No Country for Old Men (2007)

Het begin en het einde van de film geven uitleg over de titel. Geen land voor oudere mannen...maar zeker ook niet voor jongeren.

Binnen zijn genre - en hier bedoel ik mee dat geweld en moorden niet uit de weg worden gegaan en zelfs tot het hoofdmenu van de film behoren - is dit een degelijke film die bij mij althans best scoort om zijn filmische waarden en niet zozeer om de plot, welismaar met spannende momenten, maar waar ik toch vond dat er af en toe sprongetjes in de actie zaten die hadden kunnen worden vermeden, naast enkele "welgekomen toevalligheden". Hoe dan ook, het eerste gedeelte van de film vond ik het best geslaagd.

Tommy Lee Jones als de filosoferende sheriff, Woody Harrelson als de koele premiejager en Josh Brolin als de onvervaarde ex-militair zitten sterk expressief in hun rol. Bardem is potsierlijk

Goede film. Spannend en goede acteurs. Barden, Jezus wat een crêpe in deze film. Die rol zet hij met verve neer! Halve punt eraf voor het slappe eind. Ja ik snap (nu) dat het samenhangt met het begin en de titel maar hef had van mij wel wat spectaculaire mogen eindigen.

Een existentieel kat- en muisspel met akelig sterke sfeerschetsen van desolate woestijnlandschappen vol ontzielde lichamen. Net als in hun debuut 'Blood Simple' (1984) scoren de Coens met een suspense verhogende slowburner, waarin plannetjes zich gaan ontvouwen en broeierige geweldsexplosies steeds op de loer liggen. Zelfs bij deze herziening blijft het nagelbijtend spannend hoe de personages rond elkaar draaien en in elkaars vaarwater gaan zitten. Toch moet ik eerlijk zeggen dat het abstracte thema over de zinloosheid van 'het kwade' bestrijden in een maatschappij die steeds opnieuw criminelen schept, opnieuw een kleine domper blijkt, omdat je als kijker uiteindelijk op je honger blijft zitten. De verschillende karakters komen niet helemaal lekker bij elkaar. Voornamelijk Woody Harrelson lost zijn beloftevolle opkomst nooit helemaal in. Misschien ben ik kritischer omdat het recente meesterwerkje 'Hell or High Water' (2016) een soortgelijke broeierige atmosfeer wist te scheppen, maar het open slotstuk ervan voelde bevredigender.

Eindelijk herzien en de vier sterren blijven staan, deze verdient de film absoluut.

No Country For Old Men kabbelt twee uur lang rustig voort zonder ook maar een moment te vervelen, ondanks het trage tempo gebeurt er constant wat interessants. De heerlijke sfeer die de Coen broeders weten te creëren en de fantastische acteerprestaties van Javier Bardem en Josh Brolin tillen de film naar een bovengemiddeld niveau.

Ik sluit me bij jou aan. Alleen.......ben ik de enige die het einde wat minder vond? Ik vond het einde een beetje afgeraffeld, alsof de gebroeders geen goede einde konden verzinnen. Gedurende de hele film ben ik voor de hoofdrolspeler en hoop dat hij niet doodgaat. Gaat ie toch dood.......zo onverwachts.......... en je krijgt het niet eens te zien???!!!#*!?!? Daar bovenop eindigt de film met een lange saaie dialoog van Tommy Lee jones. Maar al met al, een juweel van een film, daarom heb ik hem ook jaren geleden aangeschaft.
Als de gebroeders een ander einde aan de film hadden gegeven, zoals het ik het in mijn hoofd had, kreeg ie een 5. Een half puntje minder vanwege het einde.

Scorpio1974 Het einde saai? Ik vond het juist prachtig!

Nadat je twee uur lang geweld en spanning hebt ondergaan, eindigt de film met een ontroerende dialoog van een oude man, die eindelijk vrede sluit me het feit dat hij in de voetsporen van zijn vader is getreden, terwijl je de hele film het gevoel hebt dat sherrif niet zijn roeping is geweest. Zijn laatste woorden "And then I woke up" zijn treffend. Toen het scherm zwart werd had ik het gevoel te ontwaken uit een broeierige nachtmerrie. Ik vind het (samen met Fight Club) misschien wel het beste einde dat ik ken.

No Country for Old men is zonder meer een unieke film die moeilijk tot niet met andere films te vergelijken valt, dat moet ik voorop stellen. Aan de ene kant is het een misdaad film die de driehoek verhaallijn laat zien tussen een man die wat geld vindt uit een mislukte drugsdeal, een huurmoordenaar die jacht op hem maakt en de plaatselijke sheriff. Aan de andere kant zou je het ook een Western in de moderne tijd kunnen noemen. Verder is de term 'film noir' ook wel van toepassing voor deze film, gezien de sombere sfeer, uitdrukking van de hoofdrolspelers en het tempo van de film. Daarom vond ik deze film ook erg moeilijk kijken, ondanks dat de hoogstaande cinematografische kwaliteit werkelijk uit het beeld spatte. Er zat ook wel jaren '60 stijl in, onder meer de Spaghetti Westerns van die tijd.

Het mooie van de film is de eenvoud en toch ook kracht waarmee het verhaal is neergezet op film. Geen ingewikkelde snelle montages uit meerdere hoeken, stunts, achtervolgingen, geluidseffecten, spannende muziek, maar mooie landschaps- en stadsbeelden, veel nadruk op de dialogen, hoe terloops en onzinnig deze ook aandeden. Personages zijn leuk uitgewerkt, wat zeker bijzonder is aan deze film is dat de muziek en geluidseffecten zijn weggelaten, tegelijkertijd zouden deze ook geen toegevoegde waarde hebben gehad denk ik. Er is een sterke cast gekozen voor deze film met vooral Javier Bardem als grote verrassing die doorbrak in deze film wat mij betreft, wat een volslagen idiote maar ook indrukwekkende psychopaat zet deze hier neer.

De vergelijking met Tarantino films begrijp ik maar vind ik niet helemaal terecht, alhoewel dit best een Tarantino film had kunnen zijn als je enkel naar de geweld scenes kijkt en hoe deze op beeld zijn gezet, dat riekt wel een beetje naar inspiratie uit zijn films. Is zeker geen minpunt, want het geweld in deze film staat haaks op de terloopse soms zelfs saaie conversaties tussen de diverse hoofdpersonen. Wat deze film zo krachtig maakt.

Film die die je 1 keer moet zien maar die je niet snel een 2e keer gaat zien. Wel een film die gewoon thuishoort in ieders DVD-collectie, en misschien wel top 100.

Score vond ik moeilijk omdat er nagenoeg geen vergelijkingsmateriaal is.

Meeslepende film die uitblinkt in de cinematografie. De beeldvorming is erg goed en pakt volledig de sfeer. De karakters zijn interessant en er is vrijwel de gehele film een mooi spanningsboog. Het verhaal is niet heel origineel, maar dat doet -gek genoeg- geen afbreuk door de wijze van vertellen/filmen. Slotscene geeft wat vraagtekens, die had weggelaten kunnen worden, aangezien alles afgerond was.

Na de film 2 keer gezien te hebben moet ik toch concluderen dat ik de vele loftuitingen wel snap, maar persoonlijk niet helemaal kan beamen.
De film is erg sfeervol en visueel erg indrukwekkend mijns inziens. Verder zijn de dialogen én het acteren van hoog niveau, waar Bardem natuurlijk uitblinkt: wát een rol. Het kat- en muisspel van hem samen met Moss was erg vermakelijk en spannend! De sfeer, die ik vergelijk met Fargo, blijf je de gehele film wel voelen!

Ik snap waar de Coens broer heen willen met de film(''no country for old men''), maar dat komt bij mij toch niet helemaal over. De onderliggende gedachte die zij over willen brengen(volgens mij) voelde wat onnodig. Vooral richting het einde wordt het steeds matiger mijns inziens: De hoofdpersoon die opeens vermoord is en dat dit de kijker, ook al was het wel te verwachten, even wordt meegedeeld. Wat gebeurt er nou met de geldkoffer? Het eindverhaaltje van Jones dat mijns inziens redelijk random is en vervolgens de film gewoon eindigt?
Ook het toch wel trage verloop van de film gecombineerd met wat aparte, onnodige en saaie verhaallijnen/gebeurtenissen(Lees: vooral Harrelson & Jones) maken het voor mij niet meer dan een vermakelijke film. De rol van Jones is duidelijk in de film maar zijn hele personage én verhaallijn in de film boeide me gewoon niet, waardoor het geen topper is voor mij. 3*

Intussen ook al voor de tweede keer gezien. Het blijft een degelijke productie van de gebroeders Coen die een verfilming van een boek van Cormac McCarthy beoogden. Na de geweldige openingsscène waarbij Llewelyn een koffertje met twee miljoen dollar vindt, gaan de poppen aan het dansen wanneer hij achtervolgd wordt door een psychopaat, uitstekend gespeeld door Javier Bardem. Een reus van een vent met een erg kille blik in de emoties, moordt zonder emotie en laat dikwijls het lot beslissen met een muntje. Zijn grappige atypische haardos maakt het trouwens helemaal af. Toch een filmpsychopaat die hoog in het lijstje staat van afschrikwekkende creaturen. Vooral de scène in de shop van het tankstation zal me bijblijven. Heerlijke ongemakkelijke conversaties waren dat!

Wat volgt zijn spannende achtervolgingen en ontsnappingen. Tommy Lee Jones is de praatgrage sheriff die dit op zijn oude dag nog allemaal moet meemaken. Het einde is niet doordeweeks en zal wellicht niet iedereen tevreden stellen. Ook toevalligheden maken deel uit van het leven. Het laatste shot met Tommy Lee Jones is al helemaal vreemd. Ik wist dit nu wel omdat ik de film al een keertje gezien heb, maar voor je het weet is het gedaan. Er doen nogal wqt verhalen de ronde over het einde of het bestaan van Anton Chigurh. Het maakt dat deze film toch beter scoort dan gemiddeld. Spanning en sfeer zijn bovendien ook bovengemiddeld. Meer dan degelijke productie van de Coen brothers, één van hun beste zelfs. De nietszeggende plotlijnen van onder meer Woody veranderen daar niet veel aan.

Opnieuw bekeken en geen nieuwe opmerkingen, is en blijft een uitstekende film.

Llewelyn Moss treft de overblijfselen van een bende-oorlog aan in de woestijn. Daartussen vind hij een grote hoeveelheid geld die hij besluit mee te nemen. Wat hij niet weet is dat de psychopatische huurmoordenaar Anton Chigurh hem achterna zit. Ondertussen probeert de sheriff erachter te komen wat er aan de hand is.

No Country for Old Men is een verrassend sterke Misdaad film met een flinke dosis suspense. De filmstijl die de gebroeders Coen hanteren is erg ingetogen en realistisch. Javier Bardem speelt een erg indrukwekkende rol en de rol van Sheriff is Tommy Lee Jones natuurlijk op het lijf geschreven.

Tommy Lee Jones is geniaal.

Niet dat de rest slecht is. Verre van. Maar de perfecte manier waarop hij de door de wol geverfde cynische sheriff to leven laat komen, geniaal - ik heb er geen ander woord voor eigenlijk. Bardem met zijn absurde karakter heeft dan een wat makkelijkere manier om indruk te kunnen maken misschien, en dat lukt hem prima, maar toch komt hij niet op hetzelfde niveau voor mij. Net zoals dat Brolin bijna lukt, maar ook net niet helemaal.

Het gebeuren is verder lekker apart - wat je van de Coens eigenlijk ook zou verwachten. En hier en daar ook wel erg mooi in beeld gebracht, met een leuk stuk mysterie er in om het spannend te houden. Het einde past daar natuurlijk precies goed bij, dat had ik echt niet beter kunnen wensen.

Ik heb het geprobeerd. Twee keer. Jaren terug heb ik No Country For Old Men voor het eerst gezien. Ik weet dat ik het echt niks aan vond en ik heb het nooit nog een keer geprobeerd. Tot nu, zo’n 11 jaar later. Ik hoopte dat mijn filmsmaak meer ontwikkeld zou zijn en dat ik het daardoor nu meer kon waarderen als 27-jarige in plaats van als 16-jarige. Maar helaas.

Ik kan nog steeds niet zien wat zoveel andere mensen hierin zien. Ik kan de creepy Javier Bardem, de omgeving, het sfeertje en met name het gesprek van Tommy Lee Jones met zijn oom tot op een zekere hoogte waarderen, maar dat verandert niets aan het ontzettend saaie en trage verhaal. Dat doet de film voor mij gewoon enorm de das om; het is gewoon niet boeiend om naar te kijken en dat is toch het minste wat je kan verwachten van een film. Het voelt allemaal als een mislukte versie van Hell or High Water waar voor mij het sfeertje wél helemaal werkte. (En ja, ik weet dat No Country for Old Men er veel eerder was dan Hell or High Water).

*1.5

“I got a bad feeling, Llewelyn.”

“Well I got a good feeling, so that should even out.”

Meesterwerk van de Coen broers. Misschien wel hun beste film, en dat komt vooral omdat de film zoveel verschillende lagen heeft. Het is soms een ronduit horrorachtige film, maar het is ook een melancholische film over ouder worden, heimwee naar vroeger, en de oudere generatie die de jongere generatie niet meer begrijpt. Het is ook uitermate sfeervol en de acteurs, met Brolin en Bardem voorop, zijn uitstekend. Tommy Lee Jones is ook geweldig, en Kelly Macdonald heeft op het laatst samen met Bardem echt een briljante scene.

Het kat-en-muisspel tussen Brolin en Bardem is ijzingwekkend spannend, en vooral de scenes rond een hotelkamer zijn fantastisch gedaan door de Coen broers. De droge manier waarop Bardem zijn dialogen brengt is soms bijzonder grappig, maar vaker is het onheilspellend en ontzettend ongemakkelijk. Met een einde dat aanvoelt als een anticlimax, maar het past perfect bij de film. De leegte dat het personage dat Jones speelt voelt, voel je ook als kijker.

Half puntje erbij. Bij elke herziening lijkt de film steeds beter te worden. De Nederlandse ondertiteling op tv was trouwens beter dan die op de DVD. Daar zitten een paar storende foutjes in, bijvoorbeeld in de scène waarin de GPS-tracer ontdekt wordt.

Man who hires Wells: Just how dangerous is he?
Carson Wells: Compared to what? The bubonic plague?

De voice over in het begin van TL Jones zegt veel, hij vraagt zich af hoe de oude garde sheriff's zich gered zouden hebben in de tegenwoordige tijd, en zonder het helemaal te weten is daar de genie al uit de fles. Niet dus, want het is geen land voor oude mannen. De daarop volgende scene van Bardem die de agent keelt spat van het scherm qua intensiteit, let maar eens op die kop van Javier Bardem. Bardem verzuchte geschrokken toen zijn coupe voor de film aangemeten werd dat hij maanden geen seks ging krijgen.

Een uiterst sober beeld wordt geschetst van het over het algemeen stille zuiden, waar vooral mensen zwijgend en eenzaam wegkwijnen, en plots een geweldsorgie en een bijzonder enge en ongrijpbare huurmoordenaar genaamd Anton Chigurh rond waart. Bijzondere karakters worden afgewisseld met kille en meedogenloze geweldsuitbarstingen en al even zonderlinge gesprekken en dialogen. Chigurh en de pompbediende bijvoorbeeld of de wijze waarop hij zich iedere keer toegang verschaft of zelfs mensen doodt met de pneumatische hamer. Het is allemaal á la Coen brothers weer even apart en eyebrow raising als altijd. Verder kenmerkt de sfeer van de film zich als kil, donker, en vooral wanneer Chigurh in beeld is, een ongemakkelijk soort dreiging. Vrijwel geen muziek overigens. Erg mooi wanneer Lewelyn achter na gezet worden in de woestijn door de 4x4 en dat onweer op de achtergrond. De film, vertelt overigens vanuit de optiek van Ed Tom Bell, Tommy Lee Jones, lijkt zich dan ook het meeste vanuit zijn optiek, want hij is de verteller uiteindelijk, bezig te houden met de verharding van de maatschappij en samenleving. Het onvermogen langer te begrijpen waarom, en te kunnen handelen zoals gewend. Niet alleen is het geen land voor oude mannen geworden, Ed Tom Bell, lijkt zelf te oud te zijn voor zijn taak.

Glansrol van Bardem die de kille huurmoordenaar met verve neerzet maar ik vind Tommy Lee Jones er niet voor onder doen. De constante stroom van twijfelende sarcastische zinnen en antwoorden die eigenlijk alleen maar duidelijk maken dat hij zich er zoveel mogelijk aan wil onttrekken, niet te druk meer wil maken en zeker geen stap teveel meer wil zetten, doet hij bijzonder goed. TLJ die toch anders het wat doortastender type neerzet, van dik hout zaagt men planken mentaliteit, zet toch verdomd goed de opgebrande en twijfelende sheriff neer. Bijvoorbeeld als de ze voor de opengebroken deur van Moss zijn trailer staan. 'I'm hidin' behind you.' Of wanneer zijn deputy vraagt of Ed Tom nogmaals naar de shoot out gaat in de woestijn. Waarop Ed Tom vraagt of er nog lijken bij gekomen zijn want anders ziet hij er het nut niet zo van in. In al die keren dat ik de film gezien heb ging toch altijd de meeste aandacht uit naar Moss en Chigruh, maar nu viel Ed Tom me meer op.

Afijn, prachtige sfeervolle film, niet voor iedereen weggelegd, meerdere keren kijken wellicht, maar ik vind het een prachtige film vol sfeer en dwaze figuren en dialogen. Er komt zelfs een George Best quote uit Moss in het ziekenhuis: ik heb anderhalf miljoen uitgegeven aan vrouwen en whiskey, de rest heb ik verbrast. Ander grappig weetje, dat de opnames in de woestijn regelmatig stil gelegen hebben omdat de oliebranden van Paul Thomas Anderson's There will be blood telkens roet in het eten gooiden.

Leuk.

Een andere soort Coen dan ik van de twee gewend ben, maar uiteindelijk wel 1 van de betere die ik tot nu toe heb gezien. Het mag dan geen doldwaze komedie zijn, het is wel een spannende thriller met een erg interessante moordenaar.

Bardem maakt de film voor mij juist. Alhoewel hij er natuurlijk niet uitziet, is hij een heerlijk figuur om tegenaan te kijken. Het is ook vooral wachten wanneer hij in beeld komt, want de scenes met Brolin waren allemaal een stuk minder boeiend.

Bij het weglaten van de soundtrack en traag cameragebruik zou je denken dat dit vooral saai zal worden. Maar niets is minder waar, want dit is uiteindelijk nog wel heel spannend. Bardem heeft een aantal goede momenten en heeft veel charme.

Tempo mag dan misschien niet al te hoog liggen, de film is eigenlijk in no-time over. Zolang je er eenmaal inzit kom je er ook niet echt meer uit. Vooral het thriller aspect in de film vond ik knap uitgewerkt, qua misdaad is het allemaal iets meer standaard.

Een aantal leuke twistjes, maar in de laatste 20 minuten gaat het dan weer mis. De stukken waar Lee Jones loopt te jammeren vond ik nagenoeg niets aan. Ik verloor mijn aandacht ook gelijk. Voor de rest een spannende film, die zeker een hogere voldoende krijgt.

Goed beschouwd is het eenzelfde verhaal als Terminator 1, een bijna robotachtige moordenaar die niet te stoppen is en komt doen waar die voor ingehuurd is, ongeacht. Zoals velen al schreven, was het richting het einde toe (nodeloos?) 'blurred'. Daardoor miste het 'bite', wat wel weer min of meer rechtgebreid werd door de epiloog in de vorm van wat Jones had te zeggen.

Zoals gebruikelijk bij Amerikaanse films, armetierig script, geschreven voor high school kids. Wat geweld, bloed, goed camerawerk, Barend Servet - achtige dialogen die we blijkbaar leuk moeten vinden. 4 Oscars?! De Coens kennen de jury blijkbaar goed. Film zonder diepgang, rollen die eenvoudig te acteren zijn, onsamenhangende plot.

Gisteren weer gekeken voor de 5e/6e keer, weet niet meer

hoe vaker ik kijk, hoe beter ie wordt...

het script is in feite heel simpel.

het is de uitwerking die zo geniaal is.

als je let op alle details en de cameravoering en de beelden van een desolaat woestijnlandschap.

alles klopt gewoon.

maar oké, je moet wel van de typische Coen humor houden, ik snap dat is niet ieders smaak.

Heel langdradig, niet doorheen te komen.... Het einde viel me nog enigszins mee, omdat ik een wat minder leuk einde had verwacht (en dan druk ik me nog zacht uit)......

Toevallig uitgekomen op tv en toch weer geboeid zitten te kijken naar deze film. Maar blijf wel bij mijn score want nog steeds vind ik het slot een beetje een anticlimax, anders zeker nog een hogere waardering.

No Country for Old Men een heerlijk trage film waarbij het tempo nu juist zo goed is getroffen om het dozijn aan top-acteurs ieder op zijn/haar beurt te zien schitteren. Met name Bardem is de ultieme schurk.

Voor mij is het een film met gebrek aan balans. Anderhalf uur lang zag ik een actiefilm die leek te draaien rond Josh Brolin en zijn strijd met Javier Bardem. Het laatste half uur komt Tommy Lee Jones als sheriff ineens en onverwacht op het voorplan. O ja, in het begin van de film heeft hij met voice even het woord genomen. Op dat moment was me zelfs niet duidelijk dat het ging om zijn voice over (en niet die van de cop die vermoord werd) en vergat het nadien ook weer. Ergens voelde ik me na afloop van de film aan het lijntje gehouden: de film draait in se niet rond Josh Brolin en zijn avontuur maar om de gevoelens van mijnheer de sheriff over deze zaak. In het boek - dat ik niet gelezen heb - is het alleszins zo dat het vertelstandpunt expliciet toebehoort aan de sheriff. Daar geen verrassing dus zoals wel het geval is in deze film. In de film trekken de Coen Brothers eerst vakkundig alle actie- en thriller registers open om er dan alsnog een twist aan te geven - de kijker ziet de moord op Brolin niet en blijft zelfs helemaal in het ongewisse over het lot van Kelly Macdonald - die me aldus flauw om niet te zeggen enigszins fake overkomt. Nadien heb ik op internet wat research gedaan naar de verklaring van de eindscene maar het gaf niet echt voldoening. Nu zijn er wel genoeg films waar kop noch staart aan te krijgen zijn - en toch genietbaar zijn - maar in het geval van No Country for Old Men gaat het om een verhaal dat straightforward is om dan uit het niets de introspectieve toer op te gaan met een figuur (de sheriff) die me verder geen moer geïnteresseerd heeft. Het feit dat de Coen Bros zich hier verhaaltechnisch onttrekken aan de conventies van de gemiddelde film verdient respect maar betekent voor mij niet dat het daarom een echt goede film heeft opgeleverd. Misschien deugen die conventies en verhaalformules dan toch ergens voor. Gelukkig valt er op cinematografisch vlak wel heel wat te rapen met de integratie van western- en noirelementen. En daardoor is het toch ook weer een genietbare film.

Gewoon oer en oersaai. Waar Millers Crossing juist een geweldige ode aan de maffia en film Noir films was is No Country for Old Men een totaal mislukte poging tot een Western. Het verhaal is op zich best interessant maar het achterlijke gezwets van Bardem en de totaal overbodige rol van Jones maken de film slaapverwekkend. Het karakter van Brolin is nog wel te pruimen.

1,5*

Anytime you quit hearing ‘Sir’ and ‘Ma’am’, the end is pretty much in sight.

Deze misdaad thriller herzien op de nieuwe 4K uitgave van Criterion met DolbyVision. Blijft een steengoede film van de Coen Brothers waar het noodlot een grote rol speelt. Niet voor niets won de film vier oscars voor beste film, regie en scenario. Ook Javier Bardem mocht een beeldje in ontvangst nemen voor zijn indrukwekkende maar bovenal angstaanjagende rol. De manier waarop hij zijn slachtoffers door middel van een coin flip als het ware psychologisch martelt is bijna onmenselijk. Niet te vergeten zijn grendelpistool met bijbehorende zuurstoftank waar hij dood en verderf mee zaait. Iedereen sprak over dit wapen na de release. Ook Josh Brolin, Vietnam veteraan en lasser, speelt ijzersterk. Door zijn twee tours naar ‘Nam is hij iets te hoogmoedig en moet vluchten voor zijn leven als het drugskartel achter hem aankomt. Tommy Lee Jones die hem als sheriff probeert te helpen, maar machteloos staat tegen deze vorm van criminaliteit. ‘This land is hard for people’. De Schotse Kelly Macdonald die een bijna niet te onderscheiden Texaans accent neerzet. Tot slot nog een kleine maar noemenswaardige bijrol van Woody Harrelson als bounty hunter die Brolin hulp aanbiedt voor geld. Hij kent Bardem persoonlijk en noemt hem een ‘killer zonder gevoel voor humor’. Een soundtrack kent de film niet, maar het stoort absoluut niet. De desolate kale vlaktes van West Texas zagen er prachtig uit op deze nieuwe uitgave.

Een indringende western in een modern jasje.

Hier had ik meer van verwacht. Misschien waren mijn verwachtingen iets te hooggespannen. Ik heb de Coens namelijk best hoog zitten. Hoewel ik echt nog wel wat films te gaan heb, kan ik The Big Lebowski, Fargo en O Brother, Where Art Thou? zeer waarderen, en ook True Grit en The Ladykillers konden mij prima bekoren. Na alle lovende verhalen over No Country for Old Men, leek dit wel een 'safe bet', maar die vlieger bleek niet helemaal op te gaan.

Even vooropstellend: ik vond het niet slecht. De personages zijn in ieder geval interessant genoeg om te blijven volgen, Llewelyn voorop. Mooi gespeeld door Josh Brolin. Met de ultieme bad-guy, die neergezet wordt door Javier Bardem, kon ik persoonlijk iets minder. Er gaat wel degelijk dreiging van hem uit, dus in dat opzicht wederom goed gespeeld, maar tegelijkertijd vond ik het personage zelf een beetje suf en weinig boeiend. Ik was er naar een tijdje in ieder geval wat op uitgekeken. De bijdrage van Tommy Lee Jones krijgt vooral richting het einde wat meer aandacht, en laat dat nou net het deel zijn van de film waar ik het minste mee kan.

Er is wel sprake van enige onderhuidse spanning en dat is goed. Het kat-en-muisspel tussen Llewelyn en Anton is leuk om te volgen. Tegelijkertijd ervoer ik de film toch wel als érg traag en, hoewel ik een dergelijk loom tempo in enkele films ook zeker kan waarderen, ging het me hier toch een beetje tegenstaan. Die opbouw had dan nog de moeite waard geweest als er een degelijke climax tegenover stond, maar ook dat bleef uit. Zoals ik al in de vorige alinea liet doorschemeren: ik vond dat de film zelfs steeds meer uitdoofde. Kortom: ik bleef een beetje op mijn honger zitten.

Ik verwachtte geen zinderende actiethriller (verre van zelfs), maar ik had wel verwacht dat de film iets meer met me zou doen dan het geval bleek. Slecht wil ik het niet noemen, want de film zorgt er door enkele scènes (die met het benzinestation is daar een voorbeeld van) wel voor dat je bij tijd en wijle opveert. Ik krijg echter de indruk dat ik de film nooit helemaal 'voelde'. Zelfs de zwarte humor kwam deze keer minder aan.

3*

Dit is voor mij de laatste keer dat ik een film kijk van de Coen broers.

The Big Lebowski heb ik drie kansen gegeven in drie totaal verschillende fasen van mijn leven en alledrie de keren vond ik het niks. Ook bij deze No Country For Old Men zie ik heus wel dat er ontzettend sterk wordt geacteerd. Ik voel de spanning, de opbouw, het geweldige karakter van Javier Bardem, alles wat de film goed maakt. Maar aan het einde, na twee uur kijken, blijf ik achter met een leeg gevoel. De twee uur ben ik best vermaakt, maar het stopt gelijktijdig met het begin van de aftiteling. Terwijl ik juist zoveel waarde hecht aan het nagenieten.

Ik vind het moeilijk een score te verbinden aan deze film en daarom laat ik dat. Een lage score zou de film tekort doen maar een hoge score voelt voor mezelf niet goed.

Blijft toch vooral een zeer onderhoudende misdaadthriller. Met de setting in 1980 wordt niet veel gedaan maar het verklaart de oudere auto's en kapsels (vooral dat van Bardem, die het vreselijk vond). Het einde is onconventioneel en er zitten nog wat overpeinzende bespiegelingen in die het tempo omlaag halen. Maar het is boeiend om te zien hoe zowel de karakters van Josh Brolin als Javier Bardem te werk gaan. Wie zich afvraagt wat de rol van Tommy Lee Jones is hoeft enkel de titel te lezen. Bardem zet verder een memorabele psychopaat neer die onvoorspelbaar is maar een eigen set strikte regels lijkt te hebben. Waarmee hij, zoals hem op het einde wordt verteld, zichzelf ook in een waan houdt.

Beetje vaag vond ik wel waarom Woody Harrelson die koffer liet liggen.

Ik denk dat hij van plan was om die op te halen zodra het donker zou zijn, maar er kwam "iets" tussen.

Puur bij toeval las ik dit boek zodra de Nederlandse vertaling verscheen, en ik was er zódanig van onder de indruk dat ik meteen het Amerikaanse origineel bestelde. Toen ik later hoorde dat het verfilmd zou worden was mijn eerste reactie: o jee, als ze maar niet Tommy Lee Jones als de sheriff casten, dat ligt té zeer voor de hand, het is bijna typecasting. Maar nu ik de film inmiddels een aantal malen heb gezien moet ik bekennen dat Jones het wel héél erg goed doet, en voor Javier Bardem geldt natuurlijk hetzelfde (filmcriticus James Berardinelli noemt hem "probably the most compelling screen villain since Anthony Hopkins brought Hannibal Lecter to life in The silence of the lambs"). Toch is Josh Brolin voor mij de ware openbaring van de film, zowel qua spel als qua carrièrezet, want het momentum van deze hoofdrol heeft hij met beide handen aangegrepen en daarna bijna alleen maar sterke rollen in belangrijke films gespeeld in plaats van daarna weer in de vergeteldheid te verzinken zoals andere veelbelovende hoofdrolspelers helaas is overkomen.
        Maar de cast vormt natuurlijk maar één aspect van de film – misschien kun je de drie hoofdpersonen nog het beste beschouwen als drie pionnen op het speelbord van een spel waarvan niemand precies de regels kent maar waarvan sheriff Ed Tom Bell beseft dat het hem (en de hele maatschappij) boven het hoofd gaat groeien. Prachtig geacteerd, strak gemonteerd, spaarzaam gebruik van muziek waardoor de spanning steeds groter wordt (bijvoorbeeld wanneer Moss met zijn geweer in de aanslag op zijn hotelkamer op Chigurh zit te wachten), en over de hele film een waas van onafwendbaar onheil. Niet een film om vrolijk van te worden, maar compromisloos gemaakt en met een einde dat weigert zich aan welke happy-end-norm dan ook te conformeren.