À l'Intérieur (2007)

Ben het helemaal eens met JDSsmetje, zolang er maar geloofwaardig wordt gehandeld binnen de film is het te pruimen, in dit geval is het dus niet zo.

De film begint echter wel erg mooi en lekker mysterieus, je krijgt een paar creepy shots voor de kiezen. Bijvoorbeeld de scène bij het raam of dat je dat psycho vrouwtje op de achtergrond langzaam ziet verdwijnen.

Daarna begint helaas het kommer en kwel allemaal. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit zulke domme politie agenten gezien in een film denk ik. Bijna alles wat ze fout kunnen doen en niet volgens het protocol doen, dat doen ze. Zo sleept 1 agent een arrestant mee het huis in, dat doe je toch niet? Vervolgens als ze eenmaal binnen zijn geeft die agent die jongen een wapen, maar laat de agent hem wel vast zitten aan die lijn die tussen hun in zat....
Ook vragen de agenten niet om versterking en zijn de gedragingen in het huis ook te dom voor woorden. Ik snapte bijvoorbeeld ook niet waarom ze nou persé op zoek gingen naar die stoppenkast? Ik bedoel, ze laten Sarah alleen boven en staan vervolgens tijden te klooien bij die klote kast. Als ze Sarah nou gewoon meenamen naar beneden en gewoon die f*cking voordeur uitliepen. Er wordt veel te moeilijk gedaan.
Daarbij komt ook nog is dat bijna alle andere personages ook ongelooflijk dom handelden, de moord van Sarah op haar moeder kon je al vanaf het begin zien aankomen. Die Jean Pierre is ook een oetlul eerste klas die erom vroeg om vermoord te worden, hij kwam er immers achter dat die moordenares niet de moeder was en vervolgens keerde hij haar alsnog de rug toe om vervolgens van achteren gepakt te worden op de trap. Ongelooflijk dom.
Sarah zelf handelde ook te ongeloofwaardig voor woorden, op het moment dat de politieagenten aanbelden kon ze makkelijk schreeuwen om hulp, maar dat deed ze uiteraard niet. Ook zat er een raampje in de douche, waarom probeerde ze in godsnaam niet om via dat raampje te ontsnappen? Laat staan om het raampje te openen en vervolgens je longen uit je lijf te schreeuwen.
Verder vind ik het jammer dat je de motieven van de moordenares weer leert kennen, dat vond ik gewoon dom en helemaal raar vond ik het feit dat Sarah niet eens de mensen kent aan de andere kant van het verschrikkelijke ongeluk dat heeft plaatsgevonden. Wat mij betreft waren alle 7 doden gewoon totaal onnodig en heel erg dom
Erg zwak script...

De film moet het dan ook hebben van de heerlijke gore, sommige scenes zijn echt te nasty voor woorden en moeten het ook vooral hebben van het schokeffect. Dit is toch een groot pluspunt aan de film, helaas ook 1 van de weinigen icm met de spannende sfeer aan het begin van de film.
De ongeloofwaardigheids factor ligt gewoon te hoog in deze film en doet deze film uiteindelijk toch een beetje de das om.

Helaas een lichte teleurstelling na het veel betere Haute Tension en Martyrs.

2,5*

Ai!! Dat hakte er in. Letterlijk dan. Ik had gedacht dat het na "Haute Tension" en "Martyrs" niet erger kon. Jawel dus. Kon ik bij genoemde films nog op mijn stoel blijven zitten, bij deze "A l' Interieur" lukte mij dit echt niet. Dit is horror van de bovenste plank waarbij je je helemaal moeten laten leiden door je gevoel en je verstand op nul zetten, want dan ga je net als sommige users je ergeren aan de ongeloofwaardigheid of de domme acties van diverse personen die in deze film de revu passeren. Horror is voor mij nu eenmaal in de eerste plaats fantasie die met de werkelijkheid niets te maken heeft en die als doel heeft de kijker keihard te confronteren, op het puntje van de stoel te zuigen of van de stoel af te jagen. Dat deed deze film bij mij en daarom is deze horrorfilm voor mij volledig geslaagd. Toch, hoewel ik "A l' Interieur" heftiger vond dan "Haute Tension" en "Martyrs" vond ik "HT" en vooral "Martyrs" toch duidelijk beter, omdat het verhaal van die films mij meer aansprak. Daar bij moet wel gezegd worden dat ik "A l' Interieur" zonder ondertiteling heb moeten bekijken, dus misschien heb ik iets van het verhaal gemist. Voorlopig houd ik het daarom op een waardering van 3,5*

Sooow!

Wat een film. Begint al vrij snel spannend te worden en dat blijft tot de laatste minuut. Ik keek hem best laat en op het begin vielen mijn ogen nog een beetje dicht, dat was echter al snel voorbij. Veel woorden kan ik er niet aan vuil maken, ik heb huiveringwekkend zitten kijken. Horror/thriller as it should be. Op het einde wordt het net iets te veel, vandaar niet het volle pond.

4,5*

Vrij fijn.

Begint aardig, houdt de aandacht daarna redelijk vast met wat maffe droompjes en het sfeertje kruipt onder je huid (de geweldige soundtrack helpt ook mee).

Sfeer dus dik in orde, spanning viel mee, gore zit helemaal goed, leuke acties en visueel stelt het ook niet teleur allemaal. Wel hoorde ik telkens bij een 'auw-moment' een goedkoop, vreemd, hard gekrijs dat duidelijk niet klonk alsof het van die persoon zelf kwam. Heel erg storend en trok mij weg uit de film en de impact weg van mij! Wat daar überhaupt de bedoeling van was..

Verder ook wat stommiteiten en a-logica, gelukkig weet ik me daar wel over heen te zetten.

Gebeurt in ieder geval voldoende (zeker met deze speelduur) en gaat richting het einde nog even helemaal los met ook nog een leuke 'three-man fight' om vervolgens ook vrij goed te eindigen.

Verwachtingen niet geheel ingelost, maar verre van slecht.

4*

Vrouwen en Baby's. Het blijft iets bijzonders. De kolkende hormonen staan op scherp en het is baby voor, baby na. Maar geef ze is ongelijk. Alhoewel ze soms wel wat te ver lijken te gaan. Wil je weten hoe ver, kijk dan À l'Intérieur.

Een intense film over een hoogzwangere vrouw die het slachtoffer is geworden van een andere vrouw die haar baby wil stelen. Waar zij op haar beurt ook zo haar redenen voor heeft natuurlijk. Het is lastig om wat over deze film te zeggen zonder al teveel weg te geven. Wat ik kan zeggen is: De sfeer is naar en er zitten een handjevol expliciete slachtpartijen in verwerkt. De film wordt verder bijgedragen door een grimmige soundtrack. Het is een film die toch indruk achterlaat. Ik vind het een hele goede horror/thriller. En dat kun je echt wel aan die gekke Fransen overlaten.

Er zit trouwens een redelijk freaky extra'tje in de film. Wanneer de politie arriveert of juist wanneer ze weer weggaan, zie je als je goed kijkt dat de zwangere vrouw woont op huisnummer 666. Tja, wat kunnen we daar nu over zeggen. Ergens verwachtte ik nog een soort van happy end, maar dat had de film geen goed gedaan. De scène waarin de buik van de zwangere vrouw wordt opgeknipt blijft een beetje in mn hoofd rondspoken. Buitengewoon heftig. Om zoiets te doen, moet je ook echt wel verknipt zijn. Maar zoals ik al zei: Vrouwen en baby's, het blijft iets bijzonders.

Veel beter dan Martyrs en À l'Intérieur zullen we het voorlopig niet meer krijgen denk ik.

4,0* voor À l'Intérieur

Van tevoren had ik al verwacht dat dit niet mijn film zou worden. Wat ik voorgeschoteld kreeg, ging al mijn verwachtingen te buiten. Het was eerder hilarisch dan spannend of goor. Een vrouw is zwanger, uit het niets komt daar een andere vrouw die in haar buik probeert te knippen en de baby eruit te halen. En dat is toch wel zo'n beetje het hele verhaal.

Wat volgt zijn hilarische scènes die elkaar afwisselen. Haar moeder die ze zelf neersteekt en met een bloedfontein neervalt. Twee(!) politieagenten die binnenkomen, haar vasthebben, maar ze weet ze allebei te vermoorden (+ die gevangene). Die man schreeuwde ook nog, maar die andere politieagent hoorde hem zeker niet?
Wat ik ook geweldig vond was toen ze probeerde die kast weg te halen. Wat dacht ze nou zelf?
Het hoogtepunt was natuurlijk het slot:
Ze steekt het hoofd van die vrouw in de brand. Wil daarna zelfmoord plegen, heeft een priem in haar keel gestopt, maar het bloed niet snel genoeg en dus doet ze er duct tape omheen. Dan besluit ze maar eerst die vrouw te vermoorden. Maar wat gebeurt er... een blinde zombieagent valt haar aan. Even later kan die vrouw met haar verbranden gezicht ook weer staan en slaat eerst die man neer. Om vervolgens alsnog die baby te pakken.

Als je het zo leest klinkt het idioot, maar het is echt zo .

Voor de fervent horrorliefhebber is het een script om van te smullen. Voor mij is het een lachwekkende anekdote en geenszins goed.

Spannend was het wel, vandaar nog die 2,0*

Het duurde even voor ik deze film in handen kon krijgen, maar vanavond eindelijk kunnen bekijken.
Helaas haalt deze film het bij lange na niet bij Martyrs een film die samen met deze film vaak even goed door vele members bevonden wordt.

Het verhaal in deze film is simpel doch degelijk. Tevens is de opbouw in de film bijzonder sterk gedaan.
De onbekende vrouw wordt op een goede creepy sfeer geïntroduceerd ( Scene met barst in het glas slaan, Scene niet lang daarna als ze achter de zwangere vrouw in de woonkamer staat) maar als puntje bij paaltje komt valt het toch wat tegen allemaal. Het verhaal is slechts een kapstok om zo veel mogelijk gruwelijke scene's aan elkaar te plakken maar dit is het dan ook. Ik had meer bij deze film verwacht, een diepere gedachten gang. De scene die liet zien wie de onbekende vrouw was aan het einde van de film was leuk gevonden maar niet meer dan dat. Hier komt ook nog eens bij dat ik best over domme acties van personages heen kon kijken maar de scene waarbij het 2e ''team'' naar binnen kwam, ging me echt té ver. Ook waren vele scene's overdreven in de trant van ben jij nou nog niet dood categorie.
Wat overblijft is nog steeds een degelijke film die vooral voor de mensen die van gore houden aan te raden is. Voor de rest doet de film niet echt veel bijzonders. Een nette 3, maar lang niet zo goed als hier door vele beweerd wordt.

Wat een verschrikkelijke film. Dit moet toch wel een van de slechtste films zijn die ik ooit het gezien. Meestal vind ik horror wel leuk, maar dit sloeg echt alles. Er kwamen ZES mensen om haar te helpen. Dit moet me toch wel genoeg lijken, maar toch gingen ze allemaal dood. Ik weet dat het horror is, maar dan toch wil ik wel dat er wat verhaal in zit. Ik vaak met afschuw zitten kijken en de actrices bevielen me ook niet. Ik had in het begin meteen al geen enkele sympathie voor 'de moeder'. Ze bleef maar chagrijnig kijken. De geluiden of muziek wat het misschien moest voorstellen was ook zwaar irritant en het hielp voor mij niet mee om een goede sfeer te creëren. Dan dacht ik dat het op het eind misschien een beetje goed kon komen, maar dat sloeg ook weer nergens op wanneer de agent spontaan op haar buik begon te rammen. Dit deed die zonder ogen, ook best knap. Ik heb eigenlijk niks positiefs over deze film te zeggen. Dit wordt dan ook de eerste 0.5* die ik geef.

Man wat een ziekelijk goede film is dit me toch zeg en één van de beste horrors die ik in tijden heb gezien.

Het begin heeft wat weg van een drama en kabbelt rustig voort met de daarbij behorende muziek. Maar zodra Sarah thuis is gaat het pas echt los. Het begint met een mysterieuze vrouw die aanbelt en zegt autopech te hebben (in eerste instantie dacht ik dat het die zuster uit het ziekenhuis was, maar als je haar van dichterbij ziet is het toch niet zo), maar probeert vervolgens om het huis binnen te dringen met alle gevolgen van dien.

De politie wordt ingeschakeld, maar die staan ook machteloos en zo wordt de kijker overgeleverd aan de Femme Fatale die de ene moord na de andere pleegt. Nog nooit een schaar gebruikt zien worden in zoveel opzichten.
De ene duistere shot wordt afgewisseld met de andere gruwelijk shot en het gaat zo even een uur door met als hoogtepunt dat de Femme Fatale de buik openknipt om de baby eruit te halen.
Uiteindelijk wordt dan duidelijk dat de Femme Fatale betrokken was bij de ongeluk van Sarah en zij daarbij wel haar kind heeft verloren.

En ik als kijker bleef maar geboeid kijken naar wat er nu weer zou gebeuren.

À l'Intérieur is zeker een verademing voor elke horrorfan met nog eens een goede verhaallijn en plot twist die zo vaak ontbreken bij de andere horrors.

4, 5 Sterren.

Soms, als jonge meid zijnde, moet je even werken aan de moeder-dochter band en tijd samen doorbrengen. Dochters worden volwassen, trekken het huis uit en moeder moet het accepteren. Tijd maken voor elkaar is dus goed voor de onderlinge relatie. De meeste dochters nemen mamslief mee shoppen, terrassen, of naar een restaurantje.. Maar Eline doet het anders. Eline komt met À l'Intérieur aan. Let the fun begin..

Ik moet toegeven: Ik heb niet lekker geslapen. Of mijn moeder wel een fijne nachtrust heeft gehad weet ik niet, maar aan haar laatste blik toen de film af was gelopen te zien, zou het haar ook niet snel loslaten.

Medogenloos.

Het is lang geleden dat ik een film vaak door de spleetjes van mijn vingers heb bekeken. Wat een ijzingwekkend, goor, bruut en pure horrorfilmpje is dit. Aan de fantasie wordt weinig overgelaten, gezien je altijd piekfijn te zien krijgt. Ik was oprecht blij dat ik niet vlak voor het zien van deze film gegeten had, want er waren momenten dat ik echt kokhalzend naast mijn ma zat, die zelf met open mond de beelden aan het aanschouwen was.

Dit is een van de meest gewelddadige films die ik ooit heb gezien. Vanaf het begin hangt er een gruwelijk beklemmend sfeertje, wat je telkens op het puntje van je stoel blijft houden. De dreiging, de angst om je kind te verliezen, de onmacht en de wanhoop. Prachtig in beeld gebracht.

Je krijgt twee sterke vrouwen te zien, wat een overtuigingskracht en angst weten ze over te brengen.. De personages zijn echt en boeien. Pluspunt is ook dat het niet alleen maar bloed en slachtpartijen is, maar ook genoeg spanningsmomenten waarbij er eigenlijk niets gebeurd. Chapeau.

Ik blijf voorlopig toch maar even uit de buurt van mensen die een schaar vasthebben..

Het verhaal stelt weinig voor en is ook erg voorspelbaar.
Ik had iets meer verwacht, dus op dat front stelde de film een beetje teleur.

Wat de film moet doen, naast een redelijk interessant verhaal vertellen (wat dus niet gelukt is), is spanning overbrengen. Bloedstollende spanning. Dat is met vlag en wimpel gelukt. De actie is rauw, heel rauw en gelukkig niet alleen maar CGI. De beelden die wel met CGI zijn geproduceerd zien er erg sterk uit en leiden af, zoals de scenes waarin de baby te zien is, die vond ik overigens ook niets toevoegen. De film kent ook een goede opbouw naar de spanning en heeft een uitstekende soundtrack. Samen met de non-CGI effecten is de soundtrack het grootste plus punt van de hele film.

Doordat deze film toch iets té voorspelbaar en leeg was qua verhaal, kom ik niet verder dan drie volle sterren.

Uitzonderlijke klasse.

À l'Intérieur is een film die me al sinds de eerste kijkbeurt vast heeft weten te houden, vers in het geheugen... al met al niets minder dan een diepe indruk op me heeft achtergelaten. Een herziening wees uit dat dat meer dan terecht was, sterker nog; het is ongeëvenaard.

Z'n serieuze toon en bloedgehalte vallen feilloos samen met de ijzingwekkende score en het visuele. Een fenomenaal spel van licht en donker, alleen al die scene achter de ruit, de kennismaking met de femme fatale, is een absolute classic, visueel adembenemend, sfeer die te proeven valt en een aanslag op de zenuwen.

De gore valt zwaar, ondanks z'n simpele aard. Enkel het einde gaat compleet over de grens, ''met een klapper eindigen'' is hier een understatement. De met bloed besmeurde badkamer is een iconisch beeld na de terreur, terreur gebracht met klasse... bijzonder stijlvol maar bovendien vol adrenaline.

De soundtrack is wellicht het beste, subtiel doch met dodelijke precisie. Een zeldzaam hoogstaande score. Toen de laatste noot geraakt werd..en het beeld van de baby, al wiegend in de armen van de dader langskwam...wist ik het zeker; À l'Intérieur is méér dan hoogstaand.

Het is een zenuwslopende ervaring waarin bloed noch moeite worden bespaard en de kijker dus wordt getrakteerd op pure magie; niets meer, niets minder.

Brute, meedogenloze horror van Franse makelij.

De film bouwt rustig op, stelt alle personages één voor één voor, om daarna los te barsten in een zee van geweld waar je tijden na het kijken van de film nog niet overheen bent. De film is precies lang genoeg, zonder echte opvulling. Af en toe zittten er wat minieme rustmomenten in, om daarna weer verder te gaan met de constante aanslag op je zenuwen. De film wordt op het laatst zeker erg sadistisch en het einde komt als een mokerslag. Ja, een film die me wel enige dagen zal bijblijven.

De film heeft genoeg om je aandacht erbij te houden. Is het niet de ondraaglijke spanning, dan zijn het wel de liters bloed die realistisch van het beeldscherm druipen. Bloederigste film aller tijden gaat wat te ver maar in die categorie scoort de film zeker hoog. Slechts in één of twee instanties zijn de special effects een beetje slecht, zoals bij de agent die zijn halve hoofd krijgt weggeblazen, maar voor de rest heb ik zelden zulke realistische gore gezien. Wat de CG baby betreft; dit was toch ook wel een minpuntje; we kennen Sarah's situatie en we hoeven geen slechte animatie te zien war het om gaat.

Béatrice Dalle is meesterlijk als De Vrouw. Haar introductie is erg indrukwekkend. Als ze slechts een schaduw en een stem is is ze al erg intens, maar als ze eenmaal tot de aanval overgaat gaat ze door alle emoties heen. Als ze in woede ontsteekt is ze vreselijk eng, maar bij tijd en wijlen toch ook onbedoeld sympathiek. En dat is in dit geval ook een klein probleem bij deze film: de moordenaar vond ik in dit geval bijna sympatieker dan het slachtoffer; Paradis is in het begin zo apatisch dat het zelfs naarmate de film vordert moeilijk was me echt aan haar te binden, terwijl Dalle haar emoties de vrije loop laat. Het is in dit geval echt een kwestie van wie de baby het liefste wil, en het lijkt of Dalle's personage in deze film wat dat betreft beter uitgediept is, niet door achtergrond maar puur door performance.

Maar één of twee minpuntjes daargelaten is dit een oersterke film uit Frankrijk. Haute Tension vond ik net beter, maar de Fransen laten weer zien dat Europa vaak de ziekste films maakt.

Christus, wat ik nou toch heb gezien is toch wel heel erg. We kennen nu al zoveel films die moeten shockeren, maar Inside is denk ik wel een van de ergste, afgrijselijkste en gestoordste films die ik ooit heb gezien.

Alles begint rustig aan. Al is het begin met die ongeluk ook niet bepaald fijn. Naderhand lijkt het de eerste 10 minuten niet op een horrorfilm maar meer op een drama. Vond trouwens Allion Paradis ook schitterend spelen als de zwangere Sarah, waar het ook allemaal om draait. Naderhand speelt de film zich bij Sarah thuis af en begint zeer langzaam maar heel zeker de grootste nachtmerie die je maar kan bedenken. Alles word in het begin heel subtiel en geheimzinnig gedaan waneer die onbekende vrouw regelmatig Sarah stalkt en waar je niet meer ziet dan alleen maar een schim of een gezicht, wat ook echt bijzonder eng is neergezet. Vooral met bv dat stukje waarbij Sarah op de bank zit en waneer de camera even achteruit gaat zie je die vrouw der gezicht in die donkere gang die verdwijnt alsof ze wegschuift en niet loopt. Maar later begint de film helemaal los te komen en komen we nu echt oog in oog te staan met die vrouw (Dalle), waarbij ik toch bijna geen enkele psycho-personage kan verzinnen die hier tegenop kan. Zelfs Peter en Paul uit Funny Games zijn nog brugpiepers vergeleken met dit afgrijselijke onmenselijke monster. Wat volgt is gewoon een lijn door aan gruwelijke slachtpartijen en een wanhopige Sarah die derzelf en der ongeboren kind maar probeert te beschermen. Wat ik echt afschuwelijke scenes vond waren dat Sarah perongeluk der moeder dood omdat ze dacht dat die vrouw de deur wou openen, die kat die het ook niet bespaard blijft en ook gewoon de andere slachtoffers (de politie en die gevangende jongenman) die een voor een op een gruwelijke wijze worden toegetakeld door dat wijf. De Trauma angst, wanhoop en verdriet van Sarah is ook heel goed te voelen en de film is eigenlijk op deze manier een kwelling voor de kijker waar dat wijf geen centje meedogen bij heeft. Hier kan echt geen Saw of andere puberhorror met de zogenaamde oh zo gruwelijkst mogelijke martelwerktuigen tegen op. En wat heb ik toch vreselijk genoten toen dat wijf der gezicht werd verbrand door Sarah, toen kon ik wel naar de tv brullen van STERF!! VUILE GORE K****RTRUT!!!! , en dan ineens veranderd de film helemaal en komen we achter de meest onverwachte waarheid dat echt de spijker op zijn kop slaat. En waar je bij kan zien dat die psychobitch maar een normale zwangere burger was met een man.... tot dat ongeluk dan. Ook de beruchte buikopenknip scene en de feit eromheen was ook meer dan verbazingwekkend en schokkend.

Ook de soundtrack en die stukjes IN de baarmoeder zijn erg sterk.

Dit was toch weer een erg bijzondere ervaring in me filmleven met een film die nog zeker heel lang in me hoofd zal blijven spoken. En dan zeggen ze maar dat Martyrs ooh zo schokkend is en al een uitzonderlijke leeftijd van 18 jaar moest krijgen in de bioscoop in Belgie omdat de film oh zo schokkend was. Martyrs is nog een Villa Achterwerk programma vergeleken met deze gruwelijke film. De 83 minuten gingen iig zo traag als stroop voorbij.

Kijk deze film niet onvoorbereid! Je zult er spijt van krijgen!

4,5*

Van het verhaal moet deze film het niet zozeer hebben, maar vooral van de bloederige, onbegrendse explicietheid; hetgene waar À l'intérieur haar alom bekende status toch wel aan te danken heeft.
Met een simpel maar rechttoe rechtaan verhaal en twee goed acterende actrices vormt de film een prima en boeiend geheel met een grauwige en lugubere sfeer die jou vastpakt en meesleept in de woede en moordlustigheid van een gestoorde moordenares.
De introductie van bovengenoemde wordt met een boeiend en spannend verloop in werking gezet. Met ingang van haar aanwezigheid in het huis is de setting van de film snel gezet. De woede maar tegelijk ook de kalmte in het doen van de moordenares maken haar een interessant genoeg personage, ook al is haar uitstraling niet denderend eng. Als kijker weet en voel je dat ieder levend wezen die in haar weg komt het er niet levend vanaf zal brengen en dit vertaald zich in brute moorden met bijbehorende gore.
Je leeft behoorlijk mee met Sarah. Niet alleen haar weerloosheid, wanhoop en sterke drang om te overleven zijn goed in beeld gebracht, maar ook dat van haar baby en dat is toch wel een origineel pluspunt.

Helaas heeft deze film in mijn ogen best wat te kampen met wat ongeloofwaardige gebeurtenissen. Dat een agent pistoolschoten hoort en zijn collega's te hulp schiet, geboeid met een arrestant en die vervolgens nog een wapen geeft, dat vind ik best vreemd en een beetje aan als een excuus voor een nieuwe moord.
Erg ongeloofwaardig vind ik ook de scène waarin een van de agenten de stroom weer aanzet en vervolgens zonder zicht de zwangere vrouw in elkaar slaat. Naar mijn mening niet alleen ongeloofwaardig maar vooral ook een onnodige scène, als was het best verrassend. Het einde vind ik erg goed en exact zoals ik had verwacht.

Gek genoeg en geheel tegen mijn verwachtingen in heeft de gore niet zoveel indruk op me gemaakt. Ik had geen last van bijvoorbeeld een snel kloppend hart (dat wil ik nog weleens hebben bij voornamelijk martelscènes) en ik kreeg amper het 'wow'-gevoel. Op enkele scènes na vond ik het allemaal best meevallen, al ligt dat wellicht aan mij.
Als geheel zijnde heeft À l'intérieur goed indruk op me gemaakt. De hardheid, gruwel en leed maken mede dankzij het goede acteer- en strotwerk dit een pakkende vertoning. Sommige ongeloofwaardigheden neem ik dan stiekem een beetje op de koop toe, al zal het bij een eventuele herziening wellicht anders zijn.

Goede film!

Ik heb À l'Intérieur gezien in de optimale setting. Oftewel alleen in een donkere kamer, afgesloten van de rest van de wereld. Identificatie met Sarah was dus geen probleem (op het meest oppervlakkige niveau). À l'Intérieur weet op een ongekende manier de spanning op te bouwen. Het komt zelden voor dat ik op zo'n manier in spanning zit. Deze combinatie van spanning en horror weet de film een volledig uur vol te houden. Op een gegeven moment wordt het allemaal iets te chaotisch, hoewel de laatste paar minuten dan wel weer geniaal zijn.

Natuurlijk snap ik de kritiek over ongeloofwaardigheden etc. In deze film kon ik mij daar eerlijk gezegd niet echt aan storen, aangezien de meeste karakters handelen in haast en op basis van eerste ingevingen. Er is echter één punt waar ik mij wel aan heb gestoord, namelijk dat Sarah minimaal een uur in de badkamer zat en daarbij niet heeft gedacht aan het raam. Zij kon bij wijze van spreken de gehele inhoud van de badkamer het raam uitgooien om op die manier aandacht te trekken.

In zijn soort is À l'Intérieur één van de beste films die ik heb gezien. Werkelijk een unieke film, die duidelijk niet geschikt is voor iedereen. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd naar de nieuwe film van dit duo. Wellicht kan iets meer ervaring ervoor zorgen dat zij een geheel evenwichtige film kunnen afleveren, en daarmee dus een meesterwerk.

Was alweer een tijdje geleden dat ik deze had gezien dus was het tijd voor een tweede kijkbeurt. Zoals verwacht is Á l'Intérieur nog steeds mijn favoriete horror uit Frankrijk. Ik heb mijn stem zelfs op kunnen waarderen!

Het trieste intro en het leventje van Sarah erna laten je meteen voelen dat dit geen makkelijke film wordt. Ze is depressief en heeft niet veel behoefte aan sociaal contact. Helaas staat er diezelfde avond een onbekende vrouw voor de deur met slechte bedoelingen. Wat wil je ook als je op 666 woont. De spanningsopbouw in deze film is briljant. Je ziet in het begin alleen de schaduw van de dader en de muziek die begint te spelen maakt de situatie zenuwslopend. De scene waarin de vrouw in de schaduw schuilt wanneer Sarah op de bank zit is enorm creepy. Visueel zit het wel goed met mooie shots en licht/donkercontrasten.

Bijna meteen na de kennismaking met de dader krijg je haar volle tronie in beeld. Daarom is het extra knap dat de film nog zo spannend blijft. Dat is wel eens anders wanneer het mysterieuze van een psychopaat er af is. Daarom complimenten voor het acteerwerk van Dalle die een intens gestoorde bitch neerzet. Ze heeft er ook wel een geschikte kop voor moet ik zeggen. Lekker geschift ook wanneer ze opeens bij het bed staat van Sarah, ze lijkt overal zomaar te kunnen komen. Ook Paradis vond ik het goed doen, ik voelde op een gegeven moment best met haar mee.

Dat komt vooral omdat dit één van de weinige horrors is waar de gore zo overtuigend is gebracht dat je het bijna kunt voelen. Ik zat meerdere malen met gespannen spieren het bloedbad te aanschouwen. Bij de scene met de schaar in het hoofd kon ik de koppijn bijna voelen. Zelden heb ik zulke realistische wonden gezien en alle wonden komen gewoon vol op je scherm. Ik heb echt zitten genieten en de make-up verbloemt ook een beetje dat de kills op zich niet zo bijzonder zijn. Neemt niet weg dat de laatste actie echter behoorlijk ziek is.

Er zitten wel een paar acties in de film waar ik m'n twijfels bij heb, zoals het gedoe met de politie. Maar dat stoorde verder niet. Deze film heeft eigenlijk alles wat ik in een horror wil. Een voortdurende knellende sfeer en spanning, sfeervolle muziek, een bloedbad waar je U tegen zegt, een erg fijne speelduur en een gestoorde psychopaat. De film had waarschijnlijk de volle mep gekregen als het verhaal me nog wist te verrassen met een speciale wending. Topper!

Hier is mijn ideale versie van deze film. Het eerste half uur wordt behouden tot wat het is, tot en met de scène waarin de vrouwelijke schurk voor het raam staat. Dan komt de politie, net als in de film. De vrouw wordt gearresteerd en vervolgens in een gesticht gestopt. Einde! Dat wordt niet echt een bijster boeiende film verder, maar het is goed genoeg als parodie op slashers en de vreselijke nonsens die na de raamscène volgde zou me bespaart blijven.

Wat volgt is namelijk de ene vreselijke kezue na de andere. Kwam de film aanvankelijk zeer realistisch op de over, besluiten de regisseurs vervolgens maar los te gaan met standaard slasherwerk, opgeleukt met zogenaamd stijlvolle keuzes die de boel extra om zeep helpen. Dat ik niet bepaald gecharmeerd ben van het slashergenre is bekend en ik denk dat ik de aantrekkingskracht er nooit van zal begrijpen. Wat is er boeiend aan gore? Deze film heeft er geen gebrek aan en ik moet toegeven dat tijdens de scène waarin de buik van de hoofdpersoon open gesneden werd ik het best moeilijk had, maar dat vind ik geen prestatie, maar goedkope horror. De nare, bruinrode kleuren zorgen voor de juiste sfeer, maar zijn zo onorigineel als de pest. En het moge duidelijk zijn dat er bijzonder weinig manieren zijn om mensen neer te steken, waardoor deze film voor de gebruikelijke steken in het oog, in het voorhoofd, in de nek en uiteraard de edele delen gaat. Hoe vaak is het leuk om zoiets te zien? Ik zag slechts een handvol slashers en had het gevoel het allemaal al oneindig vaak gezien te hebben. Origineler dan een schaar en galsscherven worden de wapens ook niet, dus daar moet À l'Interieur het ook al niet van hebben.

De hele lading afrekeningen vond ik vooral vervelend om te kijken. Ook doordat er gebruik gemaakt wordt van een van de elementen waar ik het meest een hekel aan heb in dit type films: het introduceren van personages alleen maar om ze af te maken. Ik wordt er soms een beetje cynisch van. Uiteraard is iedereen oliedom in deze film. Horrorfans geven de personages uit het genre graag een vrijbrief waarin ze zich onlogisch en stompzinnig mogen gedragen, maar waarom? Is het niet interessanter om een film te hebben waarbij de hoofdpersonen meer een waardige tegenstander zijn van de schurk? Waarin logische keuzes tot hun ondergang leiden? Kortom: waarin het niet overduidelijk is dat we naar een geschreven film kijken? Dat luie scenariowerk staat me tegen. Die politieagenten hier zijn te stompzinnig voor woorden.

Het ergste aan deze film is echter nog wel de stijl- en toonwisseling. Dat is echt rampzalig. Leuk om te spelen met filmconventies, maar je moet het wel kunnen natuurlijk. De film begint realistisch en het had zo uit kunnen lopen in een Frans arthousedrama (zei het een vrij suf drama). Dan volgt het suspensegedeelte, verreweg het beste aan de film (het moment waarin we slechts vaag de vrouw in een deurpost zien is een mooi staaltje paranoiacinema). Vervolgens gaat het mis doordat de regisseurs niet kunnen kiezen tussen pure, brute slashermomenten, wat avantgarde-geïnspireerde stukken (de beeldtruukjes om het psychopatische van de schurk weer te geven), meer poëtische momenten (de crimineel met het schaar in zijn hoofd), flitsende actie (de manier waarop bijvoorbeeld met een schaar gegooid wordt), avonturenfilms (de muziek en houding als de hoofdpersoon met een staaf met daaraan vast een glasscherf besluit de confrontatie met de schurk aan te gaan) en, geloof het of niet, slapstick. Dit heeft extra uitleg nodig, want ik vond de zombie-agent overkomen als slapstick, al is het duidelijk niet zo bedoelt. Het beetje goodwill dat ik nog over had voor de film verloor ik hier compleet. Ik moest hard nadenken of ik überhaupt wel ooit eens een meer misplaatste, idiote en gewoonweg slechte scène heb gezien als toen die zombie-agent aanviel. Het is onbedoelt grappig, compleet verkeerd getimed (serieus, er was echt geen reden waarom de hoofdpersoon nog niet de schurk gedood zou hebben op dat moment) en gewoon triest om naar te kijken. Ook wil ik een vermelding maken van het afzichtelijke gebruik van het CGI (die foetus is te triest voor woorden).

Ik ben dus geen liefhebber van slashers, met uitzondering van een paar bijzonder sfeervolle werkjes als Suspiria of The Texas Chainsaw Massacre (het origineel). À l'Interieur vind ik een van de zwakste films uit het genre. Het is misschien een van de ziekste films in zijn soort, maar wat koop je voor ziekheid als het zo erbarmelijk uitgewerkt wordt? Mijn score van 1,5* is mild, omdat het eerste half uur wel werkte, al kreeg ik tijdens het schrijven toch het gevoel om naar lager te gaan.

Holy shit wat een film was dit zeg!

In het begin was het al duidelijk dat dit nog wel eens een heel goor en ranzig filmpje kon gaan worden. Dat werd het dus ook. Verhaal stelt geen zak voor maar de manier hoe het uitgewerkt wordt is zo ontzettend goed. De film was zelfs op sommige momenten 'zó spannend (vooral tegen het einde aan) dat ik vergat van m'n bier te drinken. Al vond ik het wel raar dat die baby al die stoten overleefde in de maag. En dat gedeelte dat ze haar eigen moeder vermoorde was echt hard. Ook het einde was zo ontzettend ranzig en goor, niet normaal meer. Wat mij betreft één van de sterkste horrorfilms van de afgelopen paar jaar ookal was ie niet echt eng.

4,5*!

Geweldig! Horror op top niveau: mooi gefilmd met een boeiend verhaal, veel smerigheid en prima acteerprestaties. 9/10*

[quote]HarmJanStegenga schreef:

recensie/quote]

Ik ben het hier zo mee eens!

Onbegrijpelijk dat deze film in het genre "horror" nog zo hoog beoordeeld wordt.

Door de gebeurtenissen wordt het totaal niet meer geloofwaardig, je verliest de binding met de hoofdpersoon en weg is de spanning.

Trop is teveel.

Een beetje van het goede te veel voor mijn smaak. Dit moet zo ongeveer de gruwelijkste film zijn die ik al gezien heb. En naarmate het einde nadert wordt het allemaal ranziger. Had net voor het bekijken van deze film er een aantal afleveringen van House MD opzitten, en zelfs een mensenhater als House zou het slachtoffer in kwestie zo'n "bevalling" niet toewensen. Kortom, behoorlijk wansmakelijk. Wel chapeau dat de makers lekker compromisloos te werk zijn gegaan.

Snoeihard dus, liters bloed, puntige scherpe zaken op pijnlijke plaatsen maar ik had hier en daar wel wat problemen met het realiteitsgehalte. Met name die agenten. Sinds wanneer bewapenen agenten criminelen die ze gevangen genomen hebben...? Neuh... Laten zich (met z'n drieën!) ook behoorlijk in de luren leggen door de killer. Ook het aantal verwondingen dat beide hoofdrolspeelsters elkaar gedurende de film toebrengen wordt op de langen duur een tikkeltje ongeloofwaardig. Zeker als je rekening houdt met de toestand waarin één van beide dames zich bevindt.

Spanning ebde ook gaandeweg weg en maakte plaats voor een pure slasher. Niet dat dit zo erg is trouwens.

Slotsom: visueel knap, met veel goor. Helaas een iets minder verhaal.

Bloederig.

Het is dan toch gelukt met mij en horror. Ik kan me maar niet al te enthousiast maken over al dat goedkope prul. Ik had deze al een tijdje in gedachte om te bekijken, gisteravond de ballen bij elkaar geraapt en hem aangezet.

Film is in alle opzichte sterk. Het kent mooie plaatjes, soundtrack is goed, spanning en op de juiste momenten eng, cast doet het vrij aardig, het heeft lekker veel gore en bloed, het heeft enorm veel tempo (korte speelduur is een +) en na genoeg ook wat diepgang. Wellicht dat de Franse taal ook wat beter overkomt i.v.m. de horror-clichés en het oh-my-god-effect. Nu mag het wel zo zijn dat in principe hetzelfde word gezegd, het heeft toch iets anders.

Het is wellicht een perfecte film, maar toch had ik wat meer van audiovisuele kunst willen zien. Zo is de poster heel erg mooi en is ook ''het beeld'' (ik denk dat iedereen wel weet wat ik bedoel, die ene dat het met blauw licht wordt gecombineerd) erg sterk uitgevoerd, maar toch dacht ik er een betekenis achter te zoeken. Iets wat nog komen kwam, maar daarin blijft de film toch net iets te oppervlakkig. Hoewel het een achtbaanrit was, en nog steeds rete spannend had ik liever alleen de twee dames in de film willen zien. Hele politie gebeuren kwam voor mij over als een voldoening voor de kijkers. Hoefde niet, want deze twee waren al interessant genoeg. Maar ach... Ik snap het wel, en het was ook wel heerlijk vermakelijk.

Dit was gewoon heel goed. 4 sterren

Bloed aan de parel, alhoewel er ook enkele zaken zijn die de volle mep in de weg staan. Zoals de lelijke foetus, waarvan de toegevoegde waarde discutabel is en een overvloedige aanwezigheid van passanten, waarbij er eentje ineens wel heel prominent opstaat. Het zit niet helemaal lekker, waardoor er toch wat impact verloren gaat. Verder horror van de bovenste plank aan de hand van een uiterst luguber verhaal en met een voortreffelijke karakterintroductie van La Femme.

Via een stem, schimmen en een verdomd nerveuze score schuifelt het gevaar de film in. Dalle's uitstraling is nagenoeg perfect, sinister uitgedost ook, met een tomeloze en berekende agressie die, wanneer ze een sigaretje opsteekt, ook zonder geweld gevangen wordt. Perfect decor, die schemerige woning, ook in contrast met het felle licht van de badkamer, waar enkele keren en tot en met het slot onverbiddelijk wordt uitgehaald. Blijft jammer dat het soms net iets teveel lijkt te willen.

Gisteren had 'k eens zin in een korte horrorfilm en dan deze eens geprobeerd.

De eerste twintig minuten is niet zo bijzonder en maken we kennis met het hoofdpersonage, maar vervolgens wordt de film steeds spannender, grimmiger en beter.

Ondanks dat dit een Franse film is, moet dit je zeker niet beletten om hem te bekijken, want heel veel wordt er toch niet gesproken.

De film is wel een trapje lager dan Haute Tension, maar desondanks vond 'k hem wel goed. De film speelt zich grotendeels af in een huis en vooral in en rond een badkamer, dus verwacht geen grootse film, maar dit hoeft ook niet altijd.

De film moet het ook niet zo hebben qua verhaal, maar daarvoor kijk je ook niet naar dit soort films. Ook het motief waarom de mysterieuze vrouw dit deed, was niet zo verrassend. Zwangere vrouwen en mensen die niet zo voor bloed zijn, onthouden zich beter van deze film

Waarom zou je nu wel kijken? Omdat het een goeie horrorfilm is met redelijk wat bloed en toch ook wel enkele originele vondsten (er zaten ook wel een aantal vreemde/onlogische zaken in, maar daar kijk 'k gerust over).

Zeker eens het bekijken waard (als je van horrorfilms houdt), want de film duurt niet zo lang (+-80min) en verveelde niet.

Had er meer van verwacht, ik wist van te voren bijna zeker dat deze film in mijn top 10 terecht ging komen, net als Martyrs (#3) en Haute Tension (#1), maar zo goed als die 2 films werd ie helaas haast nooit.

À l'Intérieur is spannend, mooi geschoten, eng, goed geacteerd, lekker smerig, gaat af en toe best diep. Maar zo mooi als de poster (DVD hoes) wordt de film zelf nooit. De eerste 20 minuten zijn echt érg goed, als ze wordt gestalkt, hoe ze voor het raam staat en de ander foto's van haar maakt, dit had langer mogen duren. Erg spannend en tof om te zien, maar na die 20 minuten begint het gorefeestje.

En dat gorefeestje is op zich helemaal niks mis mee, erg zieke kills, je hoopt écht dat iemand haar weet te helpen. De film blijft goed spannend, en gaat zo voorbij. De korte speelduur werkt in het voordeel. Maar een perfecte horror was het niet, zo goed als Martyrs en Haute Tension was het nergens. En wat dat betreft lagen mijn verwachtingen dus gewoon te hoog, helaas.

Herzien en toch verlaagd met een half sterretje. Stoorde me best wel aan de slechte cgi op momenten. Doet de beleving van het verder uitstekende (dat sound-design!) Inside allesbehalve goed. Jammer, maar desalniettemin genoten van de herziening.

3,5

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: À l'Intérieur (Inside) - recensie - cultmoviesreviewed.blogspot.com

Weer eens een keer gezien. Was pas de 2e keer, maar de film blijft staan als een huis.

À l"intérieur is een uiterst simpel filmpje, en ook iedereen kan wel zien dat de personages een aantal aparte keuzes maken. Soms is het ook iets te veel bedacht om gore te kunnen creeeren. Allemaal waar.

Dat de film desondanks zenuwslopend spannend en bijzonder bruut is, bevestigt des te meer dat de minpunten makkelijk overstemd worden door de pluspunten. De tweede keer is de film minstens net zo spannend, dat sound-design is werkelijk te briljant voor woorden, en de pijn gaat door merg en been. Ik ken verder ook geen film waar bloed ook daadwerkelijk over komt als 'echt' bloed en geen filmbloed, op het einde is het echt een grote bloody mess waar je eng van wordt.

Enige mindere puntje van deze kijkbeurt vond ik dat de film eigenlijk net een kwartiertje langer had mogen duren, omdat je op sommige momenten meer spanning dan gore verlangt. Maar dat is iets waar ik verder geen punten voor kan aftrekken.

4.5* blijven staan.

Prima korte Franse thriller. Het duurt effen voordat de film opgang komt maar na ongeveer 15 tot 20 minuten wordt het allemaal zeer boeiend en zeker ook spannend. Het verhaal is vrij eenvoudig maar zit wel goed in elkaar. Hoewel ik dit eigenlijk een thriller vindt neigt het vanwege het explicite en veelvuldige toegepaste geweld wel naar Horror. Het einde was overigens best goed (eveneens keihard en extreem grof) en ook wel verrassend en dat geldt zeker ook voor de cast. Vooral de gestoorde vrouw gespeeld door Béatrice Dalle was heerlijk meedogenloos en keihard opdreef. Maar ook de zwangere Sarah gespeeld door Alysson Paradis beet prima van zich af en liet niet met haar sollen. Al met al een verrassend sterke Franse thriller. De muziek in de film maakt het overigens nog allemaal net wat spannender.

P.S. Leuk detail dat het huisnummer van Sarah 666 was.

Wouw !

Ik had op voorhand al een prima film verwacht door de vele lovende en sterke recenties op deze website en dan komt er ook nog eens bij dat er Franse regiseurs deze film in handen hebben genomen. Dan moet het natuurlijk wel goed komen zou je denken.

Maar het moet wel allemaal even gebeuren en gelukkig gebeurt het ook,want wat een ongelooflijke machtsvertoon wordt hier op het witte (rode) doek getovert. Ik heb zelden met zo'n gemengt gevoel naar een film zitten kijken als hier, want bewondering en afschuw schudden hier eventjes de hand...Deze film zet bijna gruweldaden om in een soort kunst. De uitstekende kleuren filters de uitmuntende cinematografie grijpt je bij de keel en laat je in huiveren zitten en laat je voelen dat een uitgang nog verder weg is als de maan en dat je niet alle dingen onder controlle kunt hebben. De machteloosheid de emotie's spatten van het scherm samen met sublieme acteerprestatie's. Nee Hollywood is ver verwijdert van dit soort naargeestige/memorabele cinema. De film begint daarintegen nog wel vrij ingetogen.

De film zet in het begin nog wel eventjes het verhaaltje uit en laat zodoende de spanning steeds verder oplopen tot dat de onbekende vrouw haar intrede doet. Op dat moment weet je dat het echte spel kan beginnen. De kamers die daarvoor onschuldig waren voelen dan als vervreemd de onbekende vrouw laat eigenlijk alles veranderen in een soort kubus voor haar slachtoffers.

De onbekende vrouw is geen horror creep als pakweg een Freddy Krueger, ze heeft ook geen magische krachten,maar alsnog mede door de timing,tactiek en haar ijskoud handelen van haar weet ze meer dan genoeg spanning te creeren om haar vrij mysterieuze verschijning. Ze weet zelfs nog in bepaalde scenes extra diepgang aan haar personage te binden. Mede mogelijk gemaakt door de ontzettend sterke editing.

Op gebied van gore zit je hier zeker aan het goede adres,want ik heb met mijn 458 films geen enkele film gezien die explicieter,schokkender en gruwlijker is dan deze film. Thumbs up voor de schitterede make-up,want de cgi effecten vallen daarintegen wel pijnlijk door de mand.

Ik ben erg onder de indruk. Na Martyrs weten de Franse weer een film in een minimale setting naar een hoger plan te trekken en zo tot de betere horror films te tillen.