Natural Born Killers (1994)

Nochtans een audiovisuele achtbaanrit. Een tour de force, met fantastisch in beeld gebracht anarchistisch geweld en een heerlijke soundtrack.

Heb net Stones autobiografie gelezen, dus herziening van zijn werk staat al op de agenda. Zal ook deze smaakexplosie zeker weer eens aan doen.

De boodschap van de film is dat de Amerikaanse media bovenmatig geobsedeerd zijn door geweld. Waarom kun je daar niet achterstaan?

Dat is ook de reden dat de film gebruik maakt van ongeveer alle bestaande visuele media (van video tot 35 mm en van 8 mm tot animatie), het medialandschap is immers ook divers. Maar of het nu de krant, het journaal of de radio is. Geweld is hun favoriete onderwerp.

Dat zal wel, maar ik vind de boodschap slecht verpakt.

Dat kan, het is een extreme vorm.

Ik denk dat Amerikaanse media tegenwoordig door iets anders geobsedeerd zijn. Geweld zou dan nog beter zijn ja, maar bij mijn weten ging de film niet over de media, maar ik kan verkeerd zijn. Is al even geleden. Ik vond dat de regisseur geweld hier net lijkt te promoten, of de media geobsedeerd zijn door geweld heeft daar volgens mij weinig mee te maken, het ging me om wat de regisseur hier liet uitschijnen.

Dan zul je de film toch echt nog een moeten kijken. Het is toch echt een satire op de overdreven aandacht die de media voor geweld heeft. De hele film draait notabene om het mediacircus rondom Mickey & Mallory.

Jij hebt het goed "'gezien"". Niks film met boodschap. We weten toch dat Tarantino graag choqueert. "'Kijk mij een s durven en doen- ".

Je bent weer slecht op de hoogte. Het script is door Stone zodanig herschreven dat Tarantino er zich openbaar van gedetacheerd heeft. En als er nu een Amerikaans regisseur is die constant wat zeggen wil, is het Stone wel.

Tarantino Feud

"The Social Construction of Nature and Oliver Stone's Natural Born Kill" by Jeremy Withers - lib.dr.iastate.edu

Joh houd op met dat gedrocht van Stone. Geen letter waard.

Weer een sterk onderbouwde comment, zoals we je kennen….

Bassie, ik kwam er niet door heen. Ik vond alles er aan naar.. en niet eens het geweld, wat jij denkt.. Na een half uur uit gezet. Punt. Fellini heeft ook missers gemaakt...Kunnen we er nu mee stoppen??

Je mag m slecht vinden, want smaken verschillen, maar loop niet te verkondigen dat de film geen boodschap heeft en de vorm nergens op slaat.. Zeker aangezien je m niet eens heb afgekeken.

Als ik iets niet lekker vind, hoef ik het ook niet helemaal op te eten, om tot een ander oordeel te komen....Jij nooit een film uit gezet??

Jawel, maar dan ga ik daarna niet hoog van de toren blazen over de inhoud en de thema’s die aan bod komen. Laat staan ontkennen dat er thema’s (die er huizenhoog bovenop liggen) niet aan bod komen. Kul uitkramen, is dat.

Ik vind ook dat je een film wel uitgekeken moet hebben voordat je een stem plaatst.

Staat volgens mij ook gewoon in de site regels.

Maar vind je niet dat het punt van de film op een gegeven moment wel gemaakt is? Er wordt m.i. te ver gegaan in het tonen van het geweld, het is gewoon lelijk en vervelend om te zien. Aan de hand van Robert Downey's karakter en de nieuwsrubrieken op de achtergrond wordt de boodschap veel beter duidelijk gemaakt, dat had nog wel wat meer uitgewerkt kunnen worden. Dan had je al dat te expliciete geweld niet nodig gehad.

Het explicite geweld gaat mij niet snel vervelen. Het wordt ook kleurrijk in beeld gebracht. Wel vind ik dat de film te lang duurt en het op het eind gaat slepen. Juist het gedoe in de gevangenis met Downey vond ik minder, omdat toen het punt wel gemaakt was. Daarom 4* en geen 5*. Maar voor een scherpe analyse moet ik m herzien. Iets wat wel op de planning staat.

Precies Bassie "'je vindt dat de film te lang duurt..".Een uurtje of twee deze shit trek ik niet. Het is vnl de vorm , de invulling die mij erg tegen stond: animatie, kleur en dan weer zwart-wit ...en weer kleur, (dode?) dieren , elke seconde een ander beeld ....met een snelheid door de geluidsbarriere....pffff ..Vervelend, stom, irritant, en uiterst vermoeiend.

Zo nu heb ik het onderbouwd Bassie; totaal niet mijn ding.

Bassie.......kussssss...hahahahaha

Tsja...ik moet zeggen dat ik deze film een grote afknapper vond. Alle lovende woorden ten spijt. Niet mijn stijl zal ik maar zeggen. Tarantino films in dit genre zijn stukken beter.

Fokking hell, wat was dit slecht. Dus je hebt een graf hekel aan geweld en daarom maak je een film vol met stompzinnig geweld om aan te tonen dat geweld verheerlijkt wordt via de media. No points oftewel in keurig Umbutu's "Nix gut."

Sinds wanneer hebben Stone en/of Tarantino een grafhekel aan (film)geweld?

Het is hoe de media daarmee omgaat, waar deze film tegen ageert.

Bijzondere film van Stone die stukken bruter en rauwer is dan wat Tarantino ooit gemaakt heeft. Het lijkt wel een ware LSD-trip waar Stone je in meeneemt en introduceert tot het nihilistisch gestoorde duo Mickey en Mallory. Vooral de ongemakkelijke sitcom-scènes waarbij een lachband gezet is onder scènes die (meer dan) alluderen op de incestueuze neigingen van de vader naar Mallory zijn echt formidabel uiteengezet. De lachband maakt het zo verschrikkelijk ongemakkelijk en strookt helemaal niet met de dialogen. Qua regie en creativiteit kan dit echt wel tellen.

Leuke Downey jr. ook hier (de man kan zo geweldig acteren, zou het af en toe wat meer moeten doen) als op geweld en sensatie beluste journalist. Een verpersoonlijking van de geweld verheerlijkende Amerikaanse samenleving na de arrestatie van seriemoordenaars zoals Manson en Bundy (en de media die daar vrolijk in meegaat, mensen zijn gewoonweg bijzonder gefascineerd in moorden en geweld - zie maar de Dahmer-serie nu ook weer op Netflix).

De kleuren, de korte shots, het voortdurend switchen naar zwart-wit, verschillende stijlen die mekaar afwisselen,... het wordt na verloop van tijd wel wat veel maar dat was uiteraard ook de bedoeling van Stone. Heerlijke rauwe film, zonder enige vorm van subtiliteit.

Grafhekel of niet, het gaat erom dat die twee regisseurs niet kunnen verbloemen dat geweld een gigantische geldmachine is en dat ze er door gefascineerd misschien zelfs wel door geobsedeerd zijn. Het uitermate dunne verhaal in deze film waarin de verheerlijking van geweld door de media van een kritische noot wordt voorzien komt op mij over als een vorm van "gemakkelijk scoren." De hersenloze geweldverslaafde kijker krijgt precies wat hij wil, en de filmkenner laaft zich aan elk sprankje intertekstualiteit in een orgie van geweld.

Dat Tarantino, Stone en ik als kijker geobsedeerd zijn door geweld, zal ik zeker niet ontkennen. Maar gemakkelijk scoren is het zeker niet. Je gaat dan namelijk volledig voorbij aan de visuele vorm.

Die is namelijk totaal uniek en fantastisch gemaakt. De hyperkinetische afwisseling van stijlen en beelden kan je ding niet zijn. Maar als liefhebber van deze audiovisuele kunstvorm, kun je er moeilijk aan voorbijgaan dat het een bijzondere productie is.

Zelf zie ik weinig verschil tussen geweldscenes en dans. Het zijn beide choreografieën van het menselijk lichaam. Deze film zie ik wat vorm betreft dan ook als een geweldige dansvideo. Dus ondanks mijn obsessie met geweld, weet de film vooral om andere redenen te scoren bij mij.

Naar een script van Tarantino, die zelf niet blij was met de uitwerking. En ergens snap ik dat, want de film legt het er erg dik bovenop en de eindeloze trip die de film pretendeert te zijn is op zijn zachtst gezegd uitputtend. Maar ook energiek en origineel. En hij geeft stof tot nadenken.

Het script vertoont enigszins een vergelijking met True Romance: jonge verliefden trekken erop uit en schromen niet voor een dode meer of minder. Maar hier wordt het in het extreme doorgetrokken. En waar Clarence en Alabama direct op mijn sympathie konden rekenen, is dat bij Micky en mallory lastiger. De gewetenloosheid van hun daden houdt dit tegen.

En toch…. Na twee uur lang in hun gestoorde wereld te hebben geleefd leef je met hen mee. Wat helpt is dat werkelijk ieder ander personage een karikatuur is. De machtsbeluste politie, de mediageile presentator, de sadistische gevangenisdirecteur, om nog maar te zwijgen van de stereotype karakters die ze vermoorden.

Iedereen behalve het gestoorde koppel lijkt weg te zijn gelopen uit een tv serie en dat is precies wat de film wil vertellen.

Micky en Mallory zien mensen niet meer als mensen, maar simpelweg als karakters. De mensen die ze doden zijn enkel datgene dat ze doen (bijvoorbeeld wielrennen) of wat ze in hun ogen vertegenwoordigen (de sensatiezucht van de media). Een mensenleven is dan niks meer waard.

Woody Harrelson is fantastisch als Mickey. Verknipt, gevaarlijk, humoristisch en onvoorspelbaar. En de enige die zich simpelweg laat leiden door instinct, in plaats van door macht, roem of geld. De roem die hij en zijn geliefde vergaren lijkt hij vooral te gebruiken om zijn visie uit te dragen op de verknipte relatie die Amerika heeft met geweld.

En daarmee is hij, net als bijvoorbeeld Alex in A Clockwork Orange, een baken voor ons als kijker om aan vast te houden. Want zijn wereldbeeld is weliswaar gestoord, maar puur.

De film stelt ons uiteindelijk de vraag wie meer schuldig is: de moordenaars of de media en het publiek dat zich vergaapt aan de moorden? Wie creëert wie? En wie is er dus uiteindelijk echt verantwoordelijk voor het in stand houden van deze waanzin? De kijker mag het antwoord geven.

4*

Ik hou van drukke films, maar deze is me bij vlagen te druk.Al is het nog steeds een erg sterke en vermakelijke film. De 4K UHD can Scream Factory is overigens echt prachtig! Transfer en geluid zijn beide fantastisch.

4* blijft staan.

Eerste 45 minuten heel erg goed. Vanaf het moment dat ze in de gevangenis zitten stort de film volledig in elkaar.

Ik herinnerde me flarden van deze film maar ik had hem nooit echt goed of volledig gezien. Nu eindelijk dan toch. Maar ik kon hier niet veel mee. Als ik zo de berichten lees van Basto dan zie ik ook wel wat Stone ermee wilde, maar voor mij werkt het niet. Vooral dat visueel van alles uit de kast wordt getrokken kan iets moois opleveren (ik heb ook wel films van Stone gezien waar dat werkt) maar hier voelt het allemaal zo lukraak en als los zand dat het irriteert en ik de schoonheid van de beelden ook niet meer waardeer. Inhoudelijk nogal simplistisch neergezet (of beter, te cartoonesk en daardoor storend), Harrelson irriteert, Lewis straalt niets uit en Downey Jr. is geen moment geloofwaardig. Dan blijft er heel weinig over. 1,0*.

Best oké.

Verrassende film, of toch omdat het van de hand van Oliver Stone is. De eerste 20 minuten zijn zeer tof. Visueel afwisselend en aan een grandioos tempo verteld. Het cynische ondertoontje is zonder meer leuk. Juliette Lewis is sterk, Woody Harrelson ook.

De tweede helft zakt het niveau een beetje. De stijl blijkt vermoeiend en een aantal acteurs komen niet uit de verf. Verhalend kent de film ook nauwelijks verrassingen. En zodus dooft het vuur een beetje ook al is de finale, wederom,'luid en energiek.

3