Hush (2016)

In het land van enkelzijdig glas doen alsof je een huis niet binnenkomt. Het maakt deze film niet heel geloofwaardig.

De motieven van de personages zijn zo arbitrair als het overlevingsinstinct van de betrokkenen. Soms lijken ze zich bewust van hun eigen kwetsbaarheid, het volgende moment wanen ze zich onaantastbaar. Het maakt het tot een rommelig geheel.

Toch jammer, want er had meer in deze film kunnen zitten.

Toch wel een aardige thriller hoor.

Er zitten hier en daar wat rare dingen in....dingen die niet kloppen als je doofstom bent volgens mij,maar verder is deze film best goed gelukt hoor.

De film duurt niet te lang dus de film krijgt niet echt kans om echt saai te worden.

De badguy had van mij wel door iemand anders gespeeld mogen worden.

Goed acteerwerk door de hoofdrolspeelster.

Sterke thriller!

Van begin tot eind wordt er een sterke spanningsboog gecreëerd die gelukkig ook nog eens tot het einde wordt volgehouden.

Het eenvoudige verhaal wordt uiterst vakkundig uitgevoerd. Flanagan maakt enkele erg sterke keuzes omdat allemaal te bewerkstelligen. Tel daarbij een geweldige Siegel die haar rol heel erg goed speelt.

“I can come in anytime I want. And I can get you, anytime I want. But I'm not going to. Not until it's time. When you wish you're dead... that's when I'll come inside.”

IJzersterke film. Flanagan weet met weinig middelen een beklemmende en ijzingwekkende thriller/horrorfilm af te leveren. Een man stalkt een vrouw, die doof is en niet kan praten, in en buiten haar huis en dat is eigenlijk het hele concept. Maar de uitwerking is subliem.

Het acteerwerk van Kate Siegel is fantastisch en ook Gallagher Jr. maakt indruk als moordenaar. De regie is uiterst effectief, de locatie is goed gekozen en de score is subliem gekozen. Siegel speelt Maddie als een vrouw die door haar beperking breekbaar oogt, maar zich ontpopt als een krachtige vrouw met een ijzeren wil om te overleven. De film schuwt er ook niet voor om lekker gruwelijk te zijn, met de 'hand tussen de deur scene' als uitschieter. Maar ook zo'n scene met ‘the Man’, die achter Maddie opduikt terwijl zij nietsvermoedend klaarzit met een mes (hij wordt uiteindelijk door zijn adem verraden) is waanzinnig goed. De spanningsboog staat de hele tijd strak en Flanagan laat met Hush zijn horrorvakmanschap zien.

Flanagan heeft me behoorlijk weten te verrassen met zijn beklemmende Absentia... Vervolgens was die sfeer er bij Oculus niet echt meer in terug te vinden... Iets teveel gericht voor het bioscooppubliek. En nu Hush... een film die alleen via Netflix te zien is. Prima opgezet... maar...

Het lijkt inderdaad een beetje op een soort Don't Breathe... maar dan andersom. (en een snufje You're Next) En precies... Een doof meisje, in een afgelegen huis in het bos... en een gemaskerde psycho die haar opjaagd... Althans, wanneer ze het uiteindelijk opmerkt. Want het duurt wel even een tijdje voordat ze iets doorheeft. Ja, hoe enger wil je het hebben. De aanloop is goed en zeker dat stukje met hoe ze op haar laptop foto's ontvangt van zichzelf, opgenomen met haar telefoon is ijzingwekkend. Je mag weer gaan uitvogelen wat die vent van haar wil en of de rol tussen slachtoffer en dader toevallig niet omgedraaid zijn. Helaas doet de dader na ongeveer 20 minuutjes... of eerder zijn masker af en neemt dat ook een flink stuk van de spanningsgehalte af.

We krijgen dan een standaard filmpje waarbij die gast er van alles aan doet om dat meisje te pesten en eventueel te doden... met vele mislukkingen van dien... Want de film moet wel uitgerekt worden. En of het stoort ja of nee.... Het survival-thema weet ergens nog wel goed uit de verf te komen en vooral de stem in haar hoofd is een interessant gegeven. Voornamelijk wanneer de knop bij haar omgaat.

De happy end(?) en het feit dat de poes het mocht overleven niet zo misplaatst. En het grappige is... voor de zoveelste keer word er in een desbetreffende worstelscene een kurkentrekker als redmiddel gebruikt in een film.

Toch nog wel een vermakelijk filmpje van Flanagan... De donkere sfeer en locatie is prima in orde... Maar er had toch wel veel meer in gekund.

3,5

Best spannende film die ondanks de clichés 80 minuten weet te boeien

Aardig tussendoortje van regisseur Mike Flanagan, die inmiddels een respectabele staat van dienst heeft opgebouwd in het horrorgenre. Ik heb in ieder geval nog geen slechte film van hem gezien. Ook dit slasher-werkje kan er zeker mee door, al zakt de boel na een veelbelovend begin wel wat in. Het kat-en-muisspel tussen de twee hoofdrolspelers is gewoonweg niet bijster spannend en/ of boeiend. Gelukkig maakt de intense finale wel het één en ander goed.

Tegenvaller.

Flanagan wist me ook niet te overtuigen met Oculus en Ouija 2. Maar met Hush zet hij toch wel echt zijn zwakste werkje neer wat ik tot nu toe van hem gezien heb. En dat is jammer, want Hush was zeker een film die best hoog in mijn verlanglijstje stond.

Verhaal hebben we al vaker gezien, maar daar kunnen meer dingen mee gedaan worden. Flanagan maakt een paar gewaagde keuzes, en dat is hier dat hij het zo realistisch mogelijk over wil laten komen. Hij faalt hier alleen voor een deel in, waarbij de psychopaat die zogenaamd dreigend over moet komen meer overkomt als domme student die niks beters te doen heeft. Komt ook nergens dreigend over.

Acteerwerk niet boeiend, film is ook nog te donker belicht. Spanning is het grootste punt waar de film op achterblijft, want het is niet spannend. Locatie is dan wel weer goed gekozen, en is de film gelukkig met 80 minuten geen lange zit.

Flanagan zal geen favoriet van me worden, dat is nu wel duidelijk.

One location home invasion thriller die nog best aardig begint met de man in masker en het doofstom concept maar al heel snel verveelt. Eigenlijk gebeurt er ook niet heel veel behalve dat ze heen en weer rent van de ene naar de andere kamer in een poging te overleven.

Niet heel vernieuwend of spannend dus.

Film was best te doen. Jammer dat er af en toe wat domme acties in zaten maar het kijkt wel lekker weg. Toch zo'n film die je gezien moet hebben.

Deze ook eens bekeken en vond het niet mis. Had wel niet verwacht dat je zo snel ging weten wie het was.
Verder was het boeiend genoeg, mede door de korte speelduur. De film is de tweede helft wel redelijk donker, waardoor het wel wat moeilijker te volgen is.
Verder deed de cast het niet slecht.

Ouderwetse slasher, met een vilein uitgangspunt: het doelwit is doofstom. 'Hush' (2016) introduceert de gemaskerde moordenaar wanneer hij het dode lichaam van een vrouw tegen een keukenraam duwt, terwijl hoofdpersonage Maddie (Kate Siegel) staat te koken. Hij bonkt en maakt lawaai, maar ze hoort niks van de nakende dreiging. We hebben Maddie eerder leren kennen via gebarentaal en een interne monoloog met de stem van haar moeder. Een jonge schrijfster, net uit elkaar met ene Craig, die (ondanks haar beperking) eigengereid en met humor haar alledaagse problemen te lijf gaat. Maar de gemaskerde moordenaar die haar begluurt, ziet niet anders dan haar handicap als een extra element in zijn perverse kat- en muisspel. Dit is horror in de geest van John Carpenter's 'Halloween' (1978) - ook door de synthesizermuziek en de beklemmende, voyeuristische kadrering - maar de boeman is hier niet een haast bovennatuurlijke dreiging. Al vroeg in het verhaal zet hij zijn masker af en blijkt vooral een opportunist die in deze afgedwongen situatie de overhand heeft. Het maakt de strijd tussen 'jager' en 'prooi' zoveel tastbaarder in hoe ze aan elkaar gewaagd zijn en allebei voordeel kunnen halen uit de situatie. 'Hush' (2016) is allerminst origineel, maar beklijft als een sardonisch machtsspel waar de grootste handicap onderschatting is van een tegenstander.

Het derde horrorfilmpje van Mike Flanagan die ik gezien heb en ja in tegenstelling tot Absentia en Oculus die mij behoorlijk tegenvielen was deze film wel een schot in de roos. 3 x is scheepsrecht zullen we maar zeggen. Deze film kende een uitstekende spanningsopbouw, de horrorsfeer die werd neergezet was meer dan geweldig. Had overigens niet verwacht dat de perverse moordenaar zo snel zijn masker af zou zetten. Een van de heftigste scènes vond ik die van na ruim 10 minuten toen Sarah op de vlucht voor de psychopaat tevergeefs tegen het raam bonkte omdat de doofstomme Maddy nu eenmaal niets hoorde. Ik hoorde mij nog zeggen: "Doe die deur toch g.v.d. open stomme trut". Ook die scène dat die creep de dode Sarah tegen het raam aan drukte om Maddy de stuipen op het lijf te jagen vond ik zeer schokkend. Daarna volgde een kat en muis spelletje waarvan je natuurlijk kon weten hoe dat af zou lopen. Maar so what, ik heb mij zeer vermaakt met deze uiterst spannende thriller. Of het plot nu allemaal geloofwaardig was of niet, dat zal mij een worst wezen. Een horrorfilm is voor mij geslaagd als hij mij voortdurend in zijn greep houdt ofwel een horrorfilm moet je gewoon voelen.
Dan nog iets over de lage waarderingen:
Het begint mij steeds meer op te vallen dat als een film op Netflix te zien is de waarderingen naar beneden vliegen en dat geldt vooral voor horrorfilms. Het is om die reden dat het gemiddelde van een film mij steeds meer Siberisch koud laat. Ik raadpleeg wel de recensies van bekende users of ik films wil bekijken of niet. Daar heb ik veel meer aan.

4,0*

Toch wel een stuk beter dan dat ik in eerste instantie had verwacht! De film is minder voorspelbaar dan verwacht en de spanningsboog wordt op een zeer interessante manier opgebouwd.
De film maakt optimaal gebruik van 1 filmlocatie en weet een zeer gespannen sfeer te creëren. Het idee dat de killer op ieder moment kan binnenstappen en natuurlijk ook met niet al te veel moeite een ruit in kan slaan, maar tegelijkertijd er liever voor kiest een spelletje te spelen werkte verbazingwekkend goed in deze film.

De korte speelduur zorgt hierbij trouwens ook nog eens voor een aangenaam tempo, waarbij je eigenlijk al binnen 10 minuten vol met spanning zit te kijken.

Dit soort filmpjes zijn zonder enige twijfel leuke verrassingen!

4*

Tof minimalistisch horrorfilmpje. Het uitgangspunt is zéér simpel, met als enige variatie op het gebruikelijke patroon dat het hoofdpersonage doofstom is. En ja bon, dat is wel leuk. Er wordt goed gespeeld met het contrast tussen geluid en stilte, en de spanning moet vooral ook hier wel van komen. Kate Siegel vind ik een fijne actrice, en weet hier toch maar tachtig minuten lang een sterke prestatie neer te zetten zonder een woord tekst. Bon, de rol is niet complex, maar dat is denk ik toch moeilijker dan het lijkt. Ze weet de film te dragen. Voor de rest zit er evengoed het gebruikelijke domme gedoe in af en toe (die buurman had de moordenaar echt vrij makkelijk kunnen uitschakelen bijvoorbeeld, maar langs de andere kant zit die killer zelf ook maar wat aan te modderen en laat hij zich wel heel makkelijk uitschakelen op het einde). Maar de sfeer zit goed opzich, en de speelduur van 80 minuten is ook wel echt heel aangenaam. Maak dit 20 minuten langer en je zit met een lagere score wellicht.
Kleine 3*

Onderhoudend tussendoortje, vrij standaard met als afwijkende factor een doofstomme protagoniste. Dat ze stom is lijkt mij vreemd aangezien ze pas op latere leeftijd doof is geworden maar goed.

Er zit behoorlijk wat vaart in de film en het acteeerwerk is redelijk.

dit zijn toch wel de betere horrorfilms omdat het ook echt kan gebeuren (maar dan anders) en niet van die geesten in oude huizen, zombies of in elkaar geknutselde monsters!!

Maddie [Kate Siegel] is door als gevolg van een hersenvliesontsteking toen ze 13 was. Nu woont in een afgelegen huis in het midden van een bos en bestaan haar sociale contacten voornamelijk uit videogesprekken met haar zus [Emma Graves] en buurvrouw Sarah [Samantha Sloyan]. Net wanneer Sarah langskomt voor een bezoek, duikt een gemaskerde indringer [John Gallagher Jr.] op die Sarah vermoordt en al snel ontdekt dat zijn andere doelwit hem niet kan horen. Het resultaat is een kat-en-muisspel waarbij Flanagan en Siegel (die meeschreef aan het scenario) er op knappe wijze in slagen om de spanning van het magere basisgegeven tot het einde erin te houden.

Hush is een heerlijke thriller. Zie er weinig horror in zoals hier wel wordt omschreven. Er wordt hier ook veel gesproken over onlogische keuzes van de hoofdrolspelers en dat is zeker waar. Als je daar doorheen kijkt en het een en ander niet al te serieus neemt kijk je naar een zeer vermakelijke film. Heb er zeker van genoten.

Stel je voor : je bent doofstom, woont alleen in een bos en plots staat er een man aan je deur die maar één ding wil : jou van kant maken.... gewoon voor de fun.

Dat overkomt Maddie, een schrijfster die doofstom is geworden na een hersenvliesontsteking. Meer dan een lang kat- en muisspel is het niet, maar wel voortreffelijk uitgevoerd door Mike Flanagan, die zijn eigen echtgenote in de rol van de geterroriseerde vrouw deed spelen. Zelfs voor wie al wat home invasion-slashers achter de kiezen heeft, is dit een fijne toevoeging. Geen geheimdoenerij rond de killer. Hij wordt unmasked getoond en al komen er wel enkele clichés langs, toch gaat de film nergens vervelend worden. Er zitten best spannende scènes in en het is tandenknarsen wanneer beiden elkaar vééééél pijn bezorgen. De korte speelduur juich ik alleen maar toe. Goed bevonden!