Cassandra's Dream (2007)

Erg grappige film. Het gegeven is eigenlijk enorm simpel maar het wordt wel erg leuk uitgewerkt, net als in Match Point begin je echt mee te voelen met de hoofdpersonen.

Komt ook door de uitstekende acteurs, vooral Farrell is af en toe hilarisch als anti-held (die scene onder de boom... priceless).

Helaas gaat de film naar het einde toe een beetje te lang door met hetzelfde.

Duidelijk dat de koek op is in Engeland, alhoewel ik nooit heb gedacht dat juist dáár echt lekkere koek te vinden was. Ik blijf erbij dat Scoop de leukste van de drie is, alhoewel ik wel een fan van Allen's oudere films ben.

Zo ook Cassandra's Dream heeft zeer weinig echt Alleniaans. Het is allemaal maar wat kil en afstandelijk, zonder dat het je echt raakt. Gelukkig wordt het, met name naar het einde toe wel beter, maar echt tot grote hoogte stijgen, als bijvoorbeeld bij een vergelijkbare film als Crimes and Misdemenors doet het eigenlijk nooit. Vooral een jammerlijk script, waar Allen een shitload aan dialogen er in het begin in gooit om een backstory uit te leggen die gemakkelijk ook visueel verteld had kunnen worden.

Hopen dat Allen op z'n Spaans weer wat meer échte Allen gaat opleveren. Anders trek ik weer Manhatten, Annie Hall en Husbands and Wives uit de kast...

2,5*

Na het echec: Match Point, weet Woody Allen mij positief te verrassen.

De film is vooral vrij constant van niveau. Goede keus om een Engelse rasacteur als McGregor voor deze klus in te schakelen. In Engelse films is hij immers op zijn best, vanwege zijn heerlijke accent. De film bouwt langzaam op, totdat we inzage krijgen in het probleem van de oom. Het betrof voor mij een welkome verrassing aangezien ik het plot niet had gelezen, omdat ik deze film in mijn handen geduwd kreeg.

Wat volgt is een spannende film. Want als broekie in het plegen van moorden is zoiets niet alledaags natuurlijk. De spanning die dit met zich meebrengt wordt goed overgebracht door te focussen op het juiste moment om het doelwit om te leggen, de spanning wordt nog eens opgevoerd door de 2 moordenaars emotioneel betrokken te maken met hem. De muziek klinkt wel aardig, alleen had de film na het plegen van de moord wat minder lang voort hoeven slepen. Met name de steeds aan het jammerende Colin Farrell ging mij tegenstaan. Alhoewel het natuurlijk wel zo menselijk is overigens, maar ik kon er niet veel mee. 3,5*

Viel mij niet tegen, deze film. Echt geweldig wordt het dan misschien nooit, maar vermakelijk blijft het eigenlijk constant. Paar leuke, spannende scénes (vooral de scéne in het huis, wanneer ze bij die vent inbreken is goed), maar ook de nodige humor. Beide hoofdrolspelers doen het uitstekend. Farrell begin ik steeds meer te waarderen, geweldige vent, maar ook McGregor doet het weer goed. Simpel filmpje, maar wel goed uitgewerkt.

Welkom in de wereld van Woody Allen.

Door de vele negatieve reacties heb ik het kijken naar deze film tot vandaag uitgesteld.

Tijdens het kijken naar de film waren er enkele gedachtes die door mijn hoofd spookte; Waarom zou men deze film slecht moeten vinden? Wat verwacht men anders van Woody Allen? En hoe zou men deze film beoordelen als het geen Woody Alen film was?

Ik vraag mij dan ook af of Woody Allen wel eerlijk wordt beoordeeld.

Als dit geen Woody Allen film was; is het een heel aardig verhaal met enkele goede acteurs die best heel aardige karakters weten neer te zetten. Een script met genoeg dialogen en situaties die de aandacht van de kijker weet te behouden. Men zou de verwijzingen en het thema misschien pretentieus maar wel interessant vinden. Het einde is misschien te snel afgeraffeld.

Als Woody Allen film is het een zoveelste variatie op Dostojewski 's 'Misdaad en Straf' gemengd met Griekse tragediën in de zelf gecreëerde wereld van Woody Allen. In London schijnt altijd de zon, mooie actrices zijn met een beetje charme op te pikken, California de droomwereld die niet gehaald wordt en de de protagonist bevind zich in de wereld met alleen maar intellectuelen mensen die zich bezig houden met kunst, film of schrijven.

Het is duidelijk dat Woody Allen zijn wereld getransformeerd heeft naar London. Realiteit is hier ver te zoeken. De underclass van de broers en hun dialogen zijn in die zin ongeloofwaardig. De vraag is of je dit van Woody Allen of van deze film kan verwachten. Ik denk van niet.

Want net als David Lynch creëert Allen altijd zijn eigen wereld en logica. En terwijl bij Lynch iedereen lyrisch is met dezelfde herkenbare thema's visuele stijl. logica, karakters, dialogen en geluidseffect, wordt Allen altijd het verwijt gemaakt dat hij altijd hetzelfde maakt. En deze kritiek vindt ik niet altijd even terecht.

En waar vliegt de film echt de bocht uit? Naar mijn idee nergens. Ik vind net als in Match Point het thema Schuld en Boete en ongebreidelde ambitie zeker niet slecht wordt uitgewerkt. De film bevat enkele mooie en interessante dialogen.

Een van de redenen waarom ik liefhebber ben van Woody Allen is omdat ik weet wat ik krijg en weet dat zijn films altijd wel iets te bieden heeft. Woody Allen films zijn op z'n minst alleen interessant, vaak leuke en boeiend om te zien en als je geluk hebt is het een meesterwerk. In dit spectrum is het wel altijd fijn film kijken zonder zorgen te maken dat je echt troep voor je ogen krijgt. Als matige Woody Allen liefhebber weet ik precies wat ik krijg, hoe de wereld volgens hem eruit ziet en wat ik op film technisch gebied kan verwachten.

Cassandra's Dream is een uitstekende Allen film en behoort zeker niet tot de zwakkere van zijn 40 delige oeuvre.

Als groot fan van Philip Glass kwam ik ook aan mijn trekken. Mooie muziek.

Ik vind de Londense drieluik van Allen zeker geslaagd. Match Point neigt naar een meesterwerk, Scoop is een ouderwetse heerlijke screwball klucht en Cassandra's Dream is een interessante studie naar het thema misdaad. En vooral dit laatste is in deze film al vele malen beter dan die andere honderden kleurloze misdaadfilms die elk jaar onze bioscoop bevuilen.

Nogal simpel hé?

Met simpel bedoel ik dan vooral het hele gebeuren. Niet dat een simpel plot niet goed kan zijn, integendeel. Maar dan moet het wel uitgewerkt worden natuurlijk zowel in het verhaal als filmtechnisch . Ik had hier zowat het gevoel of de entourage zei: "Kom we gaan eens een film maken om een film te maken."

Weet niet hoe ik dat moet uitdrukken maar het liet me leeg op een extreme manier, alsof alles overbodig was omdat er nergens een onderwerp was.

**

Net als bij Match Point wordt ook hier een raamwerk gemaakt waarin symbolische hints vertellen wat er de karakters boven het hoofd hangt, zodat wij als kijker besmuikt kunnen lachen om het noodlot dat zich vast gaat voltrekken na hun verkeerde keuzes. Binnen deze vertelstructuur is weinig tot geen plaats voor compassie of medeleven; het voelt afstandelijk, te schematisch en erg bedacht aan. Het helpt ook niet mee dat Woody Allen de laatste tijd zijn werelden laat bevolken met te mooie jonge mensen, die vooral zo trendy mogelijk op het beeld verschijnen als ware ze in een commercial. Bij vlagen wordt het acteerspel van Ewan McGregor en Colin Farell briljant als zij samen een moord beramen, maar vlak daarna kakt het als een plumpudding in elkaar en wachten we toch vooral op de, wel heel erg voorspelbare, slotconclusie. Nee, dit is zeker niet de sterkste film van de Amerikaanse cineast, en eigenlijk voegt het maar bar weinig toe aan het betere Match Point. Ik had liever gezien dat hij zijn Britse fase sneller had ingeruild voor iets anders, been there done that!

Laat ik beginnen met; ik heb een hekel aan Woody Allen-films. Pretentieuze kul... Dat hij vaak Oscars krijgt, het is mij een raadsel.

Deze film begon ik te kijken met de gedachte een thriller te gaan zien. Weinig vooronderzoek gedaan en openingstitel nauwelijks gezien, dus ik wist NIET dat het een Woody Allen film was. Kortom: open minded begonnen met kijken. Pas bij de aftiteling it all makes clear: "Ooooooh, geen wonder dat ik er geen zak aan vond, film van Allen".

Eigenlijk best goed verhaal, maar het wordt nooit spannend en het verhaal sleept zich vooruit, het verhaaltje is simpelweg te dun. Dan zou de film het moeten hebben van de beeldenshots (op zee, die boot is immers van belang) of conversaties tussen de hoofdrolspelers; maar ook die was niet denderend. Het flippen van Farrell hadden ze beter over moeten brengen naar de kijker. Voorspelbaar einde. De 2 heren hoofdrolspelers (die ik hoog heb zitten) doen een poging tot een goeie acteerprestatie, hun interactie is goed, maar dit is simpelweg niet hun genre.

Anyway, de film viel zwaar tegen in alle opzichten!

Gauw vergeten.

Een 1 plus een 0,5 voor de moeite en de 2 acteurs.

Film naar een Griekse tragedie dat wel wat stijf overkomt. Allen geraakt niet echt in een hogere versnelling en het duurt wat voor de film van start gaat. Het acteerwerk helpt daar wel bij en maakt de film gelukkig wat goed. De sfeer van de tragedie komt ook stilaan in de film gesijpeld. Maar het duurt in het begin wat te lang. De figuren zijn enerzijds geloofwaardig en nergens echt karikaturen. Maar toch is de tragedie soms wel wat negatief, zelfs voor een Allen-film en is het moeilijk om voluit sympathie te krijgen voor de materialistisch ingestelde broers. Een goeie film uiteindelijk, maar zeker geen hoogvlieger.

Mijn 3e Woody film. Ik ben begonnen met zijn recente Engelse drieluik voordat ik me eens ga verdiepen in zijn oudere werk.

Cassandra's Dream is een aardig geslaagde tragikomedie met misdaad elementen. Niet zo cheesy als Scoop maar ook zeker niet zo vernuftig als Match Point.

Een film met in de titel een verwijzing naar de grieks godin Cassandra moet natuurlijk wel een onafwendbaar onheil verbergen. Het resultaat is een klassieke tragedie maar dan vertaald naar het moderne London.
Leuk dat Woody Allen nu kiest voor een working class omgeving in plaats van de wat beter gesitueerden in Match Point. Vooral de rollen van McGregor en Farell konden mij wel bekoren. Twee hopeloze losers die als doen om zichzelf goed te verkopen en daar ook 100% in geloven en die alles voor zichzelf wel weten goed te praten. Of het nu gaat om een gokverslaving of om het 'lenen' van geld uit de bedrijfskas van pa beidde heren hebben hun excuus en smoesje meer dan paraat staan. Toch weet Allen in deze film een bepaalde sympathie op te roepen voor deze twee heerschappen, wat grappig is dat je als kijker meeleeft met twee van die foute figuren.

Ben het er wel mee eens dat de film niet op zijn realisme beoordeelt moet worden want dan is de koek snel op inderdaad. Nee, het is niet geloofwaardig dat de broertjes in opdracht van een verre rijke en foute oom een voormalige lastige zakenpartner uit de weg ruimen. De manier waarop en hoe ze er, in eerste instantie, mee wegkomen is niet waar het om draait.
Het leuke is dat de twee steeds verder hun grens verleggen over wat toelaatbaar is om er zelf beter uit te komen. Op het eind van het liedje weten ze het zo te maken dat ze voor zichzelf wegkomen met een van de ernstigste misdrijven die een mens kan begaan; Moord. Het nogal onnozele karakter van de broertjes zorgt dan voor het luchtige en zwartkomische tintje.

Waar Allen een beetje de mist mee ingaat is volgens mij waar het dan verder gaat. Het gedeelte naar de moord toe vind ik erg leuk gedaan maar het gedeelte daarna, waarna het onafwendbare onheil zich aandient aan de horizon vind ik een pak minder uit de doeken komen. Het einde is zelfs ronduit slap.
Ook het ontbreken van Allens muze Scarlett Johansson is een gemis... De dames uit de film komen nog niet eens in de buurt van haar imponerende prestatie uit Match Point. Helaas want een film als deze heeft eigenlijk een sterke vrouw nodig.

De muziek van Phillip Glass is sterk en de cinematografie is lekker zomers en voldoet zeker voldoende.

3*

Hele ouderwetste film die erg traag op gang komt maar gaande weg steeds aardiger wordt. De hoofdrolspelers deden het prima maar de film maakte toch wat te weinig indruk. Overigens vind ik het heel typisch dat ik bij de films van Allen waar hij zelf niet in speelt altijd vergeet dat ze van hem zijn. Maar anyway, degelijk maar niet meer dan dat.

Was een keurig opgezette film en het duo Farrel en McGregor deden het uitstekend. Het verhaal is ook makkelijker te volgen dan ooit maar ondanks dat grijpt het wel naar je strot. Het draait hierin om een extreme emotionele gebeurtenis: Doordat Terry zichzelf in de schulden heeft gewerkt en hoe dan ook aan geld moet komen is er maar 1 manier om aan geld te komen, een huurmoord plegen. En wat voor gevolgen en schuldgevoelens zo'n moord naderhand opbrengt, vooral voor Terry. Voor de rest is de boel ook erg rauw opgezet, en het einde is al helemaal een emotionele gebeurtenis, nu nooit meer iemand het komt te weten.

Makkelijk te volgen maar wel een zeer aangrijpende film.

4,0*

Deze Woody Allen film al een tijd in huis maar door de velen mindere recensies er nog niet eerder aan toe gekomen en vaak andere filmpjes gepakt.
Toen ik deze film aanzette voelde het eigenlijk gelijk al wel vertrouwd, Woody gaat hier eens een hele andere richting op maar lijkt wel precies te weten waar hij mee bezig was.
De film wordt op een rustige manier getoond zodat we eerst alle tijd krijgen om de personages te leren kennen in hun normale toestand zonder dat er nog iets gaande is, hier door weet Woody de kijker te boeien en krijgen de gebeurtenissen meer inhoud.
Het idee dat iemand vermoord moet worden is natuurlijk al velen malen verteld maar toch weet Woody Allen hier iets van te maken wat de standaard moord films te boven gaat, petje af!

Na het einde toe lijkt de film soms wat voorspelbaar te gaan worden maar ook daar heeft Woody rekening mee gehouden en zorgt nog even snel voor een kleine twist die erg mooi bij het geheel weet aan te sluiten.

Ook Woody Allen met misdaad smaakt naar meer!
4 sterren.

Na Match Point wederom een ongebruikelijke film voor Woody Allen. Misschien iets minder scherp dan zijn voorganger, maar zeker geen slechte film. Het verhaal en de uitvoering zijn misschien niet bepaald origineel, maar Woody Allen weet er toch een realistische en frisse draai aan te geven. Colin Farrell en Ewan McGregor zijn overtuigend als de twee broers, en de film heeft een spannend en onverwacht einde (en vrij grimmig ook).

Nog eens herbekeken en hoewel deze niet zo positief werd onthaald blijf ik het een sterke film vinden. Misschien wel één van Allens allerbeste...

Thematisch gezien erg gelijkaardig aan Match Point, die ik toch nog iets beter vond. In deze Cassandra's Dream is dan wel weer meer ruimte voor humor. Maar dan erg zwarte humor. Vaak weet je niet eens of het de bedoeling is dat je aan het lachen bent. Die conversaties tussen de 2 broers, en dan dat belabbelerde gelaat daarbij van Farrell .

Naar het einde toe blijft Allen wat steken, maar het slot was dan wel weer erg geslaagd.

Ik vond 'm opnieuw prima, ruim 3,5*.

Fijne Woody Allen dit.

De film komt wat traag op gang, maar beviel mij zeker. Ewan McGregor en Colinn Farell doen het beiden behoorlijk goed als de broers, die zichzelf veel beter voordoen dan ze in werkelijkheid zijn. Je leert de broers op een goede manier kennen en ik had voor beiden wel sympathie.

Allen schiet af en toe mooie plaatjes van het fijne Britse landschap en laat de film ook nog eens onvoorspelbaar verlopen. Vooral het einde had ik niet verwacht. Ik dacht dat Mc Gregor misschien Farell zou vermoorden, maar dat liep toch net even iets anders. Verder bevat de film ook wel wat zwarte humor en is de film doorspekt van die typische Allen dialogen.

Ja een prima Allen en de beste zelfs van zijn laatste vijf films. Net iets scherper en beter en ook een film die wat langer blijft hangen.

3,5*

The only ship certain to come in has black sails

Zo rond Kerstmis vorig jaar heb ik van mijn broer praktisch de gehele collectie "Cahiers du Cinema" gekregen waarvan één ervan gewijd was aan Woody Allen. Ik maakte voor het eerst kennis met Allen via Vicky Christina Barcelona en dat was een erg aangename kennismaking. De regisseur geraakte daarna wat in de vergetelheid bij mij, wel het tegenvallende Match Point nog gezien, maar naar aanleiding van het kerstcadeau besloot ik maar terug eens wat meer van Allen te gaan zien. Cassandra's Dream was een gemakkelijke start doordat hij een aantal dagen geleden op televisie was gekomen.

Maar als dit de Allen is die door iedereen zo geniaal wordt gevonden, dan begrijp ik niet wat er zo fantastisch aan de man is. Cassandra's Dream is op zich wel degelijk gemaakt maar het wordt allemaal nogal saai gebracht. Als ik de commentaren hier zo wat lees heb ik de indruk dat ik juist 2 van de slechtste Allen films achter de kiezen heb (deze en Match Point) dus mijn hoop blijft maar die hoop is echter niet genoeg om van Cassandra's Dream een meesterwerk te maken. Het uitgangspunt is één van de oudste in de geschiedenis van de cinema en is op zich wel een interessant gegeven. Het was alleen stom van mij om de plotomschrijving op de decoder te lezen want die geeft echt wel enorm veel prijs maar soit, daar kan de film nu op zich niets aan doen. Cassandra's Dream is op dit gebied voornamelijk een realistische film geworden doordat de hoofdpersonages niet simpelweg als twee emotieloze killers worden voorgesteld maar als mensen van vlees en bloed en die de gevolgen van de moord die ze plegen serieus onderschatten. Hierin zit dan ook meteen het sterkste aspect van heel de film maar met een iets kortere speelduur had het allemaal wat beter kunnen overkomen. Hoewel, dat is ook niet waar want Allen had er beter aan gedaan om het allemaal wat goed te doseren. De problemen van Terry zich wel boeiend voor even maar het loopt allemaal iets te lang door terwijl het einde dan weer veel te abrupt afloopt. Even leek Allen naar een hoger niveau over te schakelen met een geweldige scène op de boot waar Ian zijn broer bijna vergiftigt maar praktisch 2 seconden later draait de aftiteling al over het scherm. Neen, mij kon het toch niet allemaal bekoren. Al vond ik het wel een uitstekende keus om Terry last te laten krijgen van wroeging want om de een of andere reden had ik echt kunnen zweren dat het Ian ging zijn die het mentaal niet ging aankunnen.

Waarom dan toch nog die, weliswaar kleine, 3.5*? Tjah, puur voor de uitstekende cast die hier wordt opgetrommeld. Ik ben nooit zo'n enorme fan geweest van Ewan McGregor, niet in Star Wars en ook niet in The Men Who Stare at Goats, maar hier is hij wel erg sterk. Zoals ik hierboven al zei dacht ik dus dat McGregor degene ging zijn die ging breken maar dat bleek dus helemaal niet waar te zijn. En maar goed ook want hierdoor kan McGregor zijn gangetje gaan en zet hij een geweldige rol neer. Hetzelfde geldt voor Colin Farrell, nog zo'n acteur waar ik niet perse iets mee heb maar die hier wel een erg sterke prestatie neer zet. De dialogen tussen hem en McGregor zijn vaak ontzettend sterk gebracht en ook de wroeging, waar het in deze halve Griekse tragedie bijna om draait, is uitstekend neergezet. Het is wel goed dat Allen voor de hoofdrollen voor 2 typische Engelse acteurs heeft gekozen want als je dit met een stel Amerikanen zou doen, dan zou de lol er nogal snel af zijn denk ik. Trouwens nog wel een vermelding voor Tom Wilkinson die de rol van Howard op zich neemt. Een rol die voor mijn part gerust iets meer had mogen uitgewerkt worden maar wel erg sterk neergezet door Wilkinson. De vrouwen in de film zijn trouwens wel van een ander kaliber (misschien omdat Scarlett Johansson in de voorbije 2 Allen films heeft gespeeld die ik heb gezien) en komen hier totaal niet uit de verf.

Uiteindelijk is deze Cassandra's Dream een film van hoogtes en laagtes geworden. Het wordt allemaal iets te langdradig neergezet maar langs de andere kant krijgen we nog altijd wel een aantal sterke scènes (vooral de moord werd erg knap neergezet). De cast is gelukkig nog van een hoog niveau maar het kan de film uiteindelijk niet redden dus alles opgeteld zorgt Allen wel voor een vermakelijke filmpje maar niet een film waar ik hem om zou herinneren.

Kleine 3.5*

Omdat de cast me wel aansprak deze eens geprobeerd en hij is erg goed meegevallen. De cast deed het trouwens uitstekend. 'k denk dat het de eerste keer was dat Colin Farrell & Ewan McGregor samen speelden, maar stelden zeker niet teleur. Het verhaal boeide ook van begin tot einde, was soms spannend en het einde was toch wel verrassend.

Dit is blijkbaar een film van Woody Allen en ook deze viel niet tegen (blijkbaar vallen ze alleen tegen als hij zelf meedoet ). De film hoort in het rijtje thuis van Match Point, maar het verhaal is natuurlijk wel anders.

Aangenaam verrast door deze film en 'k vond het wel een aanrader.

Nogal overacting van met name McGregor, maar verder een best aardig geacteerd drama. Een paar stylishe scenes, vooral rond de achtervolging net voor de moord. En zoals wel vaker bij Woody Allen wordt er weer flink aandacht aan het high class-wereldje geschonken. Het einde is natuurlijk makkelijk en de film is soms iets te traag, maar de film weet verder ruimschoots voldoende boeien. Ik kon mij in elk geval voldoende identificeren met de twee broers.

Dit was de laatste van Woody Allens drie Britse films die ik nog moet zien en ik moet intussen wel concluderen dat dit drietal waarschijnlijk mijn minst favoriete films van hem zijn, na Celebrity. Cassandra's Dream maakt het helemaal bond, want dit is waarschijnlijk de eerste Allen die ik zie die totaal niet aanvoelt als een Allen. Misschien omdat het zo erg Brits is (er zit ook geen enkele Amerikaan in deze keer, misschien vandaar).

Het probleem met Cassandra's Dream is niet dat het misdaadverhaal niet goed uitgewerkt wordt. Alles wordt wel redelijk plausibel gebracht en het steekt allemaal goed in elkaar. Het probleem is dat het zo futloos gebracht wordt en geen greintje originaliteit heeft. Dit is een plot dat ik al veel vaker gezien heb en waar Allen bij Match Point er nog op zijn minst een leuke twist tegenaan gooit, gaat hij hier gewoon het bekende riedeltje af. Dat gebeurt zo nu en dan ook wel eens bij zijn komedies, maar Allen is zo natuurlijk grappig dat het vaak niet stoort. Bij een serieuze film is dat toch wat anders. Daar moet ie meer moeite voor doen. Het helpt ook niet dat ik de hele tijd moest denken aan Before the Devil Knows You're Dead, die toevallig ook uit 2007 komt. Die is een stuk krachtiger uitgewerkt.

Verder is het wel redelijk spannend allemaal en goed geacteerd (behalve door Farrell, die ik eigenlijk nog nooit zo matig zag), maar volgens mij is dit een van die films die Allen zich gedwongen heeft om te maken om maar aan zijn ene film per jaar te blijven en ook om wat in te spelen op het succes van Match Point. Erg veel heeft het niet opgeleverd.

2,5*

Matig.

Beetje raar om Allen dit soort films te zien maken. Hij laat z'n bekende stijl wat varen, komt met een luchtig misdaadplotje aanzetten en mikt op wat flauwe humor die venijn mist. Cassandra'z Dream zou best een leuke zwarte comedy kunnen zijn, maar daarvoor is het véél te braaf.

McGregor en Farrell zijn oké, maar niet meer dan dat. De rest van de cast is ook maar weinig memorabel. Het plotje amuseert wel, maar is vaak iets te opzichtig. Het is allemaal net niet, inclusief het einde. Normaal vind ik dit soort eindes best leuk, maar het komt gewoon niet aan.

Allemaal net wat te passief, te braaf, te gelikt. Hoewel het er eerlijk gezegd maar karig uitziet. Mnee, Allen's passage in Europa vind ik zeker niet z'n beste periode. Niet dat het héél vervelend is, maar het potentieel van een leuke film maakt het lastig om niet een beetje teleurgesteld te zijn.

2.5*

Viel me alleszins mee deze a-typische Allen. Als thriller werkt de film niet echt, ik zou het eerder een drama noemen met wat thriller-elementen. Farrell en McGregor zijn goed op dreef als broers die het niet gemaakt hebben en een laatste kans om wat van hun leven te maken oppakken, maar wel tegen een hoge prijs.

Einde was wat afgeraffeld, de confrontatie tussen de broers duurde wel erg kort. Maar aangenaam filmpje, m.i. een van de betere moderne Allen-films

Niet slecht, met een interessante casting van de broers (omdat ik beide acteurs eigenlijk eerder in de rol van de ánder zou verwachten) en een geweldige Tom Wilkinson, maar zonder nou meteen om de cameravoering of de montage van een Paul Greengrass te vragen was een iets intensere stijl van filmen toch wel op z'n plaats geweest, ook al is dat dan ook absoluut niet "des Woody Allens". Desalniettemin redelijk sterk en intrigerend.

In z'n eenvoud toch een sterke Allen.

Als komedie werkt dit niet. Veel actie of misdaad hoef je ook niet te verwachten. Wat dat betreft is het allemaal heel erg braaf. Maar als drama is het wel erg sterk. De struggle van de 2 heren voelt echt en puur, mede geholpen door het troosteloze London.

Het einde zal niet iedereen kunnen bekoren, maar het was voor mij de enige echte uitkomst.

Erg fijn filmpje, 3,5*.

Gekeken om Ewan McGregor en Colin Farrell, en omdat ik probeer zoveel mogelijk films van Woody Allen te kijken (dit was nummer 34 als ik goed tel). Maar zoals een hoop (latere) films van hem is dit ook weer een matige.

Tijdens het kijken neem je alles een beetje ter kennisgeving aan, zonder dat het echt spannend wordt of dat je er in geïnvesteerd raakt. Dat komt ook wel een beetje door de wat simplistische 'en toen, en toen' benadering die je vooral ziet in zijn films van deze eeuw. Korte scènes en weer door naar het volgende. Van zijn scherpe humor is ook niets meer over in dit soort flauwe misdaadplotjes.

Het is net uit te kijken (hoewel het nogal aan de lange kant werd op een gegeven moment), en Ewan en Colin hebben natuurlijk aardig wat charisma, maar voor de rest is dit maar een suf en ongeloofwaardig verhaaltje.

2,5*

Een nogal atypische (en mindere) Woody Allen-film, ook al worden er thematisch min of meer dezelfde wegen behandeld als in bijvoorbeeld Crimes And Misdemeanors en Match Point. De britse setting, het getoonde arbeidersmilieu en de dik aangezette accenten passen helaas niet zo goed bij Allen's statische aanpak, met saaie shots die steevast net iets te lang duren, waardoor de toch niet misselijke cast sporadisch door de mand valt. Het script stelt uiteindelijk ook niet veel voor, ondanks een best aangenaam begin.