersonage daar werd even wat tijd voor genomen en we kwamen wat in het verhaal. Maar de korte tijdsduur verraad veel dus al gauw was de rust van word geveegd en lijkt het alsof Alexandre Bustillo en Julien Maury het niet rustig aangingen doen. De film werd vrij snel, vrij stevig.

En hij maakte deels van de verwachtingen snel waar. De hardheid kwam erin en ook de gore was al snel aanwezig, heerlijk zul je zeggen maar het kan ook iets te veel van het goede worden. Dat was voor mijn gevoel niet aan de hand bij deze film gelukkig, en het werkte vooral in zijn voordeel. Want buiten de bloederige scenes om valt de film nog best wel tegen. Het verhaal is vrij flauw en wel erg simpel, in het begin vreemd maar op ten duur duidelijk. Het is niets bijzonders. En de sfeer was er wel maar niet sterk genoeg, we kregen geen beangstigend gevoel en eigenlijk blijft de film vooral om zijn gore aanwezig.

De film is ontzettend bloederig, leuk maar het brengt ook het nodige gekrijs van de hoofdpersonage op waar ik wel een beetje zat van werd. Maar goed de film kent een paar harde scenes zoals het open knippen van de buik voor het kind was vrij nasty, en de ogen van de agent die er uit waren gepeuterd was ook wel ontzettend nasty. En dan word de film dusdanig verwaarloosd dat het einde saai was, maar wel leuk en eens wat anders dat de tegenpartij het wint. Leuk.

Bloederige bende, veel gekrijs maakte een film met hoge verwachtingen toch stiekem niet heel bijzonder. Leuk om sowieso eens te kijken, lekker bloederig en zeker voor horrorfanaten wel een doorkomen aan.

3.5*

Een hoogzwangere jonge vrouw en haar ongeboren baby hebben enkele maanden geleden een zwaar auto ongeluk op wonderbaarlijke wijze overleefd. De nacht voor de vrouw in het ziekenhuis dient te bevallen wordt wreed verstoord door een indringster [Dominique Frot] waardoor een kat-en-muisspel begint waarin volstrekt incompetente politie-agenten en andere nietsvermoedende domoren het niveau al snel naar het nulpunt doen zakken.

Extreem gewelddadige, bloederige horrorthriller zonder verhaal, karakterisering of logica zou waarschijnlijk nog enigszins te pruimen geweest zijn met wat verlichtende humor. Je kunt bewondering hebben voor het feit dat regisseurs/scenaristen Bustillo en Maury je keer op keer weten te verrassen met een nóg dwazere 'verrassing', maar het hysterische spel, de matige special effects en de vaak irritante soundtrack onderstrepen het feit dat niet meer is dan een goedkoop en simplistisch staaltje effectbejag.

Redelijk sterke horror film. Het verhaal is eenvoudig en wordt met een plottwistje goed uitgewerkt tot een waardige horrorfilm. De film kent zenuwslopend spanning en een aantal zeer creepy momenten. Daarnaast is het geen film voor mensen met tere zieltjes. Het bloed spat bijna letterlijk door de huiskamer en alles wordt uitgebreid in beeld gebracht zodat vrijwel niks aan de fantasie van de kijker wordt overgelaten. Het acteerwerk is voldoende. Horror zoals horror bedoeld is. 4.0

Aardige herziening.

Een 7 van de 10 punten is best een aardige score voor een horrorfilm zou je denken, maar de vorige kijkbeurt van de film bevatte hetzelfde cijfer. Er is dus geen negatieve, maar ook geen positieve verandering bij komen kijken. Het blijft en zal waarschijnlijk altijd een lekker harde inbraakfilm zijn met horror en thrillerelementen.

Sowieso smaakt de stijl van Bustillo & Maury me wel. Blijven als regisseur twee aparte mannetjes die binnen hun vakgebied een aardig kijkje op het genre hebben. Alle films delen dezelfde, sterke kwaliteiten en stijlen. Het voordeel is ook dat ze vaak niet bang zijn om er wat sterke vormen van bloedvergieten bij te betrekken, en Inside is daarin uiteraard de peetvader.

Sterke stijl, prachtig ingericht en een lekker gestoorde Dalle. Best een leuke verschijning die zeker in het donker lekker apart uit de hoek komt. Niet erg dreigend, maar apart genoeg. Andere personages zijn wat makker, maar het is vooral de manier waarop ze sterven die de film draaiende houdt. Bloederig, hard en uitstekend in beeld gebracht. Dit soort gore wordt op de dag van vandaag niet vaak meer getoond.

Jammer genoeg is het niet altijd even interessant en wanneer het op CGI aankomt valt de film sterk door de mand. Regelmatig ook net wat te donker in beeld gebracht waarop je niet alle bloedfeestjes mee kan maken, en dat is jammer. De kills zijn namelijk lekker grafisch en het bloed spuit alle kanten op. Ondersteund met wat sterke geluidseffecten en knipwerk wordt het optimaal versterkt.

Ik krijg er buiten de moorden alleen geen wow van, maar vanuit de regisseurs behoort dit tot het betere werk, misschien zelfs het beste werk. Past perfect in het plaatje van French Extremity, vooral omdat de finale wel degelijk behoorlijk ziek is. De rest is vooral een bloederig gorefestijn die vermaakt, maar de spanning niet altijd even goed kan vasthouden.

Best heavy. F*cked up zelfs. Zoals zo vaak ontspoort het helemaal de laatste 20 minuten ofzo. Nuja, het is ook maar een filmpje van nauwelijks 80 minuten. Een film waarbij het bloed écht in het rond spuit. Er wordt niet gekeken op een litertje meer of minder.

Geen enge film. Verwacht je dus niet aan ontelbare voorspelbare jump scares. Wel dreigend en mysterieus, zeker het begin gedeelte wanneer de inbreekster naar binnen kijkt en roerloos blijft stilstaan. De horror zit hem in de expliciete verwondingen en steekpartijen. Zo'n zware metalen schaar wordt voornamelijk gebruikt om kleren te maken, maar ze is dus ook multifunctioneel.

Weinig fantasie nodig hier. Het wordt allemaal netjes in beeld gebracht. Eén keer ging het écht uit de bocht, daar bij die "zombie flik", dat was totaal overbodig. Extreem gewelddadige horror en geschift. Paradoxaal deed het me eigenlijk weinig omdat het er gewoon over is. Maar wel een visueel knap opgezet werkje.

Wat een over de top horror/slasher. Het is alsof de makers willen bewijzen dat Grand Guignol een Franse uitvinding is. Wel, mij hebben ze weten te overtuigen (dat het een Franse uitvinding is). Het geweld en de bloederige uitspattingen gaan er zodanig over dat ik het zeker niet serieus kon nemen. Meest spannende moment was voor mij het moment waarbij de killer (de eerste keer) aanstalten maakt om de buik van de zwangere vrouw open te snijden. Toen heb ik het even stilgelegd en me afgevraagd of ik verder zou kijken. Dat was echt een moment van geslaagde suspense. En dan heb ik verder gekeken. Wat volgde, ging veel verder dan ik ooit verwacht had dus. De hemel voor splatter liefhebbers vermoed ik. Een kermis van ingewanden en bloedfonteinen. Een freakshow. Wel de moeite om een keer gezien te hebben, als je er tegen kan. Eigenlijk een film die schreeuwt om herzieining met jolig gezelschap.