Natural Born Killers (1994)

Wat een trip is Natural Born Killers.

Met NBK levert Stone een fantastische experimentele film af. Het verhaal is best rechtoe rechtaan, maar de uitwerking is wat deze film geweldig maakt. De vele formats qua film is fantastisch gedaan. Alles wat er te vinden is, is welgebruikt. Dit maakt deze film tot een heerlijke surrealistische film. Ook het gebruik van muziek en geluid is fantastisch gedaan. 3 nummers die doorelkaar heen spelen zorgen ervoor dat je helemaal meegaat in de trip. Het gebruik van de psychadelische beelden en achtergrond fotografie versterkt dat alleen maar.

Ook veel aanwezig is de kritiek op de media die alles opblazen, en van moordenaars sterren maakt. Dit blijft continu aanwezig en berijkt in het midden van de film zijn hoogtepunt in het intervieuw met Downey Jr., die een heerlijke rol speelt. De casting is trouwens perfect. Iedereen maakt iets van zijn personage en gaat tot het uiterste qua kunnen. Tommy Lee Jones is hier een goed voorbeeld van. Een heerlijke rol. Toppunt van de film is toch wel de scène van de gevangenis riot . Hierin gaan echt alle remmen los. De film ging overal al tot het uiterste, maar in deze scène gaat het daaraan voorbij.

Een film die ik met plezier vaker ga opzetten.

Ik hou wel van vernieuwing in films, maar deze is toch iets te experimenteel naar mijn zin.

De film heeft meer weg van een flashy videoclip dan een echte film, en dat stoorde bij momenten.

Toch wel heel goeie acteerprestaties, vooral dan van Woody Harrelson.

De manier waarop de draak gestoken wordt met het fenomeen massa gekte vond ik best grappig, als ware rocksterren heeft het moordende koppel z'n geflipte aanhang fans die wel eens door hun vermoord willen worden haha.

Het was wel een ervaring deze film eens te zien, maar een tweede keer zou ik hem niet meer kijken. Hij zal ook zeker geen breed publiek aanspreken.

2,5 sterren

Vreselijke film met overacting van alle kanten. Waarschijnlijk de bedoeling van de makers, maar het deed mij allemaal niks. Werd ook helemaal para van die draaiende, kleur wisselende, schreeuwerige beelden. Waar gaat de hele film eigenlijk in godsnaam over? Nee, was helemaal niks voor mij, terwijl ik Harrelson toch hoog heb zitten.

Het is een film die waarschijnlijk niet door iedereen zal gewaardeerd worden, omdat de beelden vaak raar zijn (zwart/wit, kleur, psychedelische, ...) en het nogal gewelddadig is. Maar als je daardoor kunt kijken is het toch de moeite om te kijken.

Ik vond er niks aan. Vooral een pretentieuze film die sterk overroepen is. Dat voortdurend overgaan van zwart/wit naar groene beelden, dan rode beelden, dan enkele cartoons ertussen betekenden weinig. De hele regie is rommelig gemonteerde troep die kunstig zou moeten overkomen maar een weinig aangename en coherente kijkervaring oplevert. Behalve het idee dat de sensatiemedia van serial killers ongewild of gewild helden maakt en de prachtige soundtrack viel er verder weinig te genieten. De satirische toon viel me wel op maar had weinig effect op mij. Ik denk dat dit soort psychedelische experimenten gewoon niks voor mij is.

de eerste keer dat ik hem zag was ik overdonderd,de volgende dag met een dikke joint

nog een keer naar de bios.was ie nartuurlijk NOG beter.

maar nu heel wat later moet ik mijn mening bij stellen.

het exuse dat het een parodie is op moderne maatschappij is bijzaak.

het is een gemene film die een klein groep mensen hebben geinspireert

op een verkeerde manier.

laasts hoorde ik een nederlandse schrijver die een boek heeft geschreven over de'

columbine moorden.hij had zich er echt in verdiept,en het bleek dat de schutters behoorlijk

in de ban waren van deze film.

dat zijn er twee teveel in ieder geval.

aan de andere kant is het zo dat er ook mensen wat maniac werden na het zien van rambo first blood.en dat blijven allemaal wel labiel trieste mensen.

en het zal waarschijnlijk ok wel blijven voorkomen.er zijn natuurlijk genoeg losers die het ook

excuse gebruiken.en hoe je het ook went

of keert deze film verheerlijkt geweld op een manier

die bijna niet te over treffen is.(o.k clockwork orange kon er ook wat van.

nogmaals toen ik hem zag heb ik er van genoten,lekker anachistisch en goeie muziek

en psychdelisch.ik zou hem in die tijd ook zeker 4 sterren hebben gegeven.

maar ik vind het idee van stone dat het een parodie is of iets dergelijks hypoctiet.kill become famous and get away with it.

Vrij duidelijk dat dit uit de pen van Tarantino komt. Zieke film, bij vlagen ook zeer geestig in de dialogen. Het is wel even iets te chaotisch gemonteerd naar mijn smaak, ik kan wel veel hebben maar hier hebben ze het wel een beetje te veel gedaan. De cast is uitstekend met name Harrelson natuurlijk en Downey Jr. En een fantastische soundtrack.

3.5*

Een film van 2 uur die veel langer aanvoelt. Ik werd er op den duur gewoon chagrijnig van. De scenes die ik leuk en kijkbaar vond waren voor mij op een hand te tellen. En vanaf het gedoe in de gevangenis vond ik er al helemaal niks meer aan.

Verder kan ik totaal niks met de montage. Ik kan niet zeggen dat het per se slecht was, want wat weet ik ervan, maar zelf hou ik van films die vrij naturel zijn. Als er dan al gespeeld wordt met montage en vorm dan niet zo vreselijk willekeurig als hier alsjeblieft. Ik krijg bij deze film alleen maar het gevoel dat de makers zich een hele hoop werk op de hals gehaald hebben, just for the sake of it.

Ik krijg hier vast kritiek op van de liefhebbers maar ik ga gewoon even heel nuchter zeggen: Kom zeg Oliver Stone, je kan ook een beetje normaal doen. Je kan wel een hoop capriolen uithalen, maar dat maakt het niet per definitie boeiend of edgy.

Enige pluspunt was de rol van Mallory, vind haar een fijne actrice en ze heeft een aardige rol neergezet.

Moeilijk om hier een cijfer aan te geven. De inhoud was nog niet eens zo slecht of stom, maar de vorm heeft het voor mij persoonlijk totaal verpest.

2*

Stone's ideeën over media, geweld en alles wat daarbij komt kijken. Een wervelende satire die alle subtiliteit overboord gooit, maar vol overgave te werk gaat met onnoemelijk veel visueel geklooi, kinetische editing en een aantal geweldige vondsten. I Love Mallory is nog altijd om te gieren.

Casting kon niet beter, tot en met de bijrollen. Lekker vet aangezet, over the top met een aantal opvallende koppen. Rodney Dangerfield (vaak een flauw vent, hier niet), Robert Downey Jr., Tommy Lee Jones, allemaal goed, maar toch maar even een speciale vermelding voor Tom Sizemore.

Die gozer kon er wat van. Druk bezette soundtrack ook, met heel wat voltreffers erop. Een film boordevol uitzinnig, niets ontziend en tomeloos geweld dat met gejuich ontvangen wordt (Murder Me, Mickey!). Een kleine clusterbom. Ollie heeft een paar spetters op z'n naam, dit is er één van.

Oliver Stone zat in mijn geheugen als een Hollywood-regisseur die op zich nogal het boekje volgde, maar in veel gevallen wel enorm goed wist hoe dat boekje te verfilmen. Films als Platoon, Nixon, Wall Street, Any given Sunday, The Doors en JFK zijn op hun manier elk sterke films. Wat zou de man doen met een script van Tarantino?

Het resultaat is verrassend creatief. Het is een film geworden met een rush aan beelden die de psychotische seriemoordenaars op een sfeervolle en tegelijkertijd satirische manier weergeeft. Ik ben op zich wel blij dat Tarantino dit niet zelf verfilmd heeft. Grote troef is de juiste casting met Woody Harrelson en Juliette Lewis die de film perfect kunnen dragen. Ze weten het koppel zo neer te zetten dat je de satire erin kan lezen, maar zonder dat het een te komische karikatuur wordt. Dat is soms wel het geval bij bvb Tommy Lee Jones of Robert Downey Jr. Dat Mickey en Mallory gek waren hoort bij de rol, maar de andere personages leken ook niet helemaal in hun hoofd in orde. Dat is misschien wel de bedoeling om aan te geven dat iedereen wel een vijs los heeft, maar het voelt soms nogal onwennig aan.

Verder wel een sfeervolle en verrassend creatieve film (voor Oliver Stone) met een passende soundtrack. Een betere film uit de 90's.

Verdult wat is dit een aparte film.

Dat ik het zo apart vind, komt natuurlijk door de regie. Bij vlagen werd het gekke gedoe goed gebracht. Maar op den duur werden de gekleurde beelden irritant. Zo nu en dan was goed, om madness van de twee hoofdrolspelers aan te geven, maar dit was iets teveel van het goede.

Brengt me bij de twee hoofdrolspelers. Harrelson, levert weer een goede prestatie. Maar vooral Lewis kon mij wel bekoren. Wat een gestoord mens zet ze neer. Een van de beste vrouwe prestaties die ik ooit heb gezien in films.
Downey jr. en Lee Jones doen het beiden erg goed. Fijne bijrollen. Van allebei erg genoten als erge stereotypes van een gevangenisdirecteur en journalist. Sizemore niet te vergeten als 'bad cop'.

Deze film was bij vlagen gewoon een komedie. Het begin met 'I love Malory' was om te gieren met het gelach van de audience erbij. Fijn werk van Tarantino en Stone. Tarantino zijn hand in het schrijfwerk van deze film is weer duidelijk zichtbaar. Daar ben ik absoluut geen tegenstander van, want vaak levert hij geniaal werk.

Had richting een hoger cijfer kunnen gaan. Mede door de soms irritante regie en het naar mijn idee verveldende eind. Hoopte toch stiekem dat ze een koekje van eigen deeg zouden krijgen. Maar dat gebeurde niet. Jammer.

Wel vermaakt, dus een dikke 4*.

Heerlijke film dit.

Stone laat zich hier helemaal gaan. Gaaf geklooi met filters, geweldige editing, aantal lekker over the top scenes en ook die getekende stukjes tussendoor waren erg leuk. Harrelson vind ik altijd wel een fijn acteur, en laat hier zien dat hij geweldig geschikt is voor dit soort rollen. Lewis was tevens goed, maar de grootste verrassing was echter Robert Downey Jr, die echt een ontzettend komische en leuke rol speelt.

In het middenstuk, zo ongeveer wanneer Mickey en Mallory gevangen worden genomen, zakt het allemaal een heel klein beetje in, wat ook het enige piepkleine minpuntje is van Natural Born Killers wat mij betreft. Gelukkig hoef je niet lang te wachten of de film schakelt weer over naar de volle versnelling en is het echt genieten geblazen tot het einde. Mijn favoriete scene was denk ik die scene bij die Indiaanse man in dat huisje, heerlijke trip scene.

Twee uur vlogen voorbij. 4,5*.

Dit atypische werk van Stone bedient zich van een merkwaardige combinatie van satire en effectbejag. De bijna megalomane uitvoering loopt hiermee bijna parallel met het televisieprogramma van Robert Downey's personage. De morbide grappen, een apathische Lewis, een schmierende Tommy Lee Jones; de film laat doelbewust het idee van subtiliteit volledig varen. Er is geen enkel sympathiek personage te bekennen en de hoofdrolspelers zijn zelfs volledig gespeend van enige morele ambiguïteit.

Gewoon de culminatie van onvervalste slechtheid in tha face, dacht Stone. Dat de naam Quentin Tarantino aan dit project is verbonden, verklaart wel wat, maar ook voor diens doen is dit voorbij alle grenzen. Mijn persoonlijke oordeel over dit gegeven is tweeledig: aan de ene kant is het vermaak in optima forma, anderzijds werkte de robuuste cinematografie en het expliciete vertoon van geweld gaandeweg afvlakkend. Als we aangekomen zijn bij de rebellie in de gevangenis, heeft de perplexe kijkervaring inmiddels plaatsgemaakt voor hoongelach.

Hamburgers op het menu vandaag, en daar paste wel een lompe film bij dacht ik zo. Ik verkeerde in de veronderstelling dat dit een oorlogsfilm zou zijn. Dat bleek toch iets anders te liggen, maar ik kan zeggen dat ik meer dan voldoende aan m'n trekken ben gekomen.

De openingsscène deed erg aan Tarantino denken, en bij de openingscredits bleek ook dat het scenario van zijn hand is. Toch kan geen één van zijn eigen films tippen aan de extremiteit van deze film. Niet zozeer qua grafisch geweld, maar vooral wat betreft de beeldtaal en de intensiteit loopt deze film toch echt mijlenver voor op Tarantino's werk.

Visueel dus een behoorlijke trip. Behoorlijk experimenteel: kleur, zwart-wit, animatie, filtertjes, alles komt voorbij na eerst flink verhakt te zijn op de montagetafel. Het verhaal kan me uiteindelijk niet heel veel schelen, genoeg te zien: het is dynamisch, surreëel en intens. Misschien dat het op maat gesneden soundtrack het geheel nog wat meer had kunnen versterken. Nochtans een sterke collectie nummers, van Leonard Cohen naar Een nacht op de kale berg van Moessorgski tot Rage Against The Machine.

Van te voren gehoopt op fijn vermaak, maar het blijkt dus the way beyond te zijn. 4,5*.

1 van Stone's beste films.. Gebaseerd op een script van de geniale Quentin Tarantino Geweldig gefilmd en gemonteerd. Harrelson en Lewis spelen een geweldige performance en ook Jones is geweldig in zijn rol van een prison warden . Wat lees ik hier een hoop gezeur van mensen dat deze film mensen aanzet tot geweld... dat ligt echt aan die mensen zelf want ik heb deze film al 1000 x gezien en nee, ik heb nooit zoiets in het echt gedaan.. De zwart/wit beelden en etc brengen juist het juiste effect om de juiste sfeer over te brengen.. Geniale film die niet zo zeer om het geweld gaat, maar om de verheerlijking van geweld door o.a. de pers die Mickey en Mallory afbeelden als supersterren i.p.v. de zieke seriemoordenaars die ze zijn, plus dat het ook een goed beeld geeft waarom iemand een seriemoordenaar wordt (Mallory wordt bijvoorbeeld misbruikt door haar pa) Mensen die hun (negatieve) mening alleen maar baseren op het geweld e.d. snappen de booschap niet helemaal... Dikke 5

Blijft tof!

Had een beetje schrik voor deze herziening, was namelijk al érg lang geleden, maar blijkbaar was dat nergens voor nodig. Dit blijft verreweg Stone's beste film en eentje die Hollywood eigenlijk nooit meer geëvenaard heeft.

Vooral niet qua intensiteit. Vanaf de eerste tot de laatste minuut blijft Stone visueel uithalen, in combinatie met een cast aan prettig gestoorde personages en een plot dat lekker ontspoort maakt dat een geweldig explosieve film. Het verbaast me daarom dat deze algemeen gezien toch wel hoog gewaardeerd wordt, want zo toegankelijk is de film niet.

De afwerking oogt soms wat crude, maar vanwege de energie die in deze film zit is dat zelden een echt problem. Was een zeer fijne herziening, blijft een coole film die van start tot einde gezellig doordendert.

4.5* en een uitgebreide review

In 1994 gooide Oliver Stone werkelijk alle remmen los in Natural Born Killers, met het verhaal van serie-moordenaars [of zijn het massa-moordenaars?] Mickey [Woody Harrelson] en Mallory [Juliette Lewis] die in korte tijd tientallen mensen vermoorden omdat ze toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren. Maar omdat Mickey & Mallory altijd één iemand laten leven om het verhaal na te vertellen, worden ze snel beroemd. Wanneer een fanatieke, extreem egocentrische TV-misdaadjournalist [Robert Downey Jr] een special over Mickey & Mallory besluit te maken, ontstaat er een waanzinnige media-hype waardoor ze talloze fans krijgen die alles doen om een glimp van het moordlustige duo te krijgen.

Natural Born Killers is allesbehalve subtiel: de melancholische openingsklanken van Leonard Cohen staan in schril contrast tot de bloederige openingsscène, waarin Stone de camera constant in beweging houdt en daarmee een desoriënterend effect schept en door steeds andere stijlmiddelen te gebruik is het geweld afwisselend stripachtig, schokkend en hilarisch, maar immer fascinerend is. Het point-of-view-shot van een kogel die zich in het hoofd boort van één van de bedienden in de openingsscène is ronduit surrealistisch maar ook geniaal. De film zit bomvol met zulke gestileerde scènes en dat maakt deze film tot werkelijk een unieke filmbelevenis. Er zijn zoveel hoogtepunten, maar mijn favoriete scène zit al vroeg in de film, wanneer we erachter komen dat Mallory uit een verschrikkelijke familie komt met een gewelddadige, incestueuze vader [Rodney Dangerfield in een gewaagde tour-de-force] en een passief toekijkende moeder [Edie McClurg]. Maar deze semi-flashback filmt Oliver Stone als een sitcom, waarbij elke vernederende, seksueel getinte opmerking van vader wordt gevolgd door een lachsalvo. Mickey komt binnen als vleesbezorger en krijgt een ovatie van het publiek, alvorens hij en Mallory korte metten maken met vader en moeder. Deze surrealistische, scherp-satirische setting kan je niet onberoerd laten en dat is precies wat Oliver Stone wil.

Oliver Stone houdt de Amerikaanse samenleving onverbiddelijk een spiegel voor en wat we zien is op zijn zachtst gezegd niet iets om vrolijk van te worden. Afgezien van een Indiaanse guru die Mickey en Mallory ontmoeten kort nadat ze paddo’s hebben geslikt, is er geen good-guy te bekennen in het Amerika van Natural Born Killers. Dat Mickey & Mallory uiteindelijk de meeste sympathie van de kijker krijgen is voor een groot deel te danken aan de beide hoofdrolspelers. Woody Harrelson rekende hier op riskante, maar indrukwekkende wijze af met zijn imago als de sullige Woody die hij jarenlang speelde in de bravo sitcom Cheers en deze film was voor hem de sleutel tot een langdurige, succesvolle carrière als karakteracteur die nog steeds voortduurt. Juliette Lewis maakte eveneens een verpletterende indruk, maar zij kwam helaas snel terecht in het B-film-circuit en is tegenwoordig zo nu en dan te zien in kleine rolletjes in kleinere films en minder bekende TV-series. Zij kon het imago dat ze door deze film kreeg niet van haar afschudden en dat is zonde, want ze heeft toch wel laten zien veel meer in huis te hebben.

Natural Born Killers is een overweldigende achtbaanrit van een regisseur die op het top van zijn kunnen is en elke visuele truc gebruikt om elke bestaande emotie op te roepen. Wie weten wil wat je met het medium film kan doen, doet er goed aan om deze film te kijken... dat is, als je een sterke maag hebt en ook kunt genieten van de over-the-top vertolkingen van Robert Downey Jr en Tommy Lee Jones. Ik geniet daar elke keer weer van, maar bovenal blijf ik onder de indruk van de regie van Oliver Stone.

Een veelbelovend begin, dat staat vast voor deze NBK. De Tarantinohand is alvast niet weg te denken. De beginscene was ijzersterk. Daarna vond ik dat de film wat verwaterde. Ik heb niets tegen geweld in een film, integendeel zelfs, maar het geweld was niet langer een middel, maar een doel op zich. Geweld om geweld te plegen, zo net een beetje over the top waardoor de balans uit evenwicht was met het eigenlijke concept van de film.

Sowieso hadden we te maken met een uitmuntende acteerprestatie van Woody Harrelson. Ook Juliette Lewis mocht er best wezen. Tommy Lee Jones daarentegen zag ik al beter acteren (The fugitive bvb, al is het niet mijn favoriete acteur). Ook de gekke televisiereporter (Robert Downey Jr.) vond ik net dat tikkeltje over-acted.

De mening en polls bij het publiek vond ik erg goed gevonden. Mickey en Malori rijden het land rond als moordlustige psychopaten en het publiek houdt ervan, geweldig om te zien hoe de (sociale) media je kan maken of kraken. Het zit hem in je uitstraling. Verder nog een fijne soundtrack en wat gehocus pocus met montage, camerawerk, flash backs en zwart-witscreens en je komt aan meer dan degelijke film. Zeker het potentieel voor een 4,0*, maar voor mij blijft dit steken op een goede 3,5*.

Omdat ik de film voor een habbekrats op de kop heb kunnen tikken en op Blu-ray dan nog, heb ik hem nogmaals bekeken.

Het zal nooit een van mijn favorieten worden, maar deze derde keer dat ik hem bekijk is me toch iets beter bevallen dan de vorige keren.

De soundtrack blijft evenwel het beste in de film, maar ik ben de laatste jaren ook Juliette Lewis beter beginnen volgen en moet zeggen dat haar rol hier toch ook niet slecht is.

Maar je moet voor deze film zijn, en dat ben ik niet, dus nog steeds een tegenvaller.

Oliver Stone levert commentaar op de verheerlijking van geweld in de media en ramt die boodschap er weinig subtiel in. Dat is nog te doen in het vermakelijke eerste deel, een cynische road movie annex killing spree, maar het wordt vervelend met het chaotische media-circus in het tweede deel. Ondanks dat toch wel een icoon van de 90s cinema, vooral dankzij Harrelson, die hiervoor toch een redelijk braaf imago had dankzij Cheers, en Lewis, die geknipt is voor de rol als trashy moordenaar en daarvoor dan ook geregeld gecast wordt. Rodney Dangerfield heeft nog een memorabele bijrol.

Een fikse aanklacht tegen iedere vorm van sensatie en geweldsverheerlijking op tv. Die boodschap is luid en duidelijk en in het snelle tempo en harde beelden bijna onontkoombaar.

Vanaf het begin dendert de film bij je binnen. Vage scenes die van het een op andere moment kunnen ontaarden in een geweldsorgie, trekken aan je voorbij in een bonte stijl van schreeuwerige kleuren en schokkerig beelden om even snel in trage en gritty zwart wit beelden over te gaan. Even snel als het stel romantisch is wordt er ook weer geschakeld naar een slapstick-achtige kennismaking met haar ouderlijk huis. Het cynisme en sarcasme druipt eraf. Net als de kleurrijke karakters. Zowel Sizemore als TLJ zijn gewoonweg bizar, goed gespeeld overigens ook, net als Lewis en Woody zelf. Puike acteren van allen.

Toch doet mij de stijl en vooral de verontrustende beelden van duivels koppen, bloedenbaden en vuur me afbreuk en vind ik de drukke onberekenbare stijl ten koste van de film en de boodschap gaan. Want een boodschap is er zeker. Anyway, leuk om eens te zien, vermakelijk ook, maar geen top.

“We're not killing anybody on our wedding day.”

Natural Born Killers is een actievolle, gewelddadige en enerverende achtbaanrit waarin we Harrelson en Lewis als seriemoordenaars volgen. Oliver Stone kiest voor een absurde en komische toon, en vanaf minuut één zet hij gelijk de toon met de scenes in het restaurant en de scenes waarin we zien hoe Harrelson en Lewis elkaar ontmoet hebben. Uitstekende scenes, maar het gedeelte in de gevangenis is toch veruit het sterkst en alle gekte komt hier samen. Downey Jr. is echt briljant in deze film, en Tommy Lee Jones schmiert er lustig op los. De laatste scene met Harrelson, Lewis en Downey Jr. is de kers op de taart.

Een film die kant noch wal raakt of vlees noch vis is. Hoe je het ook omschrijft dit is in feite gewoon bagger. Elke tien seconden overgaan van kleurbeelden naar zwart-wit. Dan een keertje een animatie ertussen, dan een dier zoals een konijn en dan weer een blote borst. Waar ben je als regisseur dan in godsnaam mee bezig.

Ik vind het echt vreemd dat hier voor een licht psychedelische trip wordt gekozen. Wat voegt dat toe aan het verhaal? Daarnaast ook serieuze verheerlijking van geweld. De boodschap die deze film brengt daar kan ik moeilijk achterstaan.

De acting is vaak ontzettend over de top. Zeker van Mallory (Juliette Lewis), Tommy Lee Jones (wat bezielde hem?) en Robert Downey Jr. Die laatste heb ik eigenlijk al altijd een overgewaardeerd acteur gevonden.

Film 2 van Oliver Stone en dit gaat na een 2*-film nog verder bergaf.

Bizarre Stone.

Maar wel lekker, en vooral omdat het van Stone was verbaasde ik me in de eerste aantal minuten enorm. Ik kende hem vooral van wat typerende Amerikaanse dramafilms, al heeft hij altijd wel een eigen zegje in zijn films. Alhoewel dit pas de vierde is die ik van hem zie, ben ik benieuwd of hij dit soort films nog een keer gaat doen.

In ieder geval is de film apart en gestoord genoeg. Ik heb zelden een film zoals deze zo veel soorten film in 1 film zien knallen. Er passeren een hoop diverse stijltjes door de film en regiestijlen worden regelmatig met elkaar gecombineerd, wat de kijkervaring zelf eigenlijk alleen maar leuker maakt.

Camerawerk is bijvoorbeeld al snel fantastisch. Vreemde hoeken en bewegingen die worden gekozen, maar het werkt vrijwel altijd. De chaos komt er in ieder geval goed mee naar voren. Gecombineerd met een hoop andere stijltjes en daarbij nog een hoop vaart is het feest natuurlijk snel compleet.

Acteerwerk is half. Er lopen goede rollen tussen, zoals die van Harrelson, Downey Jr en Lee Jones, maar ook rollen die ik net wat te geforceerd vond, waaronder Lewis. Ze kunnen haar wel grof opmaken, het komt allemaal nogal geforceerd en onnaturel over. En dat gaat als de film vordert steeds meer knagen.

Ook is er gekozen voor een ontzettend chaotische stijl door de film heen. Dit werkt wel, maar voor een film die tevens steunt op bijzondere en intrigerende personages is het niet de beste combinatie. Hierdoor verbleken Mallory & Mickey in ieder geval snel en hebben ze erg weinig ruimte om coole personages te zijn.

De satire wordt er ook wel iets te dik ingestopt soms, zeker in het midden van de film. Het geweld op opvallende manier verheerlijken en hele expliciete verwijzingen naar "slechte media" maakt het allemaal net iets te simpel geschreven allemaal. En daarbuiten verbleekt het ook deels met de drukke en chaotische manier van filmen.

Maar voor de rest wel een grote rush die 118 minuten duurt. Enkele scenes zijn erg gaaf. Het constante geswitch tussen Grindhouse en normale cinema had wat minder gemogen, maar nog steeds een erg leuke stijl die door die 118 minuten heen knalt. Regelmatig ook kunnen lachen om de droge dialogen en manier van acteren. Zeker vermaakt.

Het eerste half uur is het allemaal wel indrukwekkend, maar tegen het einde van de film had ik echt al een hekel aan de film. Het idiote verhaal, de idiote personages, de hyperkinetische acteerprestaties. Het had allemaal wel wat minder over the top mogen zijn.

Tsja...ik moet zeggen dat ik deze film een grote afknapper vond. Alle lovende woorden ten spijt. Niet mijn stijl zal ik maar zeggen. Tarantino films in dit genre zijn stukken beter.

Fokking hell, wat was dit slecht. Dus je hebt een graf hekel aan geweld en daarom maak je een film vol met stompzinnig geweld om aan te tonen dat geweld verheerlijkt wordt via de media. No points oftewel in keurig Umbutu's "Nix gut."

Bijzondere film van Stone die stukken bruter en rauwer is dan wat Tarantino ooit gemaakt heeft. Het lijkt wel een ware LSD-trip waar Stone je in meeneemt en introduceert tot het nihilistisch gestoorde duo Mickey en Mallory. Vooral de ongemakkelijke sitcom-scènes waarbij een lachband gezet is onder scènes die (meer dan) alluderen op de incestueuze neigingen van de vader naar Mallory zijn echt formidabel uiteengezet. De lachband maakt het zo verschrikkelijk ongemakkelijk en strookt helemaal niet met de dialogen. Qua regie en creativiteit kan dit echt wel tellen.

Leuke Downey jr. ook hier (de man kan zo geweldig acteren, zou het af en toe wat meer moeten doen) als op geweld en sensatie beluste journalist. Een verpersoonlijking van de geweld verheerlijkende Amerikaanse samenleving na de arrestatie van seriemoordenaars zoals Manson en Bundy (en de media die daar vrolijk in meegaat, mensen zijn gewoonweg bijzonder gefascineerd in moorden en geweld - zie maar de Dahmer-serie nu ook weer op Netflix).

De kleuren, de korte shots, het voortdurend switchen naar zwart-wit, verschillende stijlen die mekaar afwisselen,... het wordt na verloop van tijd wel wat veel maar dat was uiteraard ook de bedoeling van Stone. Heerlijke rauwe film, zonder enige vorm van subtiliteit.

Naar een script van Tarantino, die zelf niet blij was met de uitwerking. En ergens snap ik dat, want de film legt het er erg dik bovenop en de eindeloze trip die de film pretendeert te zijn is op zijn zachtst gezegd uitputtend. Maar ook energiek en origineel. En hij geeft stof tot nadenken.

Het script vertoont enigszins een vergelijking met True Romance: jonge verliefden trekken erop uit en schromen niet voor een dode meer of minder. Maar hier wordt het in het extreme doorgetrokken. En waar Clarence en Alabama direct op mijn sympathie konden rekenen, is dat bij Micky en mallory lastiger. De gewetenloosheid van hun daden houdt dit tegen.

En toch…. Na twee uur lang in hun gestoorde wereld te hebben geleefd leef je met hen mee. Wat helpt is dat werkelijk ieder ander personage een karikatuur is. De machtsbeluste politie, de mediageile presentator, de sadistische gevangenisdirecteur, om nog maar te zwijgen van de stereotype karakters die ze vermoorden.

Iedereen behalve het gestoorde koppel lijkt weg te zijn gelopen uit een tv serie en dat is precies wat de film wil vertellen.

Micky en Mallory zien mensen niet meer als mensen, maar simpelweg als karakters. De mensen die ze doden zijn enkel datgene dat ze doen (bijvoorbeeld wielrennen) of wat ze in hun ogen vertegenwoordigen (de sensatiezucht van de media). Een mensenleven is dan niks meer waard.

Woody Harrelson is fantastisch als Mickey. Verknipt, gevaarlijk, humoristisch en onvoorspelbaar. En de enige die zich simpelweg laat leiden door instinct, in plaats van door macht, roem of geld. De roem die hij en zijn geliefde vergaren lijkt hij vooral te gebruiken om zijn visie uit te dragen op de verknipte relatie die Amerika heeft met geweld.

En daarmee is hij, net als bijvoorbeeld Alex in A Clockwork Orange, een baken voor ons als kijker om aan vast te houden. Want zijn wereldbeeld is weliswaar gestoord, maar puur.

De film stelt ons uiteindelijk de vraag wie meer schuldig is: de moordenaars of de media en het publiek dat zich vergaapt aan de moorden? Wie creëert wie? En wie is er dus uiteindelijk echt verantwoordelijk voor het in stand houden van deze waanzin? De kijker mag het antwoord geven.

4*

Ik herinnerde me flarden van deze film maar ik had hem nooit echt goed of volledig gezien. Nu eindelijk dan toch. Maar ik kon hier niet veel mee. Als ik zo de berichten lees van Basto dan zie ik ook wel wat Stone ermee wilde, maar voor mij werkt het niet. Vooral dat visueel van alles uit de kast wordt getrokken kan iets moois opleveren (ik heb ook wel films van Stone gezien waar dat werkt) maar hier voelt het allemaal zo lukraak en als los zand dat het irriteert en ik de schoonheid van de beelden ook niet meer waardeer. Inhoudelijk nogal simplistisch neergezet (of beter, te cartoonesk en daardoor storend), Harrelson irriteert, Lewis straalt niets uit en Downey Jr. is geen moment geloofwaardig. Dan blijft er heel weinig over. 1,0*.

Best oké.

Verrassende film, of toch omdat het van de hand van Oliver Stone is. De eerste 20 minuten zijn zeer tof. Visueel afwisselend en aan een grandioos tempo verteld. Het cynische ondertoontje is zonder meer leuk. Juliette Lewis is sterk, Woody Harrelson ook.

De tweede helft zakt het niveau een beetje. De stijl blijkt vermoeiend en een aantal acteurs komen niet uit de verf. Verhalend kent de film ook nauwelijks verrassingen. En zodus dooft het vuur een beetje ook al is de finale, wederom,'luid en energiek.

3

Ik heb geen enkel probleem met style above substance of met Tarantino-esque explosies aan brutaal geweld, maar op één voorwaarde. En dat is dat het er mooi en gelikt moet uit zien, en dat is hier gewoon niet het geval.