Hush (2016)

Spannende film. Beetje klassieke opzet dat vond ik wel leuk. Goed geacteerd en sfeervol. Ook altijd leuk als er een kat in dit soort films zit. Leuke film die me deed denken aan oude klassieke films als When a stranger calls e.d. Goede film.

aardige kat en muis thriller, alhoewel er wat mij betreft wel wat meer in had mogen gebeuren.

het was me allemaal wat te eentonig en langdradig.

echt spannend word het pas de laatste 10 minuten, en dat is jammer.

Aardig om gezien te hebben, maar zo'n spannend en bijzonder gerne-filmpje vond ik het niet.

Beetje te flauw, cliché-matig en ongeloofwaardig.

Zo sterk als Oculus wordt het helaas nooit.

Stille nacht

Toen ik hoorde dat deze titel van dezelfde regisseur als Oculus af kwam, was ik direct geïnteresseerd in Hush, die compleet onverwacht (ik had verder nooit iets over deze film gelezen) opeens op Netflix stond. Hush is een welkome aanvulling binnen het genre te noemen, maar helaas geen verrassende. What you see is what you get als je de film omschrijving leest, en er wordt dan ook weinig aan gedaan om de kijker echt te verassen. Natuurlijk is het feit dat de protagonist doof is wel een heel unieke insteek die een wereld aan mogelijkheden opent om zo'n film in te vullen maar op dit element na, blijft Hush toch een typische home invasion flick. Erg is dit allerminst, maar je moet als kijker dus geen verassingen gaan verwachten. Hoewel de doofheid van het hoofdpersonage wel wat unieke scene's (en belevingen vanuit het personage en hoe zij de situatie ervaart!) teweegbrengt, is het niet genoeg om de hele film onderscheidend te laten voelen.

Wat ik persoonlijk wel wat jammer vond is dat het aardig lang duurt voor het allemaal op gang kwam en daadwerkelijk een beetje spannend begon te worden. Hoewel de psychopaat vrijwel gelijk verschijnt, blijft deze toch vrij lang redelijk rustig. Hoewel hij dit deed vanwege het feit dat ze doof was en daarmee een makkelijke prooi (in zijn ogen) voelde het voor mij toch aan alsof de makers de speelduur probeerden te rekken op deze manier. Ik had dan liever gewild dat de hoofdrolspeelster a la, home alone stijl, de indringer buiten haar huis wist te houden, in plaats van pogingen tot vluchten waar in eerste instantie sprake van was. Dit had ook beter bij het personage gepast.

Desalniettemin blijft de finale, voor de liefhebbers binnen het genre een meer dan redelijke. Al met al kan Hush dus best opgezet worden op een druilerige zondag avond.

3,0*

Nice

Volledig op 1 locatie. Meestal worden dat soort films boring na een tijdje maar deze absoluut niet. De killer was creepy en Kate Siegel was overtuigend als hoofdrolspeelster. Originele invalshoek van een bekend gegeven. Minpuntje vond ik dat het masker nogal snel af ging. Haalde wel iets van de mystery weg. Maar verder een prima film.

3,5*

Het ging wel.. Een kleine voldoende, dus wel de moeite waard. Kortom, een 6.

Ik verwachtte, gezien het budget en de beperkte release, dat Hush een tussendoortje tussen Oculus - een van de beste horrorfilms aller tijden - en het steeds maar uitgestelde Before I Wake (2016) zou zijn. Daar blijkt maar weinig van te kloppen; ook dit is een échte Flanagan.

Want hoewel een film niet snel meer zóveel impact op me zal hebben als Oculus, bevat Hush wel alle elementen die van Flanagan zo'n geweldenaar maken. De eerste drie van die punten zijn sfeer, Sfeer en SFEER, want wat weet hij toch weer ongelooflijk veel uit zeer beperkte middelen te halen. Man belaagt doofstomme vrouw in afgelegen huis; hoe simpel en uitgekauwd wil je het hebben? Flanagan maakt er echter een zenuwslopende rit van waar het à la Oculus en Absentia niet draait om schrikmomenten en spectaculaire wendingen, maar om een genadeloos trage opbouw waar je je niet los van kunt maken.

Want ook hier doet die eikel het weer: het momentum tergend lang uitrekken en je onbevlekte zieltje vervuilen met de smerigste verontrustende beelden. Niet in een gory way door de ingewanden tegen de camera te doen spatten, maar door middel van misselijkmakend realistische maar toch ook van de norm afwijkende speldenprikjes die je bijna onbewust bijblijven, zoals dat koelbloedige, rustige getik van de hand van de vermoorde man tegen het glas terwijl de moordenaar geen enkele emotie uit.

En zo zit Flanagan je constant te mindfucken, met als meest in het oog springende voorbeeld die brute scène waar hij geheel tegen de stroom in het gezicht van de hoofdpersoon tot moes slaat, wat een paar seconden later dan toch weer niet gebeurd blijkt te zijn. De spiegel uit Oculus komt gelijk weer naar boven. Het feit dat de hoofdpersoon doofstom is en dat de indringer bijna geen kik geeft maakt de lucht alleen maar nóg dikker, tot op het verstikkende af.

Nu klinkt het alsof ik deze film even hoog heb zitten als Oculus, maar dat is zeker niet zo. Oculus is ronduit briljant en perfect, waar Hush eerder een zeer goed uitgevoerde herhalingsoefening is, een wapenfeit waarmee Flanagan laat zien dat zijn vorige worp geen toevalstreffer was. Daarmee is de impact gelijk een stuk kleiner, hoewel je dat natuurlijk relatief moet zien naast het eigenlijk oneerlijke vergelijkingsmateriaal.

Hoe dan ook: na drie zéér sterke films op rij ben ik definitief om. De verwachtingen voor Before I Wake zijn nu eigenlijk al té hoog.

8/10 die zeer dicht tegen de 9 aanschurkt.

“Hush” heeft momenten van spanning en beklemming. Het zijn momenten. Op andere momenten passeren veel stukken film in een trage cadans zonder dat ze veel spannende indrukken achterlaten.
Het zijn minder enerverende scènes, omdat het kat en muisspel te langgerekt is en te overdreven wordt uitgespeeld. Te veel kat en muis. Het spel volgt steeds hetzelfde patroon en werkt op den duur enigszins voorspelbaar. Dat vermoeit. De concentratie om de repeterende handelingen te blijven volgen is dan soms moeilijk op te brengen.
De killer verliest helaas al snel zijn masker. Een ongemaskerde killer is niet mysterieus. En een herkenbare killer is eigenlijk niet heel eng. Een masker is door zijn gebrek aan gelaatsuitdrukking een fantastisch middel om een blijvende sfeer van mysterie en onheil op te roepen. Erg jammer dat dit element al snel na het begin verdwijnt. Ook dat scheelt behoorlijk in de spanningsgraad. Onbegrijpelijke keus.
De doofstomheid van de hoofdpersoon is interessant en van toegevoegde waarde. Het spelen met geluid is in dit geval een prima extra middel om de spanning te verhogen. Dat werkt een paar keer uitstekend.
Het feit dat de schrijvende hoofdpersoon beroepshalve gewend is om stapsgewijs en met een analytische blik meerdere scenario's met verschillende afloop grondig door te nemen op waarschijnlijke slagingskans, heeft die toegevoegde interessante waarde ook. Het levert een paar aardige gedachtenscènes op.
Acteerwerk is ok.
Aardige scenes, aardige film. Maar toch te weinig eng.

Zag 'm een tijdje terug op Netflix staan en verwachtte er eigenlijk niks van. Nog niks erover gelezen, had nog geen 3 sterretjes, slechte poster, etc., maar (goed uitgevoerde) home-invasion films ben ik dol op, dus maar gaan kijken. Alle lichten uit gedaan, koptelefoon op om het extra intens te maken...

En wat een heerlijk spannend filmpje. De doofheid van de vrouw voegt echt een extra dimensie toe die het verfrissend aan doet voelen, wat vanzelfsprekend altijd fijn is bij dit soort films.
Er wordt amper gesproken wat in het voordeel van de film werkt, want het is vooral de stilte die het extra beklemmend maakt en je hart sneller doet kloppen. Soundtrack is verder ook uitstekend.
Gelukkig ook vrijwel geen momenten waarbij ik me ergerde aan (eventuele domheid van) de hoofdpersoon, enkel bij dat moment waar ze op de ramen bonkt.

Twee minpuntjes wat mij betreft:
Had graag gezien dat het wat langer had geduurd voordat ze oog in oog stond met haar 'killer'.
En persoonlijk had ik het passend gevonden als zij het niet had overleeft aan het einde, hoewel ik ook wel wat opluchting voelde.

En het zet dingen toch weer mooi in perspectief als je het budget leest van deze film en dat vergelijkt met het budget van een gemiddelde blockbuster. Maakt het daarnaast ook nog extra knap.

Normaal zou ik denk ik een 3,5 gegeven, maar voor het (sub)genre doet 'ie het eigenlijk gewoon uitstekend, dus mooi een 4,0.

Een ondergewaardeerd kunstwerkje is dit.

Alles klopt precies, van acteurs, camera werk en scenario werk.

Als ze mij met home invasion movies nog weten te verrassen, hebben ze hun werk goed gedaan.

Degelijke thriller die desondanks een paar personages en een wat te lang uitgerekt kat en muisspel toch voldoende spannende momenten heeft en de kijker niet weet te vervelen. Een minpunt is inderdaad dat de killer vlug zijn masker afzet waarbij al dadelijk het beeld van een mysterieuze killer verdwijnt. Daarentegen zijn er zeker ook positieve elementen zoals de kracht van de stilte ( doofheid van de vrouw ), de soundtrack, het acteerwerk van het hoofdpersonage en een paar spannende momenten. Het slot had ik hier ook graag anders gezien. 6,5/10

Vlot, right-to-the-point en spannend vanaf het begin tot het eind. Camerawerk en het acteerwerk was ook prima in orde. Het enige verwijt dat je deze film zou kunnen maken, is dat we het allemaal al eens eerder hebben gezien en dat het zo nu en dan een tikkeltje ongeloofwaardig is. Desalniettemin een prima home invasion thriller, zeker als je je beseft dat ze met een klein budget gewerkt hebben.

Net als Oculus heeft Flanagan hier een zeer goede film afgeleverd. Een absolute slow burner, maar zowaar behoorlijk spannend en de stilte rond de hoofdpersoon voegt wel weer iets extra's toe, waardoor deze zich onderscheidt van de rest. Net als eerdergenoemde verdient Hush een dikke 3,5*.

Een film die moeizaam op gang komt, maar wel een informatieve inleiding bevat, waarbij na een minuut of 20 het eindelijk wat begint te worden . Niet al te spannend De moordenaar die het masker afdoet, haalt eveneens de spanning weg , weinig gore, geen schrikmomenten en een aantal onlogische situaties. Ik had een soort kruising verwacht van films als Ils, The Strangers en You're Next gecombineerd met Mute Witness. Helaas had Hush voor mij niet de inhoud die ik ervan verwacht had.

Hij heeft mij aardig verast deze horror/thriller. Beetje ondergewaardeerd hier op moviemeter is mijn mening. Spanning zat er goed in, acteerwerk dikke voldoende. Prima film, waar er niet zo heel veel van zijn in dit genre.

Aangename verrassing deze film, bij soms tijden was de film echt spannend, maar ik moet wel zeggen dat ik de eerste 25 min. nog niet zo bijzonder vond. Dat wordt dus later ruimschoots goed gemaakt!

Leuke Psycho Terror

De laatste tijd zijn er al heel wat "Intruder" filmpjes uitgebracht, deze voegt er het aspect aan toe dat het slachtoffer doofstom is. Dit laatste wordt door Kate Siegel prachtig neergezet alsook John Gallagher Jr. zijn rol als badguy overtuigend speelt. Enige minpunt hier is dat zijn masker wat snel afgaat. Toch verliest hij door een goede mimiek niets aan dreiging.
Het verhaal zelf heeft een vrij korte inleiding en naast het kat- en muisspel weinig inhoud maar voelt toch traag aan. Aande andere kant neemt die traagheid niets weg van het kijkplezier dankzij een matige maar constante spanningsboog, goede sfeeropbouw en enkele kleine maar bloederige kills.

Voor mij niet als horror gecatalogiseerd maar zeker geslaagd

3*

Lage score, zeg. Had ik niet verwacht.

Prima thriller want een old school horror is dit zeker niet. Goed geacteerd. Na een aarzelende start blijft de vaart er goed inzitten. Speelduur ook niet onnodig lang. Wat mij betreft dus zeker een voldoende waard.

Ik zag de film al langere tijd op Netflix voorbij komen, het had mijn aandacht en nadat ik hoorde dat deze film doodeng moest zijn, toch maar eens een kans gegeven. Ik vond het allemaal een beetje mager. Het acteerwerk was prima, daar niets op te aanmerken, maar het verhaal was allemaal een beetje van hetzelfde. Het concept is prima, het is niet nieuw een huis in het bos, maar dat de bewoonster doofstom is, is wel vernieuwend. Dit maakt de spanning een stuk beter, het voelde voor mij dan ook meer als een psychologische thriller dan een horror/thriller. Het grootste minpunt is dat het masker veel te snel afgaat. Hierdoor verloor de film toch wel enige spanning. Ondanks dat de acteur onder het masker voortreffelijk speelde en het psychotische er goed in kon houden. Al met al net een voldoende, ik had er meer van verwacht en denk ook dat er meer uit te halen was.

Een film die er niet boven uit springt boven een gemiddelde horror film.

Maar ook geen verkeerde,mede door de korte speelduur.

Kijkt fijn weg,al is het in het begin wat saai.

En het verhaal an sich stelt bar weinig voor.

wel spannend hier en daar.

LEuk voor een keer.'

Er worden een hoop echt goede indie horrorfilms uitgebracht de laatste jaren. Ook deze weer. De indrukwekkende trailer maakte me al hongerig, met de mooie setting van dat huisje in het bos en die uitstekende scène die sterk doet denken aan Scream die een update naar deze tijd heeft gekregen (mobiele telefoons met camera's, internet en social media). Horrorfilms met een killer met creepy masker zie je ook niet meer zoveel. Dat dit masker al snel in de film af gaat (mocht van mij ook best ietsje later) is best verrassend en typeert de film wel. Aan de ene kant een lekker ouderwetse psychologische horror/thriller, aan de andere een die soms ook dingen net wat anders doet. Maddie is over het algemeen buitengewoon slim voor de doelwitrol in een film als deze en dat ze geen gehoor en spraak heeft is heel aardig en ook een mooi excuus voor wat bescheiden jump scares die in het gros van de horrorfilms zo goedkoop voelen. Maar hier is het nog best logisch en wordt het niet makkelijk aangedikt door het samen te laten gaan met een overdreven hard geluid waar je wel van móet schrikken. Ook is het wel aardig hoe de film je een paar keer op het verkeerde been zet omdat Maddie als fantasierijke schrijver zich mogelijke scenario's aan de hand van eventuele beslissingen indenkt.

De dialogen met een Maddie die alleen gebarentaal kan gebruiken lopen logisch niet zo lekker, maar zoals je mag verwachten is dit ook een film van de actie en spanning en niet een van woorden. Daarom doet het gebrekkige talent van de cast er ook niet zo toe (Siegel vond ik best fijn, maar volgens mij is het meer zo dat ze sympathiek overkomt dan dat ze zo goed speelt). Alleen de killer hoeft te acteren eigenlijk, en Gallagher Jr. doet dat heel aardig. Zijn ogen zien er al griezelig uit als hij zijn masker nog op heeft, en dat mes en zijn kruisboog zijn aardige wapens. Hij toont zijn momenten van zwakte ook waar dit soort killers in slashers vaak onverslaanbaar zijn tot hooguit het einde. De gore en spanning zijn van een heel behoorlijk niveau. Die scène waarin de killer zijn aanwezigheid bekendmaakt, het mes over het glas, het schrijven op het raam, de killer die zijn masker af doet, de scène op het dak, de killer die heel akelig Maddies vingers breekt, de brute dood van de buurman, de gevechten met de killer in huis op het einde, allemaal sterke scènes en momenten die bijblijven. Geen scène voelt overbodig eigenlijk en de vaart zit er goed in. Ook de muziek is me goed bevallen.

Als er wordt gesproken over talentvolle regisseurs binnen het horrorgenre gaat het altijd over die gruwelijk overschatte Wan en tegenwoordig ook Wingard, maar als ik niemand vergeet heeft Flanagan vooralsnog het meeste indruk op mij gemaakt. Oculus klikte weliswaar na een eerste kijkbeurt niet zo voor mij als deze film, maar ook dit is al overduidelijk een horrorfilm die echt boven het maaiveld uitsteekt en Hush is dan weer een totaal ander soort horrorfilm. Nu kijk ik alleen nog maar meer uit naar Before I Wake, die qua subgenre veel meer in mijn straatje lijkt te liggen en op Moviemeter en IMDB behoorlijk wordt gewaardeerd voor een film van zijn soort. 4.0*.

Begrijp niet dat deze film onder "Horror" staat, dit is niet meer of minder dan een matige thriller, goed om één keer gezien te hebben, en ook niet meer dan één keer.

Leuke film. Denk ik.

Want ik kon er geen snars van zien. Heb driekwart van de film gemist omdat het zo ongelooflijk donker is opgenomen. De overige 25% heb ik gemist omdat ik al mijn krachten nodig had om überhaupt te zien wat er gebeurde.

Als iemand me had verteld dat ik WALL-E aan het kijken was, had ik het zo geloofd.

Kijk, ik snap wel dat dit erbij hoort. Bij dit genre. Het donkere en duistere. En waarschijnlijk sta ik alleen in mijn kritiek. Maar voor mij is er geen pret aan om films (of tv-series) te kijken waar ik bijna geen snars van kan zien.

lovecraft

Wellicht een optie om dit soort films 's avonds te kijken in plaats van op een zomermiddag? Ik roep maar wat hoor...

Beetje flauw om een film een 1 te geven omdat je hem op een onhandig moment kijkt.

Geen 1, een 0,5.

De zon was al onder toen ik de film keek. Horror hè. Dus ik dacht, die kijk ik mooi 's avonds. Dus het lag niet aan de zomermiddag. Raar dat u daar meteen vanuit gaat. Bovendien heb ik hem op twee tv's in verschillende kamers en op mijn laptop geprobeerd.

Nope, werkte niet. Deze film is grotendeels aan mij voorbij gegaan omdat ik er niets van kon zien. Keuze van de regisseur om het zo donker mogelijk te maken. Dat begrijp en respecteer ik. Het gebeurt vaker. Maar voor mij is de lol er dan gewoon meteen vanaf. Ik weet dat ik vrij uniek ben met dit commentaar, maar ik heb er bij meerdere films last van. En als een film te donker is geschoten, dan erger ik me daar de gehele film aan.

Ik wil een film (of tv-serie) gewoon graag kunnen zien zonder belachelijk veel moeite te moeten doen.

Het waarderen van een film geschiedt voor mij niet alleen op de inhoud, ook op andere zaken zoals belichting.

En die was naar mijn mening bij deze film gewoon waardeloos. Zelfs beneden alle peil. Dan kan de film nog zo goed zijn, als ik meer dan de helft mis omdat ik er niets van kan zien, heb ik daar verder niet veel aan.

Oké, ik ging ervan uit dat je hem net gekeken had, voor je bericht. Maar na zonsondergang zou het inderdaad moeten lukken.

Ik had zelf geen last van te donkere beelden maar keek hem ook erg laat.

Mooi dat u er wel van genoten heeft. Nu ik erover nadenk zal ik mijn score iets omhoog gooien. Er zijn inderdaad films die vele malen slechter zijn. Afgezien van de belichting was de film verder wel te pruimen (ik heb uiteindelijk wel iets meegekregen van de film…). Neemt niet weg dat ik mij altijd erger aan films die te donker zijn geschoten. Maar dat is een persoonlijke opvatting. Ik ben mij daar zeer van bewust. Veel mensen hebben daar totaal geen last van.

Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik niet begrijp waarom de moordenaars in dit soort films altijd ongelooflijk stupide schijnen te zijn.

Nou ja, horror is nu eenmaal niet bepaald mijn genre. Voor mij zijn de meeste horrorfilms in veruit de meeste gevallen te voorspelbaar of simpelweg lachwekkend in plaats van angstaanjagend. Daar zal het ook wel aan liggen, vermoed ik.

Helaas niet goed genoeg. Ook hier weer: geen horror. Wie blijft toch telkens dit label aan dit soort halfbakken thrillertjes toekennen? Niet dat Hush echt zo slecht is, hoor, maar het gevaar om van het ene cliché in het andere te vallen, is bij een dergelijk project reëel en dat blijkt ook hier maar weer. Het enige wat anders is, is dat het hoofdpersonage doof is en dat men hierdoor enkele scènes anders kan vormgeven. Uiteindelijk blijkt die subtiele variatie niet voldoende om iets nieuws of verrassends te brengen. We hebben dit al zo vaak gezien...

Prima thrillertje.
Zodra de film begint zit er gelijk al een lekker tempo in en is de film eigenlijk van begin tot eind redelijk spannend. Het verhaal is niet bijster maar ik kan zeker zeggen dat ik me prima vermaakt heb met dit werkje. Ook de speelduur was goed, niet te lang niet te kort waardoor het allemaal niet ging vervelen.
Enige kleine minpunt wat ik erg jammer vond is dat de intruder al na ongeveer 20 min zijn masker van ze gezicht haalt, ik denk als dit niet of later in de film was gedaan dat de film dan een stuk spannender was geweest.

Al met al een 3,0 *