Natural Born Killers (1994)

Als je de rollen van Harrelson en Lewis slecht vindt en roept dat Stone nog geen goeie film heeft gemaakt dan heb je echt de ballen verstand van (goeie) films.

Wat een rare film, je moet er echt van houden. Daarom ook die vrij lage score. Maar qualitief gezien is dit echt wel één van de beste films ooit gemaakt. Ook één van de raarste films die ik ooit gezien heb.

Ook één van de beste intro's ooit gemaakt.

Deze heb ik jaren geleden een keer op tv gezien, toen halfgeken of niet onthouden, ik ga hem toch maar opzoeken en een pogong wagen

Ieder zijn mening toch. Ik vind het trouwens een mager filmpje. Het kon me nooit echt boeien. Ik heb me er niet mee vermaakt helaas.

Maar laten we ajb elkaars mening accepteren. Wie zegt dat jij verstand hebt van goede films? Ben jij degene die bepaald wat een goede film is? Onzin dus.

Ja. Aangenaam.

Matige poging tot humor.

Wat bezielde Oliver Stone in Godsnaam toen hij Natural Born Killers maakte? Het valt moeilijk te zeggen, maar ik had nooit zo'n stijlvolle film van hem verwacht. Stone staat misschien bekend als een relschopper (in ieder geval in de jaren '80 en '90), maar dat merken we vooral op inhoudelijk gebied, door de keuze van controversiële standpunten in evenzo controversiële zaken. De presentatie blijft echter vaak braaf.

Niet in Natural Born Killers, een film die me doet afvragen waarom Stone zich niet wat vaker zo heeft laten gaan. Het past eigenlijk uitstekend bij zijn werk. Stone is inhoudelijk geen subtiele regisseur. Zijn standpunten worden vaak simpel en met veel lawaai duidelijk gemaakt. Dus waarom er niet een even luidruchtige aankleding aangeven als je toch bezig bent? Natural Born Killers is inhoudelijk waarschijnlijk Stone's minst subtiele film, maar juist door de presentatie kwam zijn gedram beter aan dan ooit. Het is een klein meesterwerkje eigenlijk.

Stone kent geen grenzen hier. Ik heb eerdere films gezien die veel spelen met vorm (inclusief het mixen van live-action en animatie en zwart-wit met kleur), maar nooit zo wild en daarin zag ik ook zeker nooit zulke rear-projections (waar ik overigens geen groot fan van ben, ook hier niet), vreemde editing (veel shots die nog geen seconde duren en die we nauwelijks waarnemen, met nachtmerrie-achtige beelden) en weet ik wat al niet. Het is een gestoord geheel. Na een geweldig begin vroeg ik me na een half uur/drie kwartier af of de film niet eentonig zou worden, maar dan herpakt ie zich weer. Alleen enkele Japanse films hebben later volgens mij de waanzin hiervan nog weten te vangen.

Niets dan lof ook voor de acteurs. Je kunt er niet van houden, maar over-acting is hier gewoon nodig. Dit kan snel irriteren, maar hier is het wel genieten van maffe bijrollen van Downey Jr. en Tommy Lee Jones, terwijl een nooit betere Woody Harrelson en Juliette Lewis de spotlights geweldig vullen. Jammer eigenlijk dat Lewis in werkelijkheid de spotlights compleet heeft verloren. Ik zou wel meer van haar willen zien.

En de boodschap? Die is lekker ironisch. Een film die de media bekritiseerd maar meteen op dezelfde manier scoort als die media. Daar zou je Stone makkelijk mee kunnen bekritiseren, maar hij red zich er sterk uit. De hoofdpersonen maken hun statement over de media door die media (gepersonificeerd door Downey Jr.) te doden, terwijl ze ook een camera nodig hebben om dit statement te kunnen tonen. Stone lijkt zich bewust van de zwakke kant van zijn statement en haalt hem, geheel in de geest van de film, zelf aan. Leuk.
4*

Riot! En een grote paddo trip , dat is deze film!

een bad trip wellicht.

It's just murder. All God's creatures do it. You look in the forests and you see species killing other species, our species killing all species including the forests, and we just call it industry, not murder.

Ow-kay.. dit had ik dus niet verwacht, de reden waarom ik deze film zag was omdat het verhaal een 'story by Quentin Tarantino' was. De film begon dan ook helemaal zoals een QT-film zou beginnen, ik had zelfs eventjes verwacht dat Oliver Stone dezelfde stijl ging hanteren als Tarantino gebruikte voor Pulp Fiction. Verrassend genoeg veranderde de film in een surrealistische rit aan absurde gebeurtenissen dat ondersteund werd door flitsende beelden of fel kleurgebruik. Oliver Stone heeft me met Natural Born Killers op alle fronten in ieder geval aangenaam verrast. Als Tarantino deze film zelf geregisseerd had, zou het eindresultaat er heel anders uitgezien hebben, visueel stukken minder origineel. Maar daarom moet ik mijn stemmen nog niet gaan herbekijken bij Reservoir Dogs of Pulp Fiction aangezien beide films voor mij een hogere herkijk-waarde hebben dan NBK en nog altijd veel genietbaarder en hoogstaander zijn dan zowat alle andere misdaadfilms van de afgelopen 20 jaar.

Anyway, ondanks dat de film nergens realistisch overkwam (wat natuurlijk ook niet de bedoeling was) zat er toch een duidelijke boodschap in deze film, een aanklacht op de media en het bestaan van de mens in het algemeen. En dat verpakt in een erg surrealistisch (maar daarom niet ongeloofwaardig) verhaal over een seriemoordenaar en zijn jonge vriendin die van stad naar stad rijden in hun rode Dodge convertible om er een puinhoop achter te laten. De hoofdrollen werden gespeeld door Woody Harrelson en Juliette Lewis die hun rollen perfect speelden met de nodige over-acting. Ook Robert Downey Jr. en Tommy Lee Jones liepen doorheen de film als ADHD-lijdende personages wat hier natuurlijk goed paste, al kan ik me wel voorstellen dat mensen er zich na een tijd aan beginnen ergeren. Deze film is redelijk misselijkmakend en vooral gestoord wat waarschijnlijk ook de reden is waarom dit van een hoog 'love it, hate it' niveau is.

4.0 sterren

The future van Leonard Cohen, een van mijn absolute lievelingsnummers in deze film die een van mijn 5* films is.

Deze film was echt een waanzinnige rit. De montage is echt vreemd en er worden verschrikkelijk veel verschillende filters gebruikt. Dit maakt de film zeer chaotisch, maar dit is geen negatief gegeven. Acteerprestaties zijn echt fenomenaal, je zou bijna sympathie krijgen voor de hoofdrolspelers, tewijl het echt zieke personen zijn.

Waanzinnige film!

Een aaneenschakeling van moord en geweld, verpakt in één van de meest bizarre cinematografieën die ik ooit gezien heb: kleurengebruik (soms zwart-wit, dan normaal, dan weer een kleur), animatie, te gekke montage en cameravoering, niks is conventioneel en het neigt vaak naar pure chaos. Daartussen worden op tijd en stond vreemde, soms horror-achtige beelden getoond, zo kort en snel dat je amper weet waar je naar kijkt. Zelfs de stijl van het verhaal verandert soms: de manier waarop Mallory's familie wordt voorgesteld, in ware sitcom-stijl, is gewoonweg hilarisch. Schitterende soundtrack ook!

Maar, ik denk wel dat je er van moet houden. Ik kan gerust begrijpen dat deze film voor sommige mensen echt bagger is. Maar niet voor mij dus, ik hou er wel van.

Al moet ik zeggen dat er- na een werkelijk fantastische openingsscène en dito vervolg - toch een moment in de film was waarop ik me afvroeg waar het nu eigenlijk allemaal naartoe gaat. Gelukkig herpakt de film (of beter de regisseur) zich en volgt er werkelijk nog een zinderende finale.

Ik was helemaal weg van Woody Harrelsons vertolking. Met wat een charisma loopt die man te acteren. Daar waar de andere acteurs meer een karikatuur neerzetten (bewust allicht, denk maar aan de gewelddadige flik Scagnetti gespeeld door Sizemore en de mediageile talkshowhost gespeeld door Robert Downey Jr.), slaagt Harrelson erin z'n personage Mickey echt geloofwaardigheid mee te geven. Ik was echt geïntrigeerd door die man. Charmant maar onvoorspelbaar, en een echte natural born killer, en ik geloofde ook echt dat hij een moordenaar was. Prima dus. En ik ga iets bekennen: ik zie Juliette Lewis eigenlijk graag spelen. Veel mensen vinden haar maar een irritante actrice maar ik niet. Ik hou van de manier waarop ze haar personages gestalte geeft, vaak op een sletterige sloerie-achtige manier. Da's hier niet anders, en ik hou daar wel van.

Inhoudelijk is de film voor discussie vatbaar: de drang naar sensatie van de media wordt wel gehekeld, maar uiteindelijk trapt de film daardoor in z'n zelfgemaakte val. Niet dat ik me daaraan stoorde, daarvoor was de film veel te vermakelijk.

Deze blijft VET!! Geweldige film gewoon..

5*

Gister nog maar is herkeken. Blijft toch een film van heb-ik-jou-daar. Daar hou ik wel van: veel kleurtjes en veel geweld, daarnaast eigenlijk van iedereen sterk acteerwerk; Woody Harrelson en Juliette Lewis spannen als moordduo de kroon. Wat een stel psycho's bij elkaar....

En de toen nog 29 jarige Robert Downey Jr. doet het ook niet slecht.

Na heel erg veel jaren geleden nog maar eens gekeken, blijft een geweldige film...

Lekker veel geweld en psycho-handelingen door Mickey en Mallory, ook mooie uitspraken van Mickey tijdens zijn interview.

Juliette Lewis speelt geweldig zoals altijd!

Hoewel Oliver Stone heel veel grote films op zijn naam heeft staan vind ik dit toch echt zijn meesterwerk. Het grote probleem bij Stone is namelijk dat altijd alle scenes te veel en te duidelijk uitgelegd worden. Typisch Amerikaans is dat waarschijnlijk. Dit is de reden waarom ik JFK zo saai is en Alexander zo geflopt is (mensen wilden meer een film als Gladiator te zien met minder verhaal waardoor de actie ook nog tot zijn recht komt). Deze film is vergeleken met ander werk van Stone niet traag en te duidelijk. Het zou trouwens goed kunnen dat dit komt door de screenplay van Tarantino en niet door Stone. Maargoed...

Als laatste wil ik nog zeggen dat ik Woody Harrelson een geweldig acteur vind. Ik hoop dat hij ooit nog een oscar in ontvangst mag nemen. Hij had hem van mij prima mogen krijgen voor The People VS Larry Flint, maar ik ben dan ook een enorme Milos Forman fan met 2 films in mijn top 10.

Een grappige, aparte film, die erg origineel is. Woody Harrelson en Julliette Lewis zijn perfect gecast voor deze rollen. Er wordt wat af gemoord in deze film en Oliver Stone brengt het stijlvol en sfeervol. De constante afwisseling tussen zwart-wit, kleur en soms ook animatie geeft de film een unieke look mee.

Verder oogt het verhaal wel enigszins Bonnie & Clyde achtig omdat ook hier een duo te werk gaat die ondanks hun slechte daden bij het volk erg geliefd is. Tevens bevat de film sterke en soms ook erg grappige dialogen.

Ook heeft de film een prima soundtrack en zijn de bijrollen van Tommy Lee Jones en Robert Downey Jr., die beiden lekker overdreven acteren, ook goed en vermakelijk trouwens.

Toch heeft de film af en toe ook wat inzakmomenten en is het niet de hele speelduur even boeiend. Vermakelijk, origineel en af en toe uiterst hard is de film in ieder geval wel.

3,5*

Oliver Stone? Ik dacht toch echt dat ik naar een film van de regisseur van "Fear & Loathing in Las Vegas" keek. Hoe dan ook, de film is schrikbarend. Bijna misselijk makend. Neemt niet weg dat ik tot het einde fascinerend heb toegekeken, en het bijna eens werd met de vreemde opvatting op 't leven van deze gestoorde hoofdrollen. Een moderne en vulgaire versie van Bonnie & Clyde. Desalniettemin geslaagd.

Tot het interview punt een vrij saaie, nietszeggende film. Niet slecht, maar erg weinig bijzonders. Vanaf het interview wordt het leuk, het interview zelf is toch wel het beste stuk (en lijkt ook het meest Tarantino ish). Had toch wat meer bijzonders verwacht, 3*.

Zieke en weirde film dat ik niet had verwacht van Oliver Stone. Juliette Lewis acteert goed maar alle eer gaat naar Woody Harrelson. Geweldige acteur is dat. Tommy Lee Jones vond ik dan wel weer wat minder. Een beetje te over act.

Over de film. Eerste uur is erg verwarrend met allemaal rare visioenen of weet ik wat het allemaal is. Vanaf dat hij de indiaan vermoord begon het allemaal wat duidelijker te worden. Het heeft inderdaad ook wel veel weg van bonnie & Clyde. Toch blijft het orgineel en vernieuwend. Waarschijnlijk omdat er steeds weer zieke scenes in voor komen. Neem nou het hoofd van de gevangenis directeur op een stok of op het einde. Dat ze die Wayne kapot schieten en vervolgens gaan staan zoenen.

Na Platoon overtuigd Stone me weer met dit keer een heel ander soort film.

Trouwens: Die deleted scene in de rechtbank op de director's cut edition vind ik 1 van de beste scenes die Tarentino ooit heeft geschreven.

Jammer dat hij de film niet heeft gehaald, maar Oliver Stone had gelijk, hij paste niet echt bij de film.

1994 Pulp Fiction en Natural Born Killers, dat waren toch wel dé films die je gezien moest hebben En ze blijven nog makkelijk overeind.

Erg gaaf filmpje dit. Mooi geëdit, kleurrijk, hoog tempo en dat twee uur lang non-stop. Lekker geschifte personages ook van Harrelson, Jones, Sizemore en Downing Jr.

En Lewis natuurlijk.

VInd het vaak flauw als films een soort van boodschap hebben, maar dit is wel een heerlijke en weinig subtiele uitvergroting van geweldsverheerlijking (op tv en van seriemoordenaars). En wat doet dat het toch goed in films heh

De openingsscene zet goed de toon en het gedeelte erna met de family comedy show en het lachbandje is weergaloos. Erg fijne soundtrack ook. Enige jammere is dat de perikelen in de gevangenis iets te lang duren.

Dit was het laatste wat ik nog moest zien als Tarantino liefhebber en dat is me niet tegengevallen.

Ondanks het feit dat Tarantino enkel het script heeft geschreven was de film om te smullen. Stone heeft echt iets unieks neergezet.

Alles begint met een ijzersterke openingsscène gevolgd door een aaneenschakeling van waanzinnige stukken. De soundtrack is briljant gekozen. Vooral de drie nummers van Cohen (Waiting for the Miracle, Anthem en The Future) kon ik erg waarderen.

Wat betreft de casting, die is ook erg goed. Alles klopt en de personages zijn lekker dik aangezet.

Conclusie, een welverdiende 4,0 sterren.

Slechte film, een kwalitatief falen waar een berg compensatiegedrag in voorkomt, dat constante gevloek kan ik me echt aan ergeren. Deze film voegt absoluut niets toe

Door de documentaire-achtige stijl van de film, afwisselend totaal verschillende maar toch gerelateerde fragmenten en de bijzondere sfeer en hele aparte film om te zien wat mij betreft.

15 jaar terug huurde ik deze film met wat vrienden en ik weet nog dat toen hij afgelopen was iedereen nog een tijd sprakeloos naar het zwarte beeld bleef kijken. Ja dit is een héél aparte film en ja ik vind hem grandioos toen en nu nog steeds.

Er is ook een director's cut

Ik kan begrijpen dat er mensen zijn die dit niet zien zitten en die aanstoot nemen aan de soms wel erg harde scènes.

Maar ik moet bekennen dat ik dit een heerlijke film vond. Vooral J. Lewis was super!