À l'Intérieur (2007)

Martyrs! Veel realistischer, zieker en geloofwaardiger. Daar vloeien misschien geen liters bloed, maar de acties in de film zijn zowel psychisch als fysiek veel zwaarder. Bij À l'Intérieur was er ook geen enkele scène waar ik de behoefte had om mijn hoofd weg te draaien van walging, dat was bij Martyrs wel anders.

Saw en Hostel moeten hier ook niets voor onderdoen. Niet dat ik die films schokkend vind ofzo, maar daar zit op momenten minstens evenveel brute gore in dan hier.

Tempo bij A L'interieur? Daar zeg je wat. De film leek wel heel erg lang te duren voor zo een korte speelduur.

Pfff.. Martyrs is een ritje op een wipkip vergeleken bij deze. Bijzonder ongeloofwaardig verder en bij elkaar gefantast tot en met, maar zgn. biedt de film een boeiende twist Volkomen misplaatste en belachelijke twist, maar dat doet kennelijk niet ter zake. Ik ken vrijwel alle brute gore op de aardkloot en de films die je noemt zijn lachwekkend vergeleken bij deze. Of je zat te kijken met een verkeerde verwachting of je hebt hem op je iphone zitten kijken

De twist (is trouwens helemaal niet slecht) bij Martyrs laat ik hierbuiten. Ik heb het puur over de martelingen en andere schokkende scènes. Ik kan niet teveel vertellen want dan ga ik hier spoilers weggeven voor wie die film nog niet heeft gezien, maar je zal wel weten waar ik op doel.

Martyrs = Ajax

A L'interieur = Fortuna

De martelingen zijn echt volkomen ON-indrukwekkend bij die film.. lees anders ook eens de reacties daar. Spanning? Gore? In je hoofd misschien, de regisseur is er volstrekt niet in geslaagd iets smerigs van te maken, impliciet of expliciet. Die voetbal-parallel slaat natuurlijk nergens op en spreekt ook nergens tot de verbeelding. Iedereen die hier post, zelfs de mensen die niet zo gecharmeerd zijn, erkend dat dit qua bruutheid erg ver gaat en veel erger weinig is gemaakt. Martyrs heeft hier hoogstens wat flauwe schaduwen van.

Ik kan me niet voorstellen dat je hiervan onder de indruk raakt en dat je vervolgens gaat zeggen dat Martyrs geen indruk maakt. In Martyrs wordt het slachtoffer psychisch en fysiek totaal afgebroken, en dat gaat maar door zonder te stoppen. Visueel is Martyrs ook veel sterker, het ziet er allemaal echter en realistischer uit dan hier.

Á l 'interieur lijkt me nou niet bepaald vergelijkbaar met Martyrs, totaal verschillende intenties. Á l'interieur gaat meer voor de sfeervolle fun dan de psychologische shock horror.

Fun? De bedoelingen van de personages zijn bloedserieus en ik zie hierboven bij het genre geen komedie staan. Ik had tijdens het kijken echt niet het idee dat het komisch bedoeld was. Als het al fun zou zijn is dat te wijten aan het gebrekkige script en/of onkunde van de makers.

Ik wil ook niet vergelijken met Martyrs, maar als me gevraagd wordt naar brute films, dan is dat de eerste titel waar ik aan denk.

Vind dat totaal niet.. Martyrs is best okee gemaakt en de gore van het begin kan wel wedijveren.. maar na een tijdje zie je de balans toch duidelijk overslaan in het voordeel van deze.. veel smeriger en meer in-your-face violence met ditto splatter! Martyrs gaat uit als een nachtkaarsje in de tweede helft met wat gestomp en gezucht, wat totaal niet overtuigend wordt gebracht of gesuggereerd.. een gemis van Laugier en iets dat inderdaad in het licht van de intenties van beide films ook weer in het nadeel van Martyrs spreekt. Misschien niet jouw visie.. bekijk deze nou maar eens op een normaal formaat in het donker. Veel dichter bij de defintie "shocker" heb ik ze nog niet gezien, puntje van je stoel werk!

Ik heb À l'Intérieur gewoon in het donker gekeken hoor, gisterennacht rond 3 uur. Kon niet meeleven met de personages, domme beslissingen, ... Dat zijn allemaal factoren die een negatieve invloed hebben op mijn kijkervaring. Zo schokkend vind ik het allemaal niet, overdaad schaadt zeggen ze, en dat geldt hier ook. Teveel willen shockeren, dat gaat tegenwerken.

Maar de resultaten liegen er niet om, de acties resulteren altijd in een over de top gore fest. Het toont daarmee geen echte intenties om te shockeren, wel om te vermaken.

Hoeft natuurlijk ook niet. Expendables heeft toch ook geen komedie boven aan de pagina staan, draait echter volledig om de fun die het bied aan de genreliefhebbers. Á l'interieur biedt eigenlijk diezelfde ervaring. Over de top en op z'n serieuze sfeer (dankzij de briljante cinematografie en nóg betere intense soundtrack) na, is het behoorlijk Tongue in Cheek.

Kun je ook anders ervaren, maar een herziening maakte me echt overduidelijk hoe serieus je deze film moet nemen....niet! I.t.t tot Martyrs dan weer, die wél graag serieus genomen wilt worden.

Precies, de pretenties zijn exact waar Martyrs het schromelijk laat liggen en deze film juist prima voldoet aan datgene dat hij moet zijn, een brute bloedige horror met briljante muziek en beeld.

Het is maar wat je bruut wil noemen. Geen al te sterke special effects en een paar emmers (nep)bloed. De briljante muziek is compleet aan me voorbijgegaan, kan ik me helemaal niets meer van herinneren terwijl andere filmmuziek maanden na een kijkbeurt nog steeds in mijn hoofd zit.

Is me ook een raadsel waarom The Expendables erbij wordt gesleept. Is fun bedoeld, dat wisten we al van voor de release. Bij À l'Intérieur weet je zoiets niet en ga je de film in met de gedachte dat je een serieuze film te zien krijgt. Als er daarna door de hoogstemmers een hoop knulligheden worden weggelachen onder het mom van het is allemaal fun, tja, dan weet ik het ook niet meer. Zo kan je alles minimaliseren.

Wow. Briljante gore... Ik heb m'n share in splatter films en veel sterker dan dit kom ik ze zelden tegen. Wat vond je dan niet sterk?

Maar dat ligt dan aan jou, toch.

Knulligheden weggelachen, wie wat waar?

Het is dan ook geen opgeblazen zooitje maar een soundtrack die volledig opgaat in de film, subtiel en perfect getimed. Sfeer verhogend, to say the least.

Het is natuurlijk ook niet slecht. Maar ik had hier niet het gevoel van oei nu kan ik het niet meer aan. Het leek niet echt, en dan kom ik weer bij bijvoorbeeld Martyrs uit waar alles wel echt lijkt. Neen, plotbeschrijving hier en andere sites, beschrijving op dvd-hoes, recensies,... Op voorhand is er niets dat erop wijst dat dit geen stevige, brute en serieuze film zou zijn. Zelfs de openingsscène en wat daarop volgt is gewoon bloedserieus.

Ik ben niet de eerste die enkele momenten heeft beschreven die nogal heel erg knullig zijn. Dat wordt dan allemaal weggelachen met 'het is fun'.

In juist Martyrs lijkt weinig echt.. niet het zgn. monster met die schroeven in haar kop en ook niet die bejaardenmaffia die gekleed gaan als jaren 60/70 007-villains en met een bontjas aan zeer droog de clue gaan uitleggen en al helemaal niet die fileer-scène waarbij mevrouw "het kan me nu gestolen worden" in een lichtbadje wordt gelegd... over crappy en knullige shock-effecten gesproken zeg.. ga eens bij jezelf ten rade!! Je ziet de wereld op zijn kop of je bent te prententieus om nog films op hun merites te beoordelen, als één van de twee faalt is het Martyrs wel!

Klopt, maar alles na het eerste half uur is het een aaneenschakeling van funny shit. Alleen het plot al, een koelbloedige vrouwelijke(!) moordenares die een zwangere vrouw wilt beroven van haar kind, c'monnnn...is dat serieus? Zowel op papier als in de uitwerking érg over de top, 't kwalitatief hoogstaande audiovisuele gedeelte verraad wel dat we hier niet te maken hebben met een stel amateurs. Dat dit wel degelijk allemaal zo is bedoelt lijkt me dan ook wel duidelijk.

Je eigen moeder neersteken, een tot leven komende politieagent en so on... Neen, zeker als je de situaties één voor één beschouwd kan ik niet anders concluderen dan dat Á l'interieus pretentieloos vermaak is.

Je brengt het ter spraken maar ik ben daar helemaal niet mee bezig....?

@ orbit

Ben je uitgeraasd? Probeer rustig te blijven, er is geen enkele reden om je op te jagen.
Wij verschillen gewoon van mening over deze film.

Natuurlijk, klik maar hier en hier.
Die scène wordt toch gewoon serieus en dramatisch gebracht. Daar is toch niets funny aan? En die scène met die politieagent past niet in deze film, dat moet jij als horrorliefhebber toch ook wel zien.
Deze zin kan ik niet plaatsen, ik weet niet wat je ermee bedoelt.

Dat snap ik.. maar de ernstige stelligheid waarmee je Martyrs veel beter vind, terwijl die film ook rammelt aan alle kanten en uiteindelijk ook niks meer is dan een stukje exploitation gruwel en gore verbaasd me gewoon. De films hebben meer gemeen dan dat ze verschillen. Maar waar Martyrs het laatste uurtje de plank finaal mis slaat met een wending die kompleet de angel uit het verhaal haalt en de spanning als een slappe pisboog naar de verdommenis helpt.. daar blijft à l'interieur wel tergend zenuwslopend, de in jouw ogen overbodige shockeffecten nog even buiten beschouwing gelaten. De film voelt bijna letterlijk voortdurend als een soort mes op de keel.

Je begint ineens over het goedpraten van knullige aspecten terwijl ik dat helemaal niet doe. Ik praat niets goed, ik ervaar dit soort films alleen anders.

Die scene is anders één van de grappigste, onhandige (op de goede manier) scénes die ik ooit heb gezien in een slasher . Een grap vind ik vaak ook grappiger als degene die 't zegt, heel serieus erbij blijft kijken terwijl het complete onzin is (en daar dan zelf ook bewust van is).

Sterker nog, zoiets past juist heel goed binnen dit genre. Onvoorspelbaarheid en de vinger geven aan realisme.

Jezelf quoten staat wat suf, Jeroen

Niet anders dan de stelligheid waarmee jij A l'interieur beter vind

Mwa, ik vind Martyrs niet eens zo slecht (3,5*).. Nomak vind dat kennelijk een meesterwerk en geeft deze 2*, vind ik wel wat verschil in zitten eerlijk gezegd

Hij geeft Martyrs 3.5*, dus dat zal wel meevallen.

De opbouw van Martyrs is juist origineel en geeft horror net iets extra's. Dat het 2e gedeelte van Martyrs omslaat en zich richt op pijnlijk realisme waar geen flair aanzit en langdurig aanhoudt geeft je een heel naargeestig gevoel. Dat gedeeltje vind ik juist vergelijkbaar met de verkrachtingsscene van Irriversible en totaal niet met Inside. Inside heeft niks extra's wat de film naar een hoger niveau tilt. De spannendse scene van Inside blijft nog steeds als dat vrouwtje voor de raam staat daarna doet het eigenlijk helemaal niks speciaals. Shockeffect is alleen maar hoger als het realistischer aanvoelt en Inside richt zich daar helemaal niet op.

Ik vind het dan weer vervelend dat een film als Martyrs zich zo belachelijk serieus neemt, beiden films worden naarmate ze langer duren steeds minder realistisch, echter de regisseur van Martyrs lijkt zich daar niet zo bewust van te zijn getuige de belachelijke ontknoping. Dan duizendmaal liever een 100% slasher zonder pretenties, zoals deze film.

Martyrs neemt zichzelf wel serieus maar dat is ook de bedoeling van film. Belachelijk serieus zeker niet. Het einde van Martyrs vond ik in het begin ook belachelijk maar uiteindelijk wel respectabel. Het is gewoon ontzettend moeilijk om Martyrs een goed einde te geven, het kan veel makkelijker fout gaan met een ander einde. Maar het verschil is gewoon dat Inside inderdaad gewoon leuk is en Martyrs zwaarmoedig en allebei slagen ze er in om een goede film af te leveren die precies doet wat het wil zijn. Maar Martyrs scoort gewoon op originaliteit, opbouw, gevoel, hardheid en realisme. De overeenkomsten zijn dat het Franse films zijn met goed acteerwerk voor een horror film. Voor de rest zijn het compleet andere films.

Deze film scoort veel hoger op hardheid! Daarnaast mist Martyrs dus één levensvitaal element wat elke goede horror eigenlijk behoort te hebben: spanning!!! Dat heeft à l'interieur dan in overvloed. Verder vind ik de beelden en soundtrack hier bij vlagen geniaal.. bij Martyrs minder.

Ik ben het helemaal eens met maxcomthrilla (voor de verandering ), de regisseur van Martyrs is volstrekt doorgeschoten in zijn eigen fantasieverhaaltje.. geeft opeens niets meer om enige logica en meent er ook een soort van lesje doorheen te willen gooien. Onbegrijpelijk dat mensen dat deel van de film nog trekken, slaapverwekkend, volstrekt ongeloofwaardig en nogmaals, niet spannend of zelfs maar eng of gruwelijk. Saai.

Als er één ding is dat À l'Intérieur niet heeft, dan is het wel spanning. Een chagrijnige zwangere vrouw die geterroriseerd wordt door een andere vrouw. Enkel het begin als de vrouw voor het raam staat is het echt spannend, daarna valt de spanning al snel weg en probeert de regisseur enkel te shockeren door het visuele. Zo heb ik het tenminste ervaren. Onsympathieke personages waar je geen emotionele binding mee krijgt maken keer op keer de meest idiote beslissingen. Dan boeit het al snel niet meer of ze het overleven of niet. Een film als Eden Lake gaat daar veel beter mee om. Daar doet personage stoere Steve ook niet altijd de slimste handelingen, maar daar kan je wel begrip opbrengen voor zijn acties, en dat geldt eigenlijk voor alles en iedereen in die film.

Martyrs niet eng? Een vrouwtje met een schaar in mijn huis of jarenlang opgesloten en gemarteld worden in een kelder zonder ook maar een vooruitzicht op een goed einde. Ik weet wel wat ik enger vind. Martyrs is ook veel harder, À l'Intérieur komt op het gebied van gruwelijkheid niet eens een klein beetje in de buurt van de hoofddeksel scène uit Martyrs.

Zeker die scène dat ze in de badkamer zit opgesloten terwijl er een mens met een enorme schaar aan de andere kant van de deur zit te beuken niet gezien? Dat is toch al goeddeels het eerste deel van deze film en is uitermate creepy en spannend, juist omdat het bloedige ernst is bij deze overtuigende psychobitch!

Hoofddeksel scène Moet dat memorabel zijn ofzo? Los van de weergaloos gruwelijke eindshot, zitten hier wel wat bloediger stukken in. Vond Martyrs een tam filmpje voor horrorbegrippen. Eden Lake is ook zeker sterk ja, en ook spannend. Dat ben ik dan weer wel met je eens.

Martyrs of A l'interieur, een wereld van verschil, is toch totaal niet met elkaar te vergelijken. Ik had van de " so called experts" wel beter verwacht.