Hush (2016)

Zo hé, alweer een Mike Flanagan-film! Twee releases dit jaar, deze dus en Before I Wake (2016).

Wellicht beide ook in de bios?!

Jezus wat een vet concept, wanneer komt deze uit? Goeie trailer ook.

Van de regisseur van Absentia en Oculus wat ik geen onaardige films vond. Klinkt als een duistere home-invasion thriller/horror. Laat maar komen..

Veelbelovend.

Benieuwd:)

Als ik het goed begrijp, wordt deze film morgen op Netflix uitgebracht.

Op Netflix te zien!

Met een blinde zeker, laatst nog Wait until Dark gekeken, maar er zijn er nog wel meer, zeker in het thriller genre. Ik ga hem zo maar eens kijken. Mooi filmpje om het weekend mee te beginnen, trailer niet gezien en synopsis is karig, dus ga er mooi blanco in

Bovengemiddeld goed. Ik neig zelfs een beetje naar 4 sterren voor deze tweede film die ik van Mike Flanagan zag (na Oculus), en volgens mij gaan die hogere waarderingen door een aantal users die na mij zullen stemmen alsnog wel uit worden gedeeld. En niet geheel onbegrijpelijk. Wellicht zit ik daarnaast aangezien de 2 stemmen na mij allebei 2,5* waren. Nightbreed onder mij noemt de film zelfs matig en cliché. Origineel is het inderdaad niet, maar matig evenmin, en ik zal proberen enigszins uit te leggen waarom.

Het idee van iemand die op een afgelegen plek belaagd wordt door een kwaadaardig persoon, is niet nieuw. Evenmin is het hebben van een handicap die de belaagde in het nadeel stelt revolutionair. Toch voelde de executie van Flanagan en Siegels script (zij vertolkt tevens de hoofdrol en is sinds een paar maanden met hem getrouwd) realistischer aan dan veel andere films in dit subgenre. John Gallagher Jr. speelt de rol van de ongenode gast uitstekend, helemaal wanneer ze (gelukkig vroeg in de film) al besluiten hem zijn masker af te laten doen.

Het verhaal zit strak in elkaar en Siegel speelt ontzettend goed voor een introducing credit. Ik leefde erg met haar mee, en op een enkele beslissing na worden de traditionele 'domme dingen' gelukkig niet begaan. Ok, op de ruit bonzen terwijl die jock op het punt stond om die kerel neer te meppen leek dom, maar ik denk niet dat zij dat kon zien. Wat mij betreft worden de vluchtwegen of manieren om om hulp te vragen die je in zo'n situatie zou hebben, zorgvuldig 'weggeschreven', en bij de meeste wanhoopspogingen die Maddie doet kunnen we instemmend (maar weinig hoopvol) 'Ja... Je moet toch wat...' mompelen, zelfs wanneer je in de eerste instantie iets toch anders gedaan zou hebben.

Uitstekend in spanning gezeten met deze zeer degelijke genre-oefening. Grensverleggend is het niet, maar dat hoeft ook niet altijd. Goed uitgevoerd is het zeker. Het maakt mij benieuwd naar Absentia (2011) en Before I Wake (2016) en heeft Flanagan definitief op mijn radar gezet nu. Als je bedenkt dat Hush in 18 dagen gefilmd is en er het grootste gedeelte van de speelduur niet wordt gesproken, is de manier waarop de film je aandacht vasthoudt des te knapper. Het budget van deze film schijnt slechts 70.000 dollar te zijn geweest, en als dat klopt dan is dat geen geringe prestatie. Kun je nagaan wat we voorgeschoteld zouden kunnen krijgen, in plaats van een tweede, derde en vierde Transformersfilm. Daar kun je duizend van dit soort films van maken...

3,5* ++

Matig en cliché.

Klinkt goed, John Milton. Ik ga er nu al blindelings (huh-huh) van uit dat jouw score representatiever is dan het gemiddelde.

Absentia is overigens ook een erg fijne showcase van wat je met nagenoeg geen budget kunt bereiken. Flanagan lijkt een master op het gebied van sfeer opbouwen en aandacht vasthouden te zijn.

Ik ben benieuwd hoe hij jou bevalt, Zwolle84! Mag duidelijk zijn dat ik er ondanks het overbekende gegeven behoorlijk over was te spreken. Kan me ook niet voorstellen dat ik daar compleet alleen in zou staan.

edit: Alhoewel, Blue Ruin (2013) is ook een mooi voorbeeld van een film die ik erg kon waarderen voor wat het was en die lang niet iedereen beviel, ook users met wie ik best overlap heb. Dat zou natuurlijk ook voor deze kunnen gelden. Ik moet wel zeggen dat ik bij Blue Ruin nóg iets zekerder van de kwaliteit ben, al heb ik ze beide pas één keer gezien.

bekend probleem, die kijkachterstand

Nog even 20 blu-rays en 25 opgenomen films wegwerken en je bent de eerste die het hoort.

"I can come in any time I want."

Absentia (2011) vond ik tegenvallen, maar met Oculus (2013) leek Mike Flanagan de juiste weg gevonden te hebben. Vandaar dat ik met redelijk hoge verwachtingen deze film inging.

Dit lijkt een typische 'home invasion flick' te zijn, alleen wel eentje met een twist; de protagoniste blijkt doofstom te zijn. Met een afgelegen locatie en een gemaskerde man met snode plannen, biedt dit mooie mogelijkheden die helaas niet ten volle worden benut door Flanagan.

Wat volgt is een psychologisch kat-en-muisspel waarin de bad guy - zich al gauw - bewust is van Maddie's handicap. Door op momenten te spelen met het geluid ervaar je als kijker een beetje hoe het is om in haar schoenen te staan. Daarbij wordt er slim gebruik gemaakt van verscheidene elektronische hulpmiddelen.

Het knappe is dat 'Hush' je voor geruime tijd geboeid kan houden, ondanks dat er nauwelijks dialoog in zit. De overtuigende gezichtsuitdrukkingen van Kate Siegel tijdens het noodlot van haar personage spreken namelijk boekdelen. Jammer genoeg wordt de film in de tweede helft te repetitief ten spijt van de snelle pacing en de minieme spanning. Tevens mist er een bepaalde daadkracht bij de moordenaar.

Al met al best een aardige thriller voor tussendoor, maar niets nieuws onder de zon voor de doorgewinterde horrorfan.

2,5 Sterren.

Hush

Toen Hush op Netflix was geplaatst kreeg ik er niet zo'n fijn gevoel bij. Het zag er meer uit als- alweer zo'n slechte Horror / Thriller film waarbij eigenlijk geen budget voor uitgerekt was. Toen toch eigenlijk het ongeloofwaardige gebeurde gister avond. Bij het zien van de eerste scenes was het al een twijfel geval, dat moet ik toegeven. Maar, je was nog geen dertig minuten bezig met deze film of de vriending van Maddie, Sarah werd al bruut vermoord door de moordenaar, een paar messteken in de buik, oh, dat begon echt heerlijk.

Toen dat gebeurde draaide vrijwel de hele stemming hierbinnen om, en we kregen erg veel zin in deze film. Wanneer hij dan ook nog eens naar binnen dringt en achter haar staat, begin je zelf al allemaal scenario's te roepen wat hij eigenlijk moet doen, maar hij houd het vrijwel rustig dus daarbij kon de film weer alle kanten op.

Het concept, waarbij Maddie dus als een iemand word vertoond die doof is, kan veel kant op gewerkt worden. Je kunt altijd spelen met het publiek, enge shots, en je kunt zeker als zo'n moordenaar echt heel erg dichtbij komen, dat word ook vaak gezien hier, waardoor je dus te maken krijgt met enge stiltes. Toch vond ik de film op sommige plekken ietwat verkeerd, waarbij Mike Flanagan sommige dingen misschien net ietwat anders uit had kunnen pakken.

Het verhaal was vet, concept was ook gaaf. Acteerwerk was prima en je werd lekker beet gehouden door het kat en muis spelletje. Toch een leuke film voor tussen door of, als Back-up zoals wij hadden gisterenavond. Kan er prima mee door.

3.0*

Sinds anderhalve maand hebben we Netflix en zo af en toe proberen we een filmpje ervan mee te pakken en zolang ze dit soort titels erop weten te plaatsen is het de moeite waard. Hush is klein van opzet, maar weet er best nog veel uit te halen.

Het concept is niet helemaal nieuw, maar de manier waarop Flanagan probeert om de voorspelbaarheid te ontwijken is best goed gedaan. De personages spelen goed, zijn behoorlijk geloofwaardig en zijn gelukkig ook niet irritant, wat bij dit soort films nogal eens voorkomt.

De spanning zit er vanaf het begin goed in. Daarnaast wordt er goed gebruik gemaakt van (audio)visuele effecten en is het kat-en-muisspel boeiend om te volgen. Dat geldt ook voor de rest, ondanks dat de dialoog soms maar spaarzaam wordt gebruikt.

Wat mij betreft wel een aanrader in het genre.

3,5*

Standaard thrillertje vanuit een leuke invalshoek. In de tweede helft is er wel wat expliciet geweld, maar over het algemeen blijft het best braaf. Leuk om een keer gezien te hebben.

Daar heb ik weinig aan toe te voegen. Het feit dat het slachtoffer doofstom is hier geeft het beproefde concept nog een lichtelijk aparte draai mee. Voor de rest veelal bekend terrein, inclusief een bonte verzameling flauwigheden, al is de uitvoering gelukkig verre van rampzalig. Maar niet bepaald een film die lang in mijn geheugen gegrift zal staan, daarvoor waant het zich te weinig buiten de geijkte paden. 2,5*.

Best goed. Voor een Netflix film nog spannend te noemen ook. Het feit dat ze doofstom is heeft de film net iets meer sfeer. Ik leefde snel met haar mee omdat ze erg likeable is. Dat de moordenaar vrij snel zijn gezicht liet zien vond ik een beetje jammer. Zijn motief bleef mij ook onbekend. Hoe kwam hij juist dáár terecht? Ik hoop altijd op iets meer "achtergrondinformatie", maar dit werd mij niet duidelijk.

Het kat en muis spel verveelde niet. Het tempo was vlot en er gebeurde genoeg om je geboeid te houden. Dat het enigszins voorspelbaar was hou je niet tegen, maar gelukkig werd er zorgvuldig omgegaan met de meeste clichés.

Het acteerwerk was sterk, ik geloofde haar. Hij was iets minder overtuigend op sommige momenten, maar nergens storend. De dreiging was voelbaar. Lekker!

Leuk dat het slachtoffer doofstom is maar ik vond het niks speciaals toevoegen. De film wist min of meer te boeien ondanks dat er weinig gesproken werd, maar de spanning bleef uit. De personages waren ook nietszeggend, bij de vrouw kon ik niet echt meeleven en van de psychopaat kwam je niet veel te weten. Tweede helft vloeide er wat meer bloed maar ook daar doet het niks anders dan een gemiddelde thriller/horror film.

Een blinde in nood is heel wat spannender dan een dove.

Tamelijk saaie home invasion-flick over een oen die zonder heldere reden besluit een dove vrouw te treiteren. Met als gevolg de standaard huis, tuin en keuken actie waarin het slachtoffer met huishoudelijke producten zich staande moet zien te houden tegen deze bruut.

Daarnaast vind ik (maar dat is persoonlijk) dat die Apple apps waar Flanagan zo geobsedeerd mee is, ook erg mwahhh. Ik kan maar moeilijk spanning halen of de wifi wel of niet werkt (dus Facetime en berichtendienst). 40 jaar terug was het de telefoonkabel, nu de modem. Alleen 40 jaar terug werd de afgesneden telefoon 1 keer in beeld gebracht. Nu zit zowel slachtoffer en dader constant de IPhone te checken. Tsss jeugd van tegenwoordig

Geweldige Flanagan weer. Na Absentia (pas recentelijk gezien) een bescheiden fan geworden. Dat de protagonist een mute is, voegt wel degelijk veel toe. Dat in tegenstelling tot een film als Cassadaga (2011) , die me meteen te binnen schoot. Doet voldoende zaken anders (of in ieder geval beter) dan vele Home Invasion soortgenoten. Vaak is de tweede helft een aaneenrijging van deja vu's, maar hier blijft Flanagan speels, met name het sounddesign houdt de boel uitzonderlijk stijlvol en met veel gevoel voor timing en temporisering gebracht. Een échte genre filmmaker, die hopelijk nog lang in de horrorhoek blijft hangen.

Fijn filmpje.

Hoewel het home invasion subgenre wel bekend is, vond ik het gegeven van een dove vrouw wel leuk gevonden. Ken niet echt een film die hier veel mee doet. Vooral het begin is wel onheilspellend doordat gegeven. Hoewel ik wel altijd het gevoel heb dat je aanvoelt dat er iemand naar je kijkt. De eerste moord was misschien net iets te ik zie lekker niks. Maar goed blijft een film en zo een scene kon binnen dit concept uiteraard niet ontbreken. Sterk vond ik wel dat het niet teveel probeert een soort Halloween achtige killer neer te zetten. Die maar nooit dood gaat en opduikt op de vreemdste plekken. Hij krijgt al snel een gezicht en hij is niet overdreven slim. Waardoor het toch wat meer een echt kat en muis spel is. Acteur die de killer speelt is ook wel een aardige acteur. Zat laatst ook al in Cloverfield Lane. Hij kan heel sympathiek zijn maar heeft ook wel een beetje dat nare in zich. Denk dat we hem nog wel vaker zien. Einde mag er ook zeker wezen. Dacht heel even dat de film echt zo bruut zou eindigen. Ergens jammer dat het niet zo was, maar ook wel aardig dat dat gevoel werd opgewekt.

Prima film. Wat zou het toch fijn zijn als dit altijd zo zou zijn. Horror filmpje die je vrijwel meteen bij uitkomst kunt checken op netflix.

3.5 sterren.

K was al even bang dat ik in mijn Remi bleef met die 3,5* en totaal van het padje af was...

Hush is een horror/thriller uit 2016, die momenteel op Netflix te zien is. Hush gaat over een doofstomme vrouw die alleen in het midden van het bos woont. Op een dag komt ze in aanraking met een vreemde man met een wit masker die voor haar deur staat, en hij is nog lang niet van plan haar met rust te laten.

Hush is een hele onderhoudende thriller. Het is geen grootse of bijzonder originele thriller maar dat probeert Hush ook niet te zien. Het verhaal is simpel, maar voor wat het is hebben ze het prima uitgewerkt. De keuzes die de personages maken binnen het verhaal voelen logisch en wat me vooral beviel is dat de film speelt met je verwachtingen. Scenes kunnen anders lopen qua gebruik van geluid of opbouw dan de meeste thrillers van de laatste tijd. De acteerprestaties van iedere acteur is geloofwaardig en met name Kate Siegel als het hoofdpersonage stal de show. Aangezien het hoofdpersonage doofstom is word het grootste gedeelte van de film in stilte verteld wat een fijne verfrissing is van andere thrillers.

Hush zijn valkuil is dat het verhaal broodmager is. Als je al vaker soortgelijke thrillers hebt gezien bied de film niet bijzonder veel nieuws, waardoor ik een groot deel van de scenes kon zien aankomen. Een verhaal als dit past naar mijn idee het beste thuis in een 15 minuten korte film, niet in een 90 minuten lange film. Hierdoor voelde het verhaal heel uitgerekt en het ontnam bij de meeste scenes de spanning. Je weet dat, in de eerste 70 minuten, het hoofdpersonage niet doodgaat noch de vijand. Dit zorgt ervoor dat de eerste 70 minuten het verhaal heel uitgerekt voelde omdat ik wist dat, ongeachte wat het hoofdpersonage ging doen, ze altijd zal eindigen in het huis met de vijand in leven, tot de laatste 10/15 minuten van de film waarin ze de remmen los kunnen gooien. Ik ben wat dat betreft meer een liefhebber van horrorfilms met een breder verhaal wat zich over meerdere dagen afspeelt, want dan heeft de 90 minuten tijdsduur meer houvast, meer materiaal om mee te werken.

Hush is geen thriller waarvan ik zou zeggen dat je het persé gezien moet hebben als je zoekt naar goede nieuwe thrillers, maar voor wat het is heb ik me prima vermaakt. Goede acteerprestaties, goed opgebouwde scenes die op slimme wijze met je verwachtingen speelde en het heeft slim gebruik van geluid, onlangs dat het verhaal broodmager is.

3*

Fijne Flanagan.

Op zich een redelijk doorsnee home invasion horrortje, dat slim gebruikt maakt van één unieke variabele. het feit dat het slachtoffer doof/stom is wordt perfect uitgespeeld en brengt genoeg inbreng om deze film te verheffen boven de middelmaat.

Slim gebruik van de klankband en een aantal goed opgezette scenes zorgen ervoor dat je als kijken de beproevingen van het doof zijn in een situatie als deze perfect aanvoelt. Flanagan put er aardig wat spanning uit en steunt verder ook genoeg genreskills om de film verder in goede banen te leiden.

Enkel met het fake einde had ik wat problemen, omdat nét dat de film nog dat beetje extra flair had kunnen geven. Allicht dat het iets té gedurfd was voor deze film/deze regisseur, maar het was toch een kleine teleurstelling wanneer bleek dat het één van haar mogelijke scenarios was.

Maar Flanagan laat zien dat hij een solide genrefilm kan maken die perfect gebruik maakt van beperkte afwijkingen. Hush is zo een waardevolle toevoeging binnen het genre, een fijne verrassing.

3.5*

En wéér een. Je loopt gewoon voor de troepen uit.

Mijn stem stond er al even, maar ik durfde niks te schrijven omdat m'n waardering zo afweek.

Ja, daar ben je altijd heel voorzichtig mee hè?