Au Revoir les Enfants (1987)

Mooie, trage film. Met een subliem einde. Waar de film helaas de mist ingaat is de uitwerking van de vriendschap tussen Julien en Jean (puik acteerwerk overigens van de twee jongelingen!): een hechte vriendschap, elkaars boezemvrienden, dat komt amper naar voren. Dit is ook te wijten aan het trage tempo van de film, omdat het al een lange tijd duurt voordat de twee bevriend raken. Gevoelsmatig had ik dit anders aangepakt. 3,5*

Mooie, maar toch ook ietwat vlakke film. Er liepen zoveel jongetjes rond dat het me ruim een half uur duurde voor ik wist wie welk personage was.

Wel ontroerend einde. Ik werd er weer heel kwaad van.

Mooie, sobere film met uitstekend spel van de jonge acteurs. Jammer genoeg is het allemaal net te traag en leeg om echt indruk te maken.

3,74*

Ja! Heel Sterk. Film die als dramatische film tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog werkt, maar misschien nog wel sterker is als coming of age film. Mooi gefilmd, maar vooral het tempo is werkelijk perfect. Heerlijk om naar te kijken. Zeker omdat er alleraardigst geacteerd wordt en de film gewoon heerlijk loopt. 4,5 sterren. Malle is voor nu even de man en ik heb nog diverse andere films van hem klaar liggen.

Waarom ben ik eigenlijk nu pas aan Malle begonnen? Deze film overviel me bijna, omdat hij echt nog een stuk beter was dan ik vooraf had verwacht.

Zuiver is het woord dat in me opkomt. Geen sentiment, heel sober gemaakt, sterke acteurs. Met een prachtig klein coming of age verhaal als kleine voetnoot in een onvoorstelbaar overweldigende tragedie in de recente geschiedenis. Gaat ook duidelijk over opgroeien en het besef krijgen hoe de wereld werkelijk in elkaar zit. Is voor Julien eerst de oorlog vooral een reden waarom het gezin uit elkaar valt en de oorzaak van dat luchtalarm waardoor hij weer eens in een schuilkelder zit, uiteindelijk dringt het allemaal keihard zijn leven binnen als hij zijn vriend verliest.

Oh ja, ik vond de film zeldzaam geloofwaardig in het neerzetten van groep jongens in die leeftijd. Inclusief ingewikkelde sociale structuren.

Doordat de film zo sober is kwam het het einde, als een minidaad van verzet, echt hard aan. Daar moest ik even van bijkomen.

Prachtige film.

4.5*

Voorspelbaar, maar aardig uitgewerkt drama. Redelijk mooi, maar voelt toch wat te leeg aan, kan er verder niet zoveel mee en heb er ook niet zoveel over te melden.

3*

Degelijke film, met een interessant onderwerp. De personages in de film blijven echter te oppervlakkig en worden niet goed genoeg uitgewerkt om mij als kijker echt te raken. Het acteerwerk van de meeste jongetjes is echter wel goed en de film komt verder wel authentiek over. Het einde is dan ondanks dat het erg voorspelbaar is best sterk, maar had met een betere karakteruitwerking waarschijnlijk meer indruk op mij gemaakt.

3,0*

Au Revoir les Enfants is zeer degelijk gemaakt, maar is tevens veels te oppervlakkig. De veelal matige cast zet lege personages neer die nauwelijks kunnen interesseren, maar vooral ook nimmer erin slagen je te overtuigen. Het onsamengangende geheel ploetert door de modder naar een finale welke, voor de gemiddelde kijker, toch redelijk voorspelbaar moet zijn.

Ik blijf ergens het gevoel krijgen dat men 'dit soort films' automatisch goed moet vinden vanwege het gebeurde. Echter imo maakt dat nog geen goede film.

Juist. Er liggen talloze valkuilen op de loer om er een sentimentele, morele of overdramatische draai aan te geven, maar nergens trapt Malle er in.

De onervaren cast doet het prima, maar het is vooral de regie en de autobiografische vertelling zelf die je onder de huid gaan zitten.

Het was even inkomen in het begin. Ik zat me af te vragen of dit toch niet een redelijk standaard film was over een kostschool vol opgeschoten kinderen in 'toevallig' een WOII-setting. Door de mooie opbouw van het bekend worden van Jeans afkomst, raakte ik echter steeds meer betrokken. Jean en Julien zijn ook niet meteen elkaars beste maten en hun vriendschap is ook nooit een vanzelfsprekendheid. Hierdoor blijft Au revoir les enfants boeien en ben je benieuwd hoe de relatie tussen hun tweeën verder verloopt. De film vliegt daarbij gelukkig nooit uit de bocht met overdreven aangedikt drama en dat werkt alleen maar in het voordeel van het treurige en hartverscheurende einde.

Zo'n films beroeren me. De bezetting en Jodenvervolging bekeken door de ogen van kinderen. Het is niet zo dat je daar veel van merkt. Het verhaal blijft braaf hangen rond de dagelijkse beslommeringen van de schoolkinderen. Je voelt wel het drukkende taboe aan over het feit dat er ook Joodse jongens zitten : het woord "jood" is bijna onuitspreekbaar. Het einde kwam hard aan, omdat ik intussen zoveel voeling had met al die personages en niet in het minst met de vriendschap tussen Bonnet en Quentin. Zo'n film helpt beter de pijn te begrijpen die iemand ondergaat wanneer hij van een dierbare vriend gescheiden wordt. Quentin beseft al te goed dat zijn vriend weg is voor altijd. Een film die buitengewoon meeslepend is en waar weinig op aan te merken is.

Door z'n ingetogenheid een erg sterke film die knap alle clichés mijdt.

Op mooie wijze wordt het leven van 2 jongens op een kostschool getoond, waarbij vooral de jonge acteurs een stempel op de film weten te drukken. Zonder overdreven sentiment zetten ze een geloofwaardige vriendschap neer die gaandeweg steeds hechter en vooral oprechter wordt.

Met name het besef van de personages, en met name van de 2 jongens, dat er op dat moment een verschil in 'mens' bestaat is mooi getoond. Het proces van pure onschuld tot het in bescherming nemen van elkaar (in tegenstelling tot een aantal volwassenen) zorgt voor een aantal sterke scenes waarbij je als kijker niet meer dan hulpeloos kunt toekijken.

De film begon wat traag maar maakte dat al snel meer dan goed. Erg goed acteerwerk, mooie settings en een verhaal dat zonder overdreven sentiment wordt verteld maken dit voor mij een onverwachte verrassing.

3,5*

Sobere vertelling, gespeend van valse sentimenten en andere opsmuk. Film spitst zich lange tijd toe op de ontluikende vriendschap tussen de twee. De oorlog is er, maar tevens een soort bijzaak. Althans in het leven van de jonge Julien, die tamelijk zorgeloos de tijd doodt in het internaat. Hem ontbreekt bijna niets, hij weet eigenlijk niet zo goed wie of wat Joden zijn en de Duitsers die zijn pad kruisen, komen om te biechten.

Roept een wrang contrast op met Jean, die in dezelfde omgeving dagelijks doodsangsten doorstaat. Mooi gespeeld door beide jongens. Menselijk, zoals dat elders ook het geval is. Het rolletje van de pater spreekt wat dat betreft boekdelen. Naarmate de vriendschap hechter wordt, komt de oorlog dichterbij en de uiteindelijke blik is een klap in het gezicht. Malle's herinneringen hebben een serene, oprechte en verdrietige film opgeleverd.

Een goede film die inzoomt op de impact die de Franse jodenvervolgingen hebben gehad op een internaat. Het leven op het internaat tijdens de oorlogsjaren komt overtuigend naar voren.

Hoewel er ontzettend veel WO2-films bestaan heeft ook deze haar bestaansrecht, omdat het (een beetje) laat zien hoe het in Frankrijk aan toe ging, en omdat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. De kleinschalige focus op het internaat is de kracht, maar ook een zwakte van de film, aangezien de schrikbarende omvang van de Franse jodenvervolgingen niet uit op te maken valt.

Dit komt wel naar voren in de film Elle s'appelait Sarah (2010), dat een stukje huiveringwekkende geschiedenis van Parijs toont, waar het sportstadium "Vélodrome d'hiver" gevuld werd met joden, veelal kinderen, om op transport te zetten. Een aanrader, en de beste film over jodenvervolgingen in Frankrijk die ik gezien heb.

Au Revoir les Enfants had niet zoveel impact op mij, dat is deels persoonlijk. Ik kende het verhaal al van Elle s'appelait Sarah. Ook heb ik in Parijs gewoond, waar op veel scholen bij de poort een bord hangt ter nagedachtenis aan de xx kinderen die uit die school werden meegenomen, en bijna elke wijk een gedenksteen o.i.d. heeft aan die roetzwarte pagina. Als je zo'n bord leest terwijl kinderen daar vrolijk rondlopen maakt dat meer indruk dan welke film dan ook. Wat de film zelf betreft vond ik de personages van de joodse kinderen te oppervlakkig, waardoor je niet snel meeleeft, ook vond ik het middenstuk een beetje eentonig/langdradig.

Een bijzondere film, 3,5 ster.

Ik kende Louis Malle uit de 50 en 60-er jaren met een oervervelende "Vie privée" en een schitterende "Ascenseur pour l'Echafaud".

Deze "Au revoir les Enfants" is een parel. Zelden zo'n spontane oprechtheid gezien. Naast het dramatische van het gebeuren, de meedogenloze jodenvervolging door de nazi's, is de film waardevol voor de prachtige sfeerschepping, de scherpzinninge ontleding van het laten en doen op het college, de tekening van de kinderen en bevat hij heel mooie scènes, zoals, naast de slotscène, bijvoorbeeld de ontroerende reacties en kinderlijke onschuld van de jongeren tijdens een Chaplin-film, de onthutsende realiteit van het restaurantbezoek.....en van het verraad. Ook de aanval van de geestelijke op de rijken. Las ik niet dat Louis Malle uit één van de rijkste franse families komt....

Alle acteurs in deze film zijn met veel zin voor perfectie gekozen en kwijten zich schitterend van hun rol.

François Berléand, die ik begin dit jaar zag als de strenge schooldirecteur in "Les Choristes" speelt hier de rol van pater Michel.

Het acteurtje die de ietwat etterige Quentin speelt was ideaal gecast en het was leuk te zien hoe hij en Bonnet toch steeds meer naar elkaar toetrokken, na de bendeleider-nieuwkomer relatie van animositeit die ze eerst hadden. Dat continue geklier van die kinderen voelde heel ..tja, natuurlijk?...aan (een paar keer zie je de jongens echt pijnlijk onderuit gaan, dat kan gewoon niet geacteerd zijn) en ik hoorde mezelf meerdere malen hardop lachen. Het einde wordt al de hele tijd naartoe gewerkt, maar toch raakte het me echt toen de jongens afgevoerd werden en de aftiteling vertelde dat ze geen van alle de concentratiekampen overleefd hebben.

Prachtige en aangrijpende dramafilm over vriendschap, loyaliteit, hoop en wanhoop. 'Au Revoir les Enfants' is zorgvuldig , gecontroleerd en intens voortgebracht. Perfect ondanks de subtiliteit en eenvoud in het thema en plot. De vriendschap ontwikkeling tussen Gaspard Manesse en Raphael Fejtö is buitengewoon prachtig gespeeld.

4,5*

Julien wordt tijdens de Duitse bezetting naar een Rooms Katholiek internaat gestuurd voor kinderen van rijke ouders. Hij raakt bevriend met het buitenbeentje Bonnet. Julien vermoed steeds meer dat er iets geheimzinnigs met Bonnet aan de hand is, tot hij het geheim ontdekt: Hij is Joods.

Gebaseerd op de ervaringen van regisseur Louis Malle die op de school van de monnik Père Jacques heeft gezeten in de jaren 40 en heeft gezien hoe zijn schoolhoofd en Joodse kinderen door de Nazi's naar Auschwitz werden afgevoerd. De film staat op de lijst van 45 beste films volgens het Vaticaan.

Au Revoir les Enfants is een erg sterk Frans drama waarin eerst het leven van schoolkinderen in de oorlog op een normale manier lijkt door te gaan. De Wiskunde-leraar vind een bombardement bijvoorbeeld geen reden om niet door te gaan met zijn les. Toch krijgt het internaat ook te maken met de gruwelen van de oorlog. Erg sterk hoe eerst heel mysterieus wordt omgegaan met de achtergrond van Bonnet en de twee jongens steeds beter bevriend raken. Ook erg sterk gespeeld door de kinderen.

Indrukwekkende film. Des te meer omdat de filmmaker de feiten waar het op is gebaseerd zelf heeft meegemaakt.

Een film die de juiste snaar raakt vanwege de naturelle manier waarop deze jongensgemeenschap wordt neergezet. Het acteerwerk van de hoofdpersonen is bijzonder sterk en via dialoog en simpele interacties krijg je een inkijkje in hun leefwereld en in de tijdsgeest van deze periode van bezetting. De restaurant-scène zal me wat dat laatste betreft zeker bijblijven.

Malle is een ervaren filmer en vervalt dan ook niet in overdreven sentiment, waardoor de film ontroert zonder daarin echt aan te zetten.

Een ingetogen film over een Frans internaat ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, waar ook een aantal Joodse kinderen zijn verstopt. Het is niet de eerste keer dat Louis Malle zich aan Frankrijk ten tijde van de Tweede Wereldoorlog waagt; dit is toch wel een heel ander soort film dan Lacombe, Lucien maar ook hier is het niet bepaaald een geromantiseerd beeld van hoe de Fransen zich in de oorlog hielden. De collaborateurs zijn ook hier niet van de lucht, culminerend in het bijna terloopse verraad van de keukenknecht die als sneue wraakactie drie kinderen en een priester de dood injaagt. Het grootste deel van de film was een fraai, naturel portret van het internaatleven en de vriendschap tussen twee jongens (Quentin en Bonnet) - mooi gemaakt, maar ook wat kabbelend. Maar hoe dichter we bij het einde kwamen, hoe meer ik er ingezogen werd, en ik zit echt met een brok in m'n keel nog even bij te komen. Hartverscheurend zonder opgedrongen sentimentaliteit.

Sterke Franse film van Malle over een internaat ten tijde van de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog. Wat me direct opviel was de losse en liefdevolle aanpak die de paters hanteerden in hun opvoeding en lesgeven. Meestal is men vrij streng en zelfs autoritair. Gelukkig niet hier waarbij de focus ten volle op de personages kon gezet worden. Weliswaar is er de nodige discipline en gebed, maar de zorg voor de jongeren was oprecht gemeend.

Onder die jongeren zat ene Jean Bonnet. Zijn afkomst als jood is uiteraard buiten enkele ingewijden geheim. Er ontstaat een bijzondere band met Julien. Het portret tussen beiden wordt fijn neergezet. Na verloop van tijd kabbelt de film wat door en is het wachten op het onvermijdelijke.

Best een aangrijpende scène op de speelplaats wanneer de Gestapo de verdachten deporteert. Sterk drama, hoewel niet overdreven sentimenteel. De machteloosheid en ontzetting wordt hier sterk weergegeven. Authentiek en ingetogen drama. Ijzersterk slot die de film naar een hoger niveau tilt. Ook verbijsterend - al was het niet verrassend - hoe het men de weggevoerde n afliep ...

Een geweldige film die nu en dan de emotionele snaren bij sommigen van ons wel weet te raken en dan wel in de positieve zin.

Er valt niet veel negatiefs te zeggen over deze film. Dit is weer een uitstekende product over de holocaust. Wat ik er vooral leuk aan vond, is dat het een blik biedt die niet typerend is voor andere films (d.w.z. het perspectief van kinderen op een kostschool). Dit ongebruikelijke perspectief tilt het over andere holocaustfilms, bijna tot hetzelfde niveau als de prachtige Obchod na Korze (1965) .

Het enige, hoewel dat me verbaasde, was dat er enkele sympathieke Duitse soldaten in de film zaten, zoals degene die de zelfingenomen Franse medewerker vertelde het restaurant te verlaten en de joodse man met rust te laten, evenals de ogenschijnlijk fatsoenlijke soldaten die de twee verloren jongens tijdens een soort spel, terug brachten naar het kosthuis. Hoewel het verrassend was, droeg het bij aan het beeld dat zowel goede als slechte Duitsers als goede en slechte Fransen worden gepresenteerd.

Deze film zou door bijna iedereen kunnen worden bekeken. Ondanks dat de regisseur Louis Malle veel niet-gezinsvriendelijke films heeft gemaakt, heeft deze weinig aanstootgevend materiaal. Voor jongere kijkers zou ik de ouders aanraden om samen met hen naar de film te kijken, want het zal mogelijk veel verwarring en emotionele problemen oproepen bij jongere kijkers.

Een ruime 8!

Het relaas van een internaat tijdens de oorlog waar een jonge jood wordt opgevangen zonder medeweten van zijn klasgenoten. Het verhaal is vrij voorspelbaar, maar de kracht zit in het feit dat het hele verhaal wordt gezien vanuit de jonge studenten. Weinig besef van de oorlog buiten het ongemak dat er bij komt. Al helemaal niet bezig met politiek en ook geen idee wat nu eigenlijk zo'n 'jood' is.

Een film met een thema als dit moet zeker verteld worden. En vanuit de wat persoonlijke ervaringen van regisseur Louis Malle is het een geloofwaardige film geworden. Het toont ook (nog eens) aan hoe diep de impact was van de oorlog, tot in de schoolbanken.

Had hier wel een stuk meer van verwacht. Een nogal doorsnee film, die zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. Centraal staat het leven van jongens in een internaat, geleid door monniken. De oorlog blijft aanvankelijk nog redelijk op afstand, maar komt gaandeweg steeds meer in beeld. Hoewel een behoorlijk lange aanloop wordt genomen voordat het verhaal zich echt ontvouwt, blijven de personages veelal behoorlijk vlak. Het acteerwerk is degelijk, maar niets bijzonders. De ontknoping is behoorlijk voorspelbaar, maar niettemin wel sterk. Binnen dit genre heb ik ondertussen echter genoeg betere films gezien, waardoor deze film niet echt indruk heeft gemaakt en ook niet erg lang zal blijven hangen.

Goed.

Zeer beheerst drama. Zonder veel franjes of visuele opsmuk geregisseerd, wat voor een 'saaie' maar wel realistische look zorgt. Het zorgt eveneens voor een stemmige sfeer. De jeugdigheid staat daarbij in schril contrast met de dreiging van de aanstaande gebeurtenissen. De afloop is dus voorspelbaar maar het is dusdanig volwassen en gestript van klef sentiment gebracht dat het serieus binnen komt. Wat mij betreft verplichte kost voor de filmliefhebber.

3,5

Julien [Gaspard Manesse] en zijn oudere broer François [Stanislas Carré de Malberg] worden in 1943 naar een katholiek internaat gestuurd omdat het in Parijs niet veilig voor ze zou zijn. Julien raakt daar bevriend met een andere nieuweling, Jean Bonnet [Raphael Fejtö] die vaak het doelpunt is van pesterijen. Julien merkt dat de schoolleiders van het internaat Jean anders behandelen en begint langzaam maar zeker te begrijpen waarom dat zo is. Malles meest persoonlijke film is gebaseerd op een incident uit zijn jeugd. Een intelligent en buitengewoon indringend portret van een onschuldige jeugd en hoe door de buitenwereld opgelegde labels onderlinge relaties beïnvloeden.

Knappe film van Malle die ondanks het gruwelijke onderwerp zeer subtiel blijft, en zich focust op de ontluikende vriendschap tussen twee jongens op een internaat. Door zich te concentreren op enkele personen, zonder al te veel achtergrondinformatie te geven, wordt de alledaagsheid van de dreiging extra voelbaar, ook al speelt de oorlog en de Jodenvervolging in veel scenes maar een beperkte rol.
Het is geen film van grote gebaren, de reden voor het verraad is zelfs banaal te noemen. De film is daardoor nauwelijks vergelijkbaar met Holocaustfilms die de horror van het gebeuren in beeld brengen, maar komt zeker niet minder hard binnen. Van de twee jonge acteurs is na deze film niet al te veel meer vernomen, maar de film is ook het debuut van de immer lieftallige Irène Jacob.

De film speelt zich af in een katholieke kostschool ten tijde van de tweede wereldoorlog. De twaalfjarige Julien is joods en is er leerling en onderduiker. Au Revoir les Enfants geeft een bitter tijdsbeeld af maar weet tegelijkertijd door de focus op de dagelijkse jeugdige dynamiek binnen de kostschool te leggen de duistere Duitse dreiging af en toe uit het hoofd van de kijker te weren.

Intrigerend om te zien hoe er lol wordt getrapt, banden worden gesmeed en machtsstrijdjes worden uitgevochten. Kinderspel dat de onderlinge verbondenheid versterkt en niet is geënt op het vuur van de racistische vooroordelen die in de wereld van de volwassenen zo koortsig woedt. In die wereld wordt een minder onschuldig type spel gespeeld. Het contrast tussen onschuld en gewetenloosheid legt de film goed bloot.

Regisseur en schrijver Louis Malle hanteert vooral beeldspraak om duiding te geven. Overdreven effectbejag en oppervlakkig theatraal gedoe blijven gelukkig achterwege. De mimiek, de gebaren, het zwijgen van de personages en de sobere kille setting zeggen veel meer dan welke sentimentele truc ook. De ongekunstelde visuele vertelling zorgt dat in de film voortdurend een realistische sfeer van beklemming hangt.

Toen de eerste voorstelling in 1987 een feit was, schijnt Louis Malle een traantje te hebben weggepinkt. Een bevrijding. Het was hem eindelijk gelukt zijn verhaal in een film te vatten. De film heeft autobiografische kenmerken. Eens was hij leerling op een kostschool en ondervond aan den lijve wat het betekent om als kind op te groeien in oorlogstijd. Van de vele sterkten van de film is de authenticiteit wellicht de grootste sterkte.

Het slot van de film is trouwens prachtig en bewerkstelligt een enorme emotionele lading. Met dank aan fantastisch camerawerk, maar zeker ook met dank aan het goede acteerwerk van de twee jonge hoofdrollen. Toen, net als Louis Malle, toch ook een traantje weggepinkt..

De Franse regisseur Louis Malle baseerde dit verhaal op zijn eigen jeugdjaren, waardoor dit project uiteraard een persoonlijke lading krijgt. Het levert in ieder geval een uiterst verdienstelijk oorlogsverhaal op waarin Gaspard Manesse en Raphael Fejtö erg degelijk spelen als de twee hoofdpersonages. Wie hoopt op een film waarin de oorlog van dichtbij wordt laten zien komt echter bedrogen uit. De Tweede Wereldoorlog is namelijk meer een gebeurtenis die zich op de achtergrond afspeelt. De dreiging is ten alle tijden voelbaar, maar expliciet geweld wordt niet geïncludeerd. In plaats daarvan een traag ontluikend drama, waarin eigenlijk net wat te veel originaliteit mist. Ondanks het bronmateriaal includeert Malle te weinig om het geheel onderscheidend te houden, maar daar komt gedurende de slotfase verandering in. De beklemmende atmosfeer komt hierin optimaal tot z'n recht waardoor Au Revoir les Enfants uiterst sterk eindigt. Het is al bij al niet mijn favoriete soort oorlogsfilm, maar desondanks een intrigerend en drukkend vormgegeven eindresultaat.

Maar eens even meegepikt via Filmbox vanwege de goede beoordelingen en op het oog lijkt Au Revoir Les Enfants een interessant verhaal met dramatische inslag. Maar de goede cijfers tenspijt kon het me maar weinig bekoren.

Toch is de basis niet oninteressant rond Jean op de vlucht, oorlogstijd en de moraal en etiek binnen een katholieke parochieschool. We hebben de deugden en normen van die tijd en binnen deze microkosmos ook alle andere ingrediënten van hoop, angst, onrust, veiligheid, maar tevens alle mogelijke gedragingen van de mens in de vorm van dapper, eerlijk naar laf en gemeen. Desalniettemin wordt er niet voorbijgegaan aan de moeilijke en harde tijd met straf, pesterijen en dat er weinig aan comfort gedaan werd getuige de harde schoolbanken en koude lokalen waar de jongens in korte broek zitten en de leraren een jas, das en handschoenen aan hebben.

Buiten dat wordt het politieke en discriminerende klimaat van die tijd niet overgeslagen waar alles en iedereen een spreekwoordelijke draai om de oor krijgt van Communist tot Jood en vooral de laatste het veelal moet ontgelden. Ondanks de vermoedens van Julien groeit er niettemin een band met Jean iets dat niet onaardig is om te zien, de jongens beleven best wel wat, tevens is regelmatig de angst van Jean goed te zien vooral vanwege de boze krachten die buiten de parochie in beweging en aan het werk zijn zo nu en dan hun intrede doen. De afloop kan niet anders beschreven worden dan een jeugdtrauma in de dop en het leven die haar meest wrede kan op subtiele wijze laat zien met een toefje schuldgevoel als afmaker.

Toch had ik ontzettend weinig met deze zware en trage film die zich uiteraard focust op de twee jongens en een aardig tijdsbeeld creëert maar moeite heeft mij te boeien. Natuurlijk heeft de film zat pluspunten maar echt raken doet het mij helaas niet. Drie sterren vanwege de kwaliteit die zeker in deze film zit.

Overlaatst zag ik nog My Dinner with Andre, maar deze film is mij veel beter bevallen.

De vriendschap die we te zien krijgen tussen Julien en Jean wordt mooi opgebouwd en voelt nergens geforceerd aan. Het einde waarbij Jean wordt opgepakt en de school wordt gesloten is hartverscheurend, maar Malle loopt gelukkig niet in de val door de razzia te geweldadig te laten verlopen, maar eerder om het "rustig" af te handelen. Dit voelt toch correcter aan in het verlengde van de rest van de film.

Ik twijfel nog tussen een score van 3.5* of 4*. Typisch zo'n film waarbij een 3.75* handig is, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.

4*