Natural Born Killers (1994)

Ik vond de gestyleerde shots onnodig. Het schakelen tussen scheef gehouden camera's, zwartwit etc. had nooit een duidelijke reden, en leek volledig willekeurig plaats te vinden.

Daardoor valt deze film onder het kopje 'pretentieus' en heeft hij automatisch een bovengrens van 2.5 sterren.

Het spijt mij zeer.

Ben het helemaal eens met Onderhond en Dionysos.

Waanzinnige film. Gister gekeken (wel onder invloed van het een en ander) maar ik dacht dat ik gek werd. 4,5*. Ben trouwens wel benieuwd wat er van over blijft als ik hem nuchter zie.

Wat een heftige film! keihard confronterend met een boodschap die heerlijk is ingepakt en het knalt van je beeldscherm af. Hoogtepunt mickey die de bewakers vermaakt met een grap, dan vanuit het niets iemand overmeesterd en er weer op los knalt onder de geweldige bombtrack van rage against the machine

4*

Domme saaie langdradige film

heb er niet lekker voor kunnen zitten, regelmatig stopgezet en verder kijken echt het is gewoon de kijken niet waard

0,5

Zo zie ik ze graag. Nooit zoveel creativiteit achter iemand als Oliver Stone gezocht. Maar hier gaat hij helemaal los, op meerdere fronten.

Laat ik maar eens beginnen bij het fantastische camerawerk. De kleurenfilters zorgen voor een aangenaam contrast in kleur. Groene, zwart - witte, rode en blauwe kleuren wisselen elkaar regelmatig af. Soms worden er zelfs felle kleuren in combinatie met zwart - wit gebruikt. Het ene moment dat Mickey helemaal oranje gekleurd is vond ik ook mooi. De vele close - ups van dieren en van bepaalde materiële zaken vervelen niet maar zijn als een lenzenreiniger die je weer beter doet zien.

Het verhaal is ook al briljant. Neem nou het prachtige begin. Lekker sfeertje mede dankzij de fijne muziek. Als Mickey en Mallory de boel vermoorden loopt Mallory als een soort konijn naar de enige overlevende . Onwijs grappig begin, vooral als je bedenkt dat je met een alledaagse film te maken gaat krijgen. Komisch hoogtepunt vond ik het moment dat Mallory iemand vermoord omdat hij haar niet goed gebeft had.

Het verhaal doet je ook aan het denken zetten onder het genot van een lekker anarchistisch 2de uurtje waarin er veel geweld en geweld aan bod blijven komen. Waar de hoofdpersonages moorden omdat ze schijt aan alles en iedereen hebben, lijkt het alsof de regisseur hetzelfde motto deelt.

Naast controversieel ook heerlijk experimenteel! Gelukkig dat Tarantino zich hier verder nauwelijks mee heeft bemoeid. 4,5*

Ik moet zeggen dat ik me best vermaakt hebt, alleen Julliette Lewis vond ik tergend slecht. De manier van filmen, en de verschillende kleuren trok me best wel. 3.5*

The Stone(d)-experience

'Natural Born Killers' is de reden waarom Stone meer aanzien verdient dan eeuwig kind Tarantino, waarom Stone de voorkeur verdient en waarom Stone kwalitatief de betere regisseur is.

Hoewel Tarantino bekend staat om zijn liefde voor het filmmedium (de plaatselijk videotheek behoort tot zijn collectieve geheugen), toont Stone in 'Natural Born Killers' een grotere beheersing bij het verkennen van de grenzen van het medium.

Centraal in deze meedogenloze en wervelende trip van Stone staat een modern Bonnie and Clyde koppel, dat overigens met veel bravoure, energie en excentriciteit wordt neergezet door Harrelson en Lewis. Ook de rollen van respectievelijk Downey Jr. en bovenal Tommy Lee Jones, zijn het vernoemen meer dan waard.

Aan de hand van deze personages en een fenomenale collage van filmtechnische snufjes (je houdt je werkelijk niet voor mogelijk wat Stone hier allemaal klaarspeelt) biedt Stone ons een schaamteloze en bruisende visie op de mediatisering en de media in het algemeen, één die al sinds de Vietnam-oorlog aan de gang is.

De eveneens wervelende en bijzonder opwindende soundtrack vormt bij dit alles de overheerlijke kers op de taart. Een taart die geheel tegen de verwachtingen in, wist te overdonderen, en aldoende een bijna ongezien zintuigelijke ervaring biedt.

Dikke 4* ...die bij een volgende kijkbeurt haast met zekerheid zal worden verhoogd.

Vond dit een zeer aparte film. Het begin van deze film in de bar vond ik zeer sterk, zeker vanwege het geweld in combinatie met de muziek (shitlist van L7). Het verhaal vond ik best goed (een moderne bonnie and clyde versie) en de film bevat eigenlijk een en al geweld (ook met sublieme humor). De hoofdrol spelers Woody Harrelson, Juliette Lewis en Tommy Lee Jones acteren prima in deze film.

Kortom dit is een uitstekende film.

Heerlijke film vol zwaar geweld en rare dialogen. Typisch een film waarvan je denkt ''wat moet ik ermee'' maar die wel enorm boeit.

Ik vond hem echt tof. Het duo speelde dan ook geweldig een moordend paar. Zoals ze met de shotgun de fietser van zijn fiets knalden...hehe.

Niet dat de film super schokkend is, maar hij is niet voor tere zieltjes.

4*

Vond hem echt goed.

Vrij vervelende film. Persoonlijk vind ik dat je deze film niet voor de tweede keer moet gaan kijken. Eén keer is méér dan genoeg.

Ik vond de rol van Juliette Lewis echt heel irritant. Ze straalde alleen maar verveling uit (is dit mogelijk?). De rol van Woody daarentegen was veel beter.

Het eerste uur van de film zit je in een dip. Je overweegt om de film uit te gaan zetten. Dit was bij mij gelukkig niet het geval. Om even strikt te zijn gebeurt dat nooit bij mij, omdat dat zonde is. Ik vind dat je een film niet kan beoordelen als je er maar een kwartier naar hebt zitten kijken. Zoals Kouros dat heeft gedaan:

De film begint pas leuk te worden als Woody z'n hoofd kaal scheert.

Een 3*, en dan mats ik de film nog! Ik had hier eerlijk gezegd meer van verwacht...

Deze film dus. Stond al eeuwen op mn lijstje, maar het kwam er niet van.

Dat de film niet serieus (te nemen) zou zijn (wat ik hier meermaals hoor), is maar betrekkelijk. Hij overdrijft op vele fronten, maar is daarom juist niet alleen komisch, maar de spijkerharde aanklacht is daarom erg duidelijk. Dat dit op een wrange manier grappig is, kan ik natuurlijk alleen maar beamen. De film lijkt trouwens nog steeds erg actueel en ik ben bang, dat het nog veel erger word met de reality tv die uit de grond schiet (wat zou ik graag eens kijken naar iemand die soep eet ) en alle youtube waar de meest gekke dingen op staan, omdat het schijnbaar 'interessant' moet zijn om te zien.

Zeker in het begin van de film, lag het er nog veel dikker bovenop en viel er meer openlijk te lachen. Later werd het een stuk subtieler, maar daarom ook nog wel een stuk beter waarschijnlijk.

Toch ook even een apart hokje voor het visuele. Wat was dat geflipt gaaf zeg. Van zwart-wit naar kleur van getekend en weer terug. Dat nog eens in hoog tempo, daar word ik helemaal blij van. Ook met de camera zelf worden alemaal van dat soort truukjes uitgehaald, wat bij elkaar zorgt voor een erg levendige film. Er schijnt vaak helemaal geen reden voor een stijlswitch te zijn en dat random wisselen werkt erg leuk. Op de momenten dat het dan wel thematisch word toegepast, is dat dan ook erg krachtig.

Acteerwerk is goed. Lewis is niet bepaald erg om naar te kijken ook.

De soundtrack is erg sterk met onder andere RATM en NIN, maar vond ik wel vaak teveel als achtergrond dienen. Aan de andere kant had een hardere soundtrack misschien helemaal niet bij de sfeer en de boodschap van de film gepast. Ook speelt het natuurlijk erg mee, dat een paar van de gebruikte nummers, zware favoerieten van me zijn en dan kan het naturlijk niet hard genoeg zijn.

Een film die me dus zowel visueel en ook qua boodschap erg is bevallen. Ook heb ik me gewoon erg vermaakt. 4.5*

Vreemd en origineel filmpje van Stone met puike prestaties van de cast. Niet het meesterwerk waar velen hem voor houden, maar absoluut goed.

Heerlijk zwarte komedie met vele topstukken: Het begin in het restaurant, het vervolg erop waar ze elkaar ontmoeten, De shoot-out in de gevangenis.

Visueel is deze film erg sterk. Het zwart-wit afwisselen met de felle kleuren in een snelle montage was een goede zet van Stone. Enkel mocht er soms wel eens een ander muziek gekozen zijn. Soundtrack is over het algemeen goed maar soms maakt het de film enkel té chaotisch, gelukkig komt dat niet veel voor.

Juliette Lewis vond ik het sterkst acteren van allemaal, ze brengt het zeer goed over integenstelling tot Harrelson die ik zelden tot de ultieme psycho zag overkomen. Tom Sizemore en Robert Dawney Jr. schitteren in de bijrollen. Tommy Lee Jones vond ik uitermate irritant.

Film die je niet aan iedereen kan aanraden maar als je houdt van goeie zwarte humor in een Tarantino sfeertje is het geweldig!

****

Een script van Tarantino met het satirische sausje van Stone en een hele lading audiovisuele creativiteit, tja eigenlijk kon dit voor mij niet misgaan.

Had nooit gedacht dat Stone dit in zich had, wat een psychedelische trip is dit geworden. Dynamisch camerawerk, prachtig gebruik van kleur, stukjes animatie, en op het eerste gezicht rare close-ups zorgen ervoor dat deze film een genot is om te zien. Vond ook de soundtrack erg sterk, met nummers van Rage Against the Machine en Nine Inch Nails als uitschieters.

Script is ook sterk uitgewerkt. Misschien een paar mindere scènes maar verder erg boeiend, treffend en soms hilarisch. Cast doet het ook fantastisch en heb de bijrollen van Tommy Lee Jones en Robert Downey Jr. zijn bijna even memorabel als de fantastische prestaties van Harrelson en Lewis.

Deze moet ik nog een keer zien, 4* voor nu.

Degelijke Oliver Stone film met een lekkere soundtrack.

Mijn probleem met dit soort films blijft alleen dat het allemaal al zo veel keer eerder gedaan is.

Toch is het een pakkende film.

Daarom een dikke voldoende voor deze.

Bonnie & Clyde in een modern jasje . Ik keek hem laatst voor een tweede keer en was bang dat ie tegen zou vallen, maar gelukkig bleef deze film nog steeds een plezier om naar te kijken. De psychedelische sfeer geeft prima de toenmalige gemoedstoestand van Oliver Stone weer en geeft wel iets aparts aan de film.

Een goede film die mij door de montage en het algemene psychedelische sfeertje niet helemaal kon bekoren. Eigenlijk zijn het voornamelijk Tommy Lee Jones en de fenomenaal overacterende Robert Downey Jr. die de show stelen en meteen goed duidelijk maken dat in deze film in feite iedereen een gek en potentiele sadist/moordenaar is. Woody Harrelson en Julliette Lewis deden het ook niet verkeerd, maar de personages die ze speelden irriteerden me toch voor het grootste gedeelte door het redneck imago, waardoor ik de scenes met hun twee het minst interessante uit de hele film vond.

Verder heb ik moeite met de snelle montage van random beelden die het idee geven dat de kijker of de hoofdpersonen in een psychedelische trip verkeren. Ik ben niet anti-drugs, maar net als bij Fear & Loathing In Las Vegas vond ik de look van de film hierdoor vervelend. Ik zeg hiermee niet dat het slecht is, het trekt mij gewoon persoonlijk niet. De film werd mijns inziens dan ook het best toen Mickey en Mallory opgepakt werden en het Downey Jr. personage over de documentaire begon.

Een ander groot pluspunt blijft wel de soundtrack, voornamelijk de nummers van Leonard Cohen van het The Future album zorgen voor een perfecte woestijn/road sfeer die de film absoluut ten goede komt. Expliciet geweld vind ik meestal in films geen probleem, zo ook hier niet, al moet ik zeggen dat ik het eigenlijk nog een redelijk brave film vind qua gebeurtenissen en het weergeven daarvan.

Al met al een film die zeker de moeite waard is, maar zeker niet voor iedereen gemaakt is.

Wat bezielde Oliver Stone in Godsnaam toen hij Natural Born Killers maakte? Het valt moeilijk te zeggen, maar ik had nooit zo'n stijlvolle film van hem verwacht. Stone staat misschien bekend als een relschopper (in ieder geval in de jaren '80 en '90), maar dat merken we vooral op inhoudelijk gebied, door de keuze van controversiële standpunten in evenzo controversiële zaken. De presentatie blijft echter vaak braaf.

Niet in Natural Born Killers, een film die me doet afvragen waarom Stone zich niet wat vaker zo heeft laten gaan. Het past eigenlijk uitstekend bij zijn werk. Stone is inhoudelijk geen subtiele regisseur. Zijn standpunten worden vaak simpel en met veel lawaai duidelijk gemaakt. Dus waarom er niet een even luidruchtige aankleding aangeven als je toch bezig bent? Natural Born Killers is inhoudelijk waarschijnlijk Stone's minst subtiele film, maar juist door de presentatie kwam zijn gedram beter aan dan ooit. Het is een klein meesterwerkje eigenlijk.

Stone kent geen grenzen hier. Ik heb eerdere films gezien die veel spelen met vorm (inclusief het mixen van live-action en animatie en zwart-wit met kleur), maar nooit zo wild en daarin zag ik ook zeker nooit zulke rear-projections (waar ik overigens geen groot fan van ben, ook hier niet), vreemde editing (veel shots die nog geen seconde duren en die we nauwelijks waarnemen, met nachtmerrie-achtige beelden) en weet ik wat al niet. Het is een gestoord geheel. Na een geweldig begin vroeg ik me na een half uur/drie kwartier af of de film niet eentonig zou worden, maar dan herpakt ie zich weer. Alleen enkele Japanse films hebben later volgens mij de waanzin hiervan nog weten te vangen.

Niets dan lof ook voor de acteurs. Je kunt er niet van houden, maar over-acting is hier gewoon nodig. Dit kan snel irriteren, maar hier is het wel genieten van maffe bijrollen van Downey Jr. en Tommy Lee Jones, terwijl een nooit betere Woody Harrelson en Juliette Lewis de spotlights geweldig vullen. Jammer eigenlijk dat Lewis in werkelijkheid de spotlights compleet heeft verloren. Ik zou wel meer van haar willen zien.

En de boodschap? Die is lekker ironisch. Een film die de media bekritiseerd maar meteen op dezelfde manier scoort als die media. Daar zou je Stone makkelijk mee kunnen bekritiseren, maar hij red zich er sterk uit. De hoofdpersonen maken hun statement over de media door die media (gepersonificeerd door Downey Jr.) te doden, terwijl ze ook een camera nodig hebben om dit statement te kunnen tonen. Stone lijkt zich bewust van de zwakke kant van zijn statement en haalt hem, geheel in de geest van de film, zelf aan. Leuk.
4*

It's just murder. All God's creatures do it. You look in the forests and you see species killing other species, our species killing all species including the forests, and we just call it industry, not murder.

Ow-kay.. dit had ik dus niet verwacht, de reden waarom ik deze film zag was omdat het verhaal een 'story by Quentin Tarantino' was. De film begon dan ook helemaal zoals een QT-film zou beginnen, ik had zelfs eventjes verwacht dat Oliver Stone dezelfde stijl ging hanteren als Tarantino gebruikte voor Pulp Fiction. Verrassend genoeg veranderde de film in een surrealistische rit aan absurde gebeurtenissen dat ondersteund werd door flitsende beelden of fel kleurgebruik. Oliver Stone heeft me met Natural Born Killers op alle fronten in ieder geval aangenaam verrast. Als Tarantino deze film zelf geregisseerd had, zou het eindresultaat er heel anders uitgezien hebben, visueel stukken minder origineel. Maar daarom moet ik mijn stemmen nog niet gaan herbekijken bij Reservoir Dogs of Pulp Fiction aangezien beide films voor mij een hogere herkijk-waarde hebben dan NBK en nog altijd veel genietbaarder en hoogstaander zijn dan zowat alle andere misdaadfilms van de afgelopen 20 jaar.

Anyway, ondanks dat de film nergens realistisch overkwam (wat natuurlijk ook niet de bedoeling was) zat er toch een duidelijke boodschap in deze film, een aanklacht op de media en het bestaan van de mens in het algemeen. En dat verpakt in een erg surrealistisch (maar daarom niet ongeloofwaardig) verhaal over een seriemoordenaar en zijn jonge vriendin die van stad naar stad rijden in hun rode Dodge convertible om er een puinhoop achter te laten. De hoofdrollen werden gespeeld door Woody Harrelson en Juliette Lewis die hun rollen perfect speelden met de nodige over-acting. Ook Robert Downey Jr. en Tommy Lee Jones liepen doorheen de film als ADHD-lijdende personages wat hier natuurlijk goed paste, al kan ik me wel voorstellen dat mensen er zich na een tijd aan beginnen ergeren. Deze film is redelijk misselijkmakend en vooral gestoord wat waarschijnlijk ook de reden is waarom dit van een hoog 'love it, hate it' niveau is.

4.0 sterren

Waanzinnige film!

Een aaneenschakeling van moord en geweld, verpakt in één van de meest bizarre cinematografieën die ik ooit gezien heb: kleurengebruik (soms zwart-wit, dan normaal, dan weer een kleur), animatie, te gekke montage en cameravoering, niks is conventioneel en het neigt vaak naar pure chaos. Daartussen worden op tijd en stond vreemde, soms horror-achtige beelden getoond, zo kort en snel dat je amper weet waar je naar kijkt. Zelfs de stijl van het verhaal verandert soms: de manier waarop Mallory's familie wordt voorgesteld, in ware sitcom-stijl, is gewoonweg hilarisch. Schitterende soundtrack ook!

Maar, ik denk wel dat je er van moet houden. Ik kan gerust begrijpen dat deze film voor sommige mensen echt bagger is. Maar niet voor mij dus, ik hou er wel van.

Al moet ik zeggen dat er- na een werkelijk fantastische openingsscène en dito vervolg - toch een moment in de film was waarop ik me afvroeg waar het nu eigenlijk allemaal naartoe gaat. Gelukkig herpakt de film (of beter de regisseur) zich en volgt er werkelijk nog een zinderende finale.

Ik was helemaal weg van Woody Harrelsons vertolking. Met wat een charisma loopt die man te acteren. Daar waar de andere acteurs meer een karikatuur neerzetten (bewust allicht, denk maar aan de gewelddadige flik Scagnetti gespeeld door Sizemore en de mediageile talkshowhost gespeeld door Robert Downey Jr.), slaagt Harrelson erin z'n personage Mickey echt geloofwaardigheid mee te geven. Ik was echt geïntrigeerd door die man. Charmant maar onvoorspelbaar, en een echte natural born killer, en ik geloofde ook echt dat hij een moordenaar was. Prima dus. En ik ga iets bekennen: ik zie Juliette Lewis eigenlijk graag spelen. Veel mensen vinden haar maar een irritante actrice maar ik niet. Ik hou van de manier waarop ze haar personages gestalte geeft, vaak op een sletterige sloerie-achtige manier. Da's hier niet anders, en ik hou daar wel van.

Inhoudelijk is de film voor discussie vatbaar: de drang naar sensatie van de media wordt wel gehekeld, maar uiteindelijk trapt de film daardoor in z'n zelfgemaakte val. Niet dat ik me daaraan stoorde, daarvoor was de film veel te vermakelijk.

Een grappige, aparte film, die erg origineel is. Woody Harrelson en Julliette Lewis zijn perfect gecast voor deze rollen. Er wordt wat af gemoord in deze film en Oliver Stone brengt het stijlvol en sfeervol. De constante afwisseling tussen zwart-wit, kleur en soms ook animatie geeft de film een unieke look mee.

Verder oogt het verhaal wel enigszins Bonnie & Clyde achtig omdat ook hier een duo te werk gaat die ondanks hun slechte daden bij het volk erg geliefd is. Tevens bevat de film sterke en soms ook erg grappige dialogen.

Ook heeft de film een prima soundtrack en zijn de bijrollen van Tommy Lee Jones en Robert Downey Jr., die beiden lekker overdreven acteren, ook goed en vermakelijk trouwens.

Toch heeft de film af en toe ook wat inzakmomenten en is het niet de hele speelduur even boeiend. Vermakelijk, origineel en af en toe uiterst hard is de film in ieder geval wel.

3,5*

Zieke en weirde film dat ik niet had verwacht van Oliver Stone. Juliette Lewis acteert goed maar alle eer gaat naar Woody Harrelson. Geweldige acteur is dat. Tommy Lee Jones vond ik dan wel weer wat minder. Een beetje te over act.

Over de film. Eerste uur is erg verwarrend met allemaal rare visioenen of weet ik wat het allemaal is. Vanaf dat hij de indiaan vermoord begon het allemaal wat duidelijker te worden. Het heeft inderdaad ook wel veel weg van bonnie & Clyde. Toch blijft het orgineel en vernieuwend. Waarschijnlijk omdat er steeds weer zieke scenes in voor komen. Neem nou het hoofd van de gevangenis directeur op een stok of op het einde. Dat ze die Wayne kapot schieten en vervolgens gaan staan zoenen.

Na Platoon overtuigd Stone me weer met dit keer een heel ander soort film.

1994 Pulp Fiction en Natural Born Killers, dat waren toch wel dé films die je gezien moest hebben En ze blijven nog makkelijk overeind.

Erg gaaf filmpje dit. Mooi geëdit, kleurrijk, hoog tempo en dat twee uur lang non-stop. Lekker geschifte personages ook van Harrelson, Jones, Sizemore en Downing Jr.

En Lewis natuurlijk.

VInd het vaak flauw als films een soort van boodschap hebben, maar dit is wel een heerlijke en weinig subtiele uitvergroting van geweldsverheerlijking (op tv en van seriemoordenaars). En wat doet dat het toch goed in films heh

De openingsscene zet goed de toon en het gedeelte erna met de family comedy show en het lachbandje is weergaloos. Erg fijne soundtrack ook. Enige jammere is dat de perikelen in de gevangenis iets te lang duren.

Dit was het laatste wat ik nog moest zien als Tarantino liefhebber en dat is me niet tegengevallen.

Ondanks het feit dat Tarantino enkel het script heeft geschreven was de film om te smullen. Stone heeft echt iets unieks neergezet.

Alles begint met een ijzersterke openingsscène gevolgd door een aaneenschakeling van waanzinnige stukken. De soundtrack is briljant gekozen. Vooral de drie nummers van Cohen (Waiting for the Miracle, Anthem en The Future) kon ik erg waarderen.

Wat betreft de casting, die is ook erg goed. Alles klopt en de personages zijn lekker dik aangezet.

Conclusie, een welverdiende 4,0 sterren.

Wat een meesterlijke film.

Hier kan Scott Pilgrim nog wat van leren! Ik moest er in het begin wel aan wennen, de cartoons, schuine beelden, effecten en zwart/witte beelden ertussen. Maar dat was zo gebeurd en eenmaal als je erin zit kom je er niet meer uit. Je aandacht wordt er continu bijgehouden door de verschillende plaatjes.

Yesss, lekker rauw zit het in elkaar en het kwam erg fresh op me over.

'Story by Quinten Tarantino' en dat was er ook wel vanaf te zien.

Woody Harrelson is erg geschikt voor deze rol want hij kan zowel grappig als sirieus overkomen en ook hier speelt hij weer een boeiend karakter.

Juliette Lewis had ik nog niet eerder gezien en vond ik ook prima met 'n shotgun.

Het hele gevangenis-gebeuren vond ik nét iets te lang duren. Hier zat wel een leuk muziekje onder, een of andere Arabische moskee.

Nog een paar geniale uitspraken zaten ertussen. ' Je draaft te ver door. Ga maar plaatjes schieten' ( ipv knallen -> filmen ).

Toch miste ik een hoogtepunt en ietsjes meer betrokkenheid. Mede door al die losse shots word de film 'n beetje opgesplitst in kleine stukjes.

Maar ik ben erg verast. Aparte movie, zeker een bijzonder werkje.

Wrede combinatie, paddo's en twee seriemoordenaars.

Ik kon echt helemaal niets met deze film, de visuele effectjes lijken me puur experimenteel en falen dan ook keihard op vele momenten. De animaties voegen geen reet toe, net zoals dat vervelende zwart/wit de hele tijd tussendoor. Als iemand mij het nut kan uitleggen van dit vervelende gebruik van kleuren, graag. Ik kon er in ieder geval weinig mee.

Film begon nog wel aardig, mede dankzij die leuke sketch met Rodney Dangerfield, maar dat is wat mij betreft samen met die medicijnenwinkel het enige geslaagde visuele trucje wat Stone(d) uit de hoge hoed heeft weten te toveren.

Voor de rest is het allemaal maar strontvervelend en eigenlijk voegt het ook 0,0 toe aan het verhaal. Als het verhaal zich er voor leent om visueel flink uit te pakken(Fear and Loathing in Las Vegas) kan ik er nog wat mee, maar hier probeert Stone een visuele trip te maken terwijl dat alleen maar afleid en niks toevoegt aan de film(behalve irritaties).

Achteraf gezien heb ik ook geen snars van de film gevolgd, simpelweg omdat de hele film me verder ook niet wist te boeien. Ook de vele acteurs irriteerden me mateloos. Van Downey Jr. tot aan Lee Jones en Lewis. Wat dat betreft vind ik alleen Harrelson op zijn plek in de film.

Totale deceptie en niet interessant. Er zijn wel betere visuele tripjes te vinden dan dit wanproduct.

1,5*

Gisteren weer gezien. Ik vind dit pure videokunst. En het verhaal klopt ook prima, wat wil je nog meer? Misschien iets minder geweld?

In het begin gaat het er hard en rauw aan toe maar verderop ben je daaraan gewend en krijgt de humor een Monty Python-achtige uitstraling. Te absurd voor woorden.

Kortom een mooie satire.

Ik kan deze film bijna niet kijken zonder een kotszakje bij de hand te hebben. Of het aan de irritant nerveuze cameravoering ligt of aan hoe ze het expliciete geweld in beeld brengen, dat laat ik in het midden. Vast geen slechte film, maar mij doe je er geen plezier mee.

Gister maar weer eens gekeken deze Tarantino (script). Vond het vroeger wel een strakke film, toen ik hem met m'n vriendjes keek (al begreep ik er toen geen hout van) . Nu begreep ik hem wel, maar vond ik er helaas vrij weinig aan.

Ook weer Oliver Stone die weer een morele stelling aan de dag brengt. In feite zag hij het wel goed, want pas in een latere periode is zulk soort televisie echt hot geworden. Maar alleen de manier waarop hij het verfilmt vind ik niet goed en leuk om naar te kijken. Inderdaad die tekenfilm shots en dat zwart-wit af en toe. Filmtechnisch af en toe wel geniaal maar het geheel sprak me gewoon niet (meer) aan.

Ook een wanstaltig slechte bijrol van Tommy Lee-Jones overigens, wat een slechte casting. Zal deze niet snel nog een keer kijken.

Mooie film die als een goed in elkaar gezette mozaiek aan je voorbij gaat. Qua beelden, kleurgebruik en camerawerk zeker goed in elkaar gezet. Ik had het echter allemaal wat spannender verwacht. Ik miste, denk ik, toch wat meer diepgang bij de twee. Ze kwamen meer op me over als 2 hersenloze junks die geen idee hadden wat ze aan het doen waren. En dat haalde voor mij de spanning er toch een beetje uit. Ik heb er dus een beetje een dubbel gevoel bij.