Cassandra's Dream (2007)

Nogal logisch, dit IS een griekse tragedie...

Vond het wat stijf gefilmd wat ten koste ging van de spanning. Bijvoorbeeld de 2 broers die hun beoogde slachtoffer achtervolgen. Er is niemand op straat en alles ziet er steriel uit, alsof ze tussen de decorstukken doorlopen (is waarshijnlijk ook zo). Toch was ik wel nieuwsgierig waar dit verhaal heen ging. Colin Farrell heeft me positief verrast, zet een knappe rol van nerveuze, aan de druk bezwijkende broer neer. Het geheel leek op een mindere versie van A Simple plan of Before the devil knows you're dead.

Een ongelofelijk vervelende Allen-film (een van zijn minste ooit): saai, langdradig, voorspelbaar en totaal geen binding met welk vervelend personage dan ook maar. Gauw vergeten en dat geeft de "Engelse periode" die er een van opleving leek te worden weer een nare nasmaak. Het bleek een opleving die het welgeteld anderhalve film volhield (en daarna in anderhalve film afgelopen was).

Viel mij niet tegen, deze film. Echt geweldig wordt het dan misschien nooit, maar vermakelijk blijft het eigenlijk constant. Paar leuke, spannende scénes (vooral de scéne in het huis, wanneer ze bij die vent inbreken is goed), maar ook de nodige humor. Beide hoofdrolspelers doen het uitstekend. Farrell begin ik steeds meer te waarderen, geweldige vent, maar ook McGregor doet het weer goed. Simpel filmpje, maar wel goed uitgewerkt.

Niet af gekeken.

Het werd maar erger en erger. Slecht acteer werk en daarnaast het verhaal, bah.

Welkom in de wereld van Woody Allen.

Door de vele negatieve reacties heb ik het kijken naar deze film tot vandaag uitgesteld.

Tijdens het kijken naar de film waren er enkele gedachtes die door mijn hoofd spookte; Waarom zou men deze film slecht moeten vinden? Wat verwacht men anders van Woody Allen? En hoe zou men deze film beoordelen als het geen Woody Alen film was?

Ik vraag mij dan ook af of Woody Allen wel eerlijk wordt beoordeeld.

Als dit geen Woody Allen film was; is het een heel aardig verhaal met enkele goede acteurs die best heel aardige karakters weten neer te zetten. Een script met genoeg dialogen en situaties die de aandacht van de kijker weet te behouden. Men zou de verwijzingen en het thema misschien pretentieus maar wel interessant vinden. Het einde is misschien te snel afgeraffeld.

Als Woody Allen film is het een zoveelste variatie op Dostojewski 's 'Misdaad en Straf' gemengd met Griekse tragediën in de zelf gecreëerde wereld van Woody Allen. In London schijnt altijd de zon, mooie actrices zijn met een beetje charme op te pikken, California de droomwereld die niet gehaald wordt en de de protagonist bevind zich in de wereld met alleen maar intellectuelen mensen die zich bezig houden met kunst, film of schrijven.

Het is duidelijk dat Woody Allen zijn wereld getransformeerd heeft naar London. Realiteit is hier ver te zoeken. De underclass van de broers en hun dialogen zijn in die zin ongeloofwaardig. De vraag is of je dit van Woody Allen of van deze film kan verwachten. Ik denk van niet.

Want net als David Lynch creëert Allen altijd zijn eigen wereld en logica. En terwijl bij Lynch iedereen lyrisch is met dezelfde herkenbare thema's visuele stijl. logica, karakters, dialogen en geluidseffect, wordt Allen altijd het verwijt gemaakt dat hij altijd hetzelfde maakt. En deze kritiek vindt ik niet altijd even terecht.

En waar vliegt de film echt de bocht uit? Naar mijn idee nergens. Ik vind net als in Match Point het thema Schuld en Boete en ongebreidelde ambitie zeker niet slecht wordt uitgewerkt. De film bevat enkele mooie en interessante dialogen.

Een van de redenen waarom ik liefhebber ben van Woody Allen is omdat ik weet wat ik krijg en weet dat zijn films altijd wel iets te bieden heeft. Woody Allen films zijn op z'n minst alleen interessant, vaak leuke en boeiend om te zien en als je geluk hebt is het een meesterwerk. In dit spectrum is het wel altijd fijn film kijken zonder zorgen te maken dat je echt troep voor je ogen krijgt. Als matige Woody Allen liefhebber weet ik precies wat ik krijg, hoe de wereld volgens hem eruit ziet en wat ik op film technisch gebied kan verwachten.

Cassandra's Dream is een uitstekende Allen film en behoort zeker niet tot de zwakkere van zijn 40 delige oeuvre.

Als groot fan van Philip Glass kwam ik ook aan mijn trekken. Mooie muziek.

Ik vind de Londense drieluik van Allen zeker geslaagd. Match Point neigt naar een meesterwerk, Scoop is een ouderwetse heerlijke screwball klucht en Cassandra's Dream is een interessante studie naar het thema misdaad. En vooral dit laatste is in deze film al vele malen beter dan die andere honderden kleurloze misdaadfilms die elk jaar onze bioscoop bevuilen.

Allen weet van dit verhaal, dat zeker niet orgineel is, toch een zeer overtuigende film te maken. Hij wordt hierbij geholpen door een goede cast en hij zorgt voor goede dialogen en een goede montage. De karakter ontwikkelingen zijn voorspelbaar, maar wel overtuigend. De climax duurt iets te lang, verder heb ik weinig aan te merken op deze in mijn ogen onterecht negatief ontvangen film van Allen.

Nogal simpel hé?

Met simpel bedoel ik dan vooral het hele gebeuren. Niet dat een simpel plot niet goed kan zijn, integendeel. Maar dan moet het wel uitgewerkt worden natuurlijk zowel in het verhaal als filmtechnisch . Ik had hier zowat het gevoel of de entourage zei: "Kom we gaan eens een film maken om een film te maken."

Weet niet hoe ik dat moet uitdrukken maar het liet me leeg op een extreme manier, alsof alles overbodig was omdat er nergens een onderwerp was.

**

Wat een slechte film echt zonde van je tijd!!!!!!!!!!!

Woody Allen levert een totale wanprestatie met deze suffe thriller.

Net als bij Match Point wordt ook hier een raamwerk gemaakt waarin symbolische hints vertellen wat er de karakters boven het hoofd hangt, zodat wij als kijker besmuikt kunnen lachen om het noodlot dat zich vast gaat voltrekken na hun verkeerde keuzes. Binnen deze vertelstructuur is weinig tot geen plaats voor compassie of medeleven; het voelt afstandelijk, te schematisch en erg bedacht aan. Het helpt ook niet mee dat Woody Allen de laatste tijd zijn werelden laat bevolken met te mooie jonge mensen, die vooral zo trendy mogelijk op het beeld verschijnen als ware ze in een commercial. Bij vlagen wordt het acteerspel van Ewan McGregor en Colin Farell briljant als zij samen een moord beramen, maar vlak daarna kakt het als een plumpudding in elkaar en wachten we toch vooral op de, wel heel erg voorspelbare, slotconclusie. Nee, dit is zeker niet de sterkste film van de Amerikaanse cineast, en eigenlijk voegt het maar bar weinig toe aan het betere Match Point. Ik had liever gezien dat hij zijn Britse fase sneller had ingeruild voor iets anders, been there done that!

Lekker vlot en luchtig filmpje.

Cassandra's Dream houdt heel de film lang een constant tempo en niveau aan. Er is, op de scène in het huis van Burns, geen enkele scène die boven de rest uit steekt of specialer is. Maar eigenlijk stoorde dat me helemaal niet. Het tempo is goed en de gesprekken van de personages voelen erg gezellig aan. Het camerawerk is goed, maar niet bijzonder en de muziek van Philip Glass werkt heel goed bij deze film. De cast is uitstekend. McGregor en Farrel doen het allebei erg overtuigend. Vooral McGregor is goed op dreef. Wel is deze film ietsje minder dan Scoop en Match Point en ik hou meer van zijn Amerikaanse werk.

3*.

Aardig spel tussen Farrell en McGregor, maar verder een mager verhaaltje en weinig verheffende actie of spanning. Relaties tussen broers en vrouwen zijn ook amper serieus te nemen. Mager 3-tje

Laat ik beginnen met; ik heb een hekel aan Woody Allen-films. Pretentieuze kul... Dat hij vaak Oscars krijgt, het is mij een raadsel.

Deze film begon ik te kijken met de gedachte een thriller te gaan zien. Weinig vooronderzoek gedaan en openingstitel nauwelijks gezien, dus ik wist NIET dat het een Woody Allen film was. Kortom: open minded begonnen met kijken. Pas bij de aftiteling it all makes clear: "Ooooooh, geen wonder dat ik er geen zak aan vond, film van Allen".

Eigenlijk best goed verhaal, maar het wordt nooit spannend en het verhaal sleept zich vooruit, het verhaaltje is simpelweg te dun. Dan zou de film het moeten hebben van de beeldenshots (op zee, die boot is immers van belang) of conversaties tussen de hoofdrolspelers; maar ook die was niet denderend. Het flippen van Farrell hadden ze beter over moeten brengen naar de kijker. Voorspelbaar einde. De 2 heren hoofdrolspelers (die ik hoog heb zitten) doen een poging tot een goeie acteerprestatie, hun interactie is goed, maar dit is simpelweg niet hun genre.

Anyway, de film viel zwaar tegen in alle opzichten!

Gauw vergeten.

Een 1 plus een 0,5 voor de moeite en de 2 acteurs.

woody allen pfff kan zijn kop niet zijn eerlijk als ik hem zie heb ik al genoeg van de film

maar als hij niet mee doet zijn z'n films wel goed zoals Match Point en deze cassandra's dream

Niet een hele slechte film.en niet echt fantastisch.

toen ze het slachttoffer achtervolgde leken ze wel amateurs,

dat zag er wel heel dom uit haha.

ze waren ook amateurs

Heb veel Woody Allen films gezien en hij heeft patent op het leveren van vakkundig goede films, de laatste jaren.

Niet heel groots, heel bijzonder, maar films die moeiteloos de middelmaat overstijgen zonder te veel pretenties.

Film naar een Griekse tragedie dat wel wat stijf overkomt. Allen geraakt niet echt in een hogere versnelling en het duurt wat voor de film van start gaat. Het acteerwerk helpt daar wel bij en maakt de film gelukkig wat goed. De sfeer van de tragedie komt ook stilaan in de film gesijpeld. Maar het duurt in het begin wat te lang. De figuren zijn enerzijds geloofwaardig en nergens echt karikaturen. Maar toch is de tragedie soms wel wat negatief, zelfs voor een Allen-film en is het moeilijk om voluit sympathie te krijgen voor de materialistisch ingestelde broers. Een goeie film uiteindelijk, maar zeker geen hoogvlieger.

Mijn 3e Woody film. Ik ben begonnen met zijn recente Engelse drieluik voordat ik me eens ga verdiepen in zijn oudere werk.

Cassandra's Dream is een aardig geslaagde tragikomedie met misdaad elementen. Niet zo cheesy als Scoop maar ook zeker niet zo vernuftig als Match Point.

Een film met in de titel een verwijzing naar de grieks godin Cassandra moet natuurlijk wel een onafwendbaar onheil verbergen. Het resultaat is een klassieke tragedie maar dan vertaald naar het moderne London.
Leuk dat Woody Allen nu kiest voor een working class omgeving in plaats van de wat beter gesitueerden in Match Point. Vooral de rollen van McGregor en Farell konden mij wel bekoren. Twee hopeloze losers die als doen om zichzelf goed te verkopen en daar ook 100% in geloven en die alles voor zichzelf wel weten goed te praten. Of het nu gaat om een gokverslaving of om het 'lenen' van geld uit de bedrijfskas van pa beidde heren hebben hun excuus en smoesje meer dan paraat staan. Toch weet Allen in deze film een bepaalde sympathie op te roepen voor deze twee heerschappen, wat grappig is dat je als kijker meeleeft met twee van die foute figuren.

Ben het er wel mee eens dat de film niet op zijn realisme beoordeelt moet worden want dan is de koek snel op inderdaad. Nee, het is niet geloofwaardig dat de broertjes in opdracht van een verre rijke en foute oom een voormalige lastige zakenpartner uit de weg ruimen. De manier waarop en hoe ze er, in eerste instantie, mee wegkomen is niet waar het om draait.
Het leuke is dat de twee steeds verder hun grens verleggen over wat toelaatbaar is om er zelf beter uit te komen. Op het eind van het liedje weten ze het zo te maken dat ze voor zichzelf wegkomen met een van de ernstigste misdrijven die een mens kan begaan; Moord. Het nogal onnozele karakter van de broertjes zorgt dan voor het luchtige en zwartkomische tintje.

Waar Allen een beetje de mist mee ingaat is volgens mij waar het dan verder gaat. Het gedeelte naar de moord toe vind ik erg leuk gedaan maar het gedeelte daarna, waarna het onafwendbare onheil zich aandient aan de horizon vind ik een pak minder uit de doeken komen. Het einde is zelfs ronduit slap.
Ook het ontbreken van Allens muze Scarlett Johansson is een gemis... De dames uit de film komen nog niet eens in de buurt van haar imponerende prestatie uit Match Point. Helaas want een film als deze heeft eigenlijk een sterke vrouw nodig.

De muziek van Phillip Glass is sterk en de cinematografie is lekker zomers en voldoet zeker voldoende.

3*

Geen standaard Woody Allen film, maar daardoor niet meteen slecht. Het verhaal begint wat te rustig, en in het eerste half uur gebeurt er vrijwel niks. Daarna wordt het redelijk interresant. Het einde vind ik erg matig, evenals Colin Farrell die ook tegenviel.

Hele ouderwetste film die erg traag op gang komt maar gaande weg steeds aardiger wordt. De hoofdrolspelers deden het prima maar de film maakte toch wat te weinig indruk. Overigens vind ik het heel typisch dat ik bij de films van Allen waar hij zelf niet in speelt altijd vergeet dat ze van hem zijn. Maar anyway, degelijk maar niet meer dan dat.

Ik was benieuwd naar deze film , maar toen ik hem uitzag had ik zo de indruk van "Wat was dit voor een rare film"

maar ja woody allen ...

een 3*

Woody Allen doet nogal wanhopig een poging om het niveau van Match Point te halen, wat resulteerd in een (ik gebruik het woord niet graag) 'niemendalletje'. Niet goed maar zeker niet slecht. Wel wordt het weer eens tijd voor een happy end in een Woody Allen thriller, want na het zien van Match Point, Scoop & Vicky Cristina Barcelona kon ik al bedenken hoe de film af zou lopen.

2.5*

Geen slechte film, maar lang niet het niveau van eerdere werken van Woody Allen.

Ik ben wel een Allen-fan en wil ook al zijn films zien ( heb er zelf zo'n stuk of 40). De meeste zijn het aanzien meer dan waard en zeker uitstijgend boven het gemiddelde niveau.

Het einde was prima en onverwacht!

waardeoordeel; 3.0*

Was een keurig opgezette film en het duo Farrel en McGregor deden het uitstekend. Het verhaal is ook makkelijker te volgen dan ooit maar ondanks dat grijpt het wel naar je strot. Het draait hierin om een extreme emotionele gebeurtenis: Doordat Terry zichzelf in de schulden heeft gewerkt en hoe dan ook aan geld moet komen is er maar 1 manier om aan geld te komen, een huurmoord plegen. En wat voor gevolgen en schuldgevoelens zo'n moord naderhand opbrengt, vooral voor Terry. Voor de rest is de boel ook erg rauw opgezet, en het einde is al helemaal een emotionele gebeurtenis, nu nooit meer iemand het komt te weten.

Makkelijk te volgen maar wel een zeer aangrijpende film.

4,0*

Deze Woody Allen film al een tijd in huis maar door de velen mindere recensies er nog niet eerder aan toe gekomen en vaak andere filmpjes gepakt.
Toen ik deze film aanzette voelde het eigenlijk gelijk al wel vertrouwd, Woody gaat hier eens een hele andere richting op maar lijkt wel precies te weten waar hij mee bezig was.
De film wordt op een rustige manier getoond zodat we eerst alle tijd krijgen om de personages te leren kennen in hun normale toestand zonder dat er nog iets gaande is, hier door weet Woody de kijker te boeien en krijgen de gebeurtenissen meer inhoud.
Het idee dat iemand vermoord moet worden is natuurlijk al velen malen verteld maar toch weet Woody Allen hier iets van te maken wat de standaard moord films te boven gaat, petje af!

Na het einde toe lijkt de film soms wat voorspelbaar te gaan worden maar ook daar heeft Woody rekening mee gehouden en zorgt nog even snel voor een kleine twist die erg mooi bij het geheel weet aan te sluiten.

Ook Woody Allen met misdaad smaakt naar meer!
4 sterren.

Zo zo, een film vanaf 6 jaar, dan weet je het al. Deze hoef ik geen twee keer te zien. Duurde ontzettend lang en was bovendien saai. Het uitgangspunt was goed, maar het kon heel wat spannender gemaakt worden.

Acteerprestaties waren dik inorde, alleen dat engels accent was soms wat irritant. Het einde is een tegenvaller en nogal standaard. Film duurde gewoon veel te lang om het verhaal te vullen. Jammer, het zal bij deze ene keer blijven.

Nog net geslaagd.

Na Match Point wederom een ongebruikelijke film voor Woody Allen. Misschien iets minder scherp dan zijn voorganger, maar zeker geen slechte film. Het verhaal en de uitvoering zijn misschien niet bepaald origineel, maar Woody Allen weet er toch een realistische en frisse draai aan te geven. Colin Farrell en Ewan McGregor zijn overtuigend als de twee broers, en de film heeft een spannend en onverwacht einde (en vrij grimmig ook).

De balans tussen misdaad en drama is hier prima in evenwicht; het onderhoudende verhaal kon wat mij betreft gedurende de hele speelduur nog alle kanten op gaan (zouden ze het wel of niet doen, zou de nieuwe liefde er iets mee te maken krijgen –niet dus- wie van de twee zou er wroeging krijgen, of beide, en waar zou dat dan in resulteren) en de morele aspecten krijgen voldoende aandacht d.m.v. de dialogen tussen beide broers.

McGregor en Farrell zetten hun karakters op een dusdanige manier neer dat je een beeld krijgt van hoe ze in het leven staan zonder dat het volledig voorspelbaar is hoe ze met de situatie om zullen gaan. Ik ben normaliter niet zo’n fan van Farrell, maar als “12 ambachten, 13 ongelukken-jongen” komt hij hier wel goed uit de verf en de combinatie met McGregor en zijn wat lijzige accent zorgt op een bepaalde manier voor een luchtige toon in een film met een toch best zwaar dilemma. Wilkinson is ook prima gecast als de oom (zo fout als maar kan zonder dat je echt een hekel aan hem hebt) maar ach eigenlijk geloof ik hem altijd wel, welke rol hij ook speelt. De geloofwaardigheid van het verhaal an sich is soms wat ver te zoeken, maar het stoorde me niet, mede door de bijna komische manier van doen van de twee broertjes.

Het uiteindelijke conflict tussen de broers had voor mijn gevoel nog iets explosiever uitgewerkt mogen worden (qua dialoog) zodat het einde nog iets meer zou beklijven, maar dat neemt niet weg dat ik Cassandra’s Dream toch best een sterke film vind die het vrij lage gemiddelde niet verdient.