Yume (1990)

Poetische film. Visueel spectaculair en vol wijze levenslessen.

Yume, wat een schitterende naam. Klinkt veelbetekenend en dat is het ook.

Het laatste verhaal vond ik het allermooist. De natuur is daar van paradijselijke schoonheid. Die oude man die een met de natuur is vertelt een mooi verhaal. En de processie voorafgaan aan de begravenis is indrukwekkend en heel mooi.

Het Van Gogh verhaal is mooi en ook wel grappig, hoe dat mannetje op een Tik Tak (VRT) manier door de schilderijen loopt.

Tik Tak voor volwassenen, of zoiets.

Het eerste verhaal heeft inderdaad prachtige kleuren.

Het grootste minpunt van de film vind ik, dat acht verhalen in een film wat teveel van het goede is. Van de 8 verhalen hadden makkelijk 4 verhalen gemaakt kunnen worden. Dan was het meer een geheel geweest, en waren de mindere stukken niet zo opgevallen.

Ik geef Yume 3,5*. Het laatste verhaal is wel 5 sterren waard...

Eindelijk mijn 2e Kurosawa gezien en ik vond het een verrassend leuke film! Had van te voren gedacht dat het misschien een beetje te vroeg was om hem te gaan kijken maar het viel me reuze mee. Het duurde even voordat ik door de 1e 2 verhalen heen was (die boeiden me iets minder als de rest) maar vanaf het moment van de bovennatuurlijke interventie in de sneeuwstorm vond ik hem steeds mooier worden.

Vooral de scène die kappeuter al noemde met die man in de schilderijen van Van Gogh vond ik erg knap. Andere leuke scène vond ik wanneer je met een angstaanjagend geluid de paardenbloemen in beeld krijgt. "Wat is er nou zo raar aan paardenbloemen?" denk je dan. Later kom je daar wel op terug .

Ik vind hem alleen iets te lang duren, hij had makkelijk korter gekund (na 5 minuten lang naar hijgende bergbeklimmers te luisteren krijg je al snel een "ja, nu weet ik het wel"-gevoel. Zelfde met de "huilende" demonen.)

Toch wel 3,5*

De dood meende ik te herkennen als belangrijkste thema. Volgens mij is het geen toeval dat deze film een van de laatste van Kuroswa was.

Het geheel was een beetje wisselend. Het achtste filmpje was het beste vond ik. Filmpje een en twee hadden prachtige kleuren. Het vierde filmpje intrigeerde mij bijzonder. Het Van Gogh segment vond ik het minste.

Toch bekroop mij een aantal keer het gevoel dat Kurosawa eigenlijk een van de thema's had moeten uitwerken tot een lange film. Of de film had moeten laten bestaan uit 3 segmenten van minimaal een half uur. Zeker bij het eerste, zevende en achtste segment had het allemaal langer en uitgebreider gemogen.

3.5*

Laat me van deze gelegenheid gebruikmaken om Ramon K opnieuw te bedanken en natuurlijk ook starbright boy die me wegwijs gemaakt heeft. Jongens, jullie hebben me toch een ervaring rijker gemaakt...

Mijn eerste Kurosawa was Ran. Mijn commentaar op die film was dat bepaalde scènes waarin nauwelijks iets gebeurt of juist steeds hetzelfde, me te lang duurden/te vaag waren.
In Yume zijn er ook zulke scènes te zien (de vossendans, de bergbeklimmers etc). Deze keer echter, stoorde ik me hier totaal niet aan. Integendeel: ik werd juist gegrepen door die abstractie en surrealiteit. En niet zo'n beetje ook.

De eerste droom was al meteen schitterend. Ik herkende meteen mijn eigen dromen in het filmpje: een brutaal jochie dat geconfronteerd wordt met een vreemd en gevreesd volk (de vossen) en dat daar de nare en vooral bizarre gevolgen van ondervindt. Serieus, ik kan me dromen van mijzelf herinneren waarin dit aspect ook voorkomt. De manier waarop de jongen de macabere dans van de vossen bekijkt, was doorslaggevend: dat bezorgde mij een ware dé-jà vu.
Voor de tweede droom geldt ongeveer hetzelfde.
Na deze twee dromen dacht ik bij mezelf: "Nu maar hopen dat de andere filmpjes het niet zullen verpesten, want ik moet dit 5* geven."

Bij de derde droom had ik het gevoel dat dit niet zou lukken. De minutenlang durende wandeling van de beklimmers, deden me aan mijn kritiek op Ran denken.
Opnieuw echter werd ik wakker geschud door een dé-jà vu: "Niet in slaap vallen, want dan ga je dood!" zegt op een gegeven moment de ene bergbeklimmer tegen de andere. Die zin had ik al eerder op diezelfde dag ergens gelezen of gehoord; of anders had ik het in mijn droom van de avond ervoor gehoord, wat het toeval nóg griezeliger maakt.
Afgezien hiervan, vond ik het bovennatuurlijke in The Blizzard ontzettend mooi en betoverend in beeld gebracht: de dame met het mooie gezicht die eerst als een soort beschermheilige zich over de beklimmer ontfermt, maar wiens gezicht even later bedenkt wordt door haar (prachtige) lange haren om te veranderen in iets angstaanjagends. Rond dit indrukwekkende figuur alleen al, zou er een hele film gemaakt kunnen worden.

The Tunnel deed me aan een gedicht van de Turkse dichter Nazim Hikmet denken: het gedicht gaat over de angst van de toenmalige premier die Turkse soldaten naar Korea (naar de dood) stuurde. Hoogstwaarschijnlijk kennen jullie hem niet, dus zal ik hier niet verder op ingaan.

Bij de volgende droom merkte ik op dat niet Ran mijn eerste ervaring met Kurosawa was, maar dit filmpje over Vincent van Gogh. Een aantal jaren geleden had ik Crows al gezien: een geslaagd (en bij vlagen zelfs 'grappig') filmpje over mijn favoriete schilder.

In de forumtopic 'Help! Ik zoek een filmtitel' heb ik geschreven dat mijn moeder de laatste twee dromen als één verhaal had opgevat destijds. Ik ga zelfs verder door te zeggen dat de laatste drie dromen als één geheel kunnen worden gezien.
Bij Mount Fuji en The Weeping Demon is dit verband ook niet verwonderlijk. De eerste laat op prachtige, spectaculaire en bovenal bizarre wijze het moment en de korte-termijngevolgen van de ramp zien; de tweede doet dit met de lange-termijngevolgen, ook weer op een fascinerende manier. Als kijker raak je flink onder de indruk van vooral het bizarre gejank van de demonen naast een grote plas bloed en afgekauwde botten.
Na een flinke depressie gekregen te hebben van deze apocalyptische scenario's, wordt je als kijker opnieuw getrakteerd op schilderachtige beelden: Village behandelt het verhaal van een utopische, perfecte wereld en kan dus gezien worden als de tegenpool van de vorige twee dromen; als een verfrissing voor het oog eigenlijk.
Utopisch, want naar mijn gevoel heeft Kurosawa de kijker flink in willen peperen dat niet de laatste, maar juist de twee dromen ervóór de in de toekomst te verwachten werkelijkheid beschrijven. Want niemand van ons (incl. ikzelf) is zo sterk om de moderne wetenschap en technoligische ontwikkelingen waar de wijze man uit Village zo op neerkijkt, achter te laten. Een citaat uit die andere film die ik dezelfde dag gezien heb (Il Vangelo), is hierbij gepast: "De geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak."

Ter afsluiting nog deze mooie conversatie uit Village:

(Er is geen electriciteit in het dorp)

Maar het is 's nachts zo donker?

- Ja, dat heb je 's nachts. ( )
Waarom zou het 's nachts net zo licht zijn als overdag?
Dat zou ik niet willen, want dan zie je geen sterren meer.

Prijs jullie allemaal maar gelukkig dat ik deze niet uitgekeken heb. Ik weerhoud dan ook wijslijk mijn stem.

Ik geloof best dat Kitano hier z'n inspiratie voor Dolls gehaald heeft, alleen weet Kitano wel z'n kleuren goed te gebruiken. Toegegeven dat er een paar mooie shots zaten in het tweede segment, maar de rest had toch echt meer weg van kitsch dan kunst. De door Ramon zo bejubelde posterscene zowat het beste voorbeeld uit de eerste drie fragmenten (halverwege de vierde ben ik gestopt). Veel kleuren, maar het bloementapijt deed me denken aan die omatuintjes waar je de meest ranzige bloemencombinaties bij elkaar aantreft. De parodie die Miike in Katakuris op deze scene brengt, is dan ook alleszeggend.

Tweede stukje was gelukkig iets beter, al bleef de muziek door merg en been gaan en waren vooral de close-ups van de kostuums (afstekend tegen het groene gras) esthetisch fout.

Normaal liggen dit soort films me wel, maar ik kan dit echt niet visueel of muzikaal mooi noemen. Naar mijn mening volledige afgang in vergelijking met Kitano's Dolls en Suzuki's Pistol Opera.

Een film, verdeeld in 8 korte verhalen. Ik ben daar nooit zo'n grote fan van, omdat het vaak moeilijk is om een constant niveau te halen, hoe goed een regisseur ook moge zijn.

Dreams heeft ook een beetje te maken met dat euvel. Laat ik voorop stellen dat ik het een bijzondere film vond, met een paar erg mooie hoofdstukken, maar ook een paar hoofdstukken, die net wat minder interessant zijn. De thema's dood en omgaan met de natuur komen in ieder geval nadrukkelijk naar voren.

De hoofdstukken 4, 6 en 7 waren duidelijk wat minder. Ook de voornaamste reden trouwens, waarom ik hier geen vier sterren aan kwijt kan. Persoonlijke favorieten waren voor mij hoofdstuk 1,5 en 8. Het eerste hoofdstuk is fraai vormgegeven met een combinatie van prachtige kleuren. Bij hoofdstuk 5 over van Gogh, vond ik het vooral mooi om te zien, hoe de hoofdrolspeler opging in de wereld van het schilderij. Het laatste hoofdstuk valt op door zijn vrolijkheid, ziet er erg mooi uit en kent erg leuke en frisse muziek. Een prima afsluiter van een goede omnibus.

Dreams is zeker de moeite waard om gezien te worden. Toch zie ik liever een film als geheel, of in ieder geval opgedeeld in iets minder segmenten. Dit is misschien nets iets teveel van het goede. Maar goed Dreams heeft me in ieder geval weten te boeien, kent visueel een aantal schitterende momenten, opent sterk en sluit sterk af. Sommige verhalen zou ik trouwens 's nachts ook best over willen dromen.

3,5*

Ook geen liefhebber van omnibusfilms, maar films als L'Oro di Napoli (1954) en Relatos Salvajes (2014) laten toch zien dat het wel kan. Dreams is toch wel een slag minder vind ik. Het is een goedbedoelde en zeer persoonlijke collage van korte verhalen, waarin jeugddromen en fantasieën worden afgewisseld met nachtmerries. Er zit overigens niet al te veel samenhang tussen de verhalen, maar ja, daar staan dromen natuurlijk ook niet direct om bekend.

Visueel is het fantasierijk, al neigt het af en toe naar kitsch en zijn sommige effecten verouderd. Daar tegenover staan ook een paar mooie scenes zoals de sneeuwstorm en de begrafenisstoet. Acteurs zijn me niet opgevallen, op de merkwaardige bijrol voor Scorsese als van Gogh na. Qua beoordeling, geen enkel deel vond ik geweldig, maar ik vond ook niks slecht, eigenlijk zit alles een beetje tussen de 2,5 en 3,5 ster in. Ik kom dus aan een gemiddelde score voor een toch best aparte film in het oeuvre van Kurosawa.

Wat een draak van een film was dit zeg. Vaak visueel best mooi, ook dat kleurgebruik, maar soms ook enorm kitscherig. Maar enorm traag, inhoudelijk wist de film me niet te boeien en ik keek meer naar ideeën (voor m'n gevoel) dan daadwerkelijk een film of verhaal. Dat dit soms werkelijk een toneelvoorstelling leek (zeker de eerste twee kortfilms) helpt ook niet mee. Maar Kurosawa maakt ook gewoon verkeerde keuzes. Dat laatste filmpje is visueel prachtig (sowieso leuk een Kurosawa te zien met een man in spijkerbroek, ik ken vooral zijn films uit de oudere jaren) met dat groen-blauwe water (en die aftiteling!) en die heerlijke geluiden van de kabbelende beek. Maar een groot deel in dat stuk horen we een oude man wat wijsheden mompelen. Saai in beeld gezet en dat alles leidt af van de natuurpracht en rust. En dat is wel een goede samenvatting van de hele film die vaak mooi is maar me nooit raakte en des te vaker de aandacht niet vasthield. 1,5*.