To Have and Have Not (1944)

Bogart is echt de grootste meerwaarde van de film. Het verhaaltje vond ik niet echt heel interessant. Beetje Casablanca-achtig inderdaad,maar dan met een hoop oninteressante figuren.

Wel een erg aardig sfeertje.

De film waarin Humphrey Bogart en Lauren Bacall voor het eerst samen speelden en verliefd op elkaar werden.

Lauren Bacall ging voor deze film nog door het leven als Betty Perske en was een model. Dit was haar filmdebuut.

Over de film zelf; vermakelijk. Er is wat leentjebuur gepleegd van Casablanca (de setting). Het verhaal stelt niet al te veel voor en past op een bierviltje. Het vluchtverhaal vond ik niet zo boeiend.

Toch nog een 3,5, vanwege de voortreffelijk spelende Bogart en Bacall en de maffe sidekick Walter Brennan.

De film heeft een groot deel van het verhaal van Casablanca, de chemie tussen Bacall en Bogart uit The Big Sleep en de typische Hawks-relaxdheid + Walter Brennan uit Rio Bravo. Alledrie films die bij mij op 5 sterren staan. Dat ik To Have and Have Not geweldig zou vinden stond dus eigenlijk bij voorbaat al vast en ik heb eigenlijk ook al meteen alle pluspunten gegeven. Het is gewoon een heerlijk filmpje geworden. Toch ontbrak er iets, maar ik kan mijn vinger er niet op leggen. Misschien is het wel zo dat To Have and Have Not iets teveel op een mix tussen voorgenoemde films lijkt (of ze eerder of later gemaakt zijn doet daar niets aan af) en dat die andere films allemaal duidelijk beter zijn. Of misschien komt het gewoon omdat de film het aan een of meerdere echt uitzonderlijke momenten ontbreekt. 5 sterren geef ik er in ieder geval nog niet aan, maar buiten dat om is het een uiterst vermakelijke film die ik met plezier heb bekeken.

4*

Heerlijke film. Wel is het wellicht een beetje moeilijk voor mij om deze film als een op zichzelf staand iets te zien; ik had constant het (lekker nostalgische!) gevoel naar een aflevering te kijken uit de serie 'The Tales of Casablanca', of zo..

De gelijkenissen zijn dan ook duidelijk aanwezig, maar who cares?! Prachtige personages, en dan met name Rick of ehh.. Harry. Zijn levensvisies en humor zijn geweldig. Bogart, die langzaamaan klimt naar de hoogste tree van mijn ladder der beste acteurs, of daar inmiddels eigenlijk al aangekomen is, is de enige juiste persoon om deze rol te vervullen. Uitstékende acteerprestatie, een van zijn beteren zelfs. Ook spat de chemie en het plezier tussen Bogart en Bacall van het scherm, wat niet onbegrijpelijk is gezien hun relatie van dat moment lees ik net. De dialogen zijn lekker scherp en vlug en hebben ook constant dat lekkere sarcastische ondertoontje; kon een glimlach hier en daar niet bedwingen. Was het niet door de dialogen dan wel door de beelden; de ogen van Bogart die Bacall bij hun eerste ontmoeting van top tot teen checken, de blik van Bacall naar Bogart tijdens haar poging wat geld te 'innen' voor een fles drank..

Kortom, een heerlijke film. Misschien een klein beetje geleend bij de grote buur, maar is verder toch origineel genoeg om zelfstandig door te kunnen gaan. De acteerprestaties zijn uitstekend, het script (ook al is het plot verder niet eens echt bijzonder, wat niet uitmaakt, dialogen des te meer) houdt je lekker bij de les, de humor is effectief en de sfeer is ook fantastisch (ook vooral dankzij de club, de muziek aldaar en de onderhuidse spanningen tussen de karakters). Vijf sterren is iets te genereus, aangezien de tweede helft van de film me toch nét iets minder kon bekoren dan de eerste, maar een ruime 4.5 lijkt me toch wel op zijn plaats.

Redelijke film, die inderdaad zoals een aantal hier al aangeeft, qua setting erg aan Casablanca doet denken. Ook speelt Bogart hier de hoofdrol, maar daar houdt het dan qua vergelijking wel mee op.

Bogart speelt een aardige rol en ook Bacall doet het niet onaardig. De sfeer van de film is bij vlagen luchtig en bevat enkele leuke dialogen en dat zorgt ervoor dat de film op zich best lekker wegkijkt. Toch is de film qua verhaal en andere gebeurtennissen nergens echt bijzonder te noemen. Soms vermakelijk en soms ook niet.

3,0*

geweldige film en uitstekende bogart, bacal en brennan

de personage eddie was super.

verhaal was mooi en spannend

4 sterren

En ook ik moest denken aan Casablanca door de setting van een horecagelegenheid in een ver gebied (Martinique), dat ondanks dat het niet bezet is, wel de invloed van oorlog voelbaar is. Humphrey Bogart is uiteraard top, maar ik heb wel het idee dat hij vaak hetzelfde typetje speelt: cynisch, stoer, ook een beetje nonchalant. Niet dat het vervelend is, maar het viel me wel op.

Bacall is een bijzondere dame, die wel weet te intrigreren. Alleen jammer dat haar geplaybackte stemgeluid erg apart klinkt. Ik moest de eerste keer ervan lachen. Hoe dan ook wel leuk om eens deze film te zien, maar veel had ik ook niet gemist, wanneer ik hem links liet liggen. Veel toegevoegde waarde ten opzichte van andere jaren '40/'50-films met Bogart en/of Bacall heeft dit ook weer niet.

Was you ever bit by a dead bee?

Ik had To Have and Have Not als eens opgenomen van op tv maar daar gaven ze toen de lelijke ingekleurde versie. Die versie bewust niet gekeken en gewacht op de originele zwart-wit versie. Die kwam niet zo snel daarna, terug opgenomen en gisteren eindelijk tijd kunnen maken.

Iedereen heeft het altijd over de geweldige combinatie van Lauren Bacall en Humphrey Bogart maar die is gewoon overroepen. Ik zeg niet dat ze geen chemie hebben want zeker in Key Largo en in The Big Sleep is dit wel de moeite waard maar niet zoals sommige mensen er over bezig zijn. In To Have and Have Not is de combinatie zeker en vast overroepen. Bogart slaagt gigantisch hard tegen, vooral in het begin. Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen maar er was iets waardoor hij niet op de gewoonlijke Bogart trok. Gelukkig betert dit wel naarmate de film vordert en hij meer scènes met Bacall heeft maar heel zijn rol lijkt ook meer een slap aftreksel van te zijn van Casablanca. Ik was echt blij dat Lauren Bacall in de film zat. Een mooie vrouw en iemand die Bogart precies naar een hoger niveau leek te trekken. Een geweldige rol was ook nog weggelegd voor Walter Brennan als Bogarts vriend die een serieus alcohol probleem heeft. Hij zorgde af en toe wel voor een lach op mijn gezicht.

Qua plot is To Have and Have Not ook precies een grote remake van Casablanca. Howard Hawks begon goed als regisseur bij mij met zijn Marilyn Monroe films en Rio Brave maar hier slaagt hij toch wel wat de bal mis. Waar Casablanca gewoon een feest is qua sfeer lijken de enkele regels verhaal hier te weinig om een deftig verhaal neer te zetten. Ook verloopt de film maar vrij traag en zorgt het zwartwit enigszins nog voor wat sfeer maar kan de film niet redden. Wat we opvalt is dat de meeste Bogartfilms rond deze tijd wel hetzelfde plot lijken te hebben en ook Bogart zelf lijkt vaak eenzelfde rolletje te spelen maar doet dat meestal wel uitstekend.

Redelijke film die vooral wordt gered door Bacall die hier één van haar eerste rolletjes speelt. Bogart is teleurstellend en ook het plot heeft niet veel om handen. Wel is Brennan een meerwaarde aan de film.

2*

Ja, eigenlijk ben ik snel tevreden met oude films. Zeker als Bogart (mijn favoriete acteur) de hoofdrol heeft en de film geregisseerd wordt door Howard Hawks (een van mijn favoriete regisseurs. Zijn films zijn altijd heerlijk vermaak en hebben altijd een relaxte uitstaling. Die man kan ook in erg veel genres overweg. Ook dit romantisch drama met een avonturenkant (thriller???) is een erg sterke film, vooral dankzij het heerlijke sfeertje.

Inderdaad heeft de film goed gekeken naar Casablanca, want er zijn hier en daar wel wat overeenkomsten te zien. Maar echt veel uitmaken doet het niet hoor. Humphrey Bogart is uiteraard wel fantastisch in zijn rol als Harry. Er is ook erg veel chemie met de sterk spelende Bacall. Walter Brennan zette een heerlijke rol neer in Rio Bravo, maar hier vond ik hem wat teleurstellend. Ik vond steeds irritanter naarmate de film vorderde. De dialogen zijn verder wel erg sterk en er zitten een paar heerlijke one-liners tussen. Uit wiens mond kan je die beter horen dan die uit Bogart?

Het verhaal is niet super bijzonder ofzo, maar wel erg vermakelijk. Snap trouwens echt niet waren hier thriller als hoofdgenre staat aangegeven. Spannend vond ik de film niet, was ook totaal niet nodig trouwens. Wel moet ik zeggen dat de eerste helft een stukie beter was dan de tweede. Jammer ook dat ik nu alle films van het Bogart/Bacall koppel heb gezien. Er was altijd erg veel chemie tussen die twee. Van Bogart valt er natuurlijk nog zoveel meer te zien, geweldige acteur. Maar verder was dit dus een uitstékende film. Allemaal super vermakelijk en de hoofdrollen zijn erg sterk ingevuld. Misschien in de toekomst zelfs een half puntje erop.

3,5 dikke sterren.

Niet bepaald het meesterwerk waar ik op hoopte.

Nochtans had deze film alles in huis om dat wel te worden: Humphrey Bogart die voor het eerst de rollen deelde met Lauren Bacall, het feit dat dit geregisseerd werd door Howard Hawks en de sfeer en settings die door recensenten omschreven worden als gelijkwaardig aan Casablanca. Ik miste hier vooral de schitterende dialogen en one-liners (van vooral Bogart) die van films als Casablanca en The Big Sleep meesterwerkjes maakte. Verder vond ik het verhaal nogal weinig voorstellen. Zo was het soms vermakelijk, dan denk ik vooral aan de dialogen tussen Harry (Bogart) en de Gestapo, en soms had ik het gevoel dat scène's en dialogen overbodig waren of onnodig langdradig gemaakt werden. Spanning was overigens ook in geen velden te bekennen, buiten dan misschien de boottocht in opdracht van het Franse verzet. Verder vond ik de alcohol-verslaafde vriend van Harry, nl. Eddy, een nogal vervelend personage dat amper iets toevoegde aan het verhaal. Wat dan weer wel goed was was de chemie tussen Bogart en Bacall.

3.0 sterren

De film is als een hand vol troeven, maar niet weten wat te bieden. Alles was in huis om er een topper van te maken. Acteurs, regisseur, script, setting, ... Alleen was het allemaal iets te standaard en miste het de juiste kruiden om even goed te zijn als Key Largo of Casablanca. Maar toch is dit het type rollen waarin Bogart zich goed in voelt. En Lauren Bacall is een sterke persoonlijkheid en volgens mij zeer goed draait in film-noir zonder de hulpeloze schone te moeten spelen. Daardoor heeft Bogart een mooie partner/tegenspeler wat voor leuke scènes zorgt. Eddy valt ook nog mee, al had ik schrik voor het karakter, dat het er soms wat over zou zijn.

Een ding waar ik me deels in ergerde was de visie op de oorlog, waarin ik niet goed weet of het onwetenheid was, het script of de humor van de film-noir. Bogart doet dit af als 'een oorlogje' en ook de Gestapo was maar een lachertje. Typisch Amerikaans ook dat Bogart hier als authoritaire persoon overkomt en er nogal denigrerend werd gedaan over de Fransen, als het een kolonie van de VS was. Zo kwam het toch in elk geval over.

Groot pluspunt is Lauren Bacall die een sterkere persoonlijkheid speelt dan Ingrid Bergman (die dan wel iets beter acteert), maar zo voor een mooie tegenspeler zorgt voor Bogart. Haar dialogen wisselen cynisme en erotiek met elkaar af. You know how to whistle, don't you, Steve? You just put your lips together and... blow

Opnieuw een film van Howard Hawks met een hoge amusementswaarde. Deze romantische thriller betekende het debuut van de destijds pas 19 jaar oude Lauren Bacall, waaraan zij niet alleen een sterrenstatus overhield, maar één jaar later ook nog eens een echtgenoot, in de persoon van Humphrey Bogart. Achteraf niet zo verbazingwekkend, want de vonken springen er werkelijk af. Behalve van (het latere echtpaar) Bogart-Bacall is er ook een mooie bijrol van Walter Brennan.

Film zit vol met fantastische dialogen en inmiddels legendarische scènes, waarvan You know how to whistle wellicht de bekendste is.

Het oorspronkelijke verhaal van Ernest Hemingway is door de scenarioschrijvers (o.a. William Faulkner) redelijk verminkt, maar het eindresultaat mag er desondanks zijn.

Een mooie, heel amusante en af en toe spannende film.

Mwah.

Het verhaal borduurt dan wel schaamteloos door op het succes van Casablanca, maar mist veel te veel de vonk, en erger nog, de geloofwaardigheid om het ook maar in de verte spannend te houden. De vijand - de Vichy-Fransen - zijn lachwekkend, zouden beter in een slapstick passen dan in een film als deze. De verzuchting van Harry "Another crazy dame" is ook erg scherp van toepassing, en niet alleen de dames zijn wat eendimensionaal en bordkarton.

Toch kan een film met Bogart en Bacall niet echt slecht zijn. Het blijft een genot om te kijken naar de nostalgische beelden, de heerlijk ouderwetse manier van doen en de heerlijk incorrecte manieren van omgang. Zoals dat zo hoorde in de tijd dat mannen nog gentlemen hoorden te zijn, en vrouwen dames. Wel in zwart-wit natuurlijk - kleur is echt niet van toepassing op dit genre. Niet voor niets heet het film noir.

Een vlotte film, die met name de moeite waard is door de uitstekende chemie tussen Bogart en Bacall (een ijzersterk duo) en de sterke dialogen. De setting in Martinique is aardig en het plot is gedegen genoeg, hoewel niet al te memorabel.

Goeie film over een visser die zijn boot verhuurd om iemand van het Franse verzet te vervoeren. De film speelt zich af aan het begin van de tweede wereldoorlog. Het eigenlijke verhaal komt pas redelijk laat op gang. De chemie is duidelijk zichtbaar bij deze eerste samenwerking van Humphrey Bogart en Lauren Bacall. Walter Brennan mag ook niet ongenoemd blijven in een vermakelijke bijrol.

Een onbeduidend oorlogsdrama/romantische komedie met een verhaal dat pas begint wanneer de film eindigt. Het relaas speelt zich af in Martinique, een eiland in de Caraïben onder gezag van Vichy-Frankrijk. De centrale 'hub' is een Hotel-Café, waar de rebellen hun plannetjes smeden. Uiteraard wordt er een onvermijdelijke 'dame' in het verhaal gestouwd die een nogal warrige romance aangaat met ex-pat Bogart. Het is geen oninteressante historie, maar ik voelde me doorgaans weinig betrokken. Veel personages voelen karikaturaal of onvoldoende uitgewerkt aan. Er zit (te) veel ongepaste comic relief in verwerkt; niet alleen dronkenlap Eddie, maar ook de corrupte politiechef werkt eerder op de lachspieren. Bogart zelf is iets minder stijf dan gewoonlijk, maar zijn nonchalante houding verdrijft eveneens elke vorm van spanning en inlevingsvermogen. Ik kreeg nooit de indruk dat er echt iets op het spel stond. De aandacht lijkt eerder uit te gaan naar harkerige romantiek tussen de twee hoofdrolspelers. Hun bizarre back-and-forths vond ik echter niet bepaald getuigen van buitengewone chemie. De dialogen neigen af en toe naar het belachelijke en lijken eerder thuis te horen in een screwball comedy. Hawks was misschien niet de ideale persoon voor deze job. De sets zijn weliswaar sfeervol en ergens zal er wel een goed verhaal in zitten, maar ik vond het iets te kluchtig overkomen om op enige belangstelling te rekenen.

“By the way, what are your sympathies?”

“Minding my own business.”

Schitterende klassieker met Bogart en Lauren Bacall in haar debuutrol. De chemie tussen Bacall en Bogart is gelijk zichtbaar, en dat er op de set een liefdesrelatie is ontstaan verbaasd me niets. Het verhaal van To Have and Have Not is ook interessant, en de combinatie van spanning, humor, romantiek en avontuur is perfect.

Regisseur Howard Hawks heeft een film gemaakt waarin we het gevaar en de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog zien, maar waar ook genoeg ruimte is voor humor, luchtige scenes en vlijmscherpe dialogen. De laatste scene met Bacall is exemplarisch voor de gehele film. Fijne muziek, Bogart, Walter Brennan als de constant dronken Eddie en de prachtige Bacall… Genoeg om van te genieten.

Met Ernest Hemingway en William Faulkner is dit de enige filmproductie ooit waaraan twee Nobelprijswinnaars hebben bijgedragen aan de verhaallijn. Is dat een garantie voor een goeie film? To Have And Have Not wordt dan wel omschreven als een drama/avonturenfilm maar ik zie er er meer een psychologische praatfilm in met noir invloeden.

Het verhaal speelt zich af in Frans Martinique in 1940, op het moment dat het pro-nazi Vichy regime aan de macht is en ook de plak zwaait in de overzeese gebieden zoals Martinique. Bogart en co in een exotische stad roept uiteraard onmiddellijk associaties op met Casablanca. Al is de muziek ditmaal calypso gericht. Hoagy Carmichael speelt de rol van pianist in een bar - doet hij wel vaker - en mag enkele van zijn onderhoudende songs spelen op tekst van Johnny Mercer.

Dit was eveneens de film waarin Humphrey Bogart zijn Lauren Bacall leerde kennen, hoewel Bogey tijdens de productie eerst nog de tijd vond om de andere tegenspeelster Dolores Moran te ‘zegenen’. De relatie tussen Bogart en Bacall ging volgens de historici ook pas van start ná de productie; een Bogey mag je nooit onderschatten. Maar het moet gezegd; er is chemie tussen Bogart en Bacall op het scherm. De entree van Bacall in deze film als de archetypische femme fatale vind ik goddelijk. Verder vind ik Bacall opmerkelijk als nachtclubzangeres: ze zingt bijna lager dan Johnny Cash . In The Big Sleep (1946) mag ze ook enkele lijnen zingen maar in die film gaat de zang wat verloren te midden van de backing vocals. Zowel haar personage als dat van Bogey schipperen tussen de grenzen van goed en kwaad, naar gelang de situatie en de mood van het moment, typisch noir eigenlijk.

De regie van Howard Hawks is - zoals te verwachten - voortreffelijk, en met stijlvolle belichting. De lamellen aan de ramen doen prima hun werk wanneer ze gestreepte schaduwen op de personages moeten werpen.

Wanneer je deze film kijkt, kan je er best rekening mee houden dat deze drijft op dialoog en niet zozeer op spanning, wat we dan toch te danken hebben aan de vermelde literaire inbreng van Faulkner en co. Maar voor mij zeker een genietbare film met enkele bijzondere momenten.

Zoals hier al eerder opgemerkt was dit een Hemingway verfilming met Faulkner als scenarist. De film schijnt qua plot stevig af te wijken van Hemingways romans en een van de oorzaken te zijn dat hij geen hoge pet op had van verfilmingen van zijn verhalen. Hij heeft ooit gezegd dat alleen The KIllers de essentie va wat hij schreef pakte en alle andere films niet.

Laten we eerlijk zijn, deze film is vooral bedoeld om Bogart twee jaar na dato een Casablanca achtige rol te laten spelen met Bacall in de Bergmanrol. Boagart weer als een Amerikaan in een exotische plaats in rol die een man met een ingewikkeld verleden doet vermoeden. Er is een café, een aardige pianist en het Franse verzet. Bacall (ontdekking van Hawks en zijn vrouw) debuteert hier. Bogart en Bacall werden tijdens de opnamen verliefd op elkaar en dat is te zien. De chemie druipt van het scherm. Bogart zou scheiden van zijn vrouw en uiteindelijk trouwen met Bacall en volgens alles en iedereen waren ze een zeer gelukkig stel tot aan Bogarts dood.

Ik vind dat ondanks die chemie de de twee hebben dit minder dan Casablanca. Dat is vooral een plotding. Ondanks twee nobelprijswinnaars is dat niet geweldig en haalt de film zijn kracht vooral uit dialogen en sfeer.

Tegenvaller. Ik vond het bronmateriaal erg goed, maar er blijft bijzonder weinig van over in deze adaptatie. Het verhaaltje in de film is flinterdun en vooral tegen het einde matig uitgewerkt, en het karakter van Morgan is ook veel minder gelaagd. Het is eigenlijk de typische Bogart "ruwe bolster blanke" pit held. Neemt niet weg dat de scenes tussen Bogart en Bacall vermakelijk zijn, en enkele fraaie dialogen opleveren, maar verder is dit een weinig opzienbarende film. Ook niet slecht, maar gezien Hemingway's roman, de MM-score en de reputatie van de film en de regisseur had ik hier (veel) meer van verwacht. Ik blijf toch een beetje moeite houden met het werk van Hawks, zijn oeuvre kent enkele hoge toppen maar ook verrassend veel middelmaat.

Voor een goede bewerking van To Have and Have Not kan ik kennelijk beter The Breaking Point (1950) kijken.

Bogart & Bacall kunnen als geen ander verleidelijk sigaretten opsteken in een bruisende Martinique-setting. Tussen het roken door wordt er gepalaverd of flauw over bijen gegrapt. Daardoor valt het magere plot net meer op, alle verwijzingen naar een homerische held ten spijt.