Yume (1990)

Mooie film, soms zelfs heel mooi. Vooral van het laatste filmpje was ik onder de indruk. Alleen blijft het voor mijn gevoel toch wat los zand, die 8 zeer verschillende verhaaltjes (ondanks het overduidelijke centrale thema van mens vs natuur).

Her en der ook wat zwaar leunend op de symboliek. Maar gevoel van schoonheid overheerst: 3,5*

Het laatste segment kwam overigens enigzins op mij over als een hommage aan Andrei Tarkovsky, met de natuur en vooral het water als wezenlijk onderdeel van het menselijk bestaan. En daarnaast natuurlijk het laatste shot..

Lijkt me een zeer interessant filmpje, dit!

Ik wist eerlijk gezegd niet dat Kurosawa nog zo "nieuwe" films (jonger dan 15 jaar) geproduceerd heeft...

Vooral filmpje 5 lijkt me ook erg interessant (naast het achtste segment), al had ik nog ietsje liever had gehad dat iemand mij/ ons wegwijs maakte in de nog vreemdere (schilderijen)wereld van Jheronymus Bosch...maar dat had wellicht niet bij het thema van de film gepast (mens vs natuur, toch?).

Toch maar eens kijken of het te vinden is in de cultvideotheek...

Antwoord is ja, als je binnenkomt meteen aan je rechterkant bij de Aziatische Cinema . Tovenaar at your service.

Had het net iets eerder al gezien op de NextPage-site, ja. Bedankt voor die service, al acht ik dat "at..." ietwat on(esth)et(h)isch.

Wat vinden blabla (steek maar van wal, blabla!), Menni, MoM en Ramon van dit werkje?

Hey! Ik had hier nog niet eens een post staan!

Ik heb deze film 4 sterren gegeven....

Filmpje 1,2 en 8 zijn in mijn ogen meesterwerkjes. 3,4,5,6 en 7 zijn van iets mindere kwaliteit, maar ze zijn wel interessant en virtueel een lust voor het oog. Filmpje 1 bevat 1 van de mooiste scene's, die Kurosawa ooit gemaakt heeft!(zie de filmposter hierboven) De kleuren in die scene zijn overweldigend mooi en Kitano zou zijn inspiratie voor Dolls hier wel eens vandaan gehaald kunnen hebben. (zo ook van filmpje 2, waarin we een prachtige bloesemboomgaard kunnen aanschouwen) Filmpje 8 laat een wereld zien die Kurosawa op zijn oude dag als ideaal zag; de mens in harmonie met de natuur.(iemand legde ergens de link met Tarkovsky, wat in mijn ogen wel eens terecht zou kunnen zijn). Verder behandelt Kurosawa in Yume de vrees voor atoombommen, de dood, het bovennatuurlijke( in een prachtig decor van sneeuw) en de Kunst... (Kurosawa wandelt letterlijk in de schilderijen van Van Gogh, gespeeld door Martin Scorcese)

Al met al een zeer mooie film die ik graag nog eens zou willen herzien. DVD is jammer genoeg nog niet op Regio 2 uit. Yume is zeker een aanrader!

Er bestaat ook een regio vrije (aziatische) versie van Ramon, Hij wordt regelmatig aangeboden op Ebay.

Bedankt voor de tip Blabla! Ik zal Ebay in de gaten houden.

Shit, daar was ik al bang voor.

In tegenstelling tot wat mijn naam sugereert, ben ik over het algemeen niet zo lang van stof over de inhoud van films en beperk ik mij liever tot het geven van een cijfer en heel soms een kleine opmerking en zo nu en dan een aanvulling op wat anderen van de desbetreffende film vinden.

Het tweede filmpje vind ik persoonlijk een van de mooiste (samen met de laatste), dit is zo'n visueel spektakel, over het hele beeld verspreid bevinden zich op een berghelling een persoon of 50 die allemaal iets staan te doen zonder dat er ook maar een storend bezig is.

Wat ook mooi hier aan is, is de beeldvorming van wat deze personen uitvoeren en de overgang naar waar het verhaaltje eigenlijk om draait.

En nu blabla eindelijk iets vertelt over een Kurosawafilm, eisen we ook meer posts.

Inderdaad een prachtige scene! Het gaat hier om een rituele bloeidans van de bloesemgeesten, ten overstaan van een klein jongetje dat intens verdrietig is omdat de bloesemgaard vernietigd is. Zeer mooi...

Ik beloof niets

Ik kan me herinneren dat ik dit een erg mooie film vond, vooral om naar te kijken. Ik was er toen eigenlijk nog te jong voor, en de diepere betekenis is volledig aan me voorbij gegaan, dus ik zou hem eigenlijk nog eens opnieuw moeten zien ...

voorlopig dus 3.5 sterren, vooral voor de bloedmooie fotografie.

Poetische film. Visueel spectaculair en vol wijze levenslessen.

Yume, wat een schitterende naam. Klinkt veelbetekenend en dat is het ook.

Het laatste verhaal vond ik het allermooist. De natuur is daar van paradijselijke schoonheid. Die oude man die een met de natuur is vertelt een mooi verhaal. En de processie voorafgaan aan de begravenis is indrukwekkend en heel mooi.

Het Van Gogh verhaal is mooi en ook wel grappig, hoe dat mannetje op een Tik Tak (VRT) manier door de schilderijen loopt.

Tik Tak voor volwassenen, of zoiets.

Het eerste verhaal heeft inderdaad prachtige kleuren.

Het grootste minpunt van de film vind ik, dat acht verhalen in een film wat teveel van het goede is. Van de 8 verhalen hadden makkelijk 4 verhalen gemaakt kunnen worden. Dan was het meer een geheel geweest, en waren de mindere stukken niet zo opgevallen.

Ik geef Yume 3,5*. Het laatste verhaal is wel 5 sterren waard...

Eindelijk mijn 2e Kurosawa gezien en ik vond het een verrassend leuke film! Had van te voren gedacht dat het misschien een beetje te vroeg was om hem te gaan kijken maar het viel me reuze mee. Het duurde even voordat ik door de 1e 2 verhalen heen was (die boeiden me iets minder als de rest) maar vanaf het moment van de bovennatuurlijke interventie in de sneeuwstorm vond ik hem steeds mooier worden.

Vooral de scène die kappeuter al noemde met die man in de schilderijen van Van Gogh vond ik erg knap. Andere leuke scène vond ik wanneer je met een angstaanjagend geluid de paardenbloemen in beeld krijgt. "Wat is er nou zo raar aan paardenbloemen?" denk je dan. Later kom je daar wel op terug .

Ik vind hem alleen iets te lang duren, hij had makkelijk korter gekund (na 5 minuten lang naar hijgende bergbeklimmers te luisteren krijg je al snel een "ja, nu weet ik het wel"-gevoel. Zelfde met de "huilende" demonen.)

Toch wel 3,5*

Vreemd, dat vind ik juist de beste verhalen (incl het laatste segment). Twee maal symbolische dans, prachtige aankleding, schitterende kleuren en mooie hypnotiserende muziek. Shot (hierboven op de poster) in dat bloemenveld met die regenboog vergeet ik nooit meer. Maar je hebt gelukkig wel genoten.

Het was allemaal wel mooi hoor. Enkel wat langdradig. Die dansen duurden elk zo'n 5 minuten, vond ik wat overbodig. Voor de mensen die dat geweldig vonden maakt dat natuurlijk niet uit . Vond het trouwens wel weer jammer dat het 1e verhaal bij dat, inderdaad geweldige, shot wat jij beschrijft ophield.

De dood meende ik te herkennen als belangrijkste thema. Volgens mij is het geen toeval dat deze film een van de laatste van Kuroswa was.

Het geheel was een beetje wisselend. Het achtste filmpje was het beste vond ik. Filmpje een en twee hadden prachtige kleuren. Het vierde filmpje intrigeerde mij bijzonder. Het Van Gogh segment vond ik het minste.

Toch bekroop mij een aantal keer het gevoel dat Kurosawa eigenlijk een van de thema's had moeten uitwerken tot een lange film. Of de film had moeten laten bestaan uit 3 segmenten van minimaal een half uur. Zeker bij het eerste, zevende en achtste segment had het allemaal langer en uitgebreider gemogen.

3.5*

5* + nr. 1 in mijn top 10!!

Commentaar komt later (is nogal uitgebreid), want ik ga nu Il Vangelo kijken.

Laat me van deze gelegenheid gebruikmaken om Ramon K opnieuw te bedanken en natuurlijk ook starbright boy die me wegwijs gemaakt heeft. Jongens, jullie hebben me toch een ervaring rijker gemaakt...

Mijn eerste Kurosawa was Ran. Mijn commentaar op die film was dat bepaalde scènes waarin nauwelijks iets gebeurt of juist steeds hetzelfde, me te lang duurden/te vaag waren.
In Yume zijn er ook zulke scènes te zien (de vossendans, de bergbeklimmers etc). Deze keer echter, stoorde ik me hier totaal niet aan. Integendeel: ik werd juist gegrepen door die abstractie en surrealiteit. En niet zo'n beetje ook.

De eerste droom was al meteen schitterend. Ik herkende meteen mijn eigen dromen in het filmpje: een brutaal jochie dat geconfronteerd wordt met een vreemd en gevreesd volk (de vossen) en dat daar de nare en vooral bizarre gevolgen van ondervindt. Serieus, ik kan me dromen van mijzelf herinneren waarin dit aspect ook voorkomt. De manier waarop de jongen de macabere dans van de vossen bekijkt, was doorslaggevend: dat bezorgde mij een ware dé-jà vu.
Voor de tweede droom geldt ongeveer hetzelfde.
Na deze twee dromen dacht ik bij mezelf: "Nu maar hopen dat de andere filmpjes het niet zullen verpesten, want ik moet dit 5* geven."

Bij de derde droom had ik het gevoel dat dit niet zou lukken. De minutenlang durende wandeling van de beklimmers, deden me aan mijn kritiek op Ran denken.
Opnieuw echter werd ik wakker geschud door een dé-jà vu: "Niet in slaap vallen, want dan ga je dood!" zegt op een gegeven moment de ene bergbeklimmer tegen de andere. Die zin had ik al eerder op diezelfde dag ergens gelezen of gehoord; of anders had ik het in mijn droom van de avond ervoor gehoord, wat het toeval nóg griezeliger maakt.
Afgezien hiervan, vond ik het bovennatuurlijke in The Blizzard ontzettend mooi en betoverend in beeld gebracht: de dame met het mooie gezicht die eerst als een soort beschermheilige zich over de beklimmer ontfermt, maar wiens gezicht even later bedenkt wordt door haar (prachtige) lange haren om te veranderen in iets angstaanjagends. Rond dit indrukwekkende figuur alleen al, zou er een hele film gemaakt kunnen worden.

The Tunnel deed me aan een gedicht van de Turkse dichter Nazim Hikmet denken: het gedicht gaat over de angst van de toenmalige premier die Turkse soldaten naar Korea (naar de dood) stuurde. Hoogstwaarschijnlijk kennen jullie hem niet, dus zal ik hier niet verder op ingaan.

Bij de volgende droom merkte ik op dat niet Ran mijn eerste ervaring met Kurosawa was, maar dit filmpje over Vincent van Gogh. Een aantal jaren geleden had ik Crows al gezien: een geslaagd (en bij vlagen zelfs 'grappig') filmpje over mijn favoriete schilder.

In de forumtopic 'Help! Ik zoek een filmtitel' heb ik geschreven dat mijn moeder de laatste twee dromen als één verhaal had opgevat destijds. Ik ga zelfs verder door te zeggen dat de laatste drie dromen als één geheel kunnen worden gezien.
Bij Mount Fuji en The Weeping Demon is dit verband ook niet verwonderlijk. De eerste laat op prachtige, spectaculaire en bovenal bizarre wijze het moment en de korte-termijngevolgen van de ramp zien; de tweede doet dit met de lange-termijngevolgen, ook weer op een fascinerende manier. Als kijker raak je flink onder de indruk van vooral het bizarre gejank van de demonen naast een grote plas bloed en afgekauwde botten.
Na een flinke depressie gekregen te hebben van deze apocalyptische scenario's, wordt je als kijker opnieuw getrakteerd op schilderachtige beelden: Village behandelt het verhaal van een utopische, perfecte wereld en kan dus gezien worden als de tegenpool van de vorige twee dromen; als een verfrissing voor het oog eigenlijk.
Utopisch, want naar mijn gevoel heeft Kurosawa de kijker flink in willen peperen dat niet de laatste, maar juist de twee dromen ervóór de in de toekomst te verwachten werkelijkheid beschrijven. Want niemand van ons (incl. ikzelf) is zo sterk om de moderne wetenschap en technoligische ontwikkelingen waar de wijze man uit Village zo op neerkijkt, achter te laten. Een citaat uit die andere film die ik dezelfde dag gezien heb (Il Vangelo), is hierbij gepast: "De geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak."

Ter afsluiting nog deze mooie conversatie uit Village:

(Er is geen electriciteit in het dorp)

Maar het is 's nachts zo donker?

- Ja, dat heb je 's nachts. ( )
Waarom zou het 's nachts net zo licht zijn als overdag?
Dat zou ik niet willen, want dan zie je geen sterren meer.

Prijs jullie allemaal maar gelukkig dat ik deze niet uitgekeken heb. Ik weerhoud dan ook wijslijk mijn stem.

Ik geloof best dat Kitano hier z'n inspiratie voor Dolls gehaald heeft, alleen weet Kitano wel z'n kleuren goed te gebruiken. Toegegeven dat er een paar mooie shots zaten in het tweede segment, maar de rest had toch echt meer weg van kitsch dan kunst. De door Ramon zo bejubelde posterscene zowat het beste voorbeeld uit de eerste drie fragmenten (halverwege de vierde ben ik gestopt). Veel kleuren, maar het bloementapijt deed me denken aan die omatuintjes waar je de meest ranzige bloemencombinaties bij elkaar aantreft. De parodie die Miike in Katakuris op deze scene brengt, is dan ook alleszeggend.

Tweede stukje was gelukkig iets beter, al bleef de muziek door merg en been gaan en waren vooral de close-ups van de kostuums (afstekend tegen het groene gras) esthetisch fout.

Normaal liggen dit soort films me wel, maar ik kan dit echt niet visueel of muzikaal mooi noemen. Naar mijn mening volledige afgang in vergelijking met Kitano's Dolls en Suzuki's Pistol Opera.

Lulkoek! Je wilt gewoon schoppen. Ik durf al bijna nergens meer te posten of een film aan te prijzen; je sabelt elke film toch gewoon neer met je formidabele kennis van kleurgebruik en filmtechnieken. Ik zie werkelijk geen enkel kwaliteitsverschil qua muziek of beeld tussen deze film en Dolls. Je bekijkt 't maar: Tabee!

Wat nou schoppen ? Ik heb geen enkele reden om deze film zomaar neer te sabelen. Hij is recent, traag en zou visueel verbluffend moeten zijn ... zo heb ik ze graag. Alleen is dit niet mijn idee van visueel/muzikaal verbluffend, en lijkt me het verschil tussen Dolls - Yume op gebied van kleurgebruik (Yume is veel meer een wirwar van kleuren, terwijl bij Dolls veerleer voor themas gekozen wordt) en muziek (Yume - veel oud Japans gejengel en klassieke muziek tov Dolls - Hisaishi's zachte dromerige strings) toch wel duidelijk.

Begrijp ook niet waarom je denkt dat dit met jou persoonlijk te maken heeft ... waarom is alles hier altijd direct persoonlijk drama ?

Jij kunt niet nuanceren. Het irriteert me niet dat je Yume visueel minder vindt dan Dolls. Juist het feit dat je spreekt van een afgang, kitch, oma's borduurwerk.....dat irriteert me! Jij legt een lat (vaak visueel en muzikaal, de inhoud helemaal negerend) en als een film niet aan jouw hoge filmstandaarden voldoet praat je erover alsof het de grootste afgang, stuk shit in de filmhistorie is. En dat komt me de keel uit! Ik heb geen zin om met iemand te discussieren die een plank voor de kop heeft, een blinddoek voor de ogen heeft en die nooit eens kan nuanceren wanneer het om filmbeoordelingen en discussies gaat. Sterker nog, je bent vreselijk arrogant en neerbuigend, iedere keer weer. Dus zoek je het maar uit met je troep...

Ik vind dat je (OH) de film krampachtig met Dolls probeert te vergelijken. Afgezien van de natuur in scenes in 1 van de 8 verhalen vind ik de vergelijking mank gaan.

Daarnaast erger je je aan details die in de film bijzaak zijn. Dan maak je discussie al gauw onmogelijk.

Is dit op dvd?

yep

Ik kan best nuanceren, alleen vind ik bij deze film nuancering niet van toepassing. Jij ziet een betoverend bloemenveld, ik zie The Sound Of Music meets Flower Power. Bij Miike's versie (niet eens zo verschillend) lag ik onder m'n stoel van't lachen, bij Yume leek dat niet echt de bedoeling te zijn. Ik kan voortaan best schrijven dat ik "het niet zo mooi vond", maar da's zo belachelijk zacht uitgedrukt dat het amper nog waarheid bevat. 't Is niet voor niks dat ik de film niet uitgekeken heb.

Ja m'n lat ligt wat honger, en m'n 1-5* interval is wat nauwer dan bij de meesten, maar mag ik dat zelf even bepalen ? Als een film als Rambo me evenveel boeit als Yume, laat ik het niet na beiden hetzelfde aantal sterren te geven, ook al zie ik wel dat Yume heel wat rijker is qua symboliek, en heel wat kunstiger is/probeert te zijn. Het maakt de film er voor mij niet beter op, dus zie ik ook niet waarom ik de film ervoor zou belonen.

En wat jij details noemt kapp ... Yume is een film waarvan de vorm minstens zo belangrijk is dan de inhoud. Als je het visueel kitsch vindt, en de muziek stoort je mateloos, dan verwatert het effect drastisch, en is er van impact en inhoud ook nog maar weinig sprake. Verder trek ik echt diepgaande inhoud hier ook in twijfel, maar dat kan ook komen omdat de film me echt niet boeide.

Yammer Yoh.

Deze film heeft zoveel stijlen. Als je ze allemaal kitsch noemt vind ik dat stemmingmakerij.

Ik spreek me enkel uit over 1-4 ... de laatste heb ik vluchtig wat scenes van gezien. In elk deel zijn er wel dingen aan te halen die ik echt beneden all peil vond. Short 1 - dat laatste shot, short 2 - dat huilend jongetje (acteren, wa's dat ?), short 3 & 4 - vreselijke geluidsbewerking. Vooral die hond klonk enorm belachelijk. Ik begrijp zelf eerlijk gezegd niet dat jullie hier niet over vallen, net zoals jullie blijkbaar het moeilijk hebben dat ik over zo'n details val.

Tuurlijk verschilt de sfeer van short tot short, alleen is't elke keer weer mis. En na 3.5 kortfilmpjes en een glimps van de laatste mag ik dan best mijn conclusies trekken.

berichten verplaatst naar Verschillende opvattingen over inhoud etc (voortzetting discussie Yume)