12 Angry Men (1997)

Remake van de gelijknamige film uit de jaren '50. gebaseerd op het toneelstuk van Reginald Rose hebben we hier met uitzondering van de eerste en laatste minuten, amper één locatie: het broeierige zaaltje van overleg voor de jury. Meer dan anderhalf uur lang krijgen we een polemiek, waarbij alle juryleden hun zegje doen. 12 Angry Men gaat niet over schuld of onschuld, eerder over gerechtigheid (of het ontbreken ervan), maar vooral over kortzichtigheid en vooroordelen waarbij heel wat kleine kantjes van de mens worden blootgelegd. Na enige tijd gaat het hier niet meer om objectieve stemming die berust op de zogenaamde 'feiten', maar levert ieder zijn eigen strijd die gekleurd wordt door persoonlijke ervaringen en conditioneringen. Tegelijk krijgt het toen heersende jurysysteem een flinke veeg uit de pan. De cast, met ondermeer Jack Lemmon, George C. Scott en Hume Cronyn, is perfect op elkaar ingespeeld. 12 Angry Men is zowel origineel als in remake een klassieker van formaat, en in het subgenre rechtbankdrama zonder twijfel de meest intelligente en meest intense film ooit gemaakt. Kijken dus...

Zowaar een prima remake van de klassieker uit de jaren 50, hoewel die natuurlijk wel de voorkeur blijft genieten. Lemmon is groots zoals eigenlijk altijd.

3*.

Uitstekende remake van de gelijknamige rechtbankfilm. Aan de opzet is niks veranderd: 12 mannen in één kamer. Alleen de rechtzaak zelf is wat geactualiseerd. Ondanks deze minimale opzet, blijft de spanning de gehele lengte voelbaar. Uiteraard is dit voor het grootste gedeelte te wijten aan de ijzersterke cast, die ieder hun moment krijgen om te schitteren. Jack Lemmon en George C. Scott zijn misschien nog wel het best.

Een uitstekende remake van een klassieker.

Het script kent maar een paar kleine aanpassingen. De elektrische stoel werd in deze tijd niet meer gebruikt als doodstraf. Daarom werd er in deze remake al gerefereerd naar een dodelijke injectie.

De cast doet het uitstekend met o.a. Jack Lemmon in de hoofdrol. Hoewel Lemmon werd genomineerd voor een Golden Globe, was het Ving Rhames die deze in ontvangst mocht nemen. Echter vroeg Rhames aan Lemmon om het podium op te komen om de prijs alsnog aan hem uit te reiken.

Ook deze remake is geslaagd, maar toch blijft de originele versie uit 1957 de beste.

4,0 *

Laten we het zo stellen : met zo'n gegeven en een stel uitstekende acteurs kunt ge moeilijk een slechte film neerzetten.

Was het origineel uit 1957 adembenemend, deze remake moet er amper voor onderdoen, en dat is een hele prestatie en als ik ooit dacht dat Henry Fonda ongenaakbaar was in de rol van het tegenstemmend jurylid, dan wil ik nu, na Jack Lemmon aan het werk te hebben gezien, deze mening toch wel nuanceren.

Als het nog moet gezegd, "12 Angry Men" belicht overduidelijk de broosheid van getuigenissen.

Heb het origineel nooit gezien, maar deze versie is zeker niet verkeerd. Het acteerniveau is hoog en de dialogen zijn sterk. Van begin tot het eind geboeid zitten kijken. Voor de liefhebbers is de Family Guy parodie overigens wel een aanbeveling.

Goed

P.s. Nu te zien op AMC

Sterke film. Hoewel iets minder goed, doet hij denken aan Glengarry Glenn Ross, ook eigenlijk een toneelstuk waar een speelfim met topacteurs van is gemaakt. Friedkin is een begenadigd regisseur die het maximale uit zijn spelers haalt. Ondanks dat de film natuurlijk extreem praterig is en niet heel veel dynamiek kent, blijft hij boeien.

Aardig ook om aan het eind van zo'n film te bedenken en bediscussieren wat je zelf gestemd zou hebben als jurylid.

En wat zou ik stemmen? Guilty. Waaaat???? Waarom??? Zullen sommigen verontwaardigd roepen. Vrij eenvoudig. ik zou nooit zo gemakkelijk een getuigenverklaring verwerpen als hier gebeurt. Een getuige zal niet alle details exact weten, hoe lang duurde het, hoe laat was het precies, etcetera. Maar een moord zien, dat vergeet je niet. En waarom zou je getuigen (je staat onder ede en begaat een ernstig misdrijf met liegen in de rechtbank als getuige) voor iets wat je niet zag, met het risico op zware celstraf?

Eigenlijk zie ik de hele film persoonlijk dus ook als argument tegen het jurysysteem maar ook als argument tegen de manipulatieve retoriek in de rechtszaal. Hoe makkelijk mensen als pingpong bal van standpunt kunnen wisselen. Iets wat de film zelf gedeeltelijk duidelijk maakt, maar vergeet niet hoe manipulatief films zelf kunnen zijn...de argumenten die ik noem zijn niet genoemd want dan had het plot wellicht niet de gewenste climax hebben gehad. De rol van emotie die regeert, boven de ratio, komt zeker aan bod maar ook enkel wanneer het de maker uitkomt. Ik vond de film te boeiend om hier teveel een punt van te maken. Hij schenkt genoeg stof tot nadenken, is prima geschreven en is erg goed gespeeld.