Hush (2016)

Bovengemiddeld goed. Ik neig zelfs een beetje naar 4 sterren voor deze tweede film die ik van Mike Flanagan zag (na Oculus), en volgens mij gaan die hogere waarderingen door een aantal users die na mij zullen stemmen alsnog wel uit worden gedeeld. En niet geheel onbegrijpelijk. Wellicht zit ik daarnaast aangezien de 2 stemmen na mij allebei 2,5* waren. Nightbreed onder mij noemt de film zelfs matig en cliché. Origineel is het inderdaad niet, maar matig evenmin, en ik zal proberen enigszins uit te leggen waarom.

Het idee van iemand die op een afgelegen plek belaagd wordt door een kwaadaardig persoon, is niet nieuw. Evenmin is het hebben van een handicap die de belaagde in het nadeel stelt revolutionair. Toch voelde de executie van Flanagan en Siegels script (zij vertolkt tevens de hoofdrol en is sinds een paar maanden met hem getrouwd) realistischer aan dan veel andere films in dit subgenre. John Gallagher Jr. speelt de rol van de ongenode gast uitstekend, helemaal wanneer ze (gelukkig vroeg in de film) al besluiten hem zijn masker af te laten doen.

Het verhaal zit strak in elkaar en Siegel speelt ontzettend goed voor een introducing credit. Ik leefde erg met haar mee, en op een enkele beslissing na worden de traditionele 'domme dingen' gelukkig niet begaan. Ok, op de ruit bonzen terwijl die jock op het punt stond om die kerel neer te meppen leek dom, maar ik denk niet dat zij dat kon zien. Wat mij betreft worden de vluchtwegen of manieren om om hulp te vragen die je in zo'n situatie zou hebben, zorgvuldig 'weggeschreven', en bij de meeste wanhoopspogingen die Maddie doet kunnen we instemmend (maar weinig hoopvol) 'Ja... Je moet toch wat...' mompelen, zelfs wanneer je in de eerste instantie iets toch anders gedaan zou hebben.

Uitstekend in spanning gezeten met deze zeer degelijke genre-oefening. Grensverleggend is het niet, maar dat hoeft ook niet altijd. Goed uitgevoerd is het zeker. Het maakt mij benieuwd naar Absentia (2011) en Before I Wake (2016) en heeft Flanagan definitief op mijn radar gezet nu. Als je bedenkt dat Hush in 18 dagen gefilmd is en er het grootste gedeelte van de speelduur niet wordt gesproken, is de manier waarop de film je aandacht vasthoudt des te knapper. Het budget van deze film schijnt slechts 70.000 dollar te zijn geweest, en als dat klopt dan is dat geen geringe prestatie. Kun je nagaan wat we voorgeschoteld zouden kunnen krijgen, in plaats van een tweede, derde en vierde Transformersfilm. Daar kun je duizend van dit soort films van maken...

3,5* ++

"I can come in any time I want."

Absentia (2011) vond ik tegenvallen, maar met Oculus (2013) leek Mike Flanagan de juiste weg gevonden te hebben. Vandaar dat ik met redelijk hoge verwachtingen deze film inging.

Dit lijkt een typische 'home invasion flick' te zijn, alleen wel eentje met een twist; de protagoniste blijkt doofstom te zijn. Met een afgelegen locatie en een gemaskerde man met snode plannen, biedt dit mooie mogelijkheden die helaas niet ten volle worden benut door Flanagan.

Wat volgt is een psychologisch kat-en-muisspel waarin de bad guy - zich al gauw - bewust is van Maddie's handicap. Door op momenten te spelen met het geluid ervaar je als kijker een beetje hoe het is om in haar schoenen te staan. Daarbij wordt er slim gebruik gemaakt van verscheidene elektronische hulpmiddelen.

Het knappe is dat 'Hush' je voor geruime tijd geboeid kan houden, ondanks dat er nauwelijks dialoog in zit. De overtuigende gezichtsuitdrukkingen van Kate Siegel tijdens het noodlot van haar personage spreken namelijk boekdelen. Jammer genoeg wordt de film in de tweede helft te repetitief ten spijt van de snelle pacing en de minieme spanning. Tevens mist er een bepaalde daadkracht bij de moordenaar.

Al met al best een aardige thriller voor tussendoor, maar niets nieuws onder de zon voor de doorgewinterde horrorfan.

2,5 Sterren.

Hush

Toen Hush op Netflix was geplaatst kreeg ik er niet zo'n fijn gevoel bij. Het zag er meer uit als- alweer zo'n slechte Horror / Thriller film waarbij eigenlijk geen budget voor uitgerekt was. Toen toch eigenlijk het ongeloofwaardige gebeurde gister avond. Bij het zien van de eerste scenes was het al een twijfel geval, dat moet ik toegeven. Maar, je was nog geen dertig minuten bezig met deze film of de vriending van Maddie, Sarah werd al bruut vermoord door de moordenaar, een paar messteken in de buik, oh, dat begon echt heerlijk.

Toen dat gebeurde draaide vrijwel de hele stemming hierbinnen om, en we kregen erg veel zin in deze film. Wanneer hij dan ook nog eens naar binnen dringt en achter haar staat, begin je zelf al allemaal scenario's te roepen wat hij eigenlijk moet doen, maar hij houd het vrijwel rustig dus daarbij kon de film weer alle kanten op.

Het concept, waarbij Maddie dus als een iemand word vertoond die doof is, kan veel kant op gewerkt worden. Je kunt altijd spelen met het publiek, enge shots, en je kunt zeker als zo'n moordenaar echt heel erg dichtbij komen, dat word ook vaak gezien hier, waardoor je dus te maken krijgt met enge stiltes. Toch vond ik de film op sommige plekken ietwat verkeerd, waarbij Mike Flanagan sommige dingen misschien net ietwat anders uit had kunnen pakken.

Het verhaal was vet, concept was ook gaaf. Acteerwerk was prima en je werd lekker beet gehouden door het kat en muis spelletje. Toch een leuke film voor tussen door of, als Back-up zoals wij hadden gisterenavond. Kan er prima mee door.

3.0*

Sinds anderhalve maand hebben we Netflix en zo af en toe proberen we een filmpje ervan mee te pakken en zolang ze dit soort titels erop weten te plaatsen is het de moeite waard. Hush is klein van opzet, maar weet er best nog veel uit te halen.

Het concept is niet helemaal nieuw, maar de manier waarop Flanagan probeert om de voorspelbaarheid te ontwijken is best goed gedaan. De personages spelen goed, zijn behoorlijk geloofwaardig en zijn gelukkig ook niet irritant, wat bij dit soort films nogal eens voorkomt.

De spanning zit er vanaf het begin goed in. Daarnaast wordt er goed gebruik gemaakt van (audio)visuele effecten en is het kat-en-muisspel boeiend om te volgen. Dat geldt ook voor de rest, ondanks dat de dialoog soms maar spaarzaam wordt gebruikt.

Wat mij betreft wel een aanrader in het genre.

3,5*

Daar heb ik weinig aan toe te voegen. Het feit dat het slachtoffer doofstom is hier geeft het beproefde concept nog een lichtelijk aparte draai mee. Voor de rest veelal bekend terrein, inclusief een bonte verzameling flauwigheden, al is de uitvoering gelukkig verre van rampzalig. Maar niet bepaald een film die lang in mijn geheugen gegrift zal staan, daarvoor waant het zich te weinig buiten de geijkte paden. 2,5*.

Best goed. Voor een Netflix film nog spannend te noemen ook. Het feit dat ze doofstom is heeft de film net iets meer sfeer. Ik leefde snel met haar mee omdat ze erg likeable is. Dat de moordenaar vrij snel zijn gezicht liet zien vond ik een beetje jammer. Zijn motief bleef mij ook onbekend. Hoe kwam hij juist dáár terecht? Ik hoop altijd op iets meer "achtergrondinformatie", maar dit werd mij niet duidelijk.

Het kat en muis spel verveelde niet. Het tempo was vlot en er gebeurde genoeg om je geboeid te houden. Dat het enigszins voorspelbaar was hou je niet tegen, maar gelukkig werd er zorgvuldig omgegaan met de meeste clichés.

Het acteerwerk was sterk, ik geloofde haar. Hij was iets minder overtuigend op sommige momenten, maar nergens storend. De dreiging was voelbaar. Lekker!

Geweldige Flanagan weer. Na Absentia (pas recentelijk gezien) een bescheiden fan geworden. Dat de protagonist een mute is, voegt wel degelijk veel toe. Dat in tegenstelling tot een film als Cassadaga (2011) , die me meteen te binnen schoot. Doet voldoende zaken anders (of in ieder geval beter) dan vele Home Invasion soortgenoten. Vaak is de tweede helft een aaneenrijging van deja vu's, maar hier blijft Flanagan speels, met name het sounddesign houdt de boel uitzonderlijk stijlvol en met veel gevoel voor timing en temporisering gebracht. Een échte genre filmmaker, die hopelijk nog lang in de horrorhoek blijft hangen.

Fijn filmpje.

Hoewel het home invasion subgenre wel bekend is, vond ik het gegeven van een dove vrouw wel leuk gevonden. Ken niet echt een film die hier veel mee doet. Vooral het begin is wel onheilspellend doordat gegeven. Hoewel ik wel altijd het gevoel heb dat je aanvoelt dat er iemand naar je kijkt. De eerste moord was misschien net iets te ik zie lekker niks. Maar goed blijft een film en zo een scene kon binnen dit concept uiteraard niet ontbreken. Sterk vond ik wel dat het niet teveel probeert een soort Halloween achtige killer neer te zetten. Die maar nooit dood gaat en opduikt op de vreemdste plekken. Hij krijgt al snel een gezicht en hij is niet overdreven slim. Waardoor het toch wat meer een echt kat en muis spel is. Acteur die de killer speelt is ook wel een aardige acteur. Zat laatst ook al in Cloverfield Lane. Hij kan heel sympathiek zijn maar heeft ook wel een beetje dat nare in zich. Denk dat we hem nog wel vaker zien. Einde mag er ook zeker wezen. Dacht heel even dat de film echt zo bruut zou eindigen. Ergens jammer dat het niet zo was, maar ook wel aardig dat dat gevoel werd opgewekt.

Prima film. Wat zou het toch fijn zijn als dit altijd zo zou zijn. Horror filmpje die je vrijwel meteen bij uitkomst kunt checken op netflix.

3.5 sterren.

Fijne Flanagan.

Op zich een redelijk doorsnee home invasion horrortje, dat slim gebruikt maakt van één unieke variabele. het feit dat het slachtoffer doof/stom is wordt perfect uitgespeeld en brengt genoeg inbreng om deze film te verheffen boven de middelmaat.

Slim gebruik van de klankband en een aantal goed opgezette scenes zorgen ervoor dat je als kijken de beproevingen van het doof zijn in een situatie als deze perfect aanvoelt. Flanagan put er aardig wat spanning uit en steunt verder ook genoeg genreskills om de film verder in goede banen te leiden.

Enkel met het fake einde had ik wat problemen, omdat nét dat de film nog dat beetje extra flair had kunnen geven. Allicht dat het iets té gedurfd was voor deze film/deze regisseur, maar het was toch een kleine teleurstelling wanneer bleek dat het één van haar mogelijke scenarios was.

Maar Flanagan laat zien dat hij een solide genrefilm kan maken die perfect gebruik maakt van beperkte afwijkingen. Hush is zo een waardevolle toevoeging binnen het genre, een fijne verrassing.

3.5*

Ik vond het een gemiste kans. Een doofstom slachtoffer in een home invasion genrefilm zou interessant kunnen uitpakken, maar er wordt in mijn ogen te weinig gebruikt van gemaakt. De spaarzame momenten dat het een meerwaarde heeft is het echter alles behalve subtiel en nogal voorspelbaar. Het script volgt de standaard home invasion formule, hoewel het me één keer wist te verrassen namelijk de ontmaskering. Dit had ik niet al zo vroeg in de film verwacht, verrassend was het wel, maar daarna haalde het de spanning enigszins onderuit. Ook miste ik toch de spanning, creepy was het eigenlijk nooit, maar de film wist me ook niet met spanning te pakken. De grootste reden hiervoor is al genoemd door Fonzzz002 (bij zijn spoilers) en kaart één van de grootste problemen bij home invasion films aan. Er zijn maar verrassend weinig films in het genre die hiervan afwijken.
Acteerwerk van Siegel is prima, helaas vond ik dat van de gemaskerd vijand Gallagher niet bijzonder (wat wel bij zo'n rol hoort). Audiovisueel vond ik het ook maar zo zo, op de eerste minuut na gebeurde er weinig memorabel. Ik vond het wel sterk dat gekozen is voor donkere opnames! Eindelijk een horrorfilm die fatsoenlijke natuurgetrouwe nachtopnames weet te hanteren.

Al met al is het nergens geweldig, maar ook nergens slecht. Het scheelt ook dat de film iets meer dan 80 minuten duurt. Het deed mij erg denken aan The Strangers, beide home invasionfilms die veel potentie hadden, maar uiteindelijk nergens in wisten uit te blinken. Overigens vind ik die laatste film nog net wat sterker, vanwege de muziek en betere scares.
Ten slotte valt het wel te prijzen dat Netflix dit soort films uitbrengt, er zitten een hoop interessante concepten bij. Hopelijk (ook waarschijnlijk) zal deze ontwikkeling zich voortzetten.

als je van enge spannende films houdt is dit echt een film voor jou.

supper leuke spannende film.

soms alleen een beetje voorspelbaar.

maar de makers van de film hebben het goed gemaakt omdat je aandacht heel goed bij de film blijft en de film de hele film door spannend is

Knap dat men zo'n boeiende thriller heeft weten te maken op slechts een lokatie en eigenlijk met maar twee hoofdpersonen. Dat het slachtoffer doof is geeft de film nog een extra beklemmend sfeertje op sommige momenten. Standaard thriller maar prima uitgewerkt.

3*/3.5*

Goed te doen. Ik hou sowieso wel van dit soort kat en muis spelletjes. Kat met een uitstraling van alles onder controle, geen groter motief dan de jacht, een maskertje is altijd iets om nerveus van te worden en een wapen als een kruisboog doet het ook altijd goed. Simpel en daarmee vaak effectief. Dat geldt niet helemaal voor de muis. Doofstom, iets wat Flanagan in bepaalde scènes netjes weet uit te spelen. Sounddesign is wat dat betreft ook een meerwaarde, maar hij schrijft er ook iets aan vast dat niet zo goed werkt. Een schrijfster die een stem in haar hoofd heeft, zo 'vertelt' ze al snel. Je kan er donder op zeggen dat dat nog ergens terugkomt. Minpuntje in een verder adequate home invasion thriller.

Oculus vond ik destijds een van de betere horrorfilms van dat jaar, maar verder dan dezelfde regisseur kunnen de gelijkenissen niet opgaan.
Deze home invasion thriller wist mij eigenlijk niet zo te boeien. John Gallagher Jr. weet zijn personage niet dreigend genoeg neer te zetten. Al word dit voor een gedeelte ook veroorzaakt door het gedrag van zijn personage. Het verliezen van zijn kruisboog was best knullig en ook zijn eeuwige gehamer op een glazen deur maakt hem nou niet bepaald een angst veroorzakende stalker/moordenaar.
Verder komt de 'dreigende sfeer' gewoon niet op mij over, want naast Gallagher's performance heeft de muziek en de hardere scenes ook maar weinig impact op me. Daarnaast word soms de vaart er behoorlijk uitgehaald met als toppunt die scene waarin zij (Maddie, sterk gespeeld door Kate Siegel) met het kruisboog aan het klungelen is en hij (Gallagher) de buurman aan de praat probeert te houden.
Flanagan weet hier en daar de doofheid van het hoofdpersonage dan wel weer goed te exploiten, maar wat ik vooral stom vind is dat de cabin zo makkelijk in te breken lijkt. Hierdoor komt Gallagher's gestoei gewoon niet geloofwaardig over.
Mede door al deze zaken duurt de film, ondanks diens korte speelduur, me hier en daar toch wat te lang.
Deze film is kortom niet zo mijn ding.

Van de film had ik in eerste instantie weinig verwacht maar onderzoekt alles......etc. En ik moet toegeven dat het mij en ook mijn medekijkster niet tegenviel. Nu begrijp ik de 6.9 op IMDb ook beter. De film levert een spannend stukje kijkplezier op wat in het genre ook zo hoort!

Prima spanningsboog in de gehele film als het "vuurwerk" eenmaal begint.

Stille nacht

Toen ik hoorde dat deze titel van dezelfde regisseur als Oculus af kwam, was ik direct geïnteresseerd in Hush, die compleet onverwacht (ik had verder nooit iets over deze film gelezen) opeens op Netflix stond. Hush is een welkome aanvulling binnen het genre te noemen, maar helaas geen verrassende. What you see is what you get als je de film omschrijving leest, en er wordt dan ook weinig aan gedaan om de kijker echt te verassen. Natuurlijk is het feit dat de protagonist doof is wel een heel unieke insteek die een wereld aan mogelijkheden opent om zo'n film in te vullen maar op dit element na, blijft Hush toch een typische home invasion flick. Erg is dit allerminst, maar je moet als kijker dus geen verassingen gaan verwachten. Hoewel de doofheid van het hoofdpersonage wel wat unieke scene's (en belevingen vanuit het personage en hoe zij de situatie ervaart!) teweegbrengt, is het niet genoeg om de hele film onderscheidend te laten voelen.

Wat ik persoonlijk wel wat jammer vond is dat het aardig lang duurt voor het allemaal op gang kwam en daadwerkelijk een beetje spannend begon te worden. Hoewel de psychopaat vrijwel gelijk verschijnt, blijft deze toch vrij lang redelijk rustig. Hoewel hij dit deed vanwege het feit dat ze doof was en daarmee een makkelijke prooi (in zijn ogen) voelde het voor mij toch aan alsof de makers de speelduur probeerden te rekken op deze manier. Ik had dan liever gewild dat de hoofdrolspeelster a la, home alone stijl, de indringer buiten haar huis wist te houden, in plaats van pogingen tot vluchten waar in eerste instantie sprake van was. Dit had ook beter bij het personage gepast.

Desalniettemin blijft de finale, voor de liefhebbers binnen het genre een meer dan redelijke. Al met al kan Hush dus best opgezet worden op een druilerige zondag avond.

3,0*

“Hush” heeft momenten van spanning en beklemming. Het zijn momenten. Op andere momenten passeren veel stukken film in een trage cadans zonder dat ze veel spannende indrukken achterlaten.
Het zijn minder enerverende scènes, omdat het kat en muisspel te langgerekt is en te overdreven wordt uitgespeeld. Te veel kat en muis. Het spel volgt steeds hetzelfde patroon en werkt op den duur enigszins voorspelbaar. Dat vermoeit. De concentratie om de repeterende handelingen te blijven volgen is dan soms moeilijk op te brengen.
De killer verliest helaas al snel zijn masker. Een ongemaskerde killer is niet mysterieus. En een herkenbare killer is eigenlijk niet heel eng. Een masker is door zijn gebrek aan gelaatsuitdrukking een fantastisch middel om een blijvende sfeer van mysterie en onheil op te roepen. Erg jammer dat dit element al snel na het begin verdwijnt. Ook dat scheelt behoorlijk in de spanningsgraad. Onbegrijpelijke keus.
De doofstomheid van de hoofdpersoon is interessant en van toegevoegde waarde. Het spelen met geluid is in dit geval een prima extra middel om de spanning te verhogen. Dat werkt een paar keer uitstekend.
Het feit dat de schrijvende hoofdpersoon beroepshalve gewend is om stapsgewijs en met een analytische blik meerdere scenario's met verschillende afloop grondig door te nemen op waarschijnlijke slagingskans, heeft die toegevoegde interessante waarde ook. Het levert een paar aardige gedachtenscènes op.
Acteerwerk is ok.
Aardige scenes, aardige film. Maar toch te weinig eng.

Zag 'm een tijdje terug op Netflix staan en verwachtte er eigenlijk niks van. Nog niks erover gelezen, had nog geen 3 sterretjes, slechte poster, etc., maar (goed uitgevoerde) home-invasion films ben ik dol op, dus maar gaan kijken. Alle lichten uit gedaan, koptelefoon op om het extra intens te maken...

En wat een heerlijk spannend filmpje. De doofheid van de vrouw voegt echt een extra dimensie toe die het verfrissend aan doet voelen, wat vanzelfsprekend altijd fijn is bij dit soort films.
Er wordt amper gesproken wat in het voordeel van de film werkt, want het is vooral de stilte die het extra beklemmend maakt en je hart sneller doet kloppen. Soundtrack is verder ook uitstekend.
Gelukkig ook vrijwel geen momenten waarbij ik me ergerde aan (eventuele domheid van) de hoofdpersoon, enkel bij dat moment waar ze op de ramen bonkt.

Twee minpuntjes wat mij betreft:
Had graag gezien dat het wat langer had geduurd voordat ze oog in oog stond met haar 'killer'.
En persoonlijk had ik het passend gevonden als zij het niet had overleeft aan het einde, hoewel ik ook wel wat opluchting voelde.

En het zet dingen toch weer mooi in perspectief als je het budget leest van deze film en dat vergelijkt met het budget van een gemiddelde blockbuster. Maakt het daarnaast ook nog extra knap.

Normaal zou ik denk ik een 3,5 gegeven, maar voor het (sub)genre doet 'ie het eigenlijk gewoon uitstekend, dus mooi een 4,0.

Net als Oculus heeft Flanagan hier een zeer goede film afgeleverd. Een absolute slow burner, maar zowaar behoorlijk spannend en de stilte rond de hoofdpersoon voegt wel weer iets extra's toe, waardoor deze zich onderscheidt van de rest. Net als eerdergenoemde verdient Hush een dikke 3,5*.

Een film die moeizaam op gang komt, maar wel een informatieve inleiding bevat, waarbij na een minuut of 20 het eindelijk wat begint te worden . Niet al te spannend De moordenaar die het masker afdoet, haalt eveneens de spanning weg , weinig gore, geen schrikmomenten en een aantal onlogische situaties. Ik had een soort kruising verwacht van films als Ils, The Strangers en You're Next gecombineerd met Mute Witness. Helaas had Hush voor mij niet de inhoud die ik ervan verwacht had.

Ik zag de film al langere tijd op Netflix voorbij komen, het had mijn aandacht en nadat ik hoorde dat deze film doodeng moest zijn, toch maar eens een kans gegeven. Ik vond het allemaal een beetje mager. Het acteerwerk was prima, daar niets op te aanmerken, maar het verhaal was allemaal een beetje van hetzelfde. Het concept is prima, het is niet nieuw een huis in het bos, maar dat de bewoonster doofstom is, is wel vernieuwend. Dit maakt de spanning een stuk beter, het voelde voor mij dan ook meer als een psychologische thriller dan een horror/thriller. Het grootste minpunt is dat het masker veel te snel afgaat. Hierdoor verloor de film toch wel enige spanning. Ondanks dat de acteur onder het masker voortreffelijk speelde en het psychotische er goed in kon houden. Al met al net een voldoende, ik had er meer van verwacht en denk ook dat er meer uit te halen was.

Een film die er niet boven uit springt boven een gemiddelde horror film.

Maar ook geen verkeerde,mede door de korte speelduur.

Kijkt fijn weg,al is het in het begin wat saai.

En het verhaal an sich stelt bar weinig voor.

wel spannend hier en daar.

LEuk voor een keer.'

Helaas niet goed genoeg. Ook hier weer: geen horror. Wie blijft toch telkens dit label aan dit soort halfbakken thrillertjes toekennen? Niet dat Hush echt zo slecht is, hoor, maar het gevaar om van het ene cliché in het andere te vallen, is bij een dergelijk project reëel en dat blijkt ook hier maar weer. Het enige wat anders is, is dat het hoofdpersonage doof is en dat men hierdoor enkele scènes anders kan vormgeven. Uiteindelijk blijkt die subtiele variatie niet voldoende om iets nieuws of verrassends te brengen. We hebben dit al zo vaak gezien...

Heerlijke film.

Met uitzondering dat het hoofd personage doof is, is deze "home invasion" thriller niet heel erg origineel natuurlijk. Dat maakt helemaal niets uit. Het gaat er om wat er mee gedaan wordt. En Flanagan maakt hier effectief gebruik van. Hij weet hier zoveel spanning te creëren en houd die spanning ook de gehele film vast. Hush geeft je op geen enkel moment even rust en de spanningsboog wordt zo strak aangespannen dat het soms niet meer uit te houden is. Het gegeven dat Maddie doof is en haar stembanden niet meer kan gebruiken helpt daar zeker in mee. Je gaat er echt in mee. Het hele stalken is erg fijn uitgewerkt en de film kent enkele bloederige momenten. Maar waar menig film het verhaal een beetje uit het oog verliest, doet Flanagan dat in Hush op geen enkel moment en houd het willen overleven aspect de gehele film in leven.

Acteerwerk is erg fijn om naar te kijken. Vooral Kate Siegel, ook mede schrijfster, doet het fantastisch. Maar ook Gallagher Jr. doet het erg overtuigend. Flanagan laat een sterk staaltje regie zien, sound design is fraai vormgegeven en zeer belangrijk hier, sterk camerawerk en belichting en de score is ook goed verzorgd.

Erg goede op het puntje van je stoel thriller.

Aardige film over een doofstomme schrijfster die afgelegen woont en belaagd wordt door een gemaskerde man. Een simpele opzet (een paar acteurs, één locatie en weinig dialoog), maar binnen dit kader wel goed uitgewerkt. Niet altijd even spannend, vooral omdat de bad-guy niet dreigend genoeg overkomt (waarom slaat hij bijvoorbeeld geen ruitje in).

Ben het helemaal eens met bovenstaande post. Had ook verwacht veel meer slechte recensies te zien over Hush. Maar goed, dan schrijf ik die zelf wel. Het principe dat het hoofdpersonage doof is maakt het bij voorbaat al een interessante film, ondanks het cliché verhaal (afgelegen locatie, vrouw alleen).

Maar man, man, man, wat een ongeloofwaardigheid zit er in deze film gepropt. Er gebeuren zulke domme dingen en de hoofdpersoon maakt zulke domme keuzes dat ik op een gegeven moment echt het gevoel kreeg dat het script kwijt was bij sommige scènes.

Nee, Hush was 't niet voor mij...

1,5*

3/10 (IMDB)

Begint sterk, maar valt voor een groot deel in elkaar als de dader (letterlijk) te vroeg ontmaskerd wordt. Dat is funest voor de spanning en helaas ook geen verrassing wie er overleeft. Had meer in gezeten, zeker met het feit dat ze doof is (zie bijvoorbeeld Los Ojos de Julia, hoe slim 'gebruik kan worden gemaakt' van een handicap).

Erg triest .. ik heb toch naar dezelfde film gekeken maar kon hem gewoon goed volgen .. altijd is er wel ergens iets van licht dus dat donkere viel reuze mee .. overdrijven is een kunst zullen we maar zeggen.

De film kon me weinig boeien. Het begon aardig maar omdat de bad guy al vrij snel exposed was het spannende er al vrij snel af .. de bad guy had ook wel iets angstaanjagender gemogen. Het was meer een college guy met een foute tattoo. Tevens was het wat langdradig .. hij had het spel al tig keer af kunnen maken echter koos hij voor een extreem lange route. In dit genre zeker niet een van de betere films ..

Alles is hier al z'n beetje gezed: saaie voorspelbare film, er wordt niets gedaan met de handicap van de vrouw, de dader wordt veel te vroeg ontmaskerd.

“I can come in anytime I want. And I can get you, anytime I want.

But I'm not going to. Not until it's time.

When you wish you're dead... that's when I'll come inside.”

Wat je zeker niet moet verwachten in “Hush”, is dat Maddie (Kate Siegel) al krijsend gaat rondlopen terwijl ze belaagd wordt door een onbekende persoon (John 10 Cloverfield lane Gallagher Jr.)die rond haar huis in een afgelegen bos dwaalt. En dit omdat Maddie doofstom is, nadat ze op jonge leeftijd het slachtoffer werd van een meningokokkeninfectie. Deze met masker getooide gestoorde sadist laat haar weten dat hij zijn tijd zal nemen en als de tijd er rijp voor is, haar huis zal binnendringen en haar met zichtbaar plezier aan zijn mes zal rijgen. Het motief voor deze maniakale daad blijft onbekend. Maar wat wel als een paal boven water staat, is dat deze maniak een ziekelijk plezier beleeft aan dit sadistisch spelletje. Dat hijzelf niet echt gezegend is met een aanzienlijk aantal hersencellen, speelt natuurlijk wel in het voordeel van Maddie want die snul neemt toch wel enkele belachelijke beslissingen. Anderzijds zijn sommige beslissingen van Maddie ook niet doordacht. Maar haar handicap zou wel eens van invloed kunnen zijn geweest op haar beslissingsvermogen. Het is haar dus vergeven.

“Hush” is een doorsnee slasher in het home invasion genre. Tja, zo zijn er al ontiegelijk veel de revue gepasseerd de laatste jaren. De vraag is dan ook of deze film iets origineels brengt. Wel, er wordt degelijk gebruik gemaakt van het feit dat Maddie doofstom is. Er zijn een aantal momenten dat het geluid volledig gemute wordt, zodanig dat we een idee krijgen in wat voor wereld Maddie zich continu bevindt. Een bel der stilte waar ze op een comfortabele manier in vertoeft, zonder zich bedreigd te voelen. Tot op het moment een geschift persoon deze bel doorprikt. Maar daar stopt het dan ook qua originaliteit. Voor de rest volgt het dezelfde richtlijnen als alle andere home-invasion films. Ook hier een kwetsbaar slachtoffer in een penibele situatie en zichtbaar benadeeld ten aanzien van de moordenaar. Aanvankelijk lijkt het een peulenschil om de frêle, doofstomme Maddie naar de eeuwige jachtvelden te sturen, tot blijkt dat ze een enorm overlevingsinstinct heeft en zich niet zomaar gewonnen geeft. De ontknoping is dan ook al ver op voorhand te voorspellen.

Ondanks het inventieve concept en de film kwalitatief bij de betere slasher films hoort, waren er toch enkele zaken die me danig op de zenuwen werkten. Allereerst de dommigheden en stupide beslissingen van zowel Maddie als de belager grensden soms aan het belachelijke. Het leek ook alsof Maddie’s handicaps nog niet voldoende waren, want het grootste deel van de film is gehuld in duisternis. Doordat het zich ’s nachts afspeelt in een duistere woning, is het nogal evident dat alles zich afspeelt in de donkerte. Meestal is dit geen bezwaar voor de filmliefhebber. Behalve als er dan ook bijna niets te zien is, waardoor het soms moeilijk was uit te maken wat er nu met wie aan de hand was. En al een geluk dat “Hush” maar een tijdsduur kent van pakweg 90 minuten, want na de zoveelste wandeling rond het huis door de man met het masker, begon me dat toch wel enorm te irriteren. Voor seriemoordenaars in spe deze raadgeving. Wil je je toekomstig slachtoffer angst aanjagen, dan wandel ettelijke keren rond hun huis. Schijnbaar helpt dit. En dat de identiteit van de moordenaar al zo vroeg wordt prijsgegeven, is ten nadele van de beoogde spanning. Het moment dat hij zijn masker laat vallen, daalt de spanning zienderogen.

De meest geslaagde scene is dan ook wanneer Maddie nog onwetend is en de gemaskerde man haar huis binnendringt en haar observeert van dichtbij. Daarna wordt het een doorsnee kat-en-muis spel. “Hush” is exclusief op Netflix te bewonderen en is een perfecte film om eventjes mee te pikken voor het slapengaan. Ik ben er zeker van dat deze horror/thriller niet zoals “Lights out” je slaap zal bederven. De kans is groot dat er tijdens het bekijken al vermoeidheidssymptomen optreden.

2.5*