Ex Drummer (2007)

Deze film gisteren gekeken vooral omdat het zo'n absurd verhaal heeft en na een aantal reacties gelezen te hebben trekken donkere, grimmige films mij wel aan.

Belangrijkste kenmerk van deze film is wel de humor want heb echt veel kunnen lachen om absurde conversaties en situaties.

Maar helaas is het begrip bij de hoofdpersonen ver te zoeken en een aantal onbegrijpelijke acties van de hoofdpersoon (schrijver) waardoor het realisme wegvaagt en dan ook het schokeffect.

Wat er dan overblijft is humor, originaliteit, grofheid, en smerigheid.

je zou dit met 0,0 diepgang en emotie moeten kijken want op het einde van de film blijft daar ook niks van over.

Al met al is dit wel echt top vermaak en een one of a kind film.

3

De dagelijkse wereld van mensen aan de zelfkant,

psychopaten, sociopaten, ja....., leuk....

Klap voor de kop hahaha, spacen op de dope, lachuh

Maar helaas totaal niet mijn humor en totaal niet mijn ding. Niets leuks om naar te kijken en dus alles om weer snel af te zetten.

Toch gekeken hoor, met moeite

en een 2,5 voor de moeite.

Prima verfilming van het gelijknamige boek van Brusselmans.

De ranzige marginale sfeer die in het boek zit komt prima over op het scherm. Echt knap staaltje cinematografie van Mortier. Prima openingsscène trouwens. Acteurs spelen stuk voor stuk erg sterk, met uitzondering van Dries Vanhegen die veel te geforceerd en vooral serieus overkwam. Misschien bedoelde hij het niet serieus, maar zo kwam het wel over vond ik. Maar verder is dit een erg leuke film met vaak absurde situaties, hilarische one-liners en personages die elkaar de loef afsteken in ranzigheid en marginaliteit.

De film blijft relatief trouw aan het boek, al zijn enkele sideplots minder of zelfs helemaal niet uitgewerkt (zo denk ik aan het einde van het boek waar de minister die een oogje had op Lio nog wordt "aangepakt"), maar da's geen gemis voor de film.

Toffe soundtrack ook

Dit was alleszins een aangename verrassing.

Maken die belgen gvd ook nog eens betere films dan dat wij doen. Tijd geleden dat ik zo'n gewelddadige en 'aparte' film heb gezien. Film beviel me zeer goed, al waren de ondertitels hard nodig. Het geweld vond ik af en toe iets teveel van het goede, maar zat meer dan genoeg dingen in de film die het interessant hielden. Sfeertje en de stijl ook prima in orde.

Ben het er mee eens dat je de film waarschijnlijk geweldig vindt of helemaal niets, de vergelijking met trainspotting slaat echter als een lul op een drumstel.

Na het zien van deze film komen in mij als Nederlander de gedachten op dat behalve betere muziek de Vlamingen ook nog eens betere films maken. Het enige waar Nederland beter in lijkt te zijn is voetbal, maar daar winnen we ook niet veel prijzen mee.

Een ongekende cocktail van bizarre personages, perversiteiten, muziek die varieert van goed tot fantastisch, gestileerde beelden gepaard met een hypermontage op de juiste momenten. Toch is niet alles helemaal geslaagd. Zo vond ik de keuze voor het perspectief van een schietspelletje in sommge scenes niet heel erg geslaagd. Maar over het algemeen kan ik zeggen dat het behoorlijk in mijn straatje ligt.

Nog meer dan bij De Helaasheid der Dingen viel me de casting op. In beide gevallen is de hoofdpersoon gebaseerd op de schrijver van het boek dat verfilmd is. Vond ik bij de Helaasheid qua uitstraling de hoofdpersoon al erg lijken op Dimitri Verhulst, de gelijkenis tussen Dries en Herman Brusselmans is hier nog groter. Leuk personage ook in de film, heerlijk zo'n echte klootzak zonder scrupules.

Toen ik nog scholier was heb ik wel veel Brusselmans gelezen en ik moet ook Ex Drummer gelezen hebben, maar zoals bij zoveel boeken van Brusselmans is er weinig blijven hangen. Het verhaal kwam me dus niet al te bekend voor. Wat ik nog wel weet is dat ik altijd erg kon lachen om het cynisme in de boeken. Daar is in de film weinig van overgebleven. Ook al is de film gortdroog, ik kon slechts om enkele scenes echt lachen zoals scene van de kale zanger en de kale moeder of de scene met die gast met zijn lul die de ontplofte rat van zijn vriendin laat zien. Niet heel erg, er gebeurden genoeg bizarre dingen waardoor ik de interesse geen moment verloor. Op een gegeven moment zelfs hardcore porno, zij het vrij verdekt omdat beelden door elkaar heen lopen. Staat de Nederlandse film bekend om de vele seks, ook in expliciteit gaat Vlaanderen Nederland voorbij. Niet heel erg shockerend, maar je treft het volgens mij niet vaak aan.

Een hele ervaring, deze film. 4,5*.

Bij vlagen best wel leuk, deze Ex Drummer, maar allemaal net wat te onnozel om te kunnen slagen. Teveel onzin, geschreeuw en ranzigheid, wat ook nog eens gepaard gaat met (vooral in de 2e helft) nogal wat - totáál misplaatst - drama.

Ik heb echt genoeg gelachen om deze onzin, maar regisseur Mortier mengt alles in een verkeerde blender, waardoor het eindresultaat niet helemaal te pruimen is. Die Belgen kennen er trouwens ook wel wat van met hun opmerkingen; ''Laat je ontplofte rat eens zien aan onze gast''. En die dikke lul; vreselijk, maartoch heb ik gelachen. Net als die kale met de moeder van z'n maat; ''lekker kutje dat je hebt - zo'n lekker buikje verdomme - wat als Jan thuiskomt? Wat een vreselijke onzin, maar (bij vlagen) wel aardig grappig.

Toch heb ik helemaal niks met de hoofdpersonages in deze film. Schreeuwlelijke mongoloids. Lage, trieste figuren. De muziek is verschrikkelijk, vond die optredens dan ook belabberd. Op visueel vlak geslaagd, redelijk (goor) sfeertje en de film kent een paar leuke vondsten. De ''doden'' die nog even aan het woord komen bijvoorbeeld.

Het drama sloeg nergens op - werkte voor mij niet in ieder geval. Dat gedoe met die baby bijvoorbeeld. Hou toch op zeg. Wel respect voor de expliciete aanpak. Mortier schuwt niks en dat is goed, maar maakt nog geen goede film. Geen voldoende.

Deze film is zeker niet in een hokje te stoppen, dat is een ding wat zeker is. Een film die uitblinkt in lelijkheid. Veel ranzige en smakeloze beelden worden afgewisseld met een aantal grappige dialogen. Een aparte montage en snoerharde rockmuziek. Zeker niet voor degene die snel beledigd zijn.

Net gekeken. Wat een krankzinnige film. Ik ken het boek overigens niet.

Totaal ontdaan van enige subtiliteit is dit echt in-your-face. De lijn tussen drama en (zwarte) humor (lees: bijtend cynisme) is vaak zó vaag dat je geen idee hebt hoe Mortier het bedoelt. Dat is denk ik de sterkte en zwakte tegelijk.

Het visuele, het camerawerk, het kille, het (g)rauwe sprak me allemaal aan, met specifiek de openingssequence en de shots van Koen in zijn huis. Ongemakkelijk is het ook; de grove omgang met vrouwen, mishandeling, verkrachting en veel bloed. De sexscene waar duidelijk de penetratie in beeld is verbaasde me. Soms wordt het te hysterisch en overdone.

Wellicht een typische you hate it or you love it film. Ik hang er nog tussenin. Feit is dat het een film is die je niet rustig terug in je kast zet om de volgende te gaan kijken, deze schreeuwt om over gesproken te worden.

Een beetje gemengde gevoelens.

Absoluut een film met identiteit en kloten. Ook met humor, al is het lang niet zo leuk als bijvoorbeeld De Helaasheid der Dingen. Er zitten dan ook wel wat andere accenten in de humor, maar door het heerlijke accent en de troosteloosheid is het wel enigzins te vergelijken wat mij betreft.

Maar op het laatst vliegt Mortier toch wel tamelijk uit de bocht met allerlei zwaarmoedig gebeuren. Visueel was het ook echt zwaar over de top t.o.v. de lelijke soberheid van het begin. Natuurlijk voert hij tussendoor ook wel verschillende visuele truucjes uit, maar lang niet zo opgeklopt en over de rand als op het laatst. Ook opvallend hoe goed de soundtrack eigenlijk is, ansich natuurlijk fijn, maar niet bepaald passend als je zit te kijken naar een bende marginalen en het eeuwig oerlelijke Vlaamse plattenland.

Vermakelijk is het zeker, maar de film verdrinkt nogal in zijn ambities. 3*

Ex Drummer is grof, ongenadig nihilistisch en uiterst gewelddadig, maar bevat tevens de beste regie in tijden.

Koen Mortier's zijn flitsende regie raakt je vanaf het begin als een klap in het gezicht, schitterend, de wijze waarop de opening credits gebracht worden, achterwaartse fotografie, geweld en achteruitfietsende gehandicapten. Ook het op de kop-piramidedoosje-kijk-door-het-gaatje-tussen-het-gras camerawerk wat daarop volgt is meesterlijk ingenieus.

Sterk, sterk acteerwerk van o.a. Vanhegen en zijn vrouw Lio. Dikke lul hilarisch, lachspier slopende humor die mij tevens nog lang zal heugen. Voor sommigen waarschijnlijk erg over de top dit geweldadig stukje Belgisch schoon, maar zij met een liefde voor geweld, sex en rock and roll is dit een ultieme liefdesgrot waar de stoutste dromen tot leven komen.

Rauw, ruw en smerig. Erg mooi camera werk en een strakke montage, ook gekenmerkt door een ruwe toon. Vanavond naar 22 Mei van Koen Mortier op het iffr. Hoop dat ik het dan beter kan verstaan.

Brusselmans

Ben momenteel het boek 'het spook van Toetegaai' aan het lezen van deze zeer bijzondere schrijver. En ik ben echt helemaal al gek van zijn schrijfstijl en nu is het bewezen dat zijn schrijfstijl ook verfilmd kan worden. Al zelfs heb je daar mensen voor nodig met een hoop lef.

Ex Drummer wordt ook de Vlaamse Trainspotting genoemd en dat is terrecht. Het is zelfs beter dan Trainspotting, dit is nog extremer.
Een hoop smerige toestanden, vreemde beelden, een hoop onozele personages en een dol dwaas verhaal.

Wat mij ook opviel was de muziek op bepaalde momenten, het is niet mijn stijl maar het wordt toch goed gemonteerd. Vooral dat einde met die vader van Jan die in het wilde weg begint te schieten.

Humor zit ook goed mee, alleen is het echt er over op momenten. Maar ik zijn geheel is het wel erg grappig. Die typische Brusselmans uitspraken: 'Niemand noemt mij een klootzak, klootzak' ; 'Er stonden daar opeens 4 gehandicapte losers voor men deur'
Hard maar leuk

En ten laatste: visueel is dit stukje Vlaamse cinema erg indrukwekkend!

Samen met Any way the wind blows toch wel de beste Vlaamse film. En krijgt dus terrecht een mooie:

4.5*

Heerlijke cinema.

Allereerst maakt Mortier graag gebruik van alle middelen die het medium te bieden heeft en dat is een verademing te noemen. Dat zijn complete uitbuiting van effecten en stijlmiddelen een anarchistisch en hyperkinetisch eindresultaat oplevert, zal de waarderingen in tweeën delen.

Gelukkig vind ik dit geweldig om te zien. Als ex-lezer van de boeken van Brusselmans, vind ik het absurdisme van zijn humor voelbaar doorheen de hele film . Mortier schraapt echter al het lichtvoetig sarcasme weg, en legt er een macabere laag overheen. Ik vermoed dat hij dat doet omdat daar meer film inzat. Brusselmans kan dan sardonisch grappen over het in elkaar slaan van mensen, in beeld valt de humor van zo'n grap snel weg, en blijft de grofheid over. Wat weer erg grappig is. Mortier loopt in ieder geval nergens op zijn tenen om 'trouw aan het boek te blijven'; hij is verdorie een filmmaker. Jammer dat hij tot een minderheid behoort.

De film zelf? Tjsa, daar is al zo veel over gezegd, grotendeels waar. Grappig, snel, enorm smerig en vies in ieder shot. Gedurfde cinema. Waarom blijft Nederland toch zo achter met vernieuwende cinema als er over de zuidergrens dit soort pareltjes gemaakt worden?

Hele dikke 4* en op naar 22 mei

België op z'n best! Niet een film die je zomaar aanzet, het is echt een bijzondere film en vraagt ook enige concentratie, tenminste: dat is de film waard. Ik was eigenlijk meer benieuwd naar 22 mei, maar door het een en ander ben ik toch deze als eerst gaan kijken en wauw: wat een film.

Er zijn een paar dingen die heel erg opvallen tijdens de film, ten eerste is het ontzettend creatief gefilmd, heel erg stijlvol en absurd, naast de aparte beelden blijft de film opvallend realistisch. Daarnaast is de film ook lekker niet politiek geschikt. Laten we het houden op dat de bandnaam niet letterlijk genomen moet worden, ook homoseksuelen, gehandicapten en het vrouwelijk geslacht blijft(ven) niet ongedeerd. Koen Mortier heeft geen blad voor zijn mond, je krijgt wat je te zien krijgt en dit moet je accepteren of ''op rotten''.

Af en toe wat te ruig naar mij toe, maar mede dankzij de wedstrijd scène, in het publiek maakt mij heel enthousiast over dit filmpje. Het is creatief, in je gezicht, hard, ruig, kwetsend maar ook ontzettend grappig. 4 hele dikke sterren, en een enorme aanrader voor het volk dat houdt van apart cinema.

Koop om het allemaal een beetje betaalbaar te houden, voor een klein percentage (misschien 5-10%) van mijn collectie ex-rentals. Vaak is er niets mis met het beeld en maakt het in feite dus weinig uit, ten op zichten van een nieuwe dvd. Soms gaat het mis en heb je een schijfje dat om de haverklap vastloopt. Zo ook gisteren met Ex-Drummer. Normaal zou ik hem afzetten en waarschijnlijk vervangen. Ik kon deze film alleen echt niet afzetten. Ik moest verder kijken. En dus kun je mijn steeds grotere ergernis bij het vastlopen van de film tijdens weer een fantastische scene, wel voorstellen.

Wat hebben die Belgen een gave films gemaakt zeg. Ik ben echt de Belgische cinema aan het ontdekken. Wat een lef hebben een aantal van die gasten. Deze film is ook weer zo compleet over-the-top (in de goede zin des woords) en gedurfd. Heb zoals gezegd echt een film gezien waar ik mijn ogen niet vanaf kon houden. Ex Drummer zit vol met bizarre, geestige en smerige momenten, personages en dialogen. Visueel is de film uitdagend, het basale idee is prima en verder is deze film ook prima in orde. Maar het is vooral de aaneenrijging van fantastische ideeen, die uitpakt in stuk voor stuk fantastische scenes. Of de makers nog sociaal geëngageerde intenties hadden weet ik niet (al zal dat tot op zekere hoogte wel het geval zijn), maar dat vond ik minder interessant en als het echt een doel op zich was ook niet zo geslaagd. Maar dat maakt geen bal uit.

Maar ik ben wel een beetje door mijn Belgische cinema voorraadje heen. Heb onder meer Vinyan en MR. Nobody nog liggen, maar die filmmakers ken ik ondertussen al. 4,5 sterren. Geweldig. Nu op zoek naar een fatsoenlijke dvd.

Dat we van de Belgische cinema geen ethisch reveil hoeven te verwachten was al langer bekend, maar dit gaat toch wel erg ver. Met name het laatste half uur is weerzinwekkend. Spijtig dat ik dit hem gezien. Mijn sterren gaan naar de vormgeving.

Vuig. Ranzig. Cynisch. Smerig. Duister. Zwartgallig. Agressief. Anarchistisch. Absurdistisch. Onzin.

Typisch Brusselmans, en in eerste instantie niet geheel 'my cup of tea'.

Hoe hij de onderklasse bekijkt, waar hij in onderduikt, gebruikt en ook weer zo graag uitklimt.

Maar deze vorm van smerigheid heeft zijn heerlijke kanten. Anarchisme in filmformaat en verder niets. De duistere onderklassen van het Vlaamse land overdreven weergeven.

Roken. Zuipen. Poepen. Kotsen. Naaien. Hard. Rocken. Pijpen. Snuiven. Trio. Details. Kunst.

Heerlijk weergegeven. Van kleurgebruik tot camerawerk.

Van special effects en absurdistische shots (de intro op de fietsen tot aan de laatste woorden, na de dood).

Desondanks treedt de film op sommige momenten over een bepaalde 'zinnige' grens.

Maar het Vlaamse accent en de prachtig, smerige locaties inclusief acteurs, maken het goed.

7,5. 3,5 ster.

Fantastisch. De inleiding was meteen al bijzonder met die achteruitgespoelde scènes en die rondslingerende namen van de crew op het glas en de straatbordjes en dergelijke. Doordat er af en toe tegen de camera wordt gepraat lijkt het alsof alle gebeurtenissen daadwerkelijk hebben plaatsgevonden en dat geeft het nog wat meer impact. Sowiezo ziet het er allemaal zeer realistisch uit, zitten er een aantal bizarre camerastandpunten in, worden vrijwel alle personages goed vertolkt en is de humor lekker scherp dankzij het geniale script. Ik vond wel een beetje twijfelachtig dat Dries zo kalm bleef terwijl hij toch uit een welvarender milieu kwam, ik zou niet zeggen dat hij als schrijver al zoveel bloed en en verderf had gezien. Maar goed, so be it, het brengt een hoop interessante scènes met zich mee. Leuk ook trouwens dat ze de aftiteling van boven naar beneden hebben aangezet. Originele, maffe en boeiende creatie.

Blijft een geweldige film.

Ranzig en goor, maar ook uiterst grappig en origineel. Veel geweldig camerawerk, leuke trucjes en slimme shots die vooral de sfeer van de film versterken. Daar draait het dan ook allemaal om. Het wereldje van het klootjesvolk vorm geven.

Mortier slaagt er als geen ander in, en levert makkelijk één van de beste Belgische films af. De vergelijking met Trainspotting op de cover begrijp ik wel, maar deze film is toch nog een stuk ongezelliger. Op bepaalde momenten is de grens tussen bits en grappig wel érg klein.

Maar vooral ook hulde voor het dialect, die hier eigenlijk de grootste hoofdrol opeist. Geweldig plat taaltje dat de dialogen naar een ongekend niveau tilt. Esthetisch is het niet, maar daarom niet minder fantastisch.

4.5* en een uitgebreide review

Vettig. Dit is toch een film die soms zwaar over de schreef gaat, met een orgie van geweld, sex en marginale decadentie in al zijn vormen. Dat met dat kindje vond ik walgelijk . Voor mij was dat niet nodig en zorgt voor een goedkoop randje. Dries heeft alleen maar minachting voor de drie loosers met wie hij een optredentje voorbereidt en is vastberaden om hen kapot te maken, gewoon voor het plezier om zo'n niets betekenende individuen kapot te maken. In de eindscène met de monologen probeert de film nog de abnormale daden te verklaren ma Verbeek al van jongsaf in de fabriek, Christine verkracht door haar vader maar als dat een poging was om begrip op te brengen voor hun gedrag, dan werkte het helemaal niet.

Deze nihilistische film heeft een hoge shock value en is soms knap geschoten (die Koen De Geyter die met zijn kop naar beneden hangt in zijn flat) en mist op bepaalde momenten ook geen humor. De film heeft zeker kwaliteiten. Sommigen zullen het een meesterwerk in lelijkheid vinden, net als een breed uitgesmeerde drol op een wit doek in een museum voor moderne kunst. Anderen zullen dan weer walgen door de mensonterende situaties in de film. Ik zit daar een beetje tussenin.

Dries (tegen iemand anders) :... Eit gehoord hersenbacille
Koen : Hersenbacille, da's ne goeien die moet 'k onthouden.
Dries : A ja, met wadde?
Koen : Ja met wadde ja...

Boek vond ik persoonlijk beter, wat wel dikwijls is met verfilmde boeken.

Maar Ex Drummer, is één van mijn Belgische films ooit.

Echt een film waar seks, geweld, drugs, homohaat in voorkomt.

Niet dat ik een homo hater ben ofzo.

Dries Vanhegen, Norman Baert, Sam Louwyck etc.. deden dit perfect.

En de muziek was echt.. mega bangelijk.

Erg zwarte, maar kei leuke humor zat erin, vooral van Dikke Lul, als je hem bezig hoorde.

Het cynische vooral niet vergeten, waarin Dries Vanhegen dit fenomenaal deed.

Gunter Lamoot had ook een perfecte rol in de film, met dat kort haar zou je echt zeggen dat het een echte homo was.

Deze film verdiend echt wel 5*

Een prachtige film met een enorm smerige setting, vuile personages en een rauw verhaal. Het heeft me van begin tot eind kunnen boeien en vaak ook kunnen shockeren. Een heerlijke, vermakelijke en absurde film, 4,5 ster waard.

Enkele jaren geleden met plezier een van de 'avonturen' van het fijne nihilistische karakter Kronenberg gelezen. Zelden zo enorm moeten lachen om vooral een ijzersterk begin, waar ik nu ik er aan denk nog om kan schateren. Herman Brusselmans had iets in mij losgemaakt, maar aan de andere kant ook weer niet. Dit is ook kenmerkend voor deze verfilming van Ex Drummer.

De algehele onzinnigheid. de ongenuanceerdheid en de platvloerse dialogen zijn toch wel de kernkwaliteiten van de film. Maar het schiet vooral na een bijzonder aardig begin zijn doel wat voorbij; je went al snel aan de gecreëerde wereld. Maar steeds als het dreigt wat minder interessant te worden is er wel weer een eigenaardige dialoog of een absurdistisch moment.

Misschien dat de film vooral beklijft doordat tal van zaken enigszins gedoseerd blijven en pas wat doorschieten tegen het einde van de film. Of niet, want dit is misschien juist het type cinema wat baat heeft bij een ''nihilistische, radicale en vooral chaotische achtbaanrit'' uitwerking.

Toch met gemak een viertal sterren.

Tweeslachtig.

Aan de ene kant bewonderenswaardig hoe niet zozeer de inhoud maar wel de sfeer van Brusselmans' boek overkomt. Aan de andere kant dan weer de irritatie met de te veel herhaalde gimmicks, het achteruitfietsen dat vanaf de derde seconde al verveelt, en de morsige, vieze helaasheid der dingen die zonodig over alles wat Belgie is moet worden uitgesmeerd.

Toch qua cinematografie af en toe weer heel mooi. Jammer dat dat zovaak verpest wordt. En ik vraag me af of iemand die de boeken van Brusselmans niet kent het verhaal wel gaat snappen. Een acquired taste, dat is het zeker. Wat de film boven het boek heeft is in ieder geval een mooie soundtrack. Want daar is niet zoveel op af te dingen vind ik.

Baldadige afzink in het klootjesvolk met groffe, wrange en toch ook weerzinwekkende, afstotelijke humor. Dat moet je dan liggen neem ik aan, maar het is met name de woeste beeldregie van Mortier die de film op sleeptouw neemt. Achterstevoren, ondersteboven of driftig zwaaiend, het geeft het met z'n afzichtelijke, heetgebakerde en vulgaire tokkies een dikke dosis loeiende, luidruchtige energie.

De korte scène in de ontplofte rat is ook goud waard. Bizar, absurd, maar o zo raak. De keren dat het een bepaalde rust opzoekt, veelal omtrent Dries, doen er dan ook meteen toe. Rondom het bandje is het alle remmen los. Goor, ziek, ranzig en noem maar op. De vlammende rocksongs doen nog een flinke duit in de zak en het nauwelijks verstaanbare dialect eist zelfs een tweede hoofdrol op.

De eerste is een geniepige, onverschillige klootzak die met een sardonisch genoegen de boel op stelten zet. Het is lachen, gieren, brullen, maar Mortier weet op een of andere manier en in toenemende mate iets schrijnends in dit Oostende te leggen, waardoor die grijns ook wrange, bittere trekjes gaat vertonen. Er is bloed aan de paal, de rock rally is lekker hysterisch en de finale eigenaardig briljant.

Net zoals het hoofdpersonage is de film voor de kijker een joyride in het mileu van de (in dit geval toch wel achterlijke) plaatselijke rockscéne. Alhoewel de film bij vlagen echt wel grappig is, kwam het grootste deel van de film choquerend over. Dat was voor mij nu niet echt een meerwaarde, en ik had er dan ook niet zoveel kijkplezier in. Ik heb stukken van het boek gelezen en dat leek voor mij een betere manier om het verhaal te ervaren.

Pluspunten voor bepaalde muziekkeuzes. (Vooral de twee nummers van Mogwai zijn prachtige momenten (wanneer de schrijver voor het eerst één van die krotten bezocht, en op het laatste wanneer hij z'n drumstel kapotslaat en naar huis gaat)

Net zoals de boeken van Brusselmans wel geinig zijn, maar niet echt ergens over gaan, is ook Ex Drummer een geinig filmpje maar kan nou niet zeggen dat het heel goed was. Grof en smerig, een soundtrack die laveert tussen een bak herrie en rustige alternatieve rock en een anarchistische insteek maken van Ex Drummer een soort verlate Belgische punk film. Dries is Brusselmans' alter ego die zijn walging voor het stompzinnige inteeltvolk dat de rockscene van Oostende blijkbaar domineert maar nauwelijks kan bedwingen, om ze op het laatst elkaar af te laten maken- een vreemde maar passende finale, ook (vooral) dankzij de muziek.

Lang niet alles werkt: het dode kind en de nasleep was een valse noot, de bandfinale was chaotisch, maar niet op een plezante manier, het gedoe met de dikke lul van Dikke Lul werd al snel flauw- maar er blijft toch genoeg vage vunzigheid over om na afloop het gevoel te hebben tot je enkels in de Vlaamse drek te hebben gestaan. En dat is dan toch een soort compliment.

Geweldige film. Het nihilisme, verloren generatie / het marginale bestaan van een Vlaams boerengat (hier stappen we op het territorium van Trainspotting) wordt perfect geïllustreerd door Mortier. With a little help from his friend Brusselmans .... Vanaf de magistrale opening schuwt de film geen enkele controverse. Grootste verdienste van de film is de cinematografische invulling. Mortier maakt het heerlijk absurd (de zanger die omgekeerd staat bv) en daarom verteerbaar. Het uitvergroten van een banaal en modaal milieu (jongeren richten muziekgroep op) is gedrenkt in cynisme. Maar er zit ook een tristesse in en daarom vind ik de film zo geslaagd. Die beelden van de moto ritten door de nacht, die score, die persoonlijke verhalen van de doodgeschoten personages ... het maakt hen ook slachtoffers, gevallen helden van het klootjesvolk. De film gaat over niks inderdaad en gelukkig houdt hij dat vol. Hij gooit er niet vlug nog een plotje tegenaan (hier verlaten we het territorium van Trainspotting). Jammer dat Mortier niet echt een einde heeft. Het idee om alles en iedereen dood te laten gaan, vind ik te gemakkelijk. Een kleine smet op een prachtige film. Een parel bij in het Vlaamse filmlandschap dat ik (O ironie) dankzij de Nederlandse Top 1000 heb ontdekt.

Goed.

Waarom kunnen de Belgen het wel en de Nederlanders niet? Ik zie vaak genoeg goede Belgische titels, maar goede Nederlandse titels zijn zeer zeldzaam. Ook deze Ex Drummer, van Belgisch regisseur Mortier, is weer een goede toevoeging aan Belgische cinema.

Alhoewel ik mijn verwachtingen wellicht met wat te hoog heb opgeschroefd, want ik verwachtte ten volle tijden strakke montage en geen dromerige beelden. Dat was niet zo, alhoewel de film soms wel een razend tempo en snelle editing kent. Maar er wordt ook regelmatig plaats gemaakt voor een dromerige scene.

Acteerwerk is goed. Niet bijzonder uiteindelijk, maar het voldoet. In principe hoeven ze niet veel meer te doen dan schelden en schreeuwen, en dat kunnen de acteurs erg goed. In de wat rustigere scenes begin je toch wel wat houterigheid te spotten hier en daar.

Het eerste kwartier is waarschijnlijk het beste stuk van de film, omdat de montage daar zo snel is. Leuke trucjes, dat ondersteboven gebeuren was natuurlijk fantastisch, maar ook de backwards-scenes wat natuurlijk betrekking heeft tot de karakters zelf zijn leuke toevoegingen.

Maar eenmaal de introductie voorbij is is de film toch wat langzamer en onopvallender. De beelden zijn wel altijd ruw en grauw, maar het kon me niet altijd even goed intrigeren. Het is dat de humor hier en daar zo over-the-top en scherp is dat het nog wel weet te boeien.

Maar de toon met de trucjes in het begin wordt zo gezet dat je denkt dat de film ten alle tijden trucjes gaat uithalen. Dat doet de film niet, na de introductie is de film wat "normaler". Pas bij het rockconcert nemen de echt intrigerende beelden langzaam de touwtjes weer in handen. Agressieve scene was dat trouwens, heerlijk.

Soms lijkt de regisseur net iets te geforceerd te willen bewijzen dat hij geen mietje is. De expliciete seksscènes hier en daar hebben weinig meerwaarde, maar ook de ruwe beelden hier en daar werken niet altijd, alhoewel dat maar minuscule kritiekpuntjes zijn.

Het werkt toe naar een lekkere finale, maar in het middenstuk valt de film een beetje plat. De karakters zijn allemaal sukkels en vooral erg boos, maar geen types die de film intrigerender maken om naar te kijken. Het is de regie zelf die vooral de meerwaarde van de film weet te zijn.

Met De Helaasheid der Dingen (2009) zag ik al een dergelijke film met een soortgelijke setting. De marginaliteit druipt er van af. Waar je in de film van Van Groeningen nog te maken hebt met goeie loebassen, kom je in deze film van Mortier vooral veel uitschot tegen, geheel wat je mag verwachten van de rebelse auteur Herman Brusselmans. Geen sympathieke personages dus. Kan ook moeilijk anders met thema's als vrouwenhaat en -mishandeling, oudermishandeling, gratuite geweldpleging, verkrachting en kinderverwaarlozing. Vulgair en obsceen bij momenten dat het zelfs grappig en amusant wordt. Al is de afkeer nooit ver weg. Hiermee nogmaals perfect in de lijn van Brusselmans.

Prima verfilmd boek dus van Mortier. Prima montage en stijltechnieken. Zeker de openingsscènes met het omgekeerd draaien was best fijn. De film kent een vlot tempo en ook het acteerwerk is ruim in orde. Veel rauwe gortige dialogen en locaties loodsen je door de film heen totdat de film naar het einde toe letterlijk explodeert. De taboes worden niet uit de weg gegaan, maar neigen soms naar het platvloerse af. Het concert in het marginale café was prima al vond ik het visueel wel wat rommelig. Soundtrack overigens ook geweldig. Leuk!

Een bekende schrijver krijgt drie gasten op bezoek, gehandicapten zoals hij ze noemt, en die vragen hem of hij drummer wil worden in hun band. Hij zegt nog "ja" ook. En zo repeteert hij met ze totdat ze een optreden hebben op een lokaal festival. Wat volgt is een bijzondere film met aparte camerastandpunten en belichting. Aan de ene kant is de film behoorlijk absurd en zeker ook best grappig. Maar aan de andere kant is de film ook heel rauw, gewelddadig en provocerend. Toch ligt de stijl me wel, al zal het zeker geen film zijn voor iedereen. Misschien daarom wel. Ik word in ieder geval wel nieuwsgierig naar andere films van deze regisseur.

Drie asocialen met een handicap wenden zich tot de schrijver Dries van Hegen om te komen drummen in hun punkband. De intellectuele van Hegen neemt de uitnodiging aan en begeeft zich in de maatschappelijke onderlaag om materiaal voor zijn nieuwe boek te vergaren. Om zijn verblijf in de onderste regionen van de samenleving interessanter te maken, begint hij de asociale dommeriken om zich heen te manipuleren.

Ex Drummer beschrijft de belevingswereld van de asocialen. De drie bandleden hebben niet de beschikking over zelfreflectie en missen de zelfcontrole om hun verwarde ideeën niet meteen om te zetten in spontane acties. Ze uiten zich door verbaal gewelddadige taal uit te slaan en gaan fysiek geweld niet uit de weg. Alcohol en drugs zijn een basisbehoefte.

De zwarte humor speelt een grote rol in de teneur van het verhaal. Met behulp daarvan wordt het milieu waarin het verhaal zich afspeelt tamelijk bizar en lachwekkend afgeschilderd. De beklemtoning van de lichamelijke en geestelijke tekortkomingen van de musicerende personages werken op de lachspieren. De omstandigheden waaronder zij leven zijn uitvergroot en eveneens lachwekkend. Onder die hilarische weergave is echter ook een cynische toon herkenbaar die verachting voor de personages impliceert en die de groteske vorm van humor na verloop van tijd in een minder lachwekkend perspectief plaatst.

Regisseur Koen Mortier heeft ervaring opgedaan in de reclamewereld. In zijn filmstijl is dat herkenbaar. Die is creatief en wijkt nogal eens af van de meer behoudende stijl die in het gros van speelfilms wordt gebruikt. Mortier laat scènes achterstevoren lopen, laat personages ondersteboven door het beeld gaan, gebruikt slow motion en overbelichting om op gebeurtenissen een bevreemdend tintje te plakken en maakt veelvuldig gebruik van ongewone perspectieven om onrust te creëren. Het zijn middelen die zorgen voor een driftige dynamiek en aan de handeling een bepaalde rauwe vorm van onverschrokkenheid toevoegen. Er heerst anarchie. De sfeer is punk.

Dries van Hegen die de diabolische aanjager der gebeurtenissen is, voert de kijker likkebaardend langs groteske gebeurtenissen en bizarre situaties in de wereld van kansloze losers. Hij trekt de kijker gretig mee in zijn cynische beschouwingen en abjecte daden. Dat voelt door de zwart humoristische toon en het bizarre karakter van die wereld nog wel lekker ook, maar eigenlijk is het niet meer dan goedkoop leedvermaak. Dat besef zorgt voor een geleidelijke ommezwaai in de beleving. Aan het eind van de film schaamde ik me zelfs een beetje.